Showing posts with label ΑΒΥΔΟΥ. Show all posts
Showing posts with label ΑΒΥΔΟΥ. Show all posts

Tuesday, February 16, 2021

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πολλές οι εκπλήξεις της σημερινής εκλογής αρχιερέων στο Φανάρι, που γεννούν πολλά ερωτήματα.

1.) Καταρχήν τι είναι αυτή η ιστορία, που οδήγησε στην εκπαραθύρωση του Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Αθανάσιου, πνευματικού αδελφού και στενού συνεργάτη -για δεκαετίες- του Πατριάρχη Βαρθολομαίου;

2.) Στην συνέχεια, γιατί ένας τόσο αφοσιωμένος στον Οικουμενικό Θρόνο Ιεράρχης, όπως είναι ο ευπαίδευτος Οικουμενιστής επίσκοπος Αβυδού Κύριλλος, εξελέγη πατριαρχικός επίτροπος Μάλτας και μάλιστα με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Κρήνης;

3.) Τι σημαίνει η αναβάθμιση του Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ στην νευραλγική Γεροντική Μητρόπολη Χαλκηδόνος;

4.) Δηλαδή, από τούδε και στο εξής, ο Σεβασμιώτατος θα διαμένει στην Κωνσταντινούπολη;

5.) Μήπως η θεαματική αναβάθμιση του Σεβ. Γαλλίας σε Μητροπολίτη Χαλκηδόνος τον καθιστά, εκ των πραγμάτων, δελφίνο του Πατριαρχικού Θρόνου;

6.) Δηλαδή, εκτός από τους Αμερικής Ελπιδοφόρο, Αυστραλίας Μακάριο, και Πριγκηποννήσου Δημήτριο, τώρα προστίθεται και τέταρτος ισχυρός δελφίνος στην χορεία των επίδοξων διαδόχων του Πατριάρχη Βαρθολομαίου;

7.) Ποιος θα εκλεγεί Μητροπολίτης Γαλλίας τώρα που κένωσε ο Θρόνος;

Ο Πατριαρχικός έξαρχος Ρηγίου Ειρηναίος, ο Μητροπολίτης Προικοννήσου Ιωσήφ, που προοριζόταν γι’ αυτή την Μητρόπολη από καιρό, ή κάποιος άλλος;

8.) Τι θα γίνει με τον Θεοφιλέστατο Μελιτηνής Μάξιμο, βοηθό επίσκοπο και πρωτοσύγκελο της Ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας; 

Θα παραμείνει στην Γαλλία ή θα μετατεθεί αλλού;

9.) Πόσοι βοηθοί επίσκοποι χρειάζονται στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας;

10.) Πόσοι από τους νεοεκλεγέντες επισκόπους έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία και πόσοι δεν είναι Οικουμενιστές;

Δεν πιστεύουμε να είναι του φυράματος νέου Μητροπολίτη Ισπανίας και Πορτογαλίας Βησσαρίωνα;

Saturday, March 30, 2019

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ


ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος δημοσιοποίησε την δεύτερη επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη για το Ουκρανικό.

Σ’ αυτήν ο Μακαριώτατος απαντά στα θεολογικά επιχειρήματα του Παναγιώτατου για τον τρόπο εισδοχής των Σχισματικών στην Εκκλησία και επαναλαμβάνει ότι είναι αναγκαία η σύγκληση Σύναξης των Προκαθημένων για να επιληφθεί του Ουκρανικού.

Ο Μακαριώτατος Αλβανίας τονίζει ότι τα θεολογικά θέματα δεν λύνονται στα ιστολόγια ή με ανταλλαγή επιστολών αλλά με συνοδικές αποφάσεις.

Ταυτόχρονα ο Μακαριώτατος Αλβανίας δίνει την διαβεβαίωση ότι, σε περίπτωση Πανορθόδοξου Σχίσματος, που απεύχεται διακαώς, η Εκκλησία της Αλβανίας θα παραμείνει σε εκκλησιαστική κοινωνία με την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως.

Πουθενά, όμως, στην επιστολή του Αρχιεπισκόπου Αναστάσιου δεν γίνεται η παραμικρή μνεία ότι η Εκκλησία της Αλβανίας είναι πρόθυμη να δεχτεί σε εκκλησιαστική κοινωνία την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας.

Κάποιες επισημάνσεις:

1.) Ορθά ο Μακαριώτατος Αλβανίας ιεραρχεί την ενότητα της Εκκλησίας πάνω από κάθε τι άλλο.

2.) Ορθά μιλά με γλώσσα καταλλαγής για να εκθέσει τις απόψεις του.

3.) Η επιμονή του, όμως, για την σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου ή Σύναξης των Προκαθημένων απορρίπτεται από το Φανάρι ως μη παραγωγική. 

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος φοβάται -όχι άδικα- ότι μια Σύναξις των Προκαθημένων για το Ουκρανικό θα κατορθώσει ΜΟΝΟΝ να πιστοποιήσει την υφιστάμενη διαφωνία χωρίς να λύσει το πρόβλημα.

Μήπως, αντί της Σύναξης των Προκαθημένων, θα ήταν πιο παραγωγικό αν ισχυρή αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετέβαινε σε όλες τις Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες για να διερευνήσει τις προυποθέσεις της αποκατάστασης της ενότητας της Εκκλησίας και να δρομολογήσει την λύση του Ουκρανικού;

Οι Μητροπολίτες Γαλλίας και Σμύρνης, ο επίσκοπος Αβυδού Κύριλλος και ο Καθηγητής Βλάσιος Φειδάς λ.χ. θα μπορούσαν 

1.) Να επισκεφθούν όλες τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, για να ακούσουν τις απορίες, τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους για την εκχώρηση Αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία, και

2.) Να βολιδοσκοπήσουν όλες τις Εκκλησίες -και πρωτίστως το Πατριαρχείο Ρωσσίας- για να εισηγηθούν διέξοδο στο αδιέξοδο που απειλεί θανάσιμα την ενότητα της Ορθοδοξίας.

Monday, November 19, 2018

ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΧΕ Η ΜΑΡΙΟΡΗ Ο ΦΕΡΕΤΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΙΠΕ!


ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΧΕ Η ΜΑΡΙΟΡΗ Ο ΦΕΡΕΤΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΙΠΕ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εξέλεξε τον γνωστό και μη εξαιρετέο κορυφαίο Οικουμενιστή Μητροπολίτη Προύσσης Ελπιδοφόρο τακτικό καθηγητή του Τμήματος.

Το εκλεκτορικό σώμα απάρτιζαν -μεταξύ άλλων-
1.) O Οικουμενιστής, Κολυμπαριστής και νεωτεριστής Καθηγητής κ. Θεόδωρος Γιάγκου, 
2.) O ανεκδιήγητος και αχαρακτήριστος αρχι-οικουμενιστής Μεσσηνίας κ. Σαββάτος, 
3.) O γνωστός Νεορθόδοξος, Οικουμενιστής και Νεονικολαίτης Χρυσόστομος Σταμούλης, και 
4.) O βαμμένος Οικουμενιστής και νεωτεριστής επίσκοπος Αβυδού Κύριλλος.

Με άλλα λόγια η άρα, η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα του Οικουμενισμού και η αφρόκρεμα της εκκοσμίκευσης.

Ποιός είναι ο νέος τακτικός Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας Θεσσαλονίκης;

1.) Συμπροσευχήθηκε με Ουνίτες σε ουνιτικό ευκτήριο οίκο,

2.) Ανακάλυψε το πρωτείο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στο δόγμα της Αγίας Τριάδας!!!,

3.) Προωθεί -όσο κανείς άλλος- τον Οικουμενισμό ως πίστη της Εκκλησίας στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης,

4.) Διακρίνεται για έμφυτο θράσος και περισσή αναίδεια, 

5.) Ασπάστηκε την χαριτόβρυτο δεξιά του Πάπα Βενέδκτου, και, 

6.) Βρίσκεται στο short list των υποφηφίων για τον Θρόνο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στην μετα-Βαρθολομαίο εποχή.

Με τόσα προσόντα είναι να μην εκλεγεί Τακτικός Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης;!!!

Δυστυχώς η κατρακύλα στις Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσσαλονίκης δεν έχει τελειωμό.

Saturday, May 12, 2018

O ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΤΟΥ ΕΚΠΑ


Με άδεια καθίσματα, αλλά με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και των Οικουμενιστών Καθηγητών του ΕΚΠΑ Αβυδού Κύριλλου και Μεσσηνίας Σαββάτου, αναγορεύθηκε επίτιμος Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, ο αρχιοικουμενιστής Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου π. Γεώργιος Τσέτσης.


Ο π. Γεώργιος χαριεντίζεται με τον ανεκδιήγητο Καθηγητή κ. Απόστολο Νικολαίδη, ο οποίος έκανε την εισήγηση για να αναγορευθεί Επίτιμος Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, ο κακόδοξος διανοούμενος κ. Χρήστος Γιανναράς.

Για την ώρα δεν έχουμε το κείμενο της ομιλίας του π. Γεωργίου Τσέτση για την ακτινογραφία του Οικουμενισμού.

Θα επανέλθουμε, συν Θεώ, όταν λάβουμε γνώση του περιεχομένου της.

Monday, August 28, 2017

Ο ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ


Ο ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς
=====


Διατείνεται ο Θεοφιλέστατος Αβυδού Κύριλλος: «Οἱ σύγχρονοι ἑτερόδοξοι εἶναι χριστιανοὶ ἑτέρας δόξης καὶ δὲν ἐξομοιώνονται μὲ ἀρχαίους αἱρετικούς, γιατὶ ἀποδέχονται τὴ θεότητα τῶν τριαδικῶν προσώπων καὶ τὴν πληρότητα καὶ τελειότητα τῆς θεότητας καὶ τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ». Ποιος το λέει αυτό; Ο Σεβ. Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, κατά τον Θεοφιλέστατο! 

Αλλά οι σύγχρονοι Μονοφυσίτες και Νεστοριανοί δεν προσβάλλουν την θεανθρωπότητα του Χριστού και η «Σύνοδος» της Κρήτης τους αναγνώρισε ως «εκκλησίες»; Οι Παπικοί και οι προτεστάντες δεν προσβάλουν το τριαδολογικό δόγμα με την προσθήκη του φιλιόκβε και με την αίρεση περί κτιστής χάριτος;  Οι δεύτεροι δεν εμπίπτουν εις την κατάγνωση των Αγίων Γ΄ και Ζ΄ Οικουμενικών Συνόδων, αρνούμενοι το αειπάρθενο της Θεοτόκου, τις Άγιες Εικόνες και το μυστήριο της Εκκλησίας; Γιατί αναγνωρίστηκαν ως «εκκλησίες»;

Αλλά ο Θεοφιλέστατος επικαλείται την «αυθεντία» του «αγίου» Βολοκολάμσκ και στο θέμα της «αποκλειστικότητας της σωτηρίας στην Εκκλησία», σύμφωνα με αυτόν: «Ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων δὲν ἀποδέχεται τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ σωτηρία … Ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων καταλήγει: Ἡ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ ἄμετρη θριαμβολογία, ὥστε οἱ ὑπόλοιπες χριστιανικὲς Ἐκκλησίες νὰ θεωροῦνται καρπὸς τῆς ἀνθρώπινης πονηρίας ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια τὸ 99% τοῦ ἀνθρωπίνου πληθυσμοῦ»! 

Και τώρα τι πρέπει να κάνουμε, να διαγράψουμε τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας και να ακολουθήσουμε τον Ιλαρίωνα; Να διαστρέψουμε το λόγο Χριστού: «είπεν αυτοίς ο Ιησούς, αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε το Σώμα του Υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το Αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς. Ο τρώγων μου το Σώμα και πίνων μου το Αίμα έχει ζωήν αιώνιον και εγώ αναστήσω εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν.6,54). Έτσι το ερώτημα που τίθεται είναι: υπάρχει Σώμα και Αίμα Χριστού εκτός της Εκκλησίας, για να συντελεσθεί  σωτηρία; Ως προς το τι θα κάμει ο Θεός για το 99% του εκτός της Εκκλησίας ανθρωπίνου πληθυσμού είναι υπόθεση δική Του και όχι δική μας σχολαστική ενασχόληση! 

Θεωρούμε ότι είναι ανάξιο λόγου να σχολιάσουμε τη βλάσφημη αυτή θέση του «αγίου» Βολοκολάμσκ, την οποία δυστυχώς φέρεται να υιοθετεί ο Θεοφιλέστατος, ο οποίος γράφει: «Τὸ νὰ χαρακτηρίσουμε ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς ἐκτὸς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σύγχρονες χριστιανικὲς κοινότητες ὡς αἱρέσεις, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι σὲ καμιὰ ἀπὸ αὐτὲς δὲν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα σωτηρίας τῶν μελῶν της, αὐτὸ θὰ ἀντέβαινε στὴν πατερικὴ διδασκαλία τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία σὲ καμιὰ ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικές της Συνόδους δὲν υἱοθέτησε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀποκλειστικότητα»! 

Διερωτόμαστε, κατά πόσον η «Σύνοδος» της Κρήτης», η οποία θεσμοθέτησε αυτού του είδους τις απόψεις, δεν εισήγαγε νέα εκκλησιολογία; Τότε κακώς ενανθρώπησε ο Θεός Λόγος, κακώς εμαρτύρησαν οι Θεοφόροι Πατέρες, κακώς συνεκλήθησαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι; 

Friday, August 25, 2017

Η ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ


Η ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς
=====


Ο Θεοφ. Επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος δημοσίευσε μακροσκελή εργασία με τίτλο:«Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης: Νέα Εκκλησιολογία ή Πιστότητα στην Παράδοση;». Με αυτή προσπαθεί να παρουσιάσει την «Σύνοδο» της Κρήτης ως «ορθόδοξη» και να αποστομώσει τα πολυπληθή πανταχόθεν δημοσιεύματα τα οποία έχουν καταδείξει και αποδείξει περίτρανα τις κραυγαλέες αδυναμίες της, και κύρια το οικουμενιστικό πνεύμα,  με το οποίο είναι διαποτισμένες οι αποφάσεις της.

Με το τωρινό άρθρο του θεωρούμε ότι, στην
προσπάθειά του να «ορθοδοξοποιήσει» τη «Σύνοδο» της Κρήτης, πέφτει σε σοβαρά λάθη και αντιφάσεις. Ξεχωρίσαμε την παράγραφο, με την οποία επιχειρεί να διαστείλει την έννοια της αίρεσης από την έννοια της ετεροδοξίας

Γράφει: «Βασικὴ μομφὴ κατὰ τοῦ κειμένου ἀποτελεῖ ἡ ἐπισήμανση, ὅτι σ᾽ αὐτὸ δὲν καταγγέλλονται οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ ἐξ αὐτῶν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀποσχισθέντες ὡς αἱρετικοί. Εἶναι ὅμως γνωστὸ τὸ ἀνυπέρβλητο κριτήριο ποὺ θέτει ὁ στ´ κανόνας  τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιὰ τὸ χαρακτηρισμὸ κάποιου ὡς αἱρετικοῦ: «Αἱρετικοὺς δὲ λέγομεν τούς τε πάλαι τῆς ἐκκλησίας ἀποκηρυχθέντας καὶ τοὺς μετὰ ταῦτα ὑφ᾽ ἡμῶν ἀναθεματισθέντας … Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς κάποιου ὡς αἱρετικοῦ προϋποθέτει τὴν ἐπίσημη καταδίκη του ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Στὴν περίπτωση τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, παρὰ τὴν καταδίκη ἐπὶ μέρους δοξασιῶν τους ἀπὸ τοπικὲς Συνόδους, δὲν ὑπάρχει μιὰ τέτοια γενικὴ ἐπίσημη καταδίκη». 

Αλλά στη συνέχεια ο ίδιος παραθέτει μια σειρά από Συνόδους και γνώμες Πατέρων, μετά την απόσχιση του παπισμού (1054), οι οποίες καταδεικνύουν τον παπισμό ως καταφανή αίρεση. Και συνεχίζει: «Ἐνῶ λοιπὸν ἐκ τῶν ἀνωτέρω εἶναι σαφές, ὅτι μέχρι τὸ 19ο αἰῶνα οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ χαρακτηρίζονται ἀπὸ a priori περιορισμένης ἐμβέλειας καὶ κύρους τοπικὲς συνόδους ἢ συμβολικὰ κείμενα ὡς αἵρεση». Αυτά όμως μέχρι  «τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ ἔτους 1920 ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου». 

Ομολογεί ο Θεοφιλέστατος πως η διαβόητη εγκύκλιος του 1920 διέγραψε μια ομόφωνη παράδοση εννέα αιώνων και εισήγαγε μια νέα πρωτόγνωρη για την Εκκλησία, εκκλησιολογία, αποδίδοντας εκκλησιαστική υπόσταση σε όλους τις αιρετικές κοινότητες! Αλλά αυτό δεν έκανε και η «Σύνοδος» της Κρήτης; 

Sunday, August 13, 2017

Ο ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΟ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ


Ο ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΟ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Μητροπόλεως Πειραιώς
=====

Μέσα στις πολλές αντιφάσεις του ο Θεοφιλέστατος Αβυδού Κύριλλος ομολογεί: «ἡ χρήση τοῦ ὅρου ἑτερόδοξος ἀντὶ τοῦ αἱρετικὸς δὲν σημαίνει τὴν ἄρση ἢ τὴν παραθεώρηση τῶν δογματικῶν διαφορῶν. Αὐτὴ ἡ διαπίστωση εἶναι σημαντικὴ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοεῖται»!

Αλλά γιατί αντικαταστάθηκε ο όρος αίρεση με τον όρο ετεροδοξία; Μας το λέει ο Θεοφιλέστατος: «Ἐνῶ λοιπὸν στὴν ἐκκλησιαστικὴ γραμματεία οἱ ὅροι ἑτερόδοξος καὶ αἱρετικὸς ὑποδηλώνουν τὴ διαφοροποίηση στὴ πίστη καὶ ἐναλλάσσονται χωρὶς διαφορά, σήμερα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πρὸς τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς, μὲ τοὺς ὁποίους εὑρίσκεται σὲ διάλογο, μέσα σὲ ἕνα περιβάλλον καὶ κλίμα καταλλαγῆς καὶ ἀγάπης, ἔχοντας συνείδηση ὄχι μόνο τῶν διαφορῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς κοινῆς πίστεως σὲ θεμελιώδη θέματα ποὺ μᾶς συνδέει, ἀλλὰ καὶ προσδοκώντας στὴν κοινωνία στὴ Θεία Εὐχαριστία μὲ τὴν ὑπέρβαση τῶν διαφορῶν, χρησιμοποιεῖ τὸν προσδιορισμὸ ἑτερόδοξος ὡς περισσότερο κατάλληλο, γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴ στάση της, ἀλλὰ καὶ τὸν τρόπο ποὺ θεωρεῖ τὴ σχέση της μὲ συγκεκριμένες χριστιανικὲς ὁμολογίες, στὶς ὁποῖες διαβλέπει καὶ διαπιστώνει τὴν προΰπαρξη θεμελιωδῶν προϋποθέσεων προσέγγισης»

Μας λέει ξεκάθαρα ότι η Εκκλησία «παίζει» με τις λέξεις για να κάνει «πολιτική»! Εν προκειμένω, ενώ πιστεύει ότι οι εκτός της Εκκλησίας χριστιανικές κοινότητες είναι αιρέσεις, εν τούτοις τις κοροϊδεύει στην κυριολεξία, «απαλύνοντας» τον «βαρύ» χαρακτηρισμό της αίρεσης με τον «ελαφρύ» όρο ετεροδοξία! Αλλά πότε στο δισχιλιόχρονο παρελθόν η Εκκλησία «έπαιξε» με τέτοια θεμελιώδη ζητήματα; Αλλά και πως «διαβλέπει καὶ διαπιστώνει τὴν προΰπαρξη θεμελιωδῶν προϋποθέσεων προσέγγισης» με τους αιρετικούς; Βρισκόμαστε σε «ανόσια παίγνια διαλόγων» (Σεβ. Αυστραλίας), με αυτούς εδώ και μισό αιώνα, ποια είναι τα αποτελέσματα; Μετακινήθηκαν προς την Ορθοδοξία έστω και ελάχιστα; Κατηγορηματικά όχι! Αντίθετα η «πολιτική» αυτή το μόνο που κάνει είναι να βλάπτει την Εκκλησία, να αμβλύνει την πίστη των Ορθοδόξων και να απενοχοποιεί τις αιρέσεις! Δεν καταλαβαίνουν ότι ο καθησυχασμός των αιρετικών στην αίρεση είναι η χειρότερη και πιο ολέθρια για εκείνους υπηρεσία μας, διότι τους επαναπαύουμε στην  πλάνη τους και τους οδηγούμε στην απώλεια;

Γράφει ο Θεοφιλέστατος: «Ἐνῶ ὁ γενικῶς
χρησιμοποιούμενος ὅρος αἱρετικὸς σηματοδοτεῖ ἐννοιολογικὰ τὴν ἔκπτωση, τὴν ἀποκοπὴ καὶ τὴν ἄρνηση ἀπὸ τὴν καθολικότητα τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἐμπειρίας τῆς ἀληθείας καὶ ἐξ αἰτίας αὐτοῦ εἶναι ὅρος γενικὸς ἱστορικὰ ἀρνητικὰ φορτισμένος, χρησιμοποιούμενος ἀδιάκριτα γιὰ ὅλους τοὺς ἀποκοπέντας καὶ ἐκτὸς τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας εὑρισκομένους, ὁ ὅρος ἑτερόδοξος, ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν διαφοροποιεῖ τὸν Ὀρθόδοξο ἀπὸ τὸν «ἄλλως δοκοῦντα» ὡς πρὸς τὴν πίστη». Δηλαδή ο διαφορετικά δοκών δεν είναι αιρετικός; Υπάρχει «πολύ αίρεση» και «ολίγη αίρεση»; Λυπούμαστε, αλλά αυτά είναι πράγματα πρωτάκουστα από επίσημα εκκλησιαστικά χείλη, και μάλιστα Επισκόπου! 

Wednesday, July 5, 2017

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ


ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ
=====


Εμμέσως πλην σαφώς χρησιμοποιούσι δήθεν σύγχρονους Φιλοσοφικούς ορισμούς και έννοιες και προσπαθώσι να δώσουν νέο μεταπλασματικό περιεχόμενο.

Προσπαθώσι να πράξωσι κάτι παρόμοιο που έπραξαν οι Τρείς Ιεράρχες, αλλά ξεχνούν φαίνεται, ότι οι θεοφόροι Πατέρες το διενήργησαν ΚΑΙ με φωτισμό του αγίου Πνεύματος και εξαγίασαν και έτσι μετουσίωσαν τους Φιλοσοφικούς όρους της εποχής τους.

Όλη η φιλοσοφίζουσα, μάλλον σοφιστική προσπάθεια των «ορθοδόξων Οικουμενιστών» ήτο και είναι η απόκρυψις της επόμενης αλήθειας: ότι οι αιρετικοί είναι αιρετικοί, και ότι οι ετερόδοξοι είναι και αυτοί αιρετικοί. Κατήντησαν μέχρι και στην «εν Συνόδω» απόκρυψη του όρου «αιρετικός», «αίρεσις» και «κακοδοξία», οι οποίες θεολογικές έννοιες είναι διάσπαρτες εντός της Πατερικής Γραμματείας και κυρίως διάσπαρτες σε αγίες Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους.

Η απόκρυψις της αλήθειας δεν είναι διαυγής Φιλοσοφία αλλά Σοφιστεία. Και ο μέγας Φιλόσοφος Σωκράτης έσπαζε τα κοκκαλάκια των Σοφιστών διότι εξαπατούσαν το λαό.

Κυρία Ελένη, για να μιλήσουμε εν τέλει τη γλώσσα των Οικουμενιστών, προφανώς πρέπει να πάμε να σπουδάσουμε και Φιλοσοφία, για να αντιληφθούμε τον τρόπο σκέψις των, διότι προφανώς θα είμεθα αγράμματοι.

Λωρίτου ΕλένηJuly 4, 2017 at 2:11 PM

Αν είναι να πάει κανείς στό πανεπιστήμιο και να ακούει αυτούς τούς φιλοσόφους, δεν πάει καλύτερα κατ' ευθείαν στον Ταύγετο να βρεί την μοίρα του σαν τον μακαρίτη; Οι οικουμενιστές έχουν την συνήθεια να χρησιμοποιούν την σπουδαιοφάνεια για να μας μπερδεύουν καί να μας δημιουργούν υπαρξιακά προβλήματα: Εγώ ποιός είμαι, πού πάω; Σάν να σου λέει, πού πας ρε Βλαχομήτρο; Ακόμα και στην λαική να πάς θα σού φωνάξει ο μπακάλης: Ψίτ! Κύριος, από φιλοσοφικό νομιναλισμό τού Lock κατέχεις; Σήμερα φτάσαμε στό σημείο ακόμα και με τον μανάβη να μιλά κανείς για δογματικά θέματα, αλλά για τον φιλοσοφικό νομιναλισμό του Lock ακόμα. Δέν πειράζει, Παναγιωτάκο μου. Αντί να σπουδάσουμε φιλοσοφία δεν πάμε σε κανένα γυμναστήριο να δέσουμε μπράτσα; Θα μας χρειαστούνε! Εδώ υπάρχουν κάτι δίμετροι παπάδες που άμα σε πιάσουν στα χέρια τους μαννούλα μου! Σκέτοι Lockατζήδες και χωρίς πανεπιστήμιο!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣJuly 4, 2017 at 3:53 PM

Την μοίρα του ο μακαρίτης την επέλεξε διότι δεν ήθελε να γεράσει... Επειδή είμαι μαθητευόμενος της Φιλοσοφίας έμαθα μέχρι στιγμής την Μεθοδική Αμφιβολία του Καρτέσιου ακόμη να μπω στα βαθειά.

Αμφιβάλω, άρα υπάρχω, μας λέγει ο Ντεκάρτ.

Συνεπώς, αμφιβάλλω την ορθοδοξότητα και συνοδικότητα των Ληστρικών αποφασισθέντων, άρα υπάρχω και ζώ ως Λ[λ]ογικός άνθρωπος.

Πας όστις δεν αμφιβάλλει για ετούτο και θεωρεί με υπερφίαλο δογματισμό ότι οι αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης είναι ορθόδοξες και κανονικές, επειδή τις υπέγραψαν 10 Προκαθημένοι, τότε δεν υπάρχει ως άνθρωπος ούτε καν λογικό ον.

Είδες κ. Ελένη μου ότι η Νεώτερη Φιλοσοφία είναι χρήσιμο εργαλείο για να εξαφανίσουμε τους πανηγυρτζήδες Οικουμενιστές και όχι να «εξαφανίσουμε» εαυτούς και αλλήλους;

Τα γυμναστήρια με τέτοιο καύσωνα είναι κάμποσο ανυπόφορα για δε με λες καμία αίτηση στο Survivor λέω να κάνουμε.

Από χειροδύναμους Κληρικούς έχω τραγική προσωπική εμπειρία, εξέχασες εν Χριστώ αδελφή μου ότι με εβάφτισε στη Χλώρακα της Πάφου το 2009 στο ξύλο ο Σεβ. Μητροπολίτης Πάφου; Και έπειτα έβαλε την αστυνομία, να μας περάσει από δεύτερο χέρι;

Γι΄ αυτό θεωρώ ότι η λύσις είναι να μαθητεύσουμε στο Σαρβάϊβορ τουλάχιστον να μαζέψουμε και κανένα φραγκάκι.

Λωρίτου ΕλένηJuly 4, 2017 at 5:16 PM

Καί βέβαια το θυμάμαι, καθώς διάβασα στην βιογραφία σου ότι έχεις εκπαιδευτεί στις ειδικές δυνάμεις. Έχουμε γίνει τα "λερωμένα τ' άπλυτα τα παραπεταμένα" της Εκκλησίας. Μας περνάνε από δυό και τρία χέρια για να καθαρίσει η Εκκλησία από εμάς. Αφού θέλουν φιλοσοφία ας την έχουν! Αυτό είναι ο ορισμός του τυράννου κατά τον Πλάτωνα. Πρώτη δουλειά του τυράννου είναι να καθαρίσει την πόλη από κάθε συνετό, σοφό και ενάρετο πολίτη. Ο Πλάτων το λέει όχι εγώ, και για την τυραννία του τυράννου και για την αρετή αυτών που καταδιώκει. Οι τύραννοι της Εκκλησίας έχουν κηρύξει διωγμό εναντίον των αγίων!


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣJuly 5, 2017 at 5:27 AM

Αλλά όμως κυρία Ελένη μου, είναι πράγμα ασυγχώρητο να προσπαθούν (η φατριά του μεγάλου Βασιλέως) να μας πείσουν ότι το «Παρθενεύουσα Πόρνη» ή η «Πόρνη εν Παρθενία» είναι ορθοδοξώτατος και λογικώτατος ορισμός, θεολογική (!) και θεόπνευστη (!!) έννοια όπου εδιδάσκετο από σωρηδόν μακαριστούς Καθηγητάδες και την εισαγάγαν ως «τεχνολογικό όρο» ώστε να μείνουν άπαντες ικανοποιημένοι μηδενός εξαιρουμένων και εκείνων των «Παρατηρητών».

Ο Φιλόσοφος Πλάτων δικαιολογημένα στην εποχή του ήτο και Συγκρητιστής... και νομίζω είπε ότι οι Φιλόσοφοι πρέπει να αναλάβουν την διακυβέρνηση της Πολιτείας... και όχι το ιερατείο ή οι φύλακες ή... οι σημερινοί Κληρικοί.

Ένας Κληρικός που εν αδίκω κατηγορείται επί Παποκαισαρισμώ, αν ήτο αθώος θα εσιωπούσε και θα ανεχόταν τη συκοφαντία και θα ελάμαβανε αμάραντο στέφανο και όχι να διασύρει στα Πολιτικά Δικαστήρια απλούς Χριστιανούς και δή θεολόγους εκ της Ομογένειας της Αμερικής για να τους αποδείξει ερήμην τους ότι είναι συκοφάντες!

Τζάμπα μαγκιές...!

Ο Πολιτικός και Εκκλησιαστικός Δεσποτισμός στο μεγαλείο του.

Και όλα αυτά βέβαια εξ αιτίας του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου....

Λωρίτου ΕλένηJuly 5, 2017 at 3:21 PM

“Πρέπει ή ο φιλόσοφος να κυβερνά ή ο κυβερνήτης να φιλοσοφεί" (Πλάτων). Τι να πρωτοπούμε γι’ αυτό το θέμα; Δεν αναφέρεται μόνο στο θέμα της πολιτικής, αλλά σε οποιοδήποτε δημόσιο λειτούργημα. Μας δίνει έναν κανόνα κοινωνικού ήθους. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έφθασαν στο υψηλότερο σημείο που θα μπορούσε αν φθάσει η ανθρώπινη σκέψη πλην της αποκαλύψεως και του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος. Είναι ισάξιο των ύμνων της Μεγάλης Εβδομάδος εν όψει του Ίερού νιπτήρος, “μη κατάρχειν των ελαχιστοτέρων” κ.τ.λ. Είναι ένα μάθημα κοινωνιολογίας αν αυτή η επιστήμη διδάσκει το ήθος που πρέπει να διέπει τον κοινωνικό βίο. Είναι η απαθής από κάθε προσκόλληση και ιδιοτέλεια άσκηση του δημοσίου ή εκκλησιαστικού λειτουργήματος. Τι σύμπτωση! Ο Πλάτων χρησιμοποιεί το σκηνικό του σκάφους για να πεί τις μεγάλες αλήθειες του. Η “ναυαρχίδα μας” πάσχει όσα περιγράφει ο Πλάτων. Διατελεί υπό “κατάληψι” από αναιδείς και άπειρους ναύτες!

Monday, July 3, 2017

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ


ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ
=====

Κύριε Τελεβάντο, 

Επεχείρησα να διαβάσω την πραγματεία του Θεοφιλεστάτου Αβύδου Κυρίλλου, αλλά επειδή είναι πολύ δύσκολο να την διαβάσει κανείς μονομιάς και λόγω της εκτάσεως και λόγω της δυσκολίας -τουλάχιστον για όποιον δεν είναι τόσο εξοικειωμένος με το είδος αυτό- θα ήθελα να κάνω μόνο ένα σχόλιο αυθορμήτως πάνω στο θέμα της “αναγνωρίσεως της ιστορικής ονομασίας των ετεροδόξων ομολογιών ως εκκλησιών” από την Σύνοδο της Κρήτης, όπως το αναλύει ο Θεοφιλέστατος. 

Η ανάλυσή του στηρίζεται σε δύο άξονες: Πρώτον αναφέρεται στις φιλοσοφικές έννοιες του ιδεαλιστικού ρεαλισμού του Πλάτωνος και του νομιναλισμού του κάποιου …….. ευρωπαίου φιλοσόφου. Εγώ ήξερα ότι ο εκπρόσωπος του νομιναλισμού είναι ο Αριστοτέλης. Ο Θεοφιλέστατος βάζει και τον Αριστοτέλη στην ίδια κατηγορία με τον Πλάτωνα. Εν πάση περιπτώσει ……. Ο λόγος που αναφέρεται σε αυτές τις φιλοσοφικές έννοιες είναι, ότι ο Σεβ. Ναυπάκτου λέει ότι δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε τον νομιναλισμό στην θεολογία, δηλαδή στην διατύπωση του συνοδικού κειμένου  “αναγνωρίζουμε την ιστορική ονομασία άλλων χριστιανικών ομολογιών ως εκκλησίες” η λέξη “εκκλησία” δεν έχει οντολογική υπόσταση. 

Παρατηρούμε ότι σε άλλες διατυπώσεις του συνοδικού κειμένου ο Θεοφιλέστατος αποδίδει “ακριβεστάτη” έννοια και σε άλλες νομιναλιστική, που σημαίνει ότι οι λέξεις δεν σημαίνουν την οντολογική τους έννοια. Τώρα αν αναποδογυρίσουμε αυτή την διάταξη και πάρουμε την εντελώς αντίθετη εκδοχή, δηλαδή αν δώσουμε “νομιναλιστική” έννοια εκεί που ο Θεοφιλέστατος δίδει “ακριβέστατη” και το αντίθετο τι συμπέρασμα θα βγάλουμε; Αυτό στην λαϊκή γλώσσα ονομάζεται κόβουμε και ράβουμε όπως θέλουμε κατά το δοκούν και αυθαίρετα. Τέτοια κείμενα με τόση ρευστότητα, υποκείνενα σέ αυθαίρετες ερμηνείες δεν μπορεί να είναι συνοδικά κείμενα!

Για να υποστηρίξει τον “νομιναλισμό” των λέξεων ο Θεοφιλέστατος, συνεχίζει με το επιχείρημα της έννοιας του “κακού” ως παρα–υπόστασης και απουσίας του κακού, ότι δηλαδή το κακό δεν έχει οντολογική υπόσταση, αλλά η ορθόδοξη διδασκαλία περί του κακού είναι ένας “νομιναλισμός.” 

Μάλλον, όμως, αναφέρεται στο ότι η ορθόδοξος θεολογία απορρίπτει την δυαρχία, δηλαδή ότι δεν υπάρχει ο κακός θεός, που είναι η πηγή του κακού, αλλά μόνο ο Τριαδικός Θεός είναι ο Ων και το κακό ορίζεται ως η απουσία του Θεού. Ο φόνος έχει υπόσταση εφ’ όσον έχει πτώμα και αίμα, η συκοφαντία έχει υπόσταση εφ’ όσον έχει γλώσσα και λόγο. Η μοιχεία έχει υπόσταση εφ’ όσον ……. Αν δεν είχε υπόσταση τότε μαζί με την δικαιολογία “δεν είναι αυτό που πιστεύεις” θα μπορούσε ο μοιχός να συμπληρώσει “αυτό που βλέπεις είναι απλά ένας φιλοσοφικός νομιναλισμός” …….! 

Δεύτερος άξονας είναι ότι η λέξη “εκκλησία” χρησιμοποιήθηκε στην εκκλησιαστική γραμματεία της β΄ χιλιετίας. Συνεπώς έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε και εμείς το ίδιο ως συνεχιστές αυτής της παραδόσεως Με δεδομένο ότι “αίρεση” δεν είναι απλά να διατυπώσει κανείς αιρετικές θέσεις, αλλά και να εμμένει σε αυτές, μπορεί να μας απαντήσει ο Θεοφιλέστατος, αν υποδεικνυόταν στον τάδε και στον τάδε εκκλησιαστικό άνθρωπο ή ακόμα και άγιο το λάθος από την δύναμη της συνήθειας να χρησιμοποιεί την λέξη “εκκλησία” αντί της λέξεως “λατινόφρονες” που ήταν ήδη σε ευρύτατη χρήση, τι πιστεύει δεν θα συμμορφωνόταν με πολλή απλότητα αβίαστα, αλλά θα επέμενε και θα επεχειρηματολόγει, όπως κάνουν οι υποστηρικτές της Συνόδου της Κρήτης και όπως κάνει και ο ίδιος με την παρούσα περισπούδαστη πραγματεία του; 

Εκτός όλης αυτής της περισπούδαστης επιχειρηματολογίας βλέπουμε μία διαπραγμάτευση του θέματος. Από “πραγματική ύπαρξη” πήγαμε στην “ιστορική ύπαρξη” και στην συνέχεια στην “ιστορική ονομασία”. Γιατί όλη αυτή η διαπραγμάτευση για ένα “νομιναλιστικό” θέμα για μία λέξη που δεν έχει καμμία οντολογική σημασία; Είναι απορίας άξιον! 

Saturday, July 1, 2017

ΕΚΤΕΝΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΣΩΝ ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ



ΕΚΤΕΝΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΣΩΝ ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Αναστάσιος”, εκτενή περιεκτική πραγματεία του Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ἀβύδου Κυρίλλου (Κατερέλου) που επιγράφεται “Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης: Νέα Εκκλησιολογία ἢ Πιστότητα στὴν Παράδοση;”

Η πραγματεία του Θεοφιλέστατου Αβύδου συνιστά την μέχρι στιγμής πιο ολοκληρωμένη εργασία υπεράσπισης της Συνόδου της Κρήτης. 

ΑΥΣΤΗΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ
_________

Ο Θεοφιλέστατος Αβύδου ασκεί αυστηρή κριτική σε όλους τους αντιοικουμενιστές ηγέτες με εξαίρεση τους π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο και κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη. Παρόλον ότι δεν κατονομάζει στην πραγματεία του τους δύο αυτούς διακεκριμένους αντιοικουμενιστές θεολόγους, στην πραγματικότητα τα επιχειρήματα αυτών απαντά, αφού ο κ. Τσελεγγίδης ήταν ο πρώτος που είπε με παρρησία ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν είναι ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη, ούτε Σύνοδος. 

Άλλωστε είναι φανερή η συμβολή του κορυφαίου δογματολόγου της Εκκλησίας μας στην απόφαση που εξέδωσε η Εκκλησία της Βουλγαρίας για τη Σύνοδο της Κρήτης. 

Ταυτόχρονα η κριτική που ο Θεοφιλέστατος Αβύδου ασκεί στον π. Πέτρο Χιρς αντανακλά στον κ. Τσελεγγίδη, αφού ο π. Πέτρος εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή υπό την επίβλεψη του κ. Τσελεγγίδη. 

Το ίδιο συμβαίνει με τον  π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο. Δεν τον κατονομάζει μεν ο Θεοφιλέστατος, αλλά τα επιχειρήματα αυτού απαντά όταν αρνείται να ταυτίσει τα κανονικά και χαρισματικά όρια της Εκκλησίας. 

Ο Θεοφιλέστατος, στην πραγματεία του, αναφέρει επώνυμα τους Σεβ. Ναυπάκτου, π. Θεόδωρο Ζήση, Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς, π. Πέτρο Χιρς και εμμέσως τους π. Ιωάννη Ρωμανίδη, π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη. 

Γι’ αυτό είναι λογικό να αναμένουμε ότι όλοι ή ορισμένοι από τους εν ζωή θιγόμενους θα δώσουν εμπεριστατωμένη απάντηση στις κακόδοξες θέσεις που κατά συρροήν αναπτύσσει ο Θεοφιλέστατος.

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΑΒΥΔΟΥ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΡΧΗΔΟΝΟΣ
_________

Εμείς περιοριζόμαστε, εδώ, να αναφέρουμε ότι η διήκουσα γραμμή της συνηγορίας του Θεοφιλέστατου υπέρ του Οικουμενισμού και της Συνόδου της Κρήτης συνοψίζεται στην αγωνιώδη, πλην όμως απολύτως ανεπιτυχή προσπάθειά του, να διαμφισβητήσει την εκκλησιολογία του Αγίου Κυπριανού Καρχηδόνος. 

Αναφέρει ο Θεοφιλέστατος Αβύδου:

“Τὶ θὰ ἔπρεπε νὰ καταγράψει ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης; Τὴν Ἐκκλησιολογία τοῦ Ἁγ. Κυπριανοῦ ποὺ ἀπέρριψαν οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Μποροῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι νὰ ἰσχυριζόμαστε σοβαρά, ὅτι δὲν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα ἐκτὸς ἀπὸ τὰ κανονικὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας; Τὴ μὴ ἀποκλειστικότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐπισημαίνουν ἅγιοι καὶ διακεκριμένοι Θεολόγοι,ὁ Γ. Φλωρόφσκυ, ὁ St. Sankow, ὁ S. Bulkakov, ὁ P. Evdokimov, ὁ Ἱ. Καρμίρης, ὁ Μ. Φαράντος, ὁ Μητρ. Πλάτων (Gorodezkij), ὁ Ἀλέξανδρος Schmemann, ὁ John Meyendorff, ὁ Anthony Bloom ὁ D. Stăniloae κ.ἄ.” 

Μένει κανείς έκπληκτος διότι:
1.) Καταρχήν θεωρεί ότι η ταύτιση των κανονικών και χαρισματικών ορίων της Εκκλησίας είναι προσωπική δοξασία του Αγίου Κυπριανού Καρχηδόνος και όχι πίστη της Εκκλησίας και ότι δήθεν αυτή η δοξασία έρχεται σε αντίθεση με τις Οικουμενικές Συνοδους.!!!

Ο Θεοφιλέστατος Αβύδου γνωρίζει πολύ καλά ότι το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Ο Άγιος Κυπριανός δεν εξέφρασε καμία προσωπική πεποίθηση. Θεολόγησε εναρμόνιο μέλος θεολογίας εν Συνόδω. Και όχι μόνον αυτό! Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος περιέβαλε με οικουμενικό κύρος, με τον β΄ Κανόνα της, τις αποφάσεις της Συνόδου της Καρχηδόνος. Άρα πώς είναι δυνατόν να διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι η θεολογία του Αγίου Κυπριανού αντιτίθεται στη θεολογία των Οικουμενικών Συνόδων;

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΓΚΥΡΗ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ
________

2.) Είναι τουλάχιστον εξωφρενικό ο Θεοφιλέστατος Αβύδου να προβάλλει τους “Γ. Φλωρόφσκυ, St. Sankow, S. Bulkakov, P. Evdokimov, Ἱ. Καρμίρη, Μ. Φαράντο, Μητρ. Πλάτων (Gorodezkij), Ἀλέξανδρο Schmemann, John Meyendorff, Anthony Bloom και D. Stăniloae" ως αντίβαρο στη διδασκαλία των Οικουμενικών Συνόδων, αφού η θεολογία του Αγίου Κυπριανού ότι τα χαρισματικά και τα κανονικά όρια της Εκκλησίας ταυτίζονται απέκτησε οικουμενικό κύρος με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο.

Αλίμονον αν ορισμένοι σύγχρονοι θεολόγοι που φέρουν έκδηλο -τουλάχιστον σε ορισμένα σημεία- το στίγμα της Δυτικής θεολογίας στο έργο τους θεωρούνται πιο έγκυροι από τη διδασκαλία των Οικουμενικών Συνόδων.!!! 

Thursday, December 8, 2016

Η ΕKKΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ Γ΄


Η ΕKKΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ
Γ΄

Του Πρωτοπρεσβ. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου
=====

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
________

Η επιστημονική ενασχόληση με τα πρακτικά και τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, δίχως καμιά αμφιβολία, προκαλεί ιερή συγκίνηση και δέος, όταν ο συντάκτης της αναλογίζεται ότι καλείται να μελετήσει και να "επεξεργαστεί" κείμενα - όντας μάλιστα ο ίδιος άμοιρος των χαρισμάτων του Παρακλήτου- μέσα από τα οποία ενήργησε το Πανάγιο Πνεύμα και καθόρισε τη ζωή της Εκκλησίας του Χριστού.

Το δέος αυξάνεται επειδή το θέμα της μελέτης "Η Εκκλησία της Ρώμης και ο επίσκοπός της στα πρακτικά και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων" είναι ένα ζήτημα με το οποίο όχι μόνο έχουν ασχοληθεί διαχρονικά με πλήθος συγγραφών τους Πατέρες της Εκκλησίας, καθώς και μεγαλύτεροι θεολόγοι και ιστορικοί σε διεθνές επίπεδο, αλλά προπαντός επειδή είναι ζήτημα που έχει ταλαιπωρήσει όσο κανένα άλλο την Εκκλησία του Χριστού κατά τη δισχιλιετή παρουσία και ζωή Της.

Είναι κοινός ιστορικός τόπος ότι το θέμα του παπικού πρωτείου ήταν η βασικότερη αιτία του Μ. Σχίσματος καθώς και του περαιτέρω κατακερματισμού του Χριστιανισμού στη Δύση με τη Μεταρρύθμιση, και παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα δυσεπίλυτα προβλήματα για την ειλικρινή και εν αληθεία επανένωση του Πατριαρχείου της Ρώμης με την Εκκλησία του Χριστού.

Ως συντάκτης της παρούσης εργασίας θεωρούμε ιδιαίτερη ευλογία ότι αξιωθήκαμε, Χάριτι Θεού, να μελετήσουμε επισταμένως τα ίδια τα διασωθέντα μέχρι σήμερα πρακτικά των Οικουμενικών Συνόδων και δι' αυτών να αισθανθούμε έστω και στο ελάχιστο την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, το οποίο μέσα από σχήματα του κόσμου τούτου και ανθρώπινες αδυναμίες μπορεί και "όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας", οδηγώντας Την "εις πάσαν την Αλήθειαν".

Η μελέτη αυτή, αφού πέρασε τη βάσανο της επιστημονικής κρίσεως ως διπλωματική εργασία για την απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου στο Κανονικό Δίκαιο, εκδίδεται με κάποιες προσθήκες (το κείμενο της Ραβέννας και ο Αποστ-34) από το Ιερό Ησυχαστήριο "Παντοκράτορος" Μελισσοχωρίου. Ευγνωμόνως θερμές ευχαριστίες οφείλουμε σε όλους όσοι συνετέλεσαν στην έκδοση αυτή: Καθηκόντως ευχαριστούμε θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών κ. κ. Χρυσόστομο όχι μόνο για τον πρόλογο, αλλά και για την άδεια και ευλογία που μας παρέχει να ασχολούμεθα παράλληλα με τα εφημεριακά μας καθήκοντα και με τα ουσιώδη και φλέγοντα εκκλησιολογικά αυτά ζητήματα. Υιικώς ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Θεός να τον χαρίζει "τη αγία Αυτού Εκκλησία, σώον, έντιμον, υγιά, μακροημερεύοντα" και προπαντώς να συνεχίζει να θεολογεί ορθοτομών τον λόγον της αληθείας του Χριστού. Ευχαριστίες οφείλουμε στα μέλη της Τριμελούς Επιτροπής, τους Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αβύδου Κύριλλο (Κατερέλο), αρχιμ. Γρηγόριο Παπαθωμά, και Ελένη Γιαννακοπούλου, επιβλέπουσα Καθηγήτρια, οι οποίοι με επιστημονική πληρότητα συνέβαλαν τα μέγιστα στην ολοκλήρωση της διπλωματικής εργασίας. Ευχαριστίες ιδιαίτερες οφείλονται στον πανοσιολογιώτατο αρχιμανδρίτη Κύριλλο, Καθηγούμενο του Ιερού Ησυχαστηρίου "Παντοκράτορος" Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης και την περί αυτόν συνοδεία για την ανάληψη της παρούσης εκδόσεως και ιδιαιτέρως στον αδελφό του Ησυχαστηρίου, μοναχό Σεραφείμ (Ζήση) για την τεχνογραφική επιμέλεια της εκδόσεως. Το Ιερό Ησυχαστήριο "Παντοκράτορος" Μελισσοχωρίου με την εμπνευσμένη καθοδήγηση του Γέροντός του δίνει σε όλο τον κόσμο μέσω της μοναδικής σε περιεχόμενο ιστοσελίδος του την πατερική μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού, η οποία, μαρτυρία, εδράζεται και πηγάζει από την αυθεντική βίωση της νηπτικής παραδόσεως του Ορθοδόξου Μοναχισμού. Τέλος, ευχαριστούμε τον αιδεσιμολογιώτατο  πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, Ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, για την τιμή να προλογήσει την έκδοση, καθώς και για την μετά παρρησίας ομολογία του στις ποικίλες εκκλησιολογικές προκλήσεις που ανακύπτουν, ομολογία που συνδυάζει το πατερικό αγωνιστικό φρόνημα με τη σοφία και γνώση της πατερικής και κανονικής εκκλησιαστικής μας παραδόσεως.

Η εργασία αυτή ουσιαστικά θα είναι επιτυχής αν κατορθώσει με τη Χάρη του Θεού να αποδώσει ή, έστω, να μην παρουσιάσει αλλοιωμένο, το φρόνημα της αρχαίας Εκκλησίας, όπως αυτό τη επιστασία του Αγ. Πνεύματος έχει καταγραφεί από τους θεοφόρους Πατέρες στα πρακτικά και τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων.