ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΕΜΑ

ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΕΜΑ

                                                                          

Του Βασίλη Χαραλάμπους

                                    =====

Τα μεσάνυχτα πρέπει να’ταν περασμένα, ανεμοβρόχι, σκοτεινιά και στραπές. Νοέμβριος 1940 στ’ Αλβανικό Μέτωπο. Ο Νώντας κινά για τη σκοπιά. Ευτυχώς πού ’ταν κι οι στραπές να φεγγοβολά έστω και λίγο, για να περάσει το μεγάλο χωράφι. Η χλαίνη έγινε μούσκεμα κι είχε βαρέσει από τη βροχή. Επρεπε να πάει στη σκοπιά. Το χωράφι είχε γίνει μια μεγάλη κακοτοπιά. Επιτέλους έφτασε. Ο Νώντας από την Πάφο, της μακρινής Κύπρου, ήλθε εθελοντής στα σύνορα με την Αλβανία. Ηταν αλλιώς μαθεμένος…αμάθητος στην πείνα…στη δίψα…στο πολύ ξενύχτι..στη σκληρή δουλειά. Η πρόχειρη σκοπιά χρησίμευε ν’ ακουμπάει για λίγο ίσαμε να πάψει η καταιγίδα.

Ποτέ δεν τον σκιάζανε τα βρόχια κι οι καταιγίδες.  Μικρός αναθυμάται που του ’φεραν ένα γκρίζο αδιάβροχο με ξέχωρο καπέλο κι ήθελε τόσο πολύ να βρέξει. Ηταν τα χρόνια κείνα της ανομβρίας κι έμεινε μ’ εκείνο τον καημό, να δοκιμάσει το γκρίζο αδιάβροχο. Ακόμα το θυμάται… Τα χρόνια πέρασαν κι ακόμα αποζητά τις βροχές, αποζητά το γκρίζο αδιάβροχο με το ξέχωρο καπέλο.    

Εμεινε ώρα πολλή στριμωγμένος στη σκοπιά, με συντρόφεμα όχι τ’ όπλο του πού ’χε στη σκοπιά ακουμπισμένο, μα της καρδιάς τ’ άφοβο. Και μη νομίσει κανείς κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν κι ιδιαίτερα γενναίο παιδί ο Νώντας. Ισως γιατί ήταν αδύνατος… Πάντως θα ’λεγε κανείς πως ο Νώντας ήταν μάλλον ένα δειλοπαίδι. Κι ετούτο τ’ άφοβο τώρα, τι νάναι άραγε; Αν έσπαζαν οι γραμμές; Τι θα γινόταν; 

Συντρόφεμα είχε το σταυροκόπημα, προικιό και τούτο από τη γιαγιά του τη Χρυσή, από τότε που μικρό παιδάκι καθόταν στα γόνατά της και του ’λεγε με τη βραχνή φωνή της «το σταυρουδάκι σου Νώντα, το σταυρουδάκι σου και τα ασταπόβροντα θα πέσουν στο ξεροπόταμο». Πέρασε η ώρα, άργησε να ’ρθεί ο άλλος σκοπός κι ο Νώντας πρόσμενε με συντρόφεμα τ’ άφοβο εκείνο. Είχε να φυλάει τις σκηνές με τους βαριά τραυματισμένους στ’ Αλβανικό μέτωπο, τούτη την αφέγγαρη νυχτιά, με το τόσο ανεμοβρόχι.

Κι ο Νώντας…ο Νώντας από την Πάφο, της μακρινής Κύπρου, βρήκε τούτη την τόλμη, τούτο το συντρόφεμα, τη βραδιά εκείνη στ’ Αλβανικό μέτωπο, όταν κατάλαβε…και καλά κατάλαβε πως οι τόσοι πληγωμένοι στις σκηνές παρέκει, πρόσμεναν το δικό του κουράγιο, τη δική του απαντοχή.

ΤΟ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΙΔΙ

ΤΟ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΙΔΙ

                                                                                                                                                Του Βασίλη Χαραλάμπους

=======

                                                                                             

Στρωμένο πλούσια το τραπέζι σήμερα, μ’ εδέσματα διάφορα κι ο μικρός Γιάννης, κάθεται άβολα παρατηρώντας γύρωθε, σαν κάτι να γυρεύει.  Κι ύστερα είναι και τ’ αυστηρό βλέμμα της μητέρας του, με τα τόσα φτιασίδια που κουδουνίζουν πάνω από τη σούπα. Ίσως για τούτο να’ναι τόσο αμήχανος ο βηματισμός της υπηρέτριας που πηγαινοέρχεται.

-Δεν έφαγες το φασιανό Γιάννη μου, είπε επιτακτικά η μητέρα του.

Ο Γιάννης συνέχισε γύρωθε να κοιτά. Πόσο θα’θελε να ήταν κι αυτός με τ’ άλλα γειτονόπουλα. Όμως έπρεπε να φάει καλά και να πάει ύστερα για διάβασμα. Ευτυχώς που είναι κι η Διαμάντω η υπηρέτρια, που παίρνει κρυφά το πιάτο, που γεμίζει ο Γιάννης κάτω απ’ το τραπέζι και το παίρνει στα ορφανά της κυρά Φιλοθέης. Κι ας αναρωτιέται κάθε τόσο η μητέρα του, γιατί το «μωρό» της δεν παχαίνει.

Σήμερα όμως είναι δύσκολα τα πράγματα, μ’ εκείνο το παρατηρητικό βλέμμα της μητέρας του. Αλίμονο του, αν καταλάβει τίποτε. Αργοτρώει από το πλούσιο φαγητό του, ώσπου μια στιγμή, περνώντας η μητέρα του, βλέπει το κρυμμένο πιάτο κάτω από το τραπέζι.

-Γιάννη, τι είν’ αυτό;

- Αυτό; ρώτησε ο Γιάννης, τάχα απορημένος και γίνηκε κατακόκκινος.

- Ώστε έτσι ε;

- Μα μητέρα…

- Διαμάντωωω…φώναξε δυνατά την υπηρέτρια.

- Μάλιστα κυρία Φαίδρα. 

- Από καιρό το κατάλαβα. Γιάννη, τιμωρία να φάς άλλο φαγητό κι εσύ Διαμάντω να φύγεις.  Απολύεσαι.

- Μα…

Τι κι αν προσπάθησε ο Γιάννης να τη μεταπείσει. Η κυρία Φαίδρα δεν άλλαξε την απόφασή της. Σε λίγες μέρες ήρθε η Μάρθα, η νέα υπηρέτρια. Αυτή κι αν ήταν υπηρέτρια. Κάθε τόσο με εκείνο το  «ότι θέλει η κυρία Φαίδρα, «ο Γιάννης πρέπει να τρώει το φαγητό του». Κι ύστερα είναι κι αυτό που πρέπει υποχρεωτικά να κάνει παρέα μονάχα με τα παιδιά του Σερ Τζοουνς, του Άγγλου αξιωματικού, που μένει κάπου εκεί κοντά στη γειτονιά τους.  Ήταν τα χρόνια εκείνα, που τούτο, της Κύπρου το νησί στέναζε, κάτω από την Εγγλέζικη σκλαβιά. 

Σήμερα όμως, κλείστηκε στο δωμάτιό του και δεν ήθελε να πάει στους Τζόουνς.  «Ακούς εκεί» μονολογούσε «να μπουν οι Εγγλέζοι στο Ιερό της εκκλησιάς, τ’ Άη Γιώργη, με τους σκυλιά τους;» Ξάφνου η πόρτα κτύπησε βαριά. Σχεδόν τρέχοντας πήγε κι άνοιξε η Μάρθα. Θέλανε την κυρία Φαίδρα. Ξαφνιάστηκε η κυρία Φαίδρα σαν είδε αγριεμένους Άγγλους στρατιώτες. Ξαφνιάστηκε ακόμα περισσότερο, σαν άκουσε το λόγο για τούτη την αλλόκοτη επίσκεψη.  Ο Γιάννης της, έβαλε είπαν Ελληνική σημαία στο σχολείο, παρά  την απαγόρευση, από τον Άγγλο Κυβερνήτη.  Οι Άγγλοι στρατιώτες κάτι είπαν στη γλώσσα τους και έφυγαν. «Ευτυχώς» που ξέρανε και τον Σερ Τζόουνς γιατί αλλιώς…Τότε η κυρία Φαίδρα άρχισε τις παρατηρήσεις. 

- Δεν σου είπα ότι αυτά δεν είναι για σένα; Κι αν σε χτυπούσαν; Δεν μπορώ ούτε να το σκέφτομαι. Ευτυχώς που ξέρουμε και τον Σερ Τζόουνς.

Ο Γιάννης σήμερα κάθισε μόνος κι έφαγε όλο το φαγητό. Παρόλο το θυμό της, η κυρία Φαίδρα, δεν μπορούσε να κρύψει το θαυμασμό της. Κάθισε στη γωνιά κι έκανε πως ήταν απασχολημένη στο πλεκτό της, αφήνοντας κρυφές ματιές θαυμασμού συνάμα και συγγνώμης. Όσο για τον Σερ Τζόουνς, δεν θέλησε από κείνη τη μέρα τα παιδιά του να παίζουν με τον Γιάννη. Ο Γιάννης εκείνη τη μέρα  έψαχνε ολοένα στην κασέλα με τα παιχνίδια του.  Βρήκε κάτι ξεχασμένους βόλους κι έτρεξε χαρούμενος στην αυλή.

- Κωστάκη, Λαυρέντη, Λουκά έλα να παίξουμε. 

Σε λίγο η αυλή της κυρά Φαίδρας γέμισε παιδικές φωνές. Βγήκε κι η κυρά Φαίδρα σε λίγο με τον ασημένιο δίσκο, γιομάτο σοκολατάκια. Σταυροκοπήθηκε κι η κυρά Φιλοθέη, που κοιτούσε από το μισάνοιχτο παραθύρι.

Δεν πέρασαν πολλές μέρες κι έφυγε η Μάρθα, η υπηρέτριά τους. Όσο για το Γιάννη, μα φυσικά τη Διαμάντω ζήτησε για να’ ρθεί, μόνο που τώρα δεν χρειάζεται να κρύβει το φαγητό για τα γειτονόπουλα. Όσο για τον Σερ Τζόουνς, έφυγε για το Λονδίνο καθώς είπαν κι ο Γιάννης…ξανάβαλε στο σχολείο, της απαντοχής τ’ ολογάλανο με τον ολόλευκο Σταυρό.

ΑΨΗΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ή ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΑΨΗΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ή ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

                                                                     

Του Βασίλη Χαραλάμπους

=================

Η ώρα πήγε τέσσερις παρά τέταρτο και το παιδί της, το Διονυσάκι, έπρεπε νά 'ταν στην εξώθυρα. Πήγε τέσσερις η ώρα κι ακόμα να έρθει από το μάθημα πιάνου. Κι είχε μια τόσο κουραστική μέρα. Ήταν ο Γιαννιός, η Γιωργούλλα, ο Φαίδων ... οι τόσοι άλλοι μαθητές. Είναι τόσο ζωηρό αυτό το τμήμα. «Έπρεπε να το χωνέψουν πως είχε και καλά το παιδομάζωμα» μονολόγησε η κυρία Δεμετίκου η δασκάλα, παρατηρώντας με αγωνία από το παράθυρο. Η ώρα πήγε τέσσερις και δέκα κι ακόμα να φανεί το Διονυσάκι της.

Εξάλλου ήταν και το άλλο το πείσμα του μικρούτσικου Πετράκη στη τάξη.

- Μα αφού παίρναν τα παιδιά από τη μάνα τους, τα χρόνια της σκλαβιάς οι Τούρκοι, κυρία Δεμετίκου.

- Επαναλαμβάνω την ερώτηση, είπε ψυχρά η δασκάλα. Υπήρχαν και καλά στο

παιδομάζωμα από τους Τούρκους;

- Όχι κυρία, είπε ο Γιαννιός.

Στο μεταξύ πήγε τέσσερις και είκοσι πέντε. «Λίγο ακόμα και θα πάρω τη χωροφυλακή», μονολόγησε η κυρία Δεμετίκου.

Το μάθημα στο μεταξύ συνεχίστηκε, με τον επίλογο της κυρίας Δεμετίκου σε ρητορικό ύφος.

- Φυσικά παιδιά υπήρχαν και καλά στο παιδομάζωμα και μη μιλήσετε Γιαννιό και

Πετράκη, αφού κάποια από αυτά τα παιδιά πήρανε υψηλές θέσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

- Η αψηλή θέση κυρία Δεμετίκου ήταν στην Πίστη που βαπτίστηκαν και στης μάνας τους την αγκαλιά, είπε θαρρετά ο Γιαννιός.

- Γιαννιό φαίνεται πως από λόγια δεν καταλαβαίνεις. Εξάλλου δεν ήταν κι η σειρά

σου ν’ απαντήσεις Γιαννιό.

Στο μεταξύ κτύπησε η εξώθυρα.  Πήγε πέντε παρά τέταρτο.

- Το Διονυσάκι μου. Επιτέλους. Ήρθες καμάρι μου!  Πού ήσουν κι ανησύχησα; Μα, πώς είσαι έτσι λασπωμένος; Τι έγινε; Κι ο Γιαννιός; Τι γυρεύεις;

- Κυρία..., πήγε να πει ο Γιαννιός.

- Να, ο Γιαννιός, με γλύτωσε από ένα άγριο σκυλί.

- Μα...

- Να πηγαίνω εγώ, πρόλαβε να πει ο Γιαννιός.

Ξεροκατάπιε η κυρία Δεμετίκου.

- Όχι...

Κάτι πήγε να πεί και πάλι σώπασε.

- Ένα γλυκό έστω...ένα κουλούρι...

- Πρέπει να πηγαίνω. Ας είναι, το κρατάω για το δρόμο.

Το Διονυσάκι στριμώχθηκε δίπλα στο τζάκι. Η αμίλητη δασκάλα πρόλαβε κι είπε ένα ευχαριστώ κι ο Γιαννιός έφυγε τρέχοντας για το σπίτι του. Ώρα πέντε παρά τέταρτο, το Διονυσάκι σιμά στο τζάκι κι η κυρία Δεμετίκου να συλλογιέται έστω άθελά της, κείνο «τ' αψηλά την αγκαλιά της μάνας του».