Δ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ,Η ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

 

Η ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

Του Ελλογ. Καθηγητή κ. Δ. Τσελεγγίδη

======

Ἡ πρακτική δυνατότητα γιά τήν συνοδική λειτουργία τῶν ἀνθρώπων θεμελιώνεται στό Χριστολογικό δόγμα. Καταρχήν, στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου –τοῦ Ἑνός τῆς Ἁγίας Τριάδος- κατά τήν ἐνανθρώπησή Του συνῆλθαν καί λειτούργησαν συνοδικά καί ἀκέραια οἱ δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη.

Ἡ παραπάνω δογματική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας διατυπώθηκε μέ κάθε ἀκρίβεια στούς δογματικούς Ὅρους - Ἀποφάσεις τῆς Δ΄ καί Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ὁ Ὅρος τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναφέρεται στήν «σύνοδο» τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ὁ Ὅρος τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναφέρεται στήν «σύνοδο» τῶν δύο φυσικῶν θελήσεών Του, ἐξαρτωμένων φυσικῶς ἐκ τῶν δύο ἀκεραίων φύσεών Του.

Εἰδικότερα, γιά τίς δύο θελήσεις τοῦ Χριστοῦ -πού ἀφοροῦν ἄμεσα καί λειτουργικά τήν Συνοδικότητα τῆς Ἐκκλησίας- στόν Ὅρο τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου σημειώνονται τά ἑξῆς, χαρακτηριστικῶς: «Καί δύο φυσικάς θελήσεις, ἤτοι θελήματα, ἐν αὐτῷ, καί δύο φυσικάς ἐνεργείας ‘‘ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως, ἀμερίστως, ἀσυγχύτως’’ (πρόκειται γιά τόν Ὅρο τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), κατά τήν τῶν ἁγίων Πατέρων διδασκαλίαν, ὡσαύτως κηρύττομεν· καί δύο μέν φυσικά θελήματα οὐχ ὑπεναντία, μή γένοιτο..., ἀλλά ἑπόμενον τό ἀνθρώπινον αὐτοῦ θέλημα, καί μή ἀντιπῖπτον ἤ ἀντιπαλαῖον, μᾶλλον μέν οὖν καί ὑποτασσόμενον τῷ θείῳ αὐτοῦ καί πανσθενεῖ θελήματι» (Βλ. Ἰω. Καρμίρη, Τά δογματικά καί συμβολικά μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, 

Τόμ. Α΄, 222-223).

Οἱ δύο θελήσεις τοῦ Χριστοῦ, λοιπόν, ἑνώθηκαν -ὅπως καί οἱ φύσεις Του- «ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως, ἀμερίστως, ἀσυγχύτως», πρᾶγμα πού διασφαλίζει τήν ἑνότητα, ἀλλά καί τήν ἰδιαιτερότητα καί ἀκεραιότητα τῶν δύο θελήσεων. Οἱ θελήσεις τοῦ Χριστοῦ -ἐνῶ παραμένουν ἀδιαίρετα ἑνωμένες καί ἐνῶ διατηροῦν «ἀτρέπτως καί ἀσυγχύτως» τά φυσικά χαρακτηριστικά καί τήν ἰδιαιτερότητά τους –δέν ἀντίκεινται ἡ μία πρός τήν ἄλλη, ἀλλά ἡ ἀνθρώπινη θέληση ἀκολουθεῖ καί ὑποτάσσεται στή θεία θέληση. Αὐτή ἀκριβῶς ἡ ὑποταγή τῆς ἀνθρωπίνης θελήσεως στή θεία θέληση ἀποτελεῖ καί ἑρμηνευτικό «κλειδί» γιά τήν κατανόηση τῆς ἀναμαρτησίας καί τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Χριστοῦ, κατά τήν ἀνθρώπινη φύση Του. Ἀποτελεῖ ὅμως καί τό «κλειδί» κατανοήσεως τῆς Συνοδικότητας τῆς Ἐκκλησίας καί ἑρμηνείας τοῦ ἀλαθήτου τῶν Ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Αὐτό θά γίνει σαφέστερο ἀπ’ ὅσα θά ποῦμε παρακάτω.

(Συνεχίζεται)

Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΔΟΛΕΣΧΙΕΣ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΔΟΛΕΣΧΙΕΣ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ

=====

Ο κουρνιαχτός γύρω από τον μακαριστό Τρεμπέλα στα σχισματικά ιστολόγια “Ομολογία" και “Πατερική Παράδοση” των κακοδόξων και σχισματοαιρετικών Τσολογιάννη και Σημάτη  αντιστοίχως.

Ο κ. Σακαλάκης δεν έχει καμμία ιδεολογία. Από  ό,τι μπορώ να εκτιμήσω μόνο καιροσκοπικά ενεργεί και σηκώνει κουρνιαχτό γύρω από διάφορα θέματα. Δεν θα ησχολείτο με τον Τρεμπέλα και τις αδελφότητες, αν δεν ήθελε να χτυπήσει τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο και την θεολογία του γύρω  από τον 15ο Κανόνα της Α/Β Συνόδου. 

Συγκεκριμένα το θέμα με τον Τρεμπέλα ξεκίνησε, όταν εγώ  ανέφερα τον Τρεμπέλα μεταξύ των εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων  που εξέφρασαν την συνείδηση της  Εκκλησίας ως τον τελευταίο κρίκο της Ιεράς Παραδόσεως στην σύγχρονο εποχή. 

Φυσικά δεν ανέφερα τον Τρεμπέλα καθώς και μία πλειάδα αγίων και οσιακών μορφών ως αλάθητον, αλλά ως ένα πρόσωπο αναφοράς στα θεολογικά γράμματα και εκκλησιαστικά δρώμενα. 

Δεν είναι δυνατόν να αναφερθεί κανείς στα πρόσωπα που διεμόρφωσαν το εκκλησιαστικό τοπίο της συγχρόνου Εκκλησίας και να μην αναφερθεί στον μέγα Τρεμπέλα. 

Το ότι έκανε λάθη λόγω αστοχίας, λόγω  της εποχής κ.τ.λ. δεν τον καθιστά  κακόδοξο και αιρετικό ή ότι απώλεσε το  ορθόδοξο κριτήριο. 

Ανήκει μέσα στην πλειάδα των αγίων και οσίων που εκφράζουν την ομοφωνία των Πατέρων. 

Εννοείται τα ίδια με τον Τρεμπέλα  ισχύουν και για τον έτερον ακαδημαικό θεολόγο τον Ιωάννη Καρμίρη.  Προσωπικώς θα μου ήταν αδύνατον μεταξύ της ομηγύρεως που ανέφερα, να μην περιλάβω τον συγγραφέα του τεραστίου πονήματος και θεμελιώδους  έργου “Τα δογματικά και συμβολικά  μνημεία της ορθοδόξου πίστεως”. Ποιός μίμος και καιροσκόπος Σακαλάκης θα αναιρέσει τον τοιούτον  και τοσούτον ακάματον συγγραφέα! Ο κ. Σακαλάκης  αυτοαναιρείται με τις αντιφάσεις του, τις κακοδοξίες του και την αλαζονεία του έτι νεόκοπος, χωρίς  καμμία καταγεγραμμένη ομολογία, να θέλει να  ανατρέψει το σύμπαν. Όλοι οι αιρετικοί όλων των αιώνων από το ίδιο σύμπλεγμα έπασχαν, να θέλουν  να διακριθούν, να πουν κάτι το ξεχωριστό, να τα βάλουν με κάποιο άγιο. 

Αυτά ως προς τον Τρεμπέλα και τον Ιωάννη Καρμίρη. 

Θα ήθελα όμως αγαπητοί φίλοι των αδελφοτήτων, να καυτηριάσω κάποια πράγματα σχετικά με τις  αδελφότητες, με τις οποίες  δεν έχω καμμία  αντιπαλότητα. Αντιπαλότητα και κατακερματισμός  των εκκλησιαστικών χώρων δεν θα έπρεπε να  υπάρχει, αλλά επικοινωνία, συνεργασία κ.τ.λ. 

Ο μόνον ηθικιστικώς  σκεπτόμενος Σακαλάκης κατηγόρησε τον  Σωτήρα για ηθικισμό! Δεν είναι κακό ο καθείς να επιλέγει τον χώρο που εκκλησιαστικώς αναπαύεται και προσιδιάζει. Ουδέν μεμπτόν! 

Όμως μετά λύπης μου διάβασα σε κάποιο σχόλιο του κ. Μπερούκα να δικαιολογεί τις μεταφράσεις  των εκκλησιαστικών κειμένων από τους Οικουμενιστές επισκόπους και να μας υποδεικνύει να ακούσουμε την κ. Σιδέρη σε ένα απόσπασμα video, όπου δεν ξέρει αυτή η κατά τα άλλα σεβάσμια κυρία τι λέει! Το τραγικότερο είναι ότι βλέπουμε τους ανθρώπους και ειδικά τις κυρίες του ΣΩΤΗΡΑ να διακατέχονται από ένα πνεύμα υποταγής στον οικουμενιστή επίσκοπο και να στηρίζουν όλες τις οικουνενιστικές του εκτροπές. 

Πώς το βλέπουμε;   

Στις επαρχιακές πόλεις αυτό είναι κάτι το φανερό, δεν χρειάζεται κάποια έρευνα. 

Μάλιστα συχνάκις καλούν τον οικουμενιστή επίσκοπο στην αίθουσα για αγιασμό, ευλογία και όλα τα συναφή χειροφιλήματα, μεταδίδοντας ένα πνεύμα εφησυχασμού και αποσπώντας την προσοχή  από τα οικουμενιστικά εγκλήματα. 

Αυτό το βλέπετε να είναι επιτρεπτό; Τι και αν γράφει  το φυλλάδιο του ΣΩΤΗΡΑ για τον Οικουνενισμό;    

Στην πράξη λέτε "άσε το  φυλλάδιο να λέει"! Πώς μπορεί ένα τέτοιο φυλλάδιο να έχει κύρος; Η ίδια η αδελφότητα το εξευτελίζει! 

Όμως θα με ενδιέφερε να μάθω. Η θέση αυτή του κ. Μπερούκα για τις μεταφράσεις των εκκλησιαστικών  κειμένων είναι μία προσωπική του θέση ή είναι μία  θέση που υιοθετεί η αδελφότητα;  

Υ.Γ. Τα ανωτέρω σχόλια στάλθηκαν σε σχετική ανάρτηση του ιστολογίου “Ομολογία” για να λάβω την παρακάτω απάντηση που αντανακλά το ήθος και την δημοσιογραφική δεοντολογία του χειριστή του ιστολογίου κ. Τσολογιάννη και γενικώς των προαναφερθέντων σχισματικοαιρετικών ιστολογίων: 

“H XYΔΑΙΟΥΒΡΙΣΤΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ δεν έχει καμμία θέσι στο ιστολόγιό μας.

Να πάει και να κάνη τα σχόλια της εκεί που συνηθίζει στους διάφορους ΒΟΘΡΟΥΣ.

Εδώ μέσα δεν επιτρέπουμε ούτε να σκεφτή να έλθη και να βάλη σχόλια.

Χυδαιολόγησε εναντίον των Γνησίων Αποτειχισμένων και δικαίως την αποβάλαμε.

Η Μαινάδα Λωρίτου και το μένος της να το εκφράζη στους Κρυπτόμενους Οικουμενιστές.”

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

=====

«Οὐκοῦν ὡς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ἀπεστράφημεν καὶ διὰ τοῦτο αὐτῶν ἐχωρίσθημεν… αἱρετικοὶ εἰσὶ ἄρα καὶ ὡς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ἀπεκόψαμεν… πόθεν οὖν ἡμῖν ἀνεφάνησαν ἐξαίφνης ὄντες Ὀρθόδοξοι οἱ διὰ τοσούτων χρόνων καὶ ὑπὸ τοσούτων Πατέρων καὶ διδασκάλων κριθέντες αἱρετικοὶ;… φευκτέον αὐτούς, ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως… τοὺς χριστοκαπήλους καὶ χριστεμπόρους» [Ἰω. Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐν Ἀθήναις 1952, μτφρ. Ὁ πειρασμὸς τῆς Ρώμης, ἔκδοση ῾ Ι. Μ. Κουτλουμουσίου σ. 353 – 362]

«Ἡμεῖς δι᾽ οὐδὲν ἄλλο ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων, ἀλλ’ ἢ ὅτι εἰσίν, οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί» [κε´ Συνεδρίαση τῆς Συνόδου Φεράρας – Φλωρεντίας, εἰς Πηδάλιον, ἔκδ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1991, σ. 55]

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική βιβλιογραφία

Η ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΩΝ 24 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞ 24 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ

=====

Πρόκειται γιὰ ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖο ἔχει προκαλέσει σφοδρὲς ἀντιδράσεις στὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, καὶ τοῦτο διότι, ὅπως θὰ καταδειχθεῖ κατωτέρω, ἡ τοιαύτη ἀντιπροσώπευσις ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καινοτομία, ξένη πρὸς τὴν δισχιλιόχρονη συνοδικὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ἡ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἐπιχειρεῖ κατὰ τρόπο περίεργο, νὰ δικαιολογήσει αὐτὴ τὴν πρωτοφανῆ καινοτομία μὲ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δῆθεν, κατὰ τὴν «συγκρότησιν καὶ τὴν λειτουργίαν πασῶν τῶν μετὰ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον (325) συγκληθεισῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἤτοι μετὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ μητροπολιτικοῦ συστήματος εἰς τὰς σχέσεις τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν», «προσεκαλοῦντο πάντοτε μόνον τριμελεῖς ἢ ὀλιγομελεῖς ἀντιπροσωπεῖαι ἐξ ἑκάστης ἐπαρχίας». Καὶ ὅτι «μετὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ πατριαρχικοῦ συστήματος ὑπὸ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (451), ἤτοι εἰς τὰς Ε΄, ΣΤ΄, καὶ Ζ΄ Οἰκουμενικᾶς Συνόδους, ὀλιγομελεῖς ἤσαν αἳ ἀντιπροσωπεῖαι καὶ τῶν Πατριαρχικῶν θρόνων, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πολυμελῆ ἀντιπροσωπεία ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, χωρὶς νὰ μειοῦται ἡ ἴση ἀξία τῆς ψήφου τῆς ἀντιπροσωπείας ἑκάστου Πατριαρχείου διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῆς ἀπαραιτήτου ὁμοφροσύνης τῶν Πατριαρχικῶν Θρόνων».

Ἡ Ἐγκύκλιος παρουσιάζει κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη, μία ἐλλιπῆ θεώρηση τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ προβλήματος. Κατ’ ἀρχὴν παντελῶς ἀμάρτυρος στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση ἀποτελεῖ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι κατὰ τὰς Συνόδους «προσεκαλοῦντο πάντοτε μόνον τριμελεῖς ἢ ὀλιγομελεῖς ἀντιπροσωπεῖαι ἐξ ἑκάστης ἐπαρχίας». Τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουμε στὴ διάθεσή μας σχετικὰ μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν συνοδικῶν μελῶν, ποὺ ἔλαβαν μέρος κατὰ τὰς Οἰκουμενικάς Συνόδους, μαρτυροῦν ὄχι ἀντιπροσώπευση, ἀλλὰ τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ συμμετοχὴ ἐπισκόπων ἀπὸ ὅλες τὶς ἐπαρχίες τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ἐκκλησίας. Ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπισκόπων ποὺ ἔλαβαν μέρος κατὰ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἦταν 318, κατὰ τὴν Β΄ 150,  κατὰ τὴν Γ΄ 200, κατὰ τὴν Δ΄ 630,  κατὰ τὴν Ε΄ 165, κατὰ τὴν ΣΤ΄ 289,  κατὰ τὴν Πενθέκτη 240,  κατὰ τὴν Ζ΄ 367, ἐνῶ κατὰ τὴν Η΄ 383. Ἡ ἀντιπροσώπευση, βεβαίως ἴσχυε, ἀλλὰ μόνον σὲ περίπτωση ἀδυναμίας κάποιων Ἐπισκόπων, ἢ Πατριαρχῶν νὰ παραβρεθοῦν στὴ Σύνοδο. 

Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς της Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Ἰωάννης Καρμίρης παρατηρεῖ σχετικῶς ὅτι «Αἱ Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι ἦσαν μεγάλαι συνελεύσεις ἐπὶ τὸ αὐτὸ τῶν ἐξ’ ἁπάσης της χριστιανικῆς Οἰκουμένης ἐπισκόπων της Ἐκκλησίας, πρὸς κοινὴν συνδιάσκεψιν καὶ ἀπόφανσιν ἐπὶ σοβαρῶν δογματικῶν καὶ ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων, ἀναφερομένων εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἐκκλησίαν, ὑφ’ ἢς ἀνεγνωρίζοντο καὶ ἐγένοντο δεκταὶ αἳ λαμβανόμεναι ἀποφάσεις» (Τὰ δογματικὰ καὶ συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Τόμ.1, Ἀθήνα 1960, σέλ. 105-106).

Ἐπίσης ἡ ἀνάπτυξη τοῦ μητροπολιτικοῦ συστήματος οὐδέποτε ἐλειτούργησε οὐσιαστικὰ εἰς βάρος τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος. Καὶ τοῦτο, διότι σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, ὁ κάθε ἐπίσκοπος κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας, καὶ τῆς μικρότερης ἀκόμη, ἐκπροσωπεῖ μὲ τὸ ποίμνιό του ἕνα ζωντανὸ μέρος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀπουσία του ὄχι μόνο τραυματίζει τὴν ὁλοκληρία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ στερεῖ τὴν δυνατότητα νὰ ἐκφρασθεῖ ἀπὸ ὅλους ἡ συνείδηση τοῦ  πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία φαίνεται ὅτι φοβοῦνται οἱ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν προετοιμασία καὶ σύγκληση τῆς Συνόδου. Δὲν δικαιολογεῖται ἀπὸ κανένα κριτήριο, οὔτε ποιμαντικό, οὔτε ἐκκλησιολογικὸ ἡ συμμετοχὴ μόνον εἰκοσιτεσσάρων Ἐπισκόπων ἀπὸ κάθε ἐκκλησία, πρᾶγμα ποὺ προσβάλλει καὶ τὴν ἰσότητα τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ δημιουργεῖ ἐρωτηματικὰ γιὰ τὰ κριτήρια ἐπιλογῆς τῶν Ἐπισκόπων, ποὺ θὰ μετάσχουν. Μήπως εἶναι μειωμένης ἐπισκοπικῆς εὐθύνης καὶ ἀξίας οἱ ἐπίσκοποι ποὺ δὲν θὰ μετάσχουν στὴ Σύνοδο καὶ ποῦ ἀποτελοῦν τὴν μεγάλη πλειονότητα στὶς περισσότερες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες; Ποιὸς γνωρίζει καὶ ποιὸς θὰ μεταφέρει στὴ Σύνοδο τὶς σκέψεις, τὶς ἐκτιμήσεις καὶ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ποιμνίων τους; Παρέλκει βεβαίως νὰ τονιστεῖ τὸ γεγονός, ὅτι στὶς Ὀρθόδοξες Συνόδους, ἐκτὸς τῶν ἐπισκόπων συμμετεῖχαν καὶ κληρικοὶ κατωτέρων βαθμῶν, ὅπως Καθηγούμενοι, Ἀρχιμανδρίτες, Ἱερεῖς, Μοναχοί, καθὼς καὶ ὁ πιστὸς λαός. 

Δὲν θὰ ἦταν καθόλου ὑπερβολὴ νὰ λεχθεῖ ὅτι ἡ ἐπικείμενη Σύνοδος θὰ εἶναι μία Πανορθόδοξη Σύνοδος χωρὶς Ὀρθοδόξους. Εἶναι προφανὲς ὅτι μὲ τὸν ἀντιπαραδοσιακὸ αὐτὸ τρόπο τῆς δι’ ἀντιπροσώπων συγκροτήσεως τῆς Συνόδου ἀποφεύγεται ἡ πιθανότητα κάποιοι ἐπίσκοποι νὰ ἀντιδράσουν σὲ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ποὺ θὰ εἶναι ἀνατρεπτικές της Παραδόσεως, ἢ κάποια Τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ ἔχει μεγαλύτερη δύναμη στὴν λήψη τῶν ἀποφάσεων, λόγω μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ Ἐπισκόπων.  

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟΝ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟΝ

Του "Ορθοδόξου Τύπου"

=====

Τὴν 10ην Νοεμβρίου ὁ Σεβ. Μητρ. Περγάμου ἀνηγορεύθη ἐπίτιμος διδάκτωρ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιον τοῦ Μονάχου μὲ πλῆθος ἐπισήμων νὰ παρίστανται, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ Καρδινάλιος Kurt Koch, Πρόεδρος τοῦ «Παπικοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν Ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν», ὁ ὁποῖος ἐξεφώνησε λόγον ἐπαινετικὸν διὰ τὸν Περγάμου, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνάτιος, ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Ἑλλάδας Δρ. Γεώργιος Καλαντζῆς, ὁ Δρ. Παντελῆς Καλαϊτζίδης, Διευθυντὴς τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου κ.ἄ. Παραθέτομεν κρίσιμα σημεῖα ἀπὸ τὴν ὁμιλίαν του.

«Ἡ Βίβλος καὶ οἱ Πατέρες τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας θὰ πρέπει νὰ ἀποτελοῦν τὸ ἔδαφος ἐπάνω, στὸ ὁποῖο Ἀνατολὴ καὶ ∆ύση δύνανται νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν ἑνότητά τους...».

• Καὶ οἱ Πατέρες μετὰ τὸ Σχίσμα, Σεβασμιώτατε, τί εἶναι, ἄνευ ἀξίας εἰς τὰ ζητήματα τῆς «ἑνότητος»;

*****

«Ἡ θέση τῆς Χριστιανικῆς Θεολογίας σχετικὰ µὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες κυµαίνεται ἀπὸ τὴν ἀπόρριψη ὅλων τῶν µὴ Χριστιανικῶν πίστεων, ἐπειδὴ ἐκπίπτουν ἀπὸ τὸ βασίλειο τῆς σωτηρίας, µέχρι καὶ τὴν ἄποψη ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι µὲ κάποιο τρόπο παρὼν σὲ αὐτές, ἂν καὶ δὲν τὸ συνειδητοποιοῦν... βιβλία ὅπως τοῦ πρώην Καθηγητῆ στὸ Γρηγοριανὸ Πανεπιστήµιο τῆς Ρώµης Fr. Jacques Dupuis, προτείνουν µία προσέγγιση στὸν θρησκευτικὸ πλουραλισµὸ ὡς ἕνα φαινόµενο τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ µέρος τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα (!). Ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία δὲν ἔχει ἀποφανθῆ ἐπισήµως σὲ αὐτὸ τὸ ζήτηµα... Μία ἄλλη ἄποψη ἐκπεφρασµένη ἀπὸ τὸν Καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστηµίου Ἀθηνῶν Ἰωάννη Καρµίρη µεγεθύνει τὴν ἰδέα τῆς Ἐκκλησίας (Ecclesia extra Ecclesiam), ἔτσι ὥστε νὰ συµπεριλάβει ὅλους ἐκείνους ποὺ ἀναζητοῦν σωτηρία καλῇ τῇ πίστει, ἀλλὰ ἀνήκουν σὲ ἄλλες θρησκεῖες».

• Ὥστε δὲν ὑπάρχει ἐπίσημος ἀπόφασις τῆς Ἐκκλησίας; Δηλαδὴ ἡ Ὀρθόδοξος θεολογία πιθανῶς καὶ νὰ συμφωνῆ καὶ μὲ τὴν ἄποψιν τοῦ Dupuis; Σημειώνουμε καὶ τὴν σκύλευσιν τοῦ ἀειμνήστου Καρμίρη διὰ δευτέραν φορὰν (μετὰ ἀπὸ ἐκείνην εἰς τὴν Σύναξιν τοῦ Φαναρίου τῆς ἀρχῆς τῆς Ἰνδίκτου)!

*****

«Ἡ Θεολογία καλεῖται νὰ ἀνοίξει τοὺς ὁρίζοντές της, ἔτσι ὥστε νὰ ἐπιτρέπεται γιὰ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία νὰ συµπεριλαµβάνει ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πλάσµατα ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὶς θρησκευτικές τους ἢ πολιτισµικές τους διαφορές...».

• Ἡ Ὀρθόδοξος θεολογία δηλαδὴ εἶναι μυωπική; «Ὁ διάλογος εἶναι ἕνα βῆµα περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀνεκτικότητα. Ἐµπλέκει τὴν ἀναγνώριση ὅτι ὁ «ἄλλος», ὁ «διαφορετικὸς» ὑπάρχει ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ ὑπάρχει –αὐτὸ εἶναι ἀνεκτικότητα- ἀλλὰ ὑπάρχει ὡς κάποιος ποὺ ἔχει κάτι νὰ πεῖ σὲ ἐµένα, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ ἀκούσω σοβαρὰ καὶ νὰ τὸ σχετίσω µὲ τὶς πεποιθήσεις µου».

Ὥστε δι᾽ αὐτὸ προωθοῦνται οἱ διάλογοι; 

*****

«Ταπεινὰ ἀπευθύνω ἔκκληση σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἀφοσιωµένοι στὴ µελέτη καὶ διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας νὰ ἀνοίξουν τὰ σύνορα τῆς παραδόσεώς τους στὴ διαδικασία τοῦ διαλόγου µὲ τὶς ὑπαρξιακὲς ἀνησυχίες τῶν συνανθρώπων σὲ κάθε δεδοµένη κατάσταση».

• Τί ἐννοεῖ ἆραγε ἡ φράσις νὰ ἀνοίξουν τὰ σύνορα τῆς παραδόσεώς τους;

*****

«Ἀπὸ ὅλα τὰ εἴδη ∆ιαλόγων ὁ πρώτιστος καὶ βασικὸς γιὰ τὴ Θεολογία παραµένει ὁ Οἰκουµενικός. Τὰ προβλήµατα τοῦ καιροῦ µας στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσµο ἀπαιτοῦν µία κοινὴ ἀπάντηση ἀπὸ ὅλους ἐκείνους ποὺ ὁµολογοῦν πίστη στὸν Χριστό... ὅλα αὐτὰ ὑπογραµµίζουν τὸ ἐπεῖγον τῆς προώθησης τῆς Χριστιανικῆς ἑνότητας. Ὁ θεολογικὸς διάλογος ἀνάµεσα σὲ Χριστιανούς, ποὺ δὲν σχετικοποιεῖ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ τὴν ἀνοίγει στὶς ἀπόψεις τοῦ «ἄλλου» εἶναι µία ἐπείγουσα ἀπαίτηση τῆς ἐποχῆς µας...

Ἂς εὐλογεῖ ὁ Θεὸς πλουσίως τὴν ἀνεκτίµητη ὑπηρεσία (τοῦ Πανεπιστηµίου) στὸν οἰκουµενικὸ διάλογο, ἔτσι ὥστε νὰ φέρει καρποὺς γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπωφελείᾳ τῆς ἀνθρωπότητας».

• Πιέσεις λοιπὸν διὰ τὴν προσχώρησιν ὅλων εἰς τὸν Οἰκουμενισμόν!

ΠΟΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Ι΄

ΠΟΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ι΄

Του Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελου Αγγελακόπουλου

=====

Ἡ Ὀρθοδοξία σήμερα κινδυνεύει καί ἔσωθεν καί ἔξωθεν. Ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μεταπολεμικῶς, εἰσῆλθε ὁ δούρειος ἵππος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί προκαλεῖ τόν πνευματικό ὕπνο τῶν ὀρθοδόξων ποιμένων καί θεολόγων «ἵνα θύσῃ καί ἀπολέσῃ», προετοίμαζοντας τό ἔδαφος τῆς εἰσβολῆς τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ καί τῶν ἄλλων πολεμίων τῆς Όρθοδοξίας. Ἔξωθεν ἡ παπική Οὐνία καί οἱ προτεστάντες μισσιονάριοι ἀγωνίζονται ἤδη ἐπί αἰῶνες νά ἐκπορθήσουν τό ὀχυρό τῆς Ὀρθοδοξίας. 

Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σήμερα ἐφαρμόζεται ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Ἔξωθεν μάχαι, ἔσωθεν φόβοι». Ὀ ἱερός κλῆρος, ὁ φυσικός φρουρός τῆς Ὀρθοδοξίας, καλεῖται νά δώσει τήν μάχη ἐναντίον τῶν ἐσωτερικῶν καί ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί νά μήν ὑποκύψει στή φωνή τῶν σειρήνων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «συσχηματιζόμενος τῷ αἰῶνι τούτῳ». Ὁ ὀρθόδοξος λαός, ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας τῶν Πατέρων του, πρέπει νά ἀγρυπνεῖ, «ἐπιμένων τῇ πίστει, τεθεμελιωμένος καί ἑδραῖος καί μή μετακινούμενος ἀπό τῆς ἐλπίδος τοῦ Εὐαγγελίου…». Oἱ ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ὁρίσθηκαν ἀπό τόν Κύριο ὡς «σκοποί τῷ οἴκῳ Ἰσραήλ» καί θά κληθοῦν νά παρακαθήσουν στήν μέλλουσα Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ἄς ἀναλογισθοῦν τήν φοβερή εὐθύνη τους ἔναντι τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἐάν ὑπνώσουν ἤ καταθέσουν τά ὅπλα ἐν ὥρᾳ κρισίμου μάχης κατά τῶν ποικίλων πολεμίων τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ καθεύδοντες ἐπίσκοποι ἄς ἀκούσουν τόν λόγον τοῦ Ψαλμωδοῦ: «Οὐ νυστάξει οὐδέ ὑπνώσει ὁ φυλάσσων τόν Ἰσραήλ». Οἱ ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι θά παρακαθήσουν ὑπνώττοντες στήν μέλλουσα Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ἀγνοοώντας τούς κινδύνους τῆς Ὀρθοδοξίας, θά ρίξουν σέ δεινή περιπέτεια τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί θά τήν ὁδηγήσουν πιθανῶς σέ νέο Φλωρεντιανό δρᾶμα.

Ἀλλά, καί οἱ ἀντιοικουμενιστές καθηγητές τῶν Ὀρθοδόξων Θεολογικῶν Σχολῶν ἔχουν ἱερώτατο χρέος νά ἀγωνισθοῦν κατά τῶν ποικίλων ρευμάτων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ φιλελευθερισμοῦ καί τοῦ δογματικοῦ συγκρητισμοῦ, τά ὁποῖα θά ἀπειλήσουν τήν μέλλουσα Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο. Ὀρθῶς παρατηρεῖ ἐν προκειμένῳ ὁ Ἰωάννης Καρμίρης: «Ἡ Ὀρθόδοξος θεολογία ὀφείλει νά παραμείνη καί ἐν τῷ μέλλοντι ἄτρωτος καί ἄθικτος ἀπό τῶν νέων ἀντορθοδόξων θεωριῶν τοῦ ἀφελληνισμοῦ, τοῦ φιλελευθερισμοῦ, τοῦ συγκρητισμοῦ γενικῶς καί μάλιστα τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὡς καί τοῦ λεγομένου λαϊκοῦ οἰκουμενισμοῦ (διά παραμερισμοῦ τῆς θεολογίας καί μάλιστα τῆς Δογματικῆς), τῆς κοινωνίας ἐν τοῖς μυστηρίοις, ἄνευ προηγουμένης τελείας δογματικῆς συμ­φωνίας καί γενικῶς τοῦ δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ, τῆς σχετικοποιήσεως τῆς ἀληθείας, τῆς περί Ἐκκλησίας Branch theory (θεωρίας τῶν κλάδων), τῆς ἐκκοσμικεύσεως (καί δή ἐν τῇ ὀρθοδόξῳ λατρείᾳ), ὡς καί τῆς «θεολογίας τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ» καί γενικῶς τῆς λεγομένης νέας ἤ μοδέρνας θεολογίας». Κάθε παρέκκλιση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας στή μέλλουσα Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο θά ὁδηγήσει σέ φοβερώτερο φλωρεντιανόν δρᾶμα. Ὁμως, μία τέτοια Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος μέ παρόμοια τραγική κατάληξη θά ἀγνοηθεῖ ἀπό τόν φύλακα τῆς Ὀρθοδοξίας λαό καί θά τεθεῖ στό ἀρχεῖο μαζί μέ τήν ψευδοσύνοδο τῆς Φλωρεντίας.

(Συνεχίζεται)

ΑΚΥΡΟ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

ΑΚΥΡΟ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

=====

Τούτοις τοίνυν τοις θείοις και ιεροίς διατάγμασιν επόμενοι και ημείς, τα μεν των αιρετικών βαπτίσματα, ως απάδοντα και αλλότρια της αποστολικής θείας διατάξεως και ύδατα ανόνητα, ως ο ιερός Αμβρόσιος και ο μέγας φησίν Αθανάσιος, και αγιασμόν μηδένα παρέχοντα τοις ταύτα δεχομένοις, και προς κάθαρσιν αμαρτημάτων ουδέν ωφελούντα, απόβλητα και αποτρόπαια ηγούμεθα. Τους δ’ εξ αυτών αβαπτίστως βαπτιζομένους ως αβαπτίστους αποδεχόμεθα, προσερχομένους τη ορθοδόξω πίστει, κι ακινδύνως αυτούς βαπτίζομεν, κατά τους αποστολικούς και συνοδικούς κανόνας, οις αραρότως επιστηρίζεται η αγία του Χριστού και αποστολική και καθολική Εκκλησία, η κοινή μήτηρ πάντων ημών. Και επί ταύτη τη κοινή ημών διαγνώσει και αποφάνσει σφραγίζομεν τον Όρον ημών τούτο, ταις αποστολικαίς και συνοδικαίς διαταγαίς συνάδοντα, διαβεβαιούντες αυτόν δι’ ημετέρων υπογραφών.

Εν έτει σωτηρίω αψνε’.

† Κύριλλος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και οικουμενικός πατριάρχης.

† Ματθαίος ελέω Θεού πάπας και πατριάρχης της μεγάλης πόλεως Αλεξανδρείας και κριτής της Οικουμένης.

† Παρθένιος ελέω Θεού πατριάρχης της αγίας πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης.

*Ιωάννου Ν. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τόμος ΙΙ, Εν Αθήναις 1953, σ. 989-991

ΤΟ ΝΕΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΤΟΥ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ"

ΤΟ ΝΕΟ ΑΤΟΠΗΜΑ ΤΟΥ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ"

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Δεν έπεσε κεραυνός εν αιθρία στο κεφάλι μου το σχετικό κείμενο στην τελευταία έκδοση του "Ορθοδόξου Τύπου" που αφορά τις κακόδοξες δηλώσεις του Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιου.

Είχα συνείδηση του γεγονότος ότι η διαχείριση της γραμμής της εφημερίδας από τον π. Βασίλειο Βολουδάκη είναι αφ’ εαυτής αρκετή για να μας παρέχει συνεχώς προβλήματα.

Ο συντάκτης του κειμένου με αιχμή του δόρατος τη θεολογική σκέψη του Καρμίρη τον οποίο ουσιαστικά παρερμηνεύει, αλλά και του οποίου υποτιμά τις δυτικές επιδράσεις στο έργο του, αποπειράται να δώσει πιστοποιητικά Ορθοδοξίας στον αντιπατριαρχικό Μητροπολίτη Καλαβρύτων. 

Ο Σεβ. κ. Αμβρόσιος και φιλολατινικές δηλώσεις έχει σε βάρος του και παγκοσμιοσυμβουλίτης Πορτοαλεγκρίτης τυγχάνει! Άρα ουδόλως αρκεί ότι ξιφουλκεί εναντίον του Πατριαρχείου με φάσγανο τον Οικουμενισμό απλά και μόνον για να δώσει διέξοδο στο αντιπατριαρχικό του μένος.

Και γιατί ο υπό την καθοδήγηση του π. Βασιλείου Βολουδάκη “Ορθόδοξος Τύπος” κάνει πλάτες στο Σεβ. Καλαβρύτων;

Επειδή και ο π. Βασίλειος Βολουδάκης και ο Σεβ. Καλαβρύτων έχουν ως προτεραιότητα να χτυπήσουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως θεσμό. Όχι τον Οικουμενισμό.

Πραγματική κατάντια του “Ορθοδόξου Τύπου”, ο οποίος λειτούργησε από την έκδοσή του ως ναυαρχίδα του αντιοικουμενιστικού αγώνα και τώρα κατάντησε αντιπατριαρχικό έντυπο.

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ;

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ 2016

Πώς πρέπει να αποκαλείται;

Τοῦ Πανοσ. Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου

======

1. Ἐὰν ἡ Σύνοδος ὀνομασθῆ «Πανορθόδοξος», αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὰ μέλη της συνίστανται ἀπὸ Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν ρύθμιση γενικῶν ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ μόνον. Μὲ ἕναν τέτοιο χαρακτηρισμὸ ὑπονοεῖται ὅτι παραδεχόμαστε τὴν ὕπαρξη καὶ ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ὅπως τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ κ.ἄλ. καὶ ἄρα, γιὰ τοὺς ὑποστηρικτὲς τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῆς Συνόδου ὡς Πανορθοδόξου, γιὰ νὰ κληθῆ Οἰκουμενικὴ ὀφείλουν νὰ συμμετάσχουν ἀντιπρόσωποι ὅλων τῶν χριστιανικῶν λεγομένων ὁμολογιῶν. Συνεπῶς εἶναι λανθασμένος ὁ χαρακτηρισμὸς τῶν προηγουμένων ἑπτὰ Συνόδων ὡς Οἰκουμενικῶν. Ἔπρεπε μὲ τὸ ὡς ἄνω σκεπτικὸ νὰ ὀνομάζωνται Α´ Πανορθόδοξος Σύνοδος, Β´ Πανορθόδοξος Σύνοδος κ.ο.κ. γιατὶ ὑπῆρχαν καὶ οἱ ἄλλες «Ἐκκλησίες», τῶν Ἀρειανῶν, τῶν Πνευματομάχων, τῶν Νεστοριανῶν κ.λπ. Ἄπαγε τῆς βλασφημίας!!! Νὰ διευκρινισθῆ ἐδῶ ὅτι ἡ παρουσία τῶν ἀρχηγῶν ἢ μελῶν τῶν αἱρετικῶν παρατάξεων στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους ἦταν συμμετοχὴ ἀπολογίας καὶ ὄχι μετοχὴ στὴν λήψη τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων.

Ὁ χαρακτηρισμὸς καὶ ἡ ὀνομασία μίας νέας Συνόδου ὡς Πανορθοδόξου ἐγκρύπτει τὴν πεποίθηση καὶ ἀποδοχὴ τῆς ὑπάρξεως καὶ ἄλλων «Ἐκκλησιῶν» ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἄρα ἀποκαλύπτει αἵρεση. Αὐτοὶ δέ, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν τὴν ὕπαρξη πολλῶν Ἐκκλησιῶν, εἶναι αἱρετικοί. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία, γιατὶ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα. «Μεμέρισται ὁ Χριστός;» (Α´ Κορ. 1, 13).

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ οἱ ἄλλοι ὅλοι εἶναι ἀποκομμένοι ἀπὸ τὴν μία, αγία, καθολική καὶ αποστολική ορθόδοξο εκκλησία. Ἑπομένως, ἐὰν συγκληθῆ Σύνοδος μὲ τὴν συμμετοχὴ τοῦ πληρώματος τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, θὰ ὀνομασθῆ Οἰκουμενικὴ καὶ ὄχι Πανορθόδοξος.

2. Οἰκουμενικὴ Σύνοδος χαρακτηρίζεται γιὰ τὸν λόγο ὅτι εἶναι «ἡ ἀνωτάτη διοικητικὴ βαθμὶς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας» (Ἁμ. Ἀλιβιζάτου, Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, 1997, σ. 20) καὶ συγκεντρώνει τοὺς Ἐπισκόπους ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ κόσμου. Μὲ τὸν ὅρο «οἰκουμένη» ὀνομαζόταν τὸ Ρωμαϊκὸ κράτος: «Ἐξῆλθε δόγμα παρὰ Καίσαρος Αὐγούστου ἀπογράφεσθαι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην» (Λουκ. 2, 1).

Ἔτσι ἀποκαλεῖται Οἰκουμενικὴ ἡ Σύνοδος, γιὰ τὸν λόγο ὅτι συμμετέχουν ὅλοι οἱ ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ἐπίσκοποι τῆς μιασ ορθοδοξου εκκλησίας. Στὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο παρευρίσκεται ὅλο τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο συναποτελοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ τοιουτοτρόπως ἡ Σύνοδος αὐτὴ καθίσταται ὁ φορέας τοῦ ἀλαθήτου τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ τὰ μέλη της ἀποφαίνονται «ὑπὸ τὴν ἐπίνοιαν καὶ ἐπιστασίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως», (Ἰ. Καρμίρη, Τὰ δογματικὰ καὶ συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τ. 1, ἐν Ἀθήναις 19602, σ. 105).

3. Ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐξετάζει ζητήματα ἀφορῶντα στὴν οὐσία τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας. Οἱ ἀποφάσεις της εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ὅ,τι ἐπιστεύθη πάντοτε καὶ ὑπὸ πάντων, τῇ ἐπενεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οὐδέποτε ἀκυρώνει ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες ἐλήφθησαν ὑπὸ τῶν προηγουμένων Συνόδων. Aὐτὸ διετράνωσαν οἱ συμμετασχόντες Πατέρες στὴν Ζ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο: «Μετὰ πάσης ἀκριβείας ἐρευνήσαντές τε καὶ διασκεψάμενοι, καὶ τῷ σκοπῷ τῆς ἀληθείας ἀκολουθήσαντες, οὐδὲν ἀφαιροῦμεν, οὐδὲν προστίθεμεν, ἀλλὰ πάντα τὰ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀμείωτα διαφυλάττομεν καὶ ἑπόμενοι ταῖς ἁγίαις Οἰκουμενικαῖς ἓξ Συνόδοις [...] πιστεύομεν [...] ἐπακολουθοῦντες τῇ θεηγόρῳ διδασκαλίᾳ τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, καὶ τῇ παραδόσει τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. τοῦ γὰρ ἐν αὐτῇ οἰκήσαντος ἁγίου Πνεύματος εἶναι ταύτην γινώσκομεν» (Μansi 13, 376). Γι᾽ αὐτό, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ καθηγητὴς Καρμίρης, «αἱ ἑπτὰ ἀρχαῖαι Οἰκουμενικαὶ Σύνοδοι ἀποτελοῦν τὴν ὑψίστην αὐθεντίαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ» (ΘΗΕ 9, 688).