Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,ΛΙΑΝ ΑΞΙΕΠΑΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ κ. ΕΜΙΛΥ ΓΙΟΛΙΤΗ

ΛΙΑΝ ΑΞΙΕΠΑΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ κ. ΕΜΙΛΥ ΓΙΟΛΙΤΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Σταθήκαμε, από την αρχή, επιφυλακτικά και επικριτικά, έναντι του διορισμού της κ. Γιολίτη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Δεν το κάναμε -ασφαλώς- επειδή έχουμε προσωπικά με την κυρία. 

Ποιές προσωπικές διαφορές, άλλωστε, είναι δυνατόν να έχουμε με οποιονδήποτε αξιωματούχο του κράτους ή με άλλο πολιτικό παράγοντα; 

Μήπως φθονούμε ή επιβουλευόμαστε την θέση τους ή τους ζητήσαμε ποτέ κάποια ευνοιοκρατική μεταχείριση και χολωθήκαμε μαζί τους γιατί δεν ικανοποίησαν το αίτημά μας;

Ο λόγος που σταθήκαμε επικριτικά έναντι της νέας Υπουργού Δικαιοσύνης είναι διότι διακρίναμε, από την αρχή, -δεν ήταν άλλωστε και τόσο δύσκολο να το αντιληφθούμε- ότι η κ. Γιολιτη θα πολιτευόταν περισσότερο ως φεμινίστρια παρά ως Υπουργός Δικαιοσύνης.

Η σημερινή απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, κατόπιν εισήγησης της κ. Γιολίτη, με την οποία αποφασίστηκε η δραστική μείωση των αστυνομικών, που φρουρούν πολιτικά πρόσωπα, αποδεικνύει ότι η κ. Υπουργός έχει την δυνατότητα να λειτουργεί θεσμικά και σύμφωνα με τις απαιτήσεις του δύσκολου χαρτοφυλακίου που ανέλαβε.

Θερμά συγχαίρουμε τον Πρόεδρο και το Υπουργικό Συμβούλιο, που έκαναν δεκτή την εισήγηση της Υπουργού Δικαιοσύνης, και ευχόμαστε να μας δίνουν πάντοτε την ευκαιρία να τους συγχαίρουμε για τις όποιες ορθές πολιτικές επιλογές τους.

Ας μου επιτραπεί μια προσωπική νότα για το θέμα. 

Ο χώρος της παλιάς Λευκωαίας μου ήταν ανέκαθεν πολύ οικείος και προσφιλής, επειδή, σε μία πολύ μικρή αναλογικά έκταση, υπάρχουν δέκα περίπου αρχαίες κατανυκτικές εκκλησίες.

Ένας χώρος με γραφικά δρομάκια και παραδοσιακή αρχιτεκτονική γεμάτος με μουσεία, πινακοθήκες, γκαλερί. και γι' αυτό ήταν ανέκαθεν χαρά Θεού να τον επισκέπτεσαι.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, έγινε γκέτο αλλοδαπών και χώρος στον οποίο αισθανόσουν ανασφαλής να κυκλοφορείς και σε έκανε διστακτικό -ιδιαίτερα μετά το σούρουπο- να τον επισκεφθείς.

Γι’ αυτό, με πολλή χαρά και ανακούφιση, πληροφορήθηκα σήμερα, από την Υπουργό Δικαιοσύνης, ότι οι 21 αστυμονομικοί, που απαλλάχτηκαν από το καθήκον να φρουρούν πολιτικά πρόσωπα, θα τοποθετηθούν στην παλιά Λευκωσία, για να ξαναφέρουν σιγουριά και ασφάλεια στην περιοχή.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Την περασμένη Κυριακή εκκλησιάστηκα στον Ιερό ναό του Αγίου Αντωνίου στην Λευκωσία.

Πρόκειται για αρχαίο πετρόκτιστο ναό με θαυμάσιες αρχαίες εικόνες.

Πολύ κατανυκτική εκκλησία.

Οι άνδρες κάθονται στα μπροστινά στασίδια και οι γυναίκες στα πίσω.

Σε αντίθεση με τις πλείστες εκκλησίες, όσοι εισέρχονται στον ναό προσκυνούν τις εικόνες του τέμπλου όπως συνήθιζε ο κόσμος να κάνει πάντοτε μέχρι πριν ορισμένες δεκαετίες.

Το μυστήριο τέλεσαν 4 ιερείς. 

Ο π. Σταύρος -ο προιστάμενος του ναού- είναι ένας από τους καλούς πνευματικούς της Λευκωσίας στο πετραχήλι του οποίου αναπαύονται πολλές ψυχές.

Οι ψάλτες ψάλλουν σεμνά και ταπεινά και όχι για να επιδείξουν τις φωνητικές τους ικανότητες. Γι’ αυτό και συντελούν τα μέγιστα στην κατανυκτική τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

Ούτε νανινά, ούτε τεριρέμ άκουσα, ούτε παρόμοιες ασέβειες. 

Έψαλλαν ενδεδυμένοι το ράσο του ιεροψάλτη και η κατανυκτική ψαλμωδία τους απέπνεε ορθόδοξο ήθος.

Ο π. Σταύρος και δύο από τους κληρικούς που τέλεσαν την Θεία Λειτουργία -αγνοώ τα ονόματά τους- έχουν πολύ παραδοσιακή εμφάνιση.

Οι δύο άλλοι, όμως, κληρικοί (ο ένας πρεσβύτερος και ο άλλος διάκονος τα ονόματα των οποίων επίσης αγνοώ) ήταν κουρεμένοι και ξυρισμένοι.

Δεν κάνει. Όχι μόνον επειδή οι κληρικοί πρέπει να είναι παραδοσιακοί σε όλα -ασφαλώς και στην εμφάνιση-, αλλά και επειδή ο ναός λειτουργεί σαν μοναστήρι.

Ο άγνωστός μου ακόμη και στην όψιν Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Μονής, που δεν λειτούργησε χθες στον Άγιον Αντώνιο, θα πρέπει να μεριμνήσει να σταματήσει αυτή η απρέπεια.

Εικάζω ότι ο Πανοσιολογιώτατος είναι παραδοσιακός κληρικός, ασκητική μορφή, με παραδοσιακή κόμη και γενειάδα.

Γιατί, λοιπόν, ανέχεται στην Μονή του να λειτουργούν κληρικοί με νεωτεριστική εμφάνιση;

Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσεχθεί είναι ο τρόπος της ανάγνωσης των ευχών. 

Δυστυχώς, στον Άγιο Αντώνιο, -όπως ακριβώς σε όλους τους ναούς της Λευκωσίας που εκκλησιάστηκα-, οι ευχές λέγονται εκφώνως, μια αντιπαραδοσιακή πρακτική που προσκρούει στο ορθόδοξο λειτουργικό ήθος.

Ο ναός ήταν σχεδόν κατάμεστος. Λίγα τα παιδάκια και οι νέοι, αλλά τα περισσότερα στασίδια του ναού ήταν κατειλημμένα.

Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό γεγονός επειδή η δημογραφική σύνθεση της εντειχισμένης Λευκωσίας έχει μεταβληθεί άρδην τα τελευταία χρόνια. Στην εντειχισμένη πόλη διαμένουν -κατά το πλείστον- ηλικιωμένοι, ενώ οι περισσότεροι της κάτοικοι είναι αλλόθρησκοι μετανάστες.

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό ότι ο ναός ήταν σχεδόν κατάμεστος.

Τον τελευταίο μήνα, που ζω στην Κύπρο ύστερα από 24 χρόνια συνεχούς απουσίας, μου προξενούν βαθύτατη αγαθή εντύπωση τα εξής γεγονότα:

1.) Ότι χτίστηκαν δεκάδες μεγάλοι ναοί βυζαντινής τεχνοτροπίας,

2.) Ότι όλοι σχεδόν οι ναοί που λειτουργήθηκα ήταν κατάμεστοι πιστών πολλοί από τους οποίους κοινώνησαν, και

3.) Ότι συνάντησα πολλούς ευλαβείς κληρικούς. Ορισμένους γνώριζα από παλιά. Τους περισσότερους πρώτη φορά συναντώ.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Την περασμένη Κυριακή, εκκλησιάστηκα στον Ιερό Ναό του Αγίου Κασσιανού Λευκωσίας.

Ο Άγιος Κασσιανός είναι μια αρχαία εκκλησία της εντειχισμένης Λευκωσίας και βρίσκεται ακριβώς πάνω στην λεγόμενη “πράσινη γραμμή”, δηλαδή το σύνορο που χωρίζει την ελεύθερη από την κατεχόμενη Κύπρο.

Η ιδιότυπη αρχιτεκτονική του ναού και το ξεχωριστό και ιδιότυπο τέμπλο του προκαλούν δέος και κατάνυξη στον εκκλησιαζόμενο. Οι αρχαίες εικόνες του ναού καθαρίστηκαν πρόσφατα και αποκαλύφθηκε η ομορφιά τους και συντείνουν τα μέγιστα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της εκκλησίας.

Το κατανυκτικό περιβάλλον της αρχιτεκτονικής και της διαρρύθμισης του ναού ταιριάζει απόλυτα με το ταπεινό φρόνημα του εφημέριου της ενορίας, π. Γεώργιου Μελέτη. 

Το ίδιο και οι ιεροψάλτες, οι οποίοι μπορεί να μην έχουν την φωνή του Βασιλικού ή του Πρίγγου, αλλά πάντως ψάλλουν, σεμνά, ταπεινά, κατανυκτικά, χωρίς λαρυγγισμούς και αργόσυρτα μέλη, χωρίς τις αθλιότητες των τεριρέμ και των νανινά και συντείνουν τα μέγιστα στην ευλαβή τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

Ο π. Γεώργιος Μελέτης είναι ένας καλοκάγαθος λευίτης με φόβο Θεού και πολλή αγάπη για τους πιστούς. Γνήσιος άνθρωπος, που θυμίζει τους παλιούς κληρικούς της Κύπρου που τους χαρακτήριζε απροσποίητη βαθειά ευλάβεια. Καλωσορίζει όλους με την πιο πηγαία αγάπη χωρίς επιτήδευση και χωρίς δασκαλίστικο ύφος. Γι’ αυτό και οι ενοριάτες του τον σέβονται και τον αγαπούν ιδιαίτερα.

Παρόλον ότι δεν ήταν όλα τα στασίδια του ναού γεμάτα υπήρχε πολύς κόσμος στην εκκλησία. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, επειδή η εκκλησία -όπως ανέφερα- βρίσκεται ακριβώς πάνω στην “πράσινη γραμμή”, και η πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής έχουν μετοικήσει σε ασφαλέστερες και αναβαθμισμένες γειτονιές της Λευκωσίας.

Το μόνον που προβληματίζει είναι ότι ο π. Γεώργιος -όπως δυστυχώς οι πλείστοι ιερείς της Λευκωσίας-, διαβάζουν τις ευχές εκφώνως και καταστρατηγούν έτσι την παράδοση αιώνων, που επιβάλλει την μυστική ανάγνωση των ευχών.

ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ ΣΕ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΝ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

OI ENETOI ΔΕΝ ΛΥΠΗΘΗΚΑΝ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΝΕΨΟΥΝ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

OI ENETOI ΔΕΝ ΛΥΠΗΘΗΚΑΝ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΝΕΨΟΥΝ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

(Λίγο πριν την άλωση της Κύπρου από τους Τούρκους το έτος 1571μ.Χ., οι Ενετοί χάλασαν και ναούς για οχυρωματικούς σκοπούς)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Η Κύπρος πέρασε μαρτυρικά χρόνια κάτω από τη σκλαβιά των Ενετών. Οι Ενετοί συνεπικουρούμενοι και από την εξουσιατική Παπική ‘’εκκλησία’’, καταδυνάστευσαν τον Ορθόδοξο λαό της Κύπρου. Πέραν των άλλων δεινών οι μαρτυρικοί Ορθόδοξοι κάτοικοι της Κύπρου είδαν και ναούς των να κατεδαφιζόνται για οχυρωματικούς σκοπούς. Οι Παπικοί ‘’αδελφοί’’ δεν εφείδωντο τίποτε για εξυπηρέτηση του σκοπού τους.

Οδοιπορώντας ανατολικά των τειχών του προμαχώνα της παλαιάς Λευκωσίας συναντούμε μια μικρή θυρίδα. Εκεί σύμφωνα με την παράδοση ήταν η εκκλησία της Αγίας Θέκλας, την οποία χάλασαν οι Ενετοί για οχυρωματικούς σκοπούς. Απλές γιαγιάδες πού ’μαθαν να σέρνουν τα βήματα τους στοn τόπο της εκκλησίας της Αγίας Θέκλας, διέσωσαν τούτο το θυμητάρι της Πίστης μας. Στον τόπο εκείνο τοποθετείται κατά την 24ην Σεπτεμβρίου εικόνα της Αγίας Θέκλας και γίνεται πολυπληθές προσκύνημα κλήρου και λαού. 

Έξω από την παλαιά Πύλη Πάφου, στον χώρο όπου παλαιότερα υπήρχε δημόσιος κήπος, κοντά σε λυπηρό ‘’μνημείο’’ Τούρκου πολεμιστή του έτους 1570, υπήρχε κατά την παράδοση η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, την οποία χάλασαν οι Ενετοί για οχυρωματικούς σκοπούς. Εκεί στον χώρο του ναού του Αγίου Δημητρίου συνηθίζετο παλαιά να γίνεται μεγάλη πανήγυρις. 

Σε άλλο μέρος εκτός των παλαιών τειχών της Λευκωσίας, βρισκόταν Μονή Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων. Δυστυχώς η Μονή Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων καταστράφηκε από τους Ενετούς λίγο πριν την άλωση της Κύπρου από τους Τούρκους το 1571, γιατί βρισκόταν έξω από τα βενετικά τείχη.

Να αναφέρομε παρενθετικά ότι σώζεται χειρόγραφο του 15ου αι. που απέστειλε ο ηγούμενος της Μονής Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων Ακάκιος, προς τη Μονή του Αγίου Σάββα στην Παλαιστίνη (Παναγίου Τάφου αρ. 138).

Στη Μονή Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων είχαν τελέσει την τελευταία τους ολονύχτια αγρυπνία, οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Μονής Καντάρας, όταν ήρθαν από τη Μονή τους στη Λευκωσία, να ‘’λογοδοτήσουν’’ στον Λατίνο ‘’αρχιεπίσκοπο’’ της  Κύπρου Ευστόργιο, για την χρήση ενζύμου άρτου στη Θεία Λειτουργία. Μετά την τελευταία αυτή ολονύχτια αγρυπνία οι δεκατρείς Οσιομάρτυρες της Μονής Καντάρας, αφού ομολόγησαν την Ορθόδοξη Πίστη τους, υπέστησαν μεγάλα μαρτύρια από τους Παπικούς.

Δυστυχώς πολλά δεινά έχει υποστεί ο Ορθόδοξος λαός της Κύπρου από τους Ενετούς, οι οποίοι δεν λυπήθηκαν και ναούς να χαλάσουν για τα οχυρωματικά έργα τους, για να στενέψουν τα τείχη της παλαιάς Λευκωσίας.

*Τα πλείστα ιστορικά στοιχεία πάρθηκαν από βιβλίο του Νέαρχου Κληρίδη ‘’Ιστορία της Λευκωσίας’’ (Έκδ. 1954)