Ο ΠΡΩΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ ΒΑΛΛΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΥΜΝΕΙ ΥΠΕΡΜΕΤΡΑ ΤΟΝ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

Πολλές προσδοκίες έχετε εναποθέσει στον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο, Σεβασμιώτατε πρώην Αμερικής κ. Σπυρίδωνα.

Πολύ σύντομα θα διαπιστώσετε ότι ποντάρατε σε λάθος άλογο.

Τίποτα από την μέχρι τώρα ιστορία του Σεβ. κ. Ελπιδοφόρου δεν δικαιολογεί την αισιοδοξία και τις εκτιμήσεις σας.

Σε κάθε περίπτωση δεν σας τιμά ο μηδενισμός της διακονίας του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου.

Ο ΠΡΩΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ ΒΑΛΛΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΙ ΕΞΥΜΝΕΙ ΥΠΕΡΜΕΤΡΑ ΤΟΝ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

=====

Πώς βλέπετε την κατάσταση στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής σήμερα; Γράφονται και ακούονται πολλά. Ποιές είναι οι δικές σας εκτιμήσεις;

Γράφονται πολλά και ακούγονται περισσότερα. Η αλήθεια είναι ότι η Αρχιεπισκοπή Αμερικής ευτύχησε επιτέλους να αποκτήσει αρχιεπίσκοπο νέο, δραστήριο και ικανό να αντιμετωπίσει τα πολλά και περίπλοκα προβλήματα της Εκκλησίας της Αμερικής.

Συσσωρευμένα από δεκαετίες, τα προβλήματα αυτά εμφανίζονται σήμερα υπό οξύτερη μορφή, ζητώντας λύση άμεση, αν πρόκειται να επιζήσει η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Ελληνισμός της Αμερικής.

Από τη συνεχή αφομοίωση του ελληνικού στοιχείου, τη συρρίκνωση των ελληνικών σχολείων, τη σχετικοποίηση της ορθόδοξης θεολογίας, την αδιάκοπη επαγγελματοποίηση της ιερωσύνης μέχρι και τα τελευταία πρωτοφανή οικονομικά σκάνδαλα, όλα αυτά θα αποτελέσουν τώρα αντικείμενο φροντίδας του νέου Αρχιεπισκόπου.

Και όπως δείχνει το ευοίωνο ξεκίνημα της ποιμαντορίας του, ο νέος αρχιεπίσκοπος, πλούσιος σε χαρίσματα, δεν υστερεί σε οραματισμό και «πολιτική βούληση» προκειμένου να αναλάβει μια γενναία πρωτοβουλία αναμόρφωσης και ανανέωσης που θα αναχαιτίσει, έστω και εν μέρει, την παρακμιακή ολίσθηση της Αρχιεπισκοπής, ορατή εδώ και χρόνια ακόμη και δια γυμνού οφθαλμού.

ΠΗΓΗ:

Ιστοσελίδα “Ρομφαία”

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΑΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ SITES

Μακάρι οι δηλώσεις του Παναγιώτατου για όλα τα θέματα να ήταν τόσο εύστοχες όπως η αναφορά του, που παραθέτουμε στην συνέχεια, για την σχέση που πρέπει να διέπει τους κληρικούς με τα ηλεκτρονικά μέσα.

Αλλοίμονον αν ένας κληρικός δεν αφιερώνει τον χρόνο του στο ναό, στην λατρεία του Θεού και στην διακονία του ποιμνίου του και αν μόνο -ή έστω πρωταρχικό- μέλημα του είναι να νυχτοξημερώνεται στον ιστοχώρο.

ΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΑΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ SITES

Του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου

=====

Υπάρχει μία «εικονική ιερωσύνη», η οποία επιθυμεί περισσότερον να φαίνεται παρά να είναι, να επιδεικνύεται παρά να προσφέρη. 

Αυτή η τάσις ευνοείται σήμερον από την νέαν, λεγομένην «ηλεκτρονικήν τάξιν πραγμάτων», η οποία φαίνεται ότι μεταφέρει το κέντρον της ζωής από την απτήν εις την εικονικήν πραγματικότητα. Δυστυχώς, η γοητεία της τεχνολογίας αλλοιώνει τον τρόπον της χριστιανικής μαρτυρίας μας, συρρικνώνει την προσωπικήν της διάστασιν. 

Η αγάπη είναι πάντοτε μία συγκεκριμένη σχέσις με συγκεκριμένα πρόσωπα, είναι ζώσα συνύπαρξις, συνομιλία, συνεργασία. Δεν ευδοκιμεί ως μία αφηρημένη επικοινωνία εις τον κυβερνοχώρον, ως ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων και εικόνων. 

Το «αφηρημένον» και «διαδικτυακόν» ψύχει την κοινωνίαν και την αγάπην. Ο διάκονος του Χριστού επιθυμεί παρακλητικώς να συμπεριληφθή εις την «Βίβλον της Βασιλείας», να εγγραφή εις την αιωνίαν μνήμην του Θεού και όχι να καταχωρισθή εις τας «δέλτους της ιστορίας», εις την μνήμην και τον «σκληρόν δίσκον» του ηλεκτρονικού υπολογιστού. Το πεδίον μαρτυρίας του κληρικού είναι ο ναός και όχι τα διάφορα sites.

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Στο σύντομο αυτό απόσπασμα ο π. Ιωάννης δίνει απάντηση, όχι μόνον στο ερώτημα ποιος είναι ο σκοπός της δημιουργίας, αλλά και στο ερώτημα "Cur Deus homo?".

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Του π. Ιωάννη Ρωμανίδη

=====

Ὁ σκοπὸς τῆς δημιουργίας εἶναι ἡ Ἐνσάρκωση, κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε ἐξ ἀρχῆς γιὰ τὴν θέωση. Καὶ ἡ Ἐνσάρκωση εἶναι ἡ πραγματοποίηση τῆς θεώσεως στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

«Τὸ τί ἀκριβῶς εἶναι τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφὴ ὅτι ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος, ἀπεκαλύφθη πλήρως μόνον στὴν Ἐνσάρκωση. Διότι ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἦταν ἀπ’ ἀρχῆς νὰ γίνη σὰν τὸν Χριστό, δηλαδὴ ἔπρεπε νὰ γίνη κατὰ Χάριν Θεός. Νὰ φθάση στὸ καθ’ ὁμοίωσιν. Ἐνεργείᾳ τὸ κατ’ εἰκόνα σημαίνει ὁμοίωση μὲ τὸν Χριστὸ κατὰ τὴν εὐσπλαγχνία. Ὁπότε, ὁ ἄνθρωπος ὡς μιμητὴς πλέον τοῦ Χριστοῦ γίνεται καὶ ἐκεῖνος εἰκόνα τοῦ Πατρὸς κατὰ Χάριν μετέχων τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ὅταν κάποιος φθάση στὴν θέωση (δηλαδὴ στὸ καθ’ ὁμοίωση), τότε γίνεται κατὰ Χάριν Χριστός, δηλαδὴ κατὰ Χάριν Θεός».

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο “Χριστιανική Βιβλιογραφία”

Μητρ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου, «Ἐμπειρικὴ Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ι. Ρωμανίδη», τόμ. Β΄. σελ. 149.

π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ: Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ"

XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2019

XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2019

Τοῦ Σεβ. Μητροπ. Γόρτυνος Ἰερεμίου

=====

Σήμερα ἑορτάζουμε τά Χριστούγεννα. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, πού σήμερα ἑορτάζουμε τήν γέννησή Του, πρίν νά γεννηθεῖ ἀπό τήν Παναγία Μητέρα Του, γεννήθηκε προαιώνια ἀπό τόν ἄναρχο Πατέρα Του. Καί γιατί γεννήθηκε καί ἀπό τήν Παναγία; 

Γεννήθηκε γιά νά ἑνώσει στό Πρόσωπό Του μαζί μέ τήν θεία φύση, πού εἶχε σάν Θεός, νά ἑνώσει καί τήν ἀνθρώπινη φύση, πού ἔλαβε ἀπό τήν Παναγία.

Ὁ σαρκωθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, ἔζησε ἀνάμεσά μας μέ ΑΓΑΠΗ. Παρηγοροῦσε τούς πονεμένους καί θλιμμένους, ἔτρεφε τούς πεινασμένους, πλησίαζε τούς ἁμαρτωλούς ὄχι γιά νά τούς καταδικάσει, ἀλλά γιά νά τούς σώσει. Καί ἡ ἐντολή πού ἄφησε στούς ἰδικούς Του ἦταν ἡ ἐντολή τῆς ΑΓΑΠΗΣ.

Ἄν λοιπόν εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ, ἄν εἴμαστε χριστιανοί, ὅπως λεγόμαστε, ἄν γιορτάζουμε πραγματικά Χριστούγεννα, πρέπει, ἀδελφοί μου, νά ζοῦμε μέ ἀγάπη πρός τούς ἄλλους. Ἀγάπη σημαίνει νά χαιρόμαστε στήν χαρά τοῦ ἄλλου καί νά συλλυπούμαστε στόν πόνο του. Ἀγάπη σημαίνει αὐτό πού περισσεύει νά τό δίνουμε στήν χήρα καί στό ὀρφανό, στόν πτωχό καί τόν πεινασμένο. Καί ἀγάπη σημαίνει νά μήν κατηγοροῦμε κανένα, ἔστω καί ἄν τόν βλέπουμε καί νά ἁμαρτάνει ἀκόμη. Πάντα πρέπει νά ἔχουμε ἕνα λόγο συμπάθειας γιά τόν ἄλλο καί γιά τόν ἁμαρτωλό, γιά νά ἔχει καί ὁ Θεός συμπάθεια καί σέ μᾶς, γιατί ὅλοι μας εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί ἔνοχοι ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ θεία Λειτουργία γίνεται γιά νά βγεῖ ὁ ἱερεύς ἔξω κρατῶντας τό ἅγιο Ποτήριο καί νά πεῖ στούς πιστούς: Ἐλᾶτε νά κοινωνήσετε! «Μετά φόβου Θεοῦ πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε»! Πρέπει νά κοινωνοῦμε, ἀδελφοί χριστιανοί! Καί νά κοινωνοῦμε συχνά. Παίρνοντες μέσα μας τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μέ τήν θεία Κοινωνία, γινόμαστε –ἀνάλογα μέ τήν καθαρότητά μας –γινόμαστε «θεοφόροι», γιατί παίρνουμε μέσα μας τόν Θεό.

Χριστιανοί μου! Σᾶς εὐχόμαστε καλά Χριστούγεννα. Καλά Χριστούγεννα ὅμως δέν σημαίνει ἕνα καλό φαγητό – καί αὐτό βέβαια θά τό ἀπολαύσετε –, ἀλλά καλά Χριστούγεννα, σημαίνει νά νοήσουμε τόν σκοπό, γιά τόν ὁποῖο γεννήθηκε ὁ Χριστός. Καί τόν σκοπό αὐτό τόν πετυχαίνουμε ἐφαρμόζοντας στήν ζωή μας αὐτά τά δύο πού σᾶς εἶπα παραπάνω. Νά ζοῦμε μέ ἀγάπη ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλο καί νά πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στήν θεία Λειτουργία, κοινωνώντας συχνά τά ἄχραντα Μυστήρια, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Χρόνια σας πολλά!

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Χριστιανική Βιβλιογραφία"

ΚΑΙ ΤΙΚΤΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΕΥΕΙΣ, ΚΑΙ ΜΕΝΕΙΣ ΔΙ' ΑΜΦΟΤΕΡΩΝ, ΦΥΣΕΙ ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Εκ του Μεγάλου Κανόνος του Άγιου Ανδρέα Κρήτης: 

Και τίκτεις, και παρθενεύεις, και μένεις δι’ αμφοτέρων, φύσει Παρθένος·

O τεχθείς καινίζει νόμους φύσεως, η νηδύς δε κύει μη λοχεύουσα.

Θεός όπου θέλει, νικάται φύσεως τάξις· ποιεί γαρ όσα βούλεται. 

Καὶ γεννᾶς καὶ διατηρεῖσαι παρθένος καὶ ἐξακολουθεῖς νὰ μένεις μέχρι τέλος Παρθένος.

Αὐτὸς ποὺ γεννήθηκε, καινουργιώνει τοὺς νόμους τῆς φύσεως. 

Ἡ κοιλιὰ γεννᾶ χωρὶς νὰ ἔχει τὰ φαινόμενα τῆς λοχείας.

Ὅπου θέλει ὁ Θεός, ἡ τάξη τῶν φυσικῶν νόμων νικιέται. Διότι Ἐκεῖνος κάνει ὅσα θέλει.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Τρελλογιάννης"

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

Του κ. Β. Καζιάκου

=====

Όπου υπάρχει το πάθος του εγωισμού, επιτρέπει ο Θεός, να γίνει κατοχή πονηρού πνεύματος πλάνης, προς συμμόρφωσιν, μετάνοια, δοκιμασία.....

Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά την οικουμενιστική συμπεριφορά κάποιων ορθόδοξων ιεραρχών...... Δεν είναι αγράμματοι θεολογικά, ούτε κατά κόσμον. 

Όμως η θρησκευτική αλήθεια η Ορθοδοξία, δεν μπορεί να περιπαίζεται από ρασοφόρους που την εκπροσωπούν.

Γενικά επικρατεί ένας σχετικισμός σε όλα τα θέματα.

Μία ροπή υποκειμενοποίησης των πάντων, πολιτικών, ιδεολογικών, θρησκευτικών....

Λες και είναι θέμα γούστου και προτίμησης… 

Όμως ο άνθρωπος κάθε εποχής, πέφτει στην ίδια παγίδα του Σατανά, όπως ο πρωτόπλαστος Άγιος Αδάμ. Η οποία είναι καμουφλαρισμενη διαφορετικά. 

Ανάλογα που "κλίνει" ο καθένας, σε ποιο πάθος και αμαρτία.

Ας καταλάβουμε όλοι, ο Αληθινός Θεός είναι ένας..... ο Σαρκωθεις Υιός και Λόγος, Ιησούς Χριστός.

Η αληθινή θρησκεια, είναι η ορθοδοξία που φανερώνεται, βιώνεται εν θεωρία και πράξη δια της πίστεως, της θείας μυστηριακής λατρείας και της ασκήσεως, στον Χριστό, την πηγή του κάλλους, του αγαθού και του αγιασμού. 

Εκφράζεται στην μία αγία ορθόδοξο καθολική Εκκλησία, την αδιαιρετη και αποστολική. 

Οικειοποιείται μυστηριακά, λατρευτικά και ασκητικά, δια του ειδικού ιερατείου της, των διαδόχων των Αγίων Αποστόλων, που αποτελούν φορείς της χάριτος στον Κόσμο. 

Όλα τα άλλα ιδεολογικά, φιλοσοφικά, πολιτικά και "θρησκευτικά" συστήματα είναι κακέκτυπα της Μιας Αλήθειας, πλάνες, αδιέξοδοι.

Εάν ανατρέξει κάποιος στην ετυμολογία της λέξης "θρησκεία", θα δει πως, σημαίνει στοχασμός και αναστοχασμός μέσα από την ανάμνηση του θείου, ιερά σχέση με το Θείον, η ευσέβεια) πέρα της σημασιολογίας (παγιωμενο σύστημα πίστης ιεράς διδασκαλιας σε Θεό, ιερά λατρεία, μεταφυσική κόσμοθεαση, ήθος, νοηματοδοτούμενη αντίληψη περί των υπαρξιακών ερωτημάτων, ευσέβεια κλπ). 

Όλα αυτά, αν και κοινόχρηστα και κοινότυπα, ενσαρκωνονται στον αποκαλυφθέντα Θεόν.

Ας μετανοήσουμε λοιπόν, και οι αιρέσεις, όπως η βρωμιά του Οικουμενισμού, η ξετσιπωσιά του Νεονικολαιτισμού, η βλασφημία της Νεορθοδοξιας, ο εξευτελισμός του νεωτερισμού, θα διαλυθούν όπως το σκοτάδι στο αναπτήρα του φωτός. 

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Του Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου

=====

Η 2019η επέτειος της Γέννησης του Χριστού εορτάζεται από κάποιους συμπατριώτες μας ως να ζουν κατ’ εκείνη τη νύχτα της Βηθλεέμ παρέα με τον Ηρώδη. Αγνοούν το κοσμοϊστορικό γεγονός και το αντιμετωπίζουν προκλητικώς αδιάφορα έως εχθρικά. Είναι προφανές ότι η παρουσία Του χαλάει την υποτιθέμενη ισχύ τους, τη βολή τους, το ιδεολογικό και κοινωνικό κατεστημένο, στο οποίο ανήκουν.

Του λόγου το αληθές αποδεικνύουν οι ευχετήριες κάρτες που  στέλνουν, πολιτικοί, εταιρείες, σωματεία, φίλοι και φίλες. Οι περισσότερες δεν εύχονται για τα Χριστούγεννα, αλλά αορίστως «Καλές γιορτές», κατά το «Season greetings». Πολλές έχουν ως θέμα αντί του Χριστού έναν ευτραφή χαμογελαστό γέροντα, προϊόν προωθήσεως προϊόντων πολυεθνικής εταιρείας. Η ημέρα των Χριστουγέννων κατάντησε ένα κοσμικό φολκλορικό γεγονός: Ρεβεγιόν, φώτα, τουαλέτες, ξενύχτι, χαρτοπαίγνιο. Κάτι σαν προκαρναβαλικές εκδηλώσεις.

Η κατάργηση των ευχών για τα Χριστούγεννα εντάσσεται σε δύο ρεύματα. 

Το πρώτο είναι αυτό της παγκοσμιοποίησης και της νέας εποχής. Όσοι το υποστηρίζουν ισχυρίζονται ότι η 25η Δεκεμβρίου είναι μια παγκόσμια ημέρα, όπως οι άλλες παγκόσμιες ημέρες, που ο ΟΗΕ έχει καθιερώσει και που την γιορτάζουν χριστιανοί και μουσουλμάνοι, άθεοι και βουδιστές, ινδουιστές και σιντοϊστές... 

Το δεύτερο ρεύμα είναι των οπαδών του καταναλωτικού υλισμού. Αυτών, που δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο εκτός από την καλοπέραση, κατά την αντίληψη του άφρονος πλουσίου της παραβολής.

Στις μέρες μας επιζούν κάποια δυτικής προέλευσης χριστιανικά σύμβολα, που αντιμετωπίζονται ως μουσειακά αντικείμενα, αποστεωμένα από κάθε πνευματικότητα. Συνεχίζουν να υπάρχουν λόγω της δύναμης της Παράδοσης, που πάντως και αυτή, με την πάροδο του χρόνου, εξασθενεί και αντικαθίσταται από την τυποποιημένη συνήθεια. Θυμίζουμε μερικά: Το έλατο, οι μπάλες πάνω σε αυτό, το γκί, οι γιρλάντες, ο φωτισμός. Συνεχίζονται και οι ανταλλαγές δώρων, που παλιότερα στην Ελλάδα γίνονταν την Πρωτοχρονιά.

Όμως υπάρχουν και οι Έλληνες που γιορτάζουν συνειδητά τα Χριστούγεννα, ακολουθώντας τους Μάγους και τους ποιμένες, που αντιλαμβάνονται τη σημασία του γεγονότος, που εκτιμούν το θαύμα της Ιστορίας: Αυτό το  Βρέφος δημιούργησε  τον Χριστιανικό Πολιτισμό στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική, στη μουσική, στην πνευματική, πολιτική και κοινωνική ζωή. Ό, τι εκφράζει σήμερα τις χριστιανικές κοινωνίες το οφείλουμε στον γεννημένο σαν αύριο Θεάνθρωπο. 

Ακόμα και η άρνηση του Χριστού και η αθεΐα εκφράζονται ως άρνηση της χριστιανικής κουλτούρας. Γιατί Εκείνος δίδαξε την πραγματική ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την αντίστοιχη ευθύνη. Πλην του Ιησού Χριστού, ουδείς άλλος έδωσε αυτήν την ελευθερία στον άνθρωπο. Εμείς, αναγνωρίζοντας την προσφορά Του στη ζωή μας, ευχόμαστε σε όλες και σε όλους ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.-

ΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΚΛΑΥΘΜΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

ΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΚΛΑΥΘΜΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Τον τελευταίο καιρό ο Οικουμενικός Πατριάρχης απολογείται συνεχώς για τα οικουμενιστικά του ανοίγματα.

Κάθε δύο και τρεις μας νουθετεί πόσο οικουμενικό ήταν ανέκαθεν το πνεύμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και πόσο ανοιχτό στον κόσμο, κτλ., κτλ..

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα ήταν ειλικρινής και σύμφωνος με την αλήθεια αν έλεγε ότι: Τα τελευταία 120 περίπου χρόνια ενέσκηψε “δριμύς χειμών” στην Εκκλησία του Χριστού. 

Ιεράρχες οπαδοί του πιο απαίσιου συγκρητισμού, όπως τον Ιωακείμ τον Πάνυ, τον Μεταξάκη και τον Αθηναγόρα, κατέλαβαν -κατά παραχώρηση Θεού και διά τας πολλάς και φρικτάς ημών αμαρτίας- καίριες θέσεις στην Εκκλησία -αυτόν τούτον τον Οικουμενικό Θρόνο- και έκτοτε προσπαθούν με κάθε σατανικό -κυριολεκτικά- μέσο να μολύνουν την Άμωμη Νύμφη του Κυρίου με αιρέσεις, νεωτερισμούς και με την εκκοσμίκευση που τους χαρακτηρίζει.

Τα τελευταία 120 χρόνια το Οικουμενικό Πατριαρχείο από πύργος ακαθαίρετος Ορθοδοξίας κατέστη προπύργιο συγκρητισμού, εκκοσμίκευσης και νεωτερισμών.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που μετρά είναι ότι ο Παναγιώτατος νοιώθει την ανάγκη να απολογείται συνεχώς για την κριτική που του ασκείται για τους οικουμενιστικούς του ακροβατισμούς.

Παρόλον ότι -όπως λέγει- ο Θεός του έδωσε δύο αυτιά, για να ακούει αλλά να μην επηρεάζεται από την κριτική, η αλήθεια είναι ότι αναγκάζεται συνεχώς να απολογείται. 

Χωρίς φυσικά να πείθει κανένα. Αυτό δα έλειπε να μας έπειθε.!!!

Φανταστείτε τι θα συνέβαινε, αν ο Παναγιώτατος και οι άλλοι Οικουμενιστές του Φαναρίου και των άλλων Οικουμενιστικών Εκκλησιών, δέχονταν καθημερινά σκληρή κριτική για τα οικουμενιστικά τους ανοίγματα, από δεκάδες ιστολόγια και έντυπα μέσα.

Υπάρχουν 1600 περίπου Ελληνικά ιστολόγια που ενημερώνονται καθημερινά.

Τα 400 περίπου από αυτά είναι θρησκευτικά ιστολόγια.

Από αυτά τα 400 υπάρχουν πολλές δεκάδες που οι ιδιοκτήτες και οι διαχειριστές τους είναι αντιοικουμενιστές.

Ποιος προσπάθησε να τους πλησιάσει και να τους παρακαλέσει να γίνει συντονισμένος αγώνας εναντίον του Οικουμενισμού;

Ποιος τους πρότεινε να σχολιάζουν κάθε οικουμενιστικό έκτροπο που συμβαίνει; 

Ποιος προσπάθησε να άρει τους τυχόν δισταγμούς των διαχειριστών ορισμένων ιστολογίων να σχολιάζουν καθημερινά τα οικουμενιστικά έκτροπα λόγω αδυναμίας να το κάνουν καθημερινά; 

Ποιος τους πρότεινε να αναδημοσιεύουν αντιοικουμενιστικά άρθρα που αναρτούν άλλα ιστολόγια και να συντονίσει το εγχείρημα;

Παράλληλα ποιος προσπάθησε τις δύο ΜΟΝΕΣ αντιοικουμενιστικές Εκκλησίες (της Βουλγαρίας και της Γεωργίας) να τις πλησιάσει για να ασκήσουν πιέσεις στις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες ώστε να συγκληθεί Πανορθόδοξη Σύνοδος για να καταδικάσει τον Οικουμενισμό;

Τεράστιο στρατηγικό λάθος η μη συμμετοχή των Πατριαρχείων Βουλγαρίας και Γεωργίας στην Σύνοδο της Κρήτης.

Αν πήγαιναν στην Σύνοδο θα μπορούσαν άνετα να αποτρέψουν την έγκριση των σαθρών Κειμένων του Κολυμπαρίου, επειδή δεν θα συναινούσαν να εγκριθούν.

Ο κανονισμός της Συνόδου της Κρήτης διαλάμβανε ότι ΜΟΝΟΝ όταν υπάρχει ομοφωνία θα μπορούσε να εγκριθεί ένα Κείμενο.

Αλλά για να γίνει ο αποτελεσματικός συντονισμός των αντιοικουμενιστικών δυνάμεων στον ιστοχώρο, στην Σύνοδο της Κρήτης και γενικά χρειαζόταν το αυτονόητο: Στρατηγός νους.

Διαπιστώσατε να υπάρχει;

Όσο για τον απόλυτο εξευτελισμό του αντιοικουμενιστικού αγώνα, που ζούμε από τότε που το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκχώρησε Αυτοκεφαλία στην Ουκρανία, “τι φω και τι λαλήσω”;

Ο αγώνας εναντίον του Οικουμενισμού υποβαθμίστηκε σε τεράστιο βαθμό και αντικαταστάθηκε από την Ουκρανολογία και την προσπάθεια εμβάθυνσης και διεύρυνσης του υφισταμένου Σχίσματος της Εκκλησίας της Ρωσσίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις Εκκλησίες της Αλεξανδρείας και της Ελλάδος.

Κρίμα και ντροπή!