ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΣΤ΄

 

 ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Τοῦ κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

ΣΤ΄

=====

Σήμερα γίνεται τὸ ἀντίθετο Ὁ αὐτοκράτωρ Ποῦτιν τοῦ κ. Μάννη, τῶν Γ.Ο.Χ. κλπ. δὲν θέλει τὴν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης καὶ τὴν ἐκκλησιοποίηση τοῦ κόσμου, ἀλλά, ὅπως οἱ Η.Π.Α., τὴν ἐπικράτηση τῆς Ρωσίας ὡς νέας παγκόσμιας αὐτοκρατορίας, σχέδιο ἀρκετῶν αἰώνων τῆς ρωσικῆς πολιτικῆς. Ἡ ἱστορικὴ κοντοφθαλμία καὶ ἡ ὑποταγὴ τῆς Ἀλήθειας στὰ συμφέροντα τῆς παράταξης ἀποκρύβει γεγονότα καὶ δηλώσεις ὅπως;

«Ο κ. Στεπάσιν (σσ. Σεργκέϊ Στεπάσιν, πρώην πρωθυπουργὸς τῆς Ρωσίας καὶ ἐπικεφαλῆς τῆς «Ὀρθόδοξης Αὐτοκρατορικῆς ἐταιρίας τῆς Παλαιστίνης») παρομοίασε το Άγιο Όρος με το Βατικανό, υποστηρίζοντας πως θα έπρεπε να είναι ουσιαστικά ανεξάρτητο από την Αθήνα. “Ο Άθως δεν θα έπρεπε να απασχολεί καθόλου την Ελλάδα”, είπε». https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/716073_t-prothypoyrgos-rosias-agio-oros-prepei-na-ginei-anexartito-kratos, https://www.tribune.gr/blog/news/article/256005/pechnidi-tis-rosias-sto-agio-oros-piso-apo-ti-thriskia.html

«Tο καλοκαίρι του 1913 (με το Άγιο Όρος υπό ελληνική κατοχή) ένας λόχος Ρώσων αποβιβάστηκε και εξανάγκασε 800 Ρώσους μοναχούς να εγκαταλείψουν το Όρος με πλοία που ακολουθούσαν τα ρωσικά πολεμικά. Λίγο αργότερα, το Φεβρουάριο του 1914 άρχισε η διαπραγμάτευση για το θέμα ανάμεσα στον Έλληνα και τον Ρώσο πρέσβη στη Κωνσταντινούπολη με τον Ρώσο πρέσβη De Giers να επιδίδει στον Έλληνα πρέσβη σημείωμα σύμφωνα με το οποίο θα αναγνωριζόταν η ελληνική κυριαρχία με την παρουσία Διοικητή, με περιορισμούς όμως, δικαίωμα της Ρωσίας για επέμβαση και προστασία των Ρώσων μοναχών και προαγωγή των δύο ρωσικών σκητών σε μονές. Ευτυχώς το ξέσπασμα στο μεταξύ του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου άφησε το θέμα εκκρεμές εις όφελος της χώρας μας η οποία ασκούσε κυριαρχία» (ἐδῶ).

«Προσπάθεια διεθνοποίησης του Αγίου Όρους όμως έγινε και στη συνδιάσκεψη του Λονδίνου από τη Ρωσία. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση της Βιέννης και του Λονδίνου, που ζήτησαν επίσης τη συμμετοχή τους στη διοίκηση του Αγίου Όρους, καθώς οι υπήκοοί τους (Βόσνιοι και Κύπριοι) διαβιούσαν στις Μονές. Θυμίζουμε ότι από το 1905 η Βοσνία- Ερζεγοβίνη ανήκε στην Αυστροουγγαρία ενώ η Κύπρος βρισκόταν υπό βρετανική κατοχή. Στις 12 Μαΐου 1913 ο Ρώσος αντιπρόσωπος έφερε το ζήτημα του καθεστώτος του Αγίου Όρους στη Διάσκεψη του Λονδίνου παρουσιάζοντας και υπόμνημα των Ρώσων μοναχών ζητώντας τα εξής:

i. να αναγνωριστεί το Άγιο Όρος έδαφος αυτόνομο και ουδέτερο υπό την προστασία της Ρωσίας και των πέντε βαλκανικών ορθόδοξων χωρών.

ii. οι αντιπρόσωποι των χωρών αυτών να καθορίσουν τις αρχές διοίκησης του Αγίου Όρους.

iii. η εκλογή των μελών της Κοινότητας να γίνεται από όλους τους μοναχούς με βάση έναν αντιπρόσωπο για κάθε 200 ή 250 μοναχούς, μοναστηριακούς ή κελιώτες και

iv. κατάργηση της ιδιοκτησίας του Άθω από τις είκοσι μονές, πλέον κάθε ίδρυμα (μοναστήρι, σκήτη ή κελί) θα κατέχει το έδαφός του κυριαρχικά.

(Συνεχίζεται)

Α. ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ,ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ Ε΄

 

ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Τοῦ κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ε΄

=====

Ἡ ἀποδεδειγμένα ἐπιλεκτικὴ ἱστορικὴ μνήμη τοῦ κ. Μάννη ξεχνάει ὅτι οἱ αὐτοκράτορες γιὰ λόγους πολιτικοὺς ποὺ ἀποσκοποῦσαν στὴν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης στὸ ρωμαϊκὸ κράτος ἀποδέχονταν τὸν ρόλο διακονίας τῆς ἐκκλησίας 

καὶ τῆς σύγκλησης 

συνόδου. 

Ὁ Μ. Κων/νος ἔφθασε μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ κάψει τὰ χαρτιὰ μὲ τὶς διαφορετικὲς θέσεις τῶν ἐπισκόπων πρὶν ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενική, γιὰ νὰ μὴν διαταραχθεῖ ἡ ἐκκλησιαστικὴ εἰρήνη (Noel Lenski, The Cambridge Companion to the Age of Constantine, Cambridge Companions to the Ancient World, Cambridge University Press, 2005, σελ. 129). 

Ὁ Σωζομενὸς ἀναφέρει: «Οἷα δὲ φιλεῖ γίνεσθαι, πολλοὶ τῶν ἱερέων, ὡς ὑπὲρ ἰδίων πραγμάτων ἀγωνίσασθαι συνελθόντες, καιρὸν ἔχειν ἐνόμισαν τῆς τῶν λυπούντων διορθώσεως· καὶ περὶ ὧν ἕκαστος τὸν ἄλλον ἐμέμφετο, βιβλίον ἐπιδοὺς βασιλεῖ τὰ εἰς αὐτὸν ἡμαρτημένα προσήγγελλεν. Επεὶ δὲ ἐφ΄ ἑκάστης εὐχερῶς τοῦτο συνέβαινε, προσέταξεν ὁ βασιλεὺς εἰς ῥητὴν ἡμέραν ἕκαστον περὶ ὧν ἐνεκάλει δῆλον ποιεῖν. Ἀφικομένης δὲ τῆς προθεσμίας τὰ ἐπιδοθέντα βιβλία δεξάμενος αὗται μέν, ἔφη· «Αἱ κατηγορίαι καιρὸν οἰκεῖον ἔχουσι τὴν ἡμέραν τῆς μεγάλης κρίσεως, δικαστὴν δὲ τὸν μέλλοντα πᾶσι τότε κρίνειν· ἐμοὶ δὲ οὐ θεμιτὸν ἀνθρώπῳ ὄντι τοιαύτην εἰς ἑαυτὸν ἕλκειν ἀκρόασιν, ἱερέων κατηγορούντων καὶ κατηγορουμένων, οὓς ἥκιστα χρὴ τοιούτους ἑαυτοὺς παρέχειν, ὡς παρ΄ ἑτέρου κρίνεσθαι. ἄγε οὖν μιμησάμενοι τὴν θείαν φιλανθρωπίαν ἐν τῇ πρὸς ἀλλήλους συγγνώμῃ ἀπαλειφθέντων τῶν κατηγορουμένων σπεισώμεθα καὶ τὰ περὶ τῆς πίστεως σπουδάσωμεν, οὗ ἕνεκεν δεῦρο συνεληλύθαμεν». Ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς τὴν ἑκάστου γραφὴν ἀργεῖν καὶ τὰ βιβλία καυθῆναι προσέταξε». (Σωζομενός, «Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία» 1.17.3-5). 

Θὰ κάνει ‒κατὰ τὸν κ. Μάννη‒ ὁ Ποῦτιν τὸ ἀντίθετο ἀπὸ τὸν Μ. Κων/νο; 

Κατὰ τὸν Ἰ. Ρωμανίδη http://www.romanity.org/htm/rom.e.00.vasikes_theseis_autou_tou_website.htm

«Η αποδοχή της «πολιτικής διακονίας» του Ρωμαϊκού Κράτους υπό τον Κωνσταντίνο έγινε εκκλησιαστικά δεκτή αναντίρρητα και χωρίς αντίσταση διότι ανταποκρινόταν στο σκοπό της Εκκλησίας που ήταν η «εκκλησιοποίηση» όλου του κόσμου, συνεπώς και της αυτοκρατορίας. ην πραγματική προεδρία ασκούσε κατά κανόνα ο πατριάρχης που κατείχε τα πρεσβεία τιμής. Κανονικά δηλαδή η προεδρία τής Οικουμενικής Συνόδου ανήκε στον πρώτο σε τάξη αρχιερέα ή στον έχοντα τα πρεσβεία τιμής πατριάρχη… Η ηγεσία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η θρησκεία είναι ασθένεια της οποίας η θεραπεία ήταν η καρδιά και ο πυρήνας της Χριστιανικής παράδοσης που τόσο είχε καταδιώξει. Αυτοί οι οξυδερκείς Ρωμαίοι ηγέτες άλλαξαν την πολιτική τους όταν συνειδητοποίησαν ότι αυτή η θεραπεία θα γινόταν αποδεκτή από όλο και περισσότερους Ρωμαίους πολίτες. 

Οδηγούμενοι από το Μέγα Κωνσταντίνο, οι Ρωμαίοι ηγέτες αποδέχτηκαν αυτή τη θεραπεία ακριβώς όπως οι σημερινές κυβερνήσεις αποδέχονται τη σύγχρονη ιατρική με σκοπό να προστατέψουν τους πολίτες τους από κομπογιαννίτες… Οι Σύνοδοι που συνήλθαν μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου με όχι μικρότερο κύρος από τις Οικουμενικές Συνόδους, εκτός από τη φαντασία των συγχρόνων Ορθοδόξων που έχουν εξαπατηθεί από την ρωσική Ορθοδοξία του Μέγα Πέτρου...».

(Συνεχίζεται)

ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ Δ΄

 

 ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

΄

Τοῦ κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Δ΄

=====

Τὸ κείμενο τοῦ κ. Μάννη εἶναι σημαντικό, γιατὶ μᾶς ἀποκαλύπτει, ποιές διαβουλεύσεις μὲ τοὺς Ρώσους καὶ πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τῶν ἑλλήνων καὶ ὄχι μόνο ὀρθοδόξων «σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές», ὅπως λέει ὁ ἴδιος ἔχουν γίνει. Ἀλλὰ ὁ κ. Μάννης πρέπει σήμερα, τρία χρόνια μετά, 

νὰ μᾶς ἐξηγήσει:

Ἔχει δίκιο ἡ κατὰ γενικὴ ὁμολογία ἔγκριτη ἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» (ἐδῶ) ποὺ προαναγγέλει ἕνωση Μόσχας καὶ Γ.Ο.Χ. σύμφωνα καὶ μὲ τὴν «προφητεία» του ἤ ὄχι; Ἂν ἔχει δίκιο, ποιες ἦταν οἱ «ἀξιόπιστες πηγὲς» τοῦ κ. Μάννη καὶ ποιός δικαιώνει τέτοιες κρυφὲς καὶ εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας διαβουλεύσεις καὶ συμμαχίες; Ποιά ἡ διαφορὰ μὲ τὶς μεθοδεύσεις Βαρθολομαίου; Ἂν ἔχει ἄδικο ἡ ἐφημερίδα, πῶς γίνεται νὰ δημοσιεύει αὐτὸ ποὺ οἱ Γ.Ο.Χ. διὰ στόματος κ. Μάννη «προφήτευσαν»;

Πότε ἔγινε ἡ Πανορθόδοξος σύνοδος καὶ πότε ἔφυγαν οἱ Ρῶσοι ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε. ἢ ἀποκήρυξαν τὸν Οἰκουμενισμό, ὥστε νὰ τηροῦνται οἱ προϋποθέσεις, ποὺ ἀνέφερε ὁ ἴδιος ὁ κ. Μάννης γιὰ τὸ σχέδιο ἑνώσεως τους (βλ. ΕΣΤΙΑ) 

μὲ τοὺς Γ.Ο.Χ.;

Ἂν οἱ Ρῶσοι πρὶν τὸ 1948 δὲν ἦταν οἰκουμενιστὲς καὶ παρόλο ποὺ κράτησαν τὸ Παλαιό, γιατὶ δὲν ἀναγνώρισαν τοὺς Γ.Ο.Χ. καὶ τοὺς κήρυξαν καὶ αὐτοὶ σὲ συμφωνία μὲ ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα σχισματικούς; Γιατὶ τώρα δὲν εἶναι πιὰ σχισματικοὶ μὲ ἀπόφαση Κυρίλλου λόγῳ Βαρθολομαίου; Υπάρχει διαφορὰ μεθόδου Βαρθολομαίου καὶ Κυρίλλου;

Γιατὶ ἀναφέρει ὁ κ. Μάννης μόνο τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ξεχνάει τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα ποὺ συμμετεῖχαν καὶ ὑποστήριξαν τὸ Κολυμπάρι; Μήπως οἱ Ρῶσοι θὰ διακόψουν τὴν κοινωνία τους μὲ Οἰκουμενιστές; Τὸ πατριαρχεῖο πχ. Ἱεροσολύμων τὸν διαψεύδει, ἂν τὸ πιστεύει.

Πρέπει νὰ μᾶς ἐξηγήσει ὁ κ. Μάννης ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ὁμόφρονοί του, πῶς καλεῖ τὸν Βλαντιμὶρ Ποῦτιν ἐν εἴδει αὐτοκράτορα(!!!) νὰ συγκαλέσει οἰκουμενικὴ σύνοδο, τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτὸς ὑποστηρίζει καὶ καλύπτει τὸν Ἐρντογάν, ἕναν μουσουλμᾶνο, δολοφόνο, ὑποθάλπτη τῆς τσιχαντιστικῆς τρομοκρατίας, νεοοθωμανιστὴ καὶ ἐχθρὸ τῆς Ἑλλάδος; Τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτὸς συμπράττει μὲ τὸν Ἐρντογὰν στὸ δράμα καὶ στὴν κατοχὴ τῆς Συρίας; Ἀκόμα καὶ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα θὰ θάψουν οἱ ἐμπλεκόμενοι γιὰ νὰ συμπορευθοῦν μὲ τὴν Μόσχα;

(Συνεχίζεται)

Α. ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ,ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ Γ΄

 

ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Τοῦ κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Γ΄

=====

Ὁ γνωστὸς «δάσκαλος» κ. Μάννης, εἶχε ἁρπάξει τότε τὴν εὐκαιρία καὶ προσδοκώντας ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ εἰσροὴ πιστῶν ἀπὸ τὸ Νέο, ἐμφάνισε τότε (τὸ 2019!) τὴν προσαρμοσμένη στοὺς καιροὺς διδασκαλία του σὲ ἄρθρο μὲ τίτλο «Η Εκκλησία της Ρωσίας και οι Παλαιοημερολογίτες της Ελλάδος» (ἐδῶ) Τὸ ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας «ΕΣΤΙΑ» δείχνει νὰ ἐπιβεβαιώνει αὐτὰ ποὺ προσδοκοῦσε τότε ὁ Γ.Ο.Χ. «δάσκαλος». Ἕγινε ξαφνικά μάντης ὁ κ. Μάννης; Εἶχε γράψει τότε:

«Η αναγνώριση των Ουκρανών Σχισματικών από την Εκκλησία της Ελλάδος (η οποία τελικώς ανακοινώθηκε χθες, όπως αναμενόταν), θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών Ρωσίας και Ελλάδος, αλλά και την πιθανή αναγνώριση, εκ μέρους της Μόσχας, της Εκκλησίας των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών, οι οποίοι, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, είναι έτοιμοι να συνταχθούν με την Ρωσική Εκκλησία, αρκεί βεβαίως και η τελευταία να λάβει ξεκάθαρη θέση σχετικά με τα ζητήματα για τα οποία οι πρώτοι διαχώρισαν την θέση τους από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδή το Ημερολογιακό Ζήτημα και την αίρεση του Οικουμενισμού)… ΄

Πρέπει αρχικά να συγκληθεί Πανορθόδοξος (Οικουμενική) Σύνοδος, με πρωτοβουλία της Ρωσίας, η οποία αποτελεί σήμερα το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος (σσ. ἐντυπωσιάζει ἡ συμφωνία ἐξελίξεων καὶ κ. Μάννη στὴν ὁρολογία). Κατά την περίοδο των 7 Οικουμενικών Συνόδων το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος στην οικουμένη ήταν η λεγόμενη Βυζαντινή (Ρωμαϊκή) Αυτοκρατορία, της οποίας ο αυτοκράτορας έδινε την προσταγή για την σύγκλησή τους. Μετά την πτώση της όμως (1453) το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος, και τρόπον τινά διάδοχός της, είτε αρέσει σε ορισμένους, είτε όχι, είναι η Ρωσία, για αυτό και οι δύο Μεγάλες Πανορθόδοξοι Σύνοδοι του 1593 και του 1666 συνεκλήθησαν με την πρωτοβουλία των Ρώσων αυτοκρατόρων… 

Πρώτον, επιβάλλεται να εξεταστεί το Ημερολογιακό Ζήτημα, όπως εξ αρχής είχαν συμφωνήσει όλες οι Τοπικές Εκκλησίες (ακόμη και αυτές που υιοθέτησαν το νέο ημερολόγιο), το οποίο θεωρείται ακόμη μετέωρο και ανοικτό… 

Δεύτερον, και σημαντικότερον, είναι απολύτως απαραίτητο να επανεξεταστεί η συμμετοχή των Τοπικών Εκκλησιών στη λεγόμενη "Οικουμενική Κίνηση", η οποία, όπως αποδείχτηκε, κάθε άλλο παρά "ορθόδοξη μαρτυρία" αποτελεί, αλλά μάλλον "αποτυχία των ορθοδόξων"· παράλληλα δε να καθοριστούν με ορθόδοξα κριτήρια οι προϋποθέσεις του "Διαλόγου" με τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους, με βάση τα πατερικά πρότυπα (Διάλογος Αγίου Γρηγορίου Παλαμά με Μωαμεθανούς, Ιερεμία του Τρανού με 

Λουθηρανούς κλπ.). 

Ειδικότερα επιβάλλεται η απομάκρυνση από το λεγόμενο "Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών" και η καταδίκη της αιρέσεως του Οικουμενισμού με παράλληλο αναθεματισμό δοξασίας, αλλά και προσώπων, για την προστασία του Πληρώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Βασικός οδηγός δε, προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί να είναι η, κατά του "Οικουμενικού Κινήματος" και της συμμετοχής στο Π.Σ.Ε., απόφαση του Πανορθοδόξου Συνεδρίου της Μόσχας το 1948, την οποία αργότερα δυστυχώς αθέτησε το Πατριαρχείο Μόσχας, αλλά και η καταδίκη του Οικουμενισμού από την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς το 1983 [7], όπως και η σχετική αντιοικουμενιστική διδασκαλία των Πατέρων της εποχής μας (π.χ. Γέροντος (σσ. προσέξτε ὄχι Ἅγιος ἀλλά γέρων) Ιουστίνου Πόποβιτς, Συρακουσών Αβερκίου, π. Σεραφείμ Ρόουζ κ.α.)».

(Συνεχίζεται)