ΜΕΤΕΩΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,Η ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

Η ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Προηγουμένου Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου

=====

Τῆς «Συνόδου τῆς Κρήτης» εἶχαν προηγηθεῖ τά κείμενα τῆς Ραβέννας (10^η Γενική Συνέλευση Μικτοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων-Παπικῶν, Ὀκτώβριος 2007) καί τῆς Θ΄ Συνελεύσεως τοῦ ΠΣΕ (Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν) στό Porto Alegre τῆς Βραζιλίας 

(Φεβρουάριος 2016).

Μέ τά κείμενα αὐτά ἔχουμε τήν ἀποδοχή τῆς νέας ἐκκλησιολογίας, ἔχουμε τήν ἐπέκταση τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, μέ συνέπεια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά μήν ταυτίζεται ἀποκλειστικά μέ τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. 

Ἡ ὀρθόδοξη δογματική συνείδηση ἀποδέχεται καί ἐκφράζει διαχρονικά τήν πάγια θέση τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας «extra Ecclesiam nulla salus» (ἐκτός Ἐκκλησίας 

οὐδεμία σωτηρία). 

«Ὁ ἕνας Κύριος, ἡ μία πίστη, τό ἕνα βάπτισμα καί τά τρία αὐτά συνθέτουν τήν ἔννοια τῆς μίας Ἐκκλησίας καί διασφαλίζουν τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητά της. Ἐκτός αὐτῆς ὅ,τι λέγεται Ἐκκλησία εἶναι συνάθροιση αἱρετικῶν πού ἔχουν ἀπολέσει τήν μία πίστη στόν ἕνα Κύριο καί κατά συνέπεια τό βάπτισμα, τό ὁποῖο τελεῖται ἀπό αὐτούς, δέν εἶναι 

Χριστιανικό Βάπτισμα».

Ποτέ ἄλλοτε στό παρελθόν ἡ Ἐκκλησία δέν ἀπώλεσε τήν αὐτοσυνειδησία Της ὡς τῆς «Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» καί δέν τήν ὑπέβαλε σέ συσχετισμούς καί σέ λογικές ἰσορροπιῶν καί πλειοψηφιῶν ἤ δέν τήν περιόρισε στά ψιλά γράμματα τῶν ὑποσημειώσεων, ὅπως στό τελευταῖο κείμενο τῆς Ραβέννας ἤ τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στό Porto Alegre τῆς Βραζιλίας, τόν Φεβρουάριο τοῦ 2006, ὅπου συναποδεχθήκαμε ὅτι «Ὁμολογοῦμε Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὅπως αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὸ σύμβολο Νικαίας-Κων/πολης (381). Κάθε ἐκκλησία (σημ. πού συμμετέχει στό Π.Σ.Ε., δηλαδή οἱ ἀναρίθμητες προτεσταντικές «ἐκκλησίες») εἶναι ἡ Ἐκκλησία καθολικὴ καὶ ὄχι ἁπλὰ ἕνα μέρος της. Κάθε ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία καθολική, ἀλλὰ ὄχι στὴν ὁλότητά της. Κάθε ἐκκλησία ἐκπληρώνει τὴν καθολικότητά της ὅταν 

εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς 

ἄλλες ἐκκλησίες»(!). 

Γι’ αὐτή τήν κατάλυση κάθε ἔννοιας ἐκκλησιολογίας στό Porto Alegre ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐπιχαίρει, δύο χρόνια ἀργότερα στήν Γενεύη καί στήν ὁμιλία του ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 60 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. 

Διαβάζω τμῆμα τῆς Συνεντεύξεώς του:

«...Ἀπηλλαγμένοι λοιπόν τῶν ἀγκυλώσεων τοῦ παρελθόντος καί ἀποφασισμένοι νά παραμείνωμεν ἡνωμένοι καί νά ἐργασθῶμεν ἀπό κοινοῦ, ἐθέσαμεν, πρό δύο ἐτῶν, κατά τήν διάρκειαν τῆς Θ΄ Συνελεύσεως ἐν Porto Alegre Βραζιλίας, τάς βάσεις μιᾶς νέας περιόδου εἰς τήν ζωήν τοῦ Συμβουλίου, λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τό σημερινόν πλαίσιον τῶν διεκκλησιαστικῶν σχέσεων, ὡς καί τάς σημειωθείσας εἰς τόν οἰκουμενικόν χῶρον σταδιακάς ἀλλαγάς. Χαίρομεν διότι εἰς τό ἐπίκεντρον τῶν δραστηριοτήτων τοῦ Συμβουλίου εὑρίσκεται πάντοτε τό ὅραμα τῶν ἐν αὐτῷ δραστηριοποιουμένων Ἐκκλησιῶν διά τήν ἐπίτευξιν, τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ, τῆς ἑνότητος ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καί πέριξ τῆς αὐτῆς Εὐχαριστιακῆς Τραπέζης...». (περιοδικό Ἐπίσκεψις).

Ὅπως εἶναι φανερό, ἡ νέα ἐκκλησιολογία περικλείει ταυτόχρονα ὅλες τίς δυτικογενεῖς ἀντορθόδοξες θεωρίες περί ἀοράτου ἐκκλησίας, περί διηρημένης ἐκκλησίας, τήν θεωρία τῶν κλάδων, τῶν δύο πνευμόνων, τῶν ἀδελφῶν 

ἐκκλησιῶν καί τήν 

μεταπατερική θεολογία.

Τελικά εἶχε ἀπόλυτο δίκαιο ὁ μακαριστός καί θεοφώτιστος π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὅταν ἔγραφε: «Ὑπό τόν ἐπάρατον Οἰκουμενισμόν δέν κρύπτεται ἁπλῶς μία αἵρεσις. Κρύπτεται αὐτή αὕτη ἡ ἄρνησις τοῦ ἀποκαλυπτικοῦ χαρακτῆρος τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως. Κατά τοῦτο ὁ 

Οἰκουμενισμός εἶναι χείρων πάσης 

αἱρέσεως. 

Πᾶσαι αἱ χριστιανικαί αἱρέσεις, καί αἱ πλέον βλάσφημοι, οὐδέ διενοοῦντο κἄν νά ἀμφισβητήσωσι τήν μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς ἀληθείας ἐξ ἀποκαλύψεως. Ἐνῷ διά τόν Οἰκουμενισμόν πᾶσαι αἱ Θρησκεῖαι ἔχουσιν στοιχεῖα ἀληθείας καί στοιχεῖα πλάνης, ὁ δέ Χριστιανισμός δέν ἀποτελεῖ εἰμή μίαν Θρησκείαν μεταξύ τῶν λοιπῶν. Πολλά τέρατα ἐγέννησεν ἐν τοῖς καιροῖς ἡμῶν ὁ Ἅδης, ἀλλ’ ἰσομέγεθες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ οὐδέν!».

ΤΑ ΦΡΙΚΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΟΡΤΟ ΑΛΕΓΚΡΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΥΣΑΝ ΕΓΚΡΙΝΕΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

«ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»

Tου Πρωτοπρ. Θεόδωρου Ζήση

=====

13. Τὰ φρικτὰ κείμενα τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καὶ τοῦ Πουσὰν ἐγκρίνει ἡ Σύνοδος, ἀλλὰ τὸ κρύβει

Καὶ γιὰ νὰ γίνει ἀντιληπτὸ τὶ προσπαθοῦν νὰ ἐγκρίνουν καὶ νὰ περάσουν μὲ τὴν θετικὴ ἐκτίμηση τῶν θεολογικῶν κειμένων τοῦ ΠΣΕ θὰ κάνουμε μικρὴ μνεία τῶν ἀποφάσεων τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (2006) καὶ τοῦ Πουσάν (2013), ποὺ ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριῶν. Μὲ ὅσα ἐκεῖ ἀποφάσισαν καὶ ὑπέγραψαν καὶ οἱ «Ὀρθόδοξοι» ἀντιπρόσωποι ἀρνοῦνται βασικὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ δόγμα τῆς ἑνότητος καὶ καθολικότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζουν τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν, τὴν διαβόητη «βαπτισματικὴ Θεολογία» ὡς καὶ τὴν πολυμορφία στὴν διατύπωση τῶν δογμάτων τῆς πίστεως, νὰ λέγει δηλαδὴ γιὰ τὴν πίστη ὁ καθένας ὅ,τι θέλει. Ἔτσι π.χ. δέχονται ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι δεδομένη ἀλλὰ ζητούμενη, ἡ Ἐκκλησία δηλαδὴ δὲν εἶναι Μία κατὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀλλὰ πολλές, ποὺ τώρα δὲν ἔχουν ὁρατὴ ἑνότητα· αὐτὴ θὰ ἐπιτευχθεῖ, ὅταν φθάσουν οἱ «ἐκκλησίες» στὴν ὁρατὴ ἑνότητα, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ἀποδοχὴ καὶ τῆς προτεσταντικῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας περὶ ἀόρατης ἐκκλησίας ὅπου ἐκεῖ ὑπάρχει ἑνότητα: «Ἐπαναβεβαιώνουμε ὅτι ὁ πρωταρχικὸς στόχος τῆς κοινωνίας τῶν Ἐκκλησιῶν στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν εἶναι νὰ προσκαλέσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σὲ μιὰ ὁρατὴ ἑνότητα (§ Ι 1) ....Οἱ Ἐκκλησίες ποὺ εἶναι μέλη τοῦ ΠΣΕ, παραμένουμε ἀφοσιωμένες ἡ μία στὴν ἄλλη στὸν δρόμο πρὸς ἐπίτευξη τῆς πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας (§Ι 2). Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι τώρα οὔτε Καθολική, διότι ὅπως λέγει προκλητικὰ τὸ κείμενο, καὶ εἶναι νὰ ἀπορεῖ καὶ πάλι κανεὶς πὼς τὸ ὑπέγραψαν τὸ κείμενο αὐτό «Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι», «κάθε ἐκκλησία εἶναι ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ ὄχι ἁπλὰ ἕνα μέρος της. Κάθε ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία καθολική, ἀλλὰ ὄχι στὴν ὁλότητά της. Κάθε ἐκκλησία ἐκπληρώνει τὴν καθολικότητά της, ὅταν εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς ἄλλες ἐκκλησίες (ΙΙ, 6)». Δηλαδὴ τώρα ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι Καθολική· θὰ γίνει Καθολικὴ ὅταν ἑνωθεῖ μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς ψευδοεκκλησίες. Τὸ «βάπτισμα» καθορίζει πλέον τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ Διαδοχή, τὸ βάπτισμα ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πῶς γίνεται καὶ ἀπὸ ποιὸν γίνεται ἀκόμη καὶ ὅταν γίνεται χωρὶς νερό: «Ὅλοι οἱ βαπτισμένοι ἐν Χριστῷ εἶναι ἑνωμένοι στὸ σῶμα του... Ὑπάρχουν μερικοὶ ποὺ δὲν χρησιμοποιοῦν νερὸ στὴν ἱεροτελεστία τοῦ βαπτίσματος, ἀλλὰ μετέχουν στὴν πνευματικὴ ἐμπειρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς» (ΙΙΙ 8). Καὶ ἀλλοῦ: «Διαβεβαιώνουμε ὅτι ὑπάρχει ἕνα βάπτισμα, ὅπως ἀκριβῶς ὑπάρχει ἕνα σῶμα καὶ ἕνα Πνεῦμα, μία ἐλπίδα τῆς κλήσεώς μας, ἕνας Κύριος, μία Πίστη ἕνας Θεὸς καὶ Πατέρας ὅλων μας (ΙΙΙ 9). Καὶ ἐπαναλαμβάνοντας τὴν «Δήλωση» τοῦ Τορόντο καὶ οἱ «Ὀρθόδοξοι» δέχονται ὅτι εἶναι ἐλλιπὲς νὰ ἀνήκουμε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία· πληρέστερο εἶναι νὰ ἀνήκουμε στὴν Ἐκκλησία ποὺ ἀνήκουν ὅλοι: «Ἡ μετοχὴ στὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι πληρέστερη ἀπὸ τὴν μετοχὴ στὸ σῶμα τῆς δικῆς τους ἐκκλησίας. Ἑπομένως, ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιτύχουν μιὰ ζωντανὴ ἐπαφὴ μὲ ἐκείνους ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς δικῆς τους ἐκκλησίας καὶ ὁμολογοῦν τὸν Χριστὸ ὡς Κύριο» (ΙΙΙ 9). Ὅλες οἱ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις αὐτῶν τῶν ψευδοεκκλησιῶν δὲν εἶναι πλάνες, ἀλλὰ διαφορετικοὶ τρόποι διατύπωσης τῆς ἴδιας Πίστης καὶ ποικιλία χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Σᾶς διαβεβαιώνομε ὅτι ἡ Πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ ἐκφράσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, εἶναι μία, ὅπως ἀκριβῶς ἕνα εἶναι καὶ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Παρὰ ταῦτα, εἶναι θεμιτὸ ἡ Πίστη αὐτὴ νὰ διατυπώνεται μὲ διαφορετικοὺς τρόπους» (ΙΙ 5).

Αὐτὸ τὸ προφανὲς γκρέμισμα τῶν δογμάτων τῆς πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως συντελεῖται μὲ τὶς ἀποφάσεις καὶ τὰ κείμενα τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», τὶς τελευταῖες δεκαετίες, μὲ εὐθύνη αὐτῶν ποὺ τὶς ὑπέγραψαν καὶ αὐτῶν ποὺ τὶς ἐπαινοῦν καὶ τὶς προωθοῦν. Ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ καύχηση καὶ ἐπαίνους ἀναφέρθηκε στὶς ἀποφάσεις τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε. Τώρα θέλουν νὰ πάρουν καὶ πανορθόδοξη ἔγκριση καὶ ἐπικύρωση μέσω τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου. Θὰ τὸ ἐπιτρέψουν αὐτὸ οἱ ἄλλοι ἐπίσκοποι, τὴν πλειονότητα τῶν ὁποίων ἀπέκλεισαν ἀπὸ τὰ νὰ λάβει μέρος στὶς ἐργαστίες τῆς Συνόδου; Ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» καὶ ἄλλα Ὀρθόδοξα σωματεῖα ἔπραξαν τὸ χρέος τους καὶ ἀνήρεσαν αὐτὲς τὶς ἐκτροπές, ὅπως τὸ ἔπραξαν καὶ εὐάριθμοι ἐπίσκοποι γιὰ τὸ ἑπόμενο χειρότερο κείμενο τοῦ Πουσάν.

Στὰ χνάρια τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε βάδισε καὶ ἡ ἑπόμενη 10η Γενικὴ Συνέλευση τοῦ ΠΣΕ στὸ Πουσὰν τῆς Ν. Κορέας, ἡ ὁποία ἐξέδωσε κείμενο μὲ τίτλο «Δήλωσις Ἑνότητος» (Unity Statement) μὲ ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις. Οἱ πλάνες αὐτὲς τοῦ κειμένου δικαιολογημένα προκάλεσαν τὴν ἀντίδραση πέντε ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῶν μητροπολιτῶν Κονίτσης Ἀνδρέου, Γλυφάδας Παύλου, Κυθήρων Σεραφείμ, Αἰτωλίας Κοσμᾶ καὶ Γόρτυνος Ἱερεμία οἱ ὁποῖοι μὲ ἡμερομηνία 30 Ἀπριλίου 2014 ὑπέβαλαν πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «Ὑπόμνημα κατὰ τῶν ἀποφάσεων τοῦ ΠΣΕ ἐν Πουσάν», στὸ ὁποῖο ἐκφράζουν τὴν βαθύτατη λύπη τους γιὰ ὅσες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις συμφωνήθηκαν στὸ Πουσὰν καὶ ζητοῦν στὸ τέλος νὰ ἀποχωρήσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ ΠΣΕ καὶ νὰ παύσει νὰ συμμετέχει στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους. Ἀπὸ τὸ ἱστορικῆς σημασίας αὐτὸ κείμενο στὸ ὁποῖο δι᾽ ἐπιφανῶν ἀρχιερέων ἐκφράζεται ὁ προβληματισμὸς γιὰ τὴν δῆθεν μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ στὸ Π.Σ.Ε παραθέτουμε τὴν ἑνότητα «Αἱ ἐκκλησιολογικαὶ πλάναι τοῦ κειμένου τοῦ Πουσάν»: «Τὸ ἐν λόγῳ ἐπίσημον κείμενον «Δήλωσις Ἑνότητος» (Unity Statement) τῆς 10ης Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. ἐπιτίθεται κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀποδεχόμενον (α) ὅτι καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μετὰ τῶν λοιπῶν «ἐκκλησιῶν» πρέπει νὰ μετανοήσῃ διὰ τὴν διάσπασιν τῶν χριστιανῶν, (β) ὅτι ἡ Ἐκκλησία, οὖσα Σῶμα Χριστοῦ, δὲν διέπεται παρὰ ταῦτα ἀναγκαίως ὑπὸ δογματικῆς ὁμοφωνίας, οὔτε καὶ ἐν αὐτῇ τῇ ἀποστολικῇ ἐποχῇ, (γ) ὅτι ὑφίσταται νῦν ἀόρατος ἐκκλησιαστικὴ ἑνότης τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ προσδοκᾶται ἡ ὁρατὴ ἑνότης τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, (δ) ὅτι ἡ προσευχὴ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ «ἵνα πάντες ὦσιν ἕν», δὲν ἔχει ἐκπληρωθῇ, ἀλλ᾽ ἀπόκειται εἰς ἡμᾶς τὸ καθῆκον τοῦτο, (ε) ὅτι ἡ Ἐκκλησία δύναται νὰ ἐμπλουτισθῇ καὶ ὠφεληθῇ ἐκ τῶν χαρισμάτων τῶν ἑτεροδόξων, (στ) ὅτι εἴμεθα ὑπόλογοι ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ἂν δὲν ἐπιδιώκωμεν διαρκῶς τὴν χριστιανικὴν ἑνότητα πρὸς ὄφελος τῆς ἔξωθεν καλῆς μαρτυρίας, (ζ) τὴν πονηρὰν ἀσάφειαν, ὅτι ὁ Θεός «πάντοτε μᾶς ἐκπλήσσει» καὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία προοδεύει εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ θείου θελήματος, (η) ὅτι πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν νέοι τρόποι προσεγγίσεως τῶν θεολογικῶν διαφωνιῶν καί (θ) ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀλληλένδετος μετὰ τῆς ἑνότητος τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τῆς κτίσεως.

Πέραν τούτων τὸ κείμενο (ι) ἔχει καὶ σαφῆ μὴ χριστιανικὸν οἰκολογικὸν προσανατολισμόν, ὁμιλοῦν περὶ ἀναμονῆς ἐγκοσμίου ἀνακαινισμοῦ τῆς κτίσεως καὶ ἐπιγείου εὐημερίας αὐτῆς καὶ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ περὶ τῆς πρὸς τοῦτο ἀνθρωπίνης εὐθύνης, ποιεῖται δὲ λόγον (ια) καὶ περὶ συνεργασίας τῶν χριστιανῶν καὶ μεθ᾽ ἑτεροθρήσκων ἢ ἀθρήσκων ὑπὲρ τῆς ἐπιγείου ταύτης εὐημερίας! «Οὐδὲν θαυμαστόν», λοιπόν, ὅτι τὸ κείμενον χρησιμοποιεῖ καὶ τὸν πασίγνωστον ἀποκρυφιστικὸν ὅρον «ὁλιστικός» ἐκ τοῦ μονισμοῦ, διὰ νὰ χαρακτηρίσῃ τὴν ἀποστολὴν τῆς Ἐκκλησίας ("holistic mission-evangelism"). Ὑπονοούμενα ἀφίνει τὸ κείμενο καὶ ὑπὲρ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀποδοχῆς «περιθωριακῶν» τρόπων ζωῆς, ἄνευ διευκρινήσεων περὶ ἁμαρτίας καὶ μετανοίας, ἡ τελικὴ στόχευσις τῶν ὁποίων δέον νὰ συνεκτιμηθῇ μετὰ τῆς γενικωτέρας θετικῆς στάσεως τῆς Συνελεύσεως τοῦ Πουσὰν ἔναντι τῆς ὁμοφυλοφιλίας».

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΟΠΩΣ ΔΙΕΞΑΓΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΟΠΩΣ ΔΙΕΞΑΓΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς

=====

Μία επιτακτική «αναγκαιότητα» είναι η ανάγκη τα μέλη της Αγίας Συνόδου να επισημάνουν την χρεοκοπία των μέχρι τώρα γενομένων διαλόγων και να τους τερματίσουν όχι μόνο ως αλυσιτελείς, αλλά και ως πηγή και αιτία φθοράς και διαβρώσεως του ορθοδόξου φρονήματος του πιστού λαού του Θεού. Την χρεοκοπία αυτή την ομολογούν και οι ίδιοι οι πρωτεργάτες των Διαλόγων, φάνηκε δε ξεκάθαρα και από τις εισηγήσεις των ομιλητών κατά την Σύναξη των ιεραρχών του οικουμενικού θρόνου (τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου 2015), με τις οποίες εδόθη στους ιεράρχες ενημέρωση περί της πορείας των Διαλόγων.  Η πείρα απέδειξε ότι η μακροχρόνια παραμονή μας στους κόλπους του Π.Σ.Ε., αλλά και ο μακροχρόνιος διάλογος με τους Παπικούς οδήγησε αναπόφευκτα σε συμβιβασμούς και ανεπίτρεπτες υποχωρήσεις στο δόγμα και στην εκκλησιαστική μας αυτοσυνειδησία. Φθάσαμε στο τραγικό φαινόμενο να διατυπώνονται από Ορθοδόξους εκπροσώπους και πατριάρχες, αντορθόδοξες και βλάσφημες δηλώσεις και να υπογράφονται κοινά κείμενα με τους αιρετικούς, ξένα προς την παράδοση και την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Κραυγαλέα παραδείγματα οι αποφάσεις του Balamand του Λιβάνου, (1993), του Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας (2006), και του Πουσάν της Νοτίου Κορέας, (2014). Το δήθεν επιχείρημα ότι προβάλλεται δια των διαλόγων η Ορθοδοξία συντρίβεται από τη χειροτονία των γυναικών και την αναγνώριση του γάμου των ομοφυλοφίλων που υιοθέτησαν οι συνδιαλεγόμενοι με την Ορθοδοξία (!!!) και το αμετακίνητο του παπισμού.

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΙΩΑΝΝΗ

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΙΩΑΝΝΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Έκπληκτοι οι πιστοί παρακολούθησαν τον ευτελισμό της πίστης μας ανήμερα των Θεοφανείων στο Κολωνάκι όπου παρέστησαν -μεταξύ άλλων- ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλος, ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας και ο θλιβερός δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης, που δήλωσε ότι προσμένει ανυπόμονα να τελέσει το πρώτο Σύμφωνο Συμβίωσης ομοφυλοφίλων.

Ας σημειωθεί ότι ο κ. Παυλόπουλος και ο κ. Τσίπρας πήγαν στο Κολωνάκι "διά τον φόβον των Ιουδαίων", τουτέστιν διά τον φόβον του Σεβ. Πειραιώς Σεραφείμ, μετά από τους κεραυνούς που εξαπέλυσε ο Σεβασμιότατος κατά των πολιτικών για την ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης ομοφυλοφίλων.

Ενώ, λοιπόν, οι πολιτικοί πήγαν -για να αποφύγουν τον έλεγχο για τα αντιχριστιανικά πεπραγμένα τους- στο Κολωνάκι, ο Σεβ. Μητροπολίτης Θερμοπυλών Ιωάννης τους έδωσε τη δυνατότητα να ρίξουν τον σταυρό στη δεξαμενή, αντί να τον ρίξει ο ίδιος όπως διακελεύει το Τυπικό της Εκκλησίας.

Αυτή ήταν, επομένως, η απάντηση του Σεβ.  Θερμοπυλών προς τους ανάξιους πολιτικούς άρχοντες που ψηφίζουν  αντιχριστιανικούς νόμους! Πισώπλατη μαχαιριά έδωσε ο Μητροπολίτης Θερμοπυλών στον Σεβ. Πειραιώς και σε όσους αρχιερείς απέκλεισαν τους πολιτικούς άρχοντες που προώθησαν το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Ντροπή Δεσπότη μου! Και δεν είναι η μόνη ντροπή που έχετε στην πλάτη σας επειδή -μεταξύ άλλων οικουμενιστικών ασχημιών- εκπροσωπήσατε την Εκκλησία της Ελλάδος στη Γενική Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών -γράφε αιρέσεων- στο Πόρτο Αλέγκρε, που νομολόγησε πολλές αιρετικές δοξασίες.

«ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ» - Η ΕΚΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ''ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ'' ΤΟΥ Π.Σ.Ε. ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

«ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ» - Η ΕΚΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ''ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ'' ΤΟΥ Π.Σ.Ε. ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Της Χριστούφαντου

=====

Τό Π.Σ.Ε. ἱδρύθηκε γιά νά συνενώσει τίς αὐτοτελῶς μέχρι τότε ἐργαζόμενες προτεσταντικές ὀργανώσεις, νά ἀποτελέσει μία πιό δυναμική παρουσία στόν κόσμο καί νά προωθήσει τόν Οἰκουμενισμό καί τήν θρησκευτική παγκοσμιοποίηση.

Ἀρχικά, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀνταποκρίθηκε θετικά στήν πρόσκληση τοῦ Π.Σ.Ε. γιά συμμετοχή, ὑπό τόν ὅρον ὅτι θά συνεργαζόταν μόνο σέ πρακτικά θέματα καί δέν θά συμμετεῖχε σέ δογματικές συζητήσεις, ὅπως καί ὅτι οἱ ἐκπρόσωποί της δέν θά συμμετεῖχαν σέ συμπροσευχές καί σέ λατρευτικές ἐκδηλώσεις. Ὁ ὅρος αὐτός ὅμως ἀθετήθηκε πλήρως.

Στήν ἕκτη παράγραφο τοῦ ἄρθρου ''Πανορθόδοξη Σύνοδος καί Οἰκουμενική Κίνηση'' τοῦ Σεβ. Ζιμπάμπουε (http://www.amen.gr/article/panorthodoksi-synodos-kai-oikoumeniki-kinisi) διαβάζουμε ὅτι «... αἱ ἐκκλησιολογικαί προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Τορόντο (1950),... εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας διά τήν Ὀρθόδοξον συμμετοχήν εἰς τό Συμβούλιον».

Ἡ Δήλωση τοῦ Τορόντο ψηφίστηκε τό 1950 ἀπό τήν Κεντρική Ἐπιτροπή τοῦ Π.Σ.Ε. σέ μιά προσπάθεια ἐφησυχασμοῦ τῶν φόβων τῶν Ὀρθοδόξων μήπως ἡ ἵδρυση τοῦ Συμβουλίου αὐτοῦ σήμαινε τήν ἀπαρχή δημιουργίας μιᾶς "Ὑπερεκκλησίας". Δηλώθηκε τότε, ὅτι τό Π.Σ.Ε. δέν εἶναι καί σέ καμμία περίπτωση δέν θά καταστεῖ ''Ὑπερεκκλησία''.

Στήν συνέχεια τοῦ ἄρθρου τοῦ Σεβ. Ζιμπάμπουε ἀναφέρεται πιό συγκεκριμένα ἡ Παράγραφος 2 τῆς Δήλωσης τοῦ Τορόντο, ὅπου ἐκεῖ καθορίζεται, ὅτι ὁ σκοπός ἵδρυσης τοῦ Π.Σ.Ε. ὑποτίθεται ὅτι εἶναι «... νά φέρῃ τάς Ἐκκλησίας εἰς ζῶσαν ἐπαφήν πρός ἀλλήλας καί νά προαγάγῃ τήν μελέτην καί συζήτησιν τῶν ζητημάτων τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος».

Τό Π.Σ.Ε. ἐκ τῶν ὑστέρων ἀποδείχθηκε ὅτι δέν εἶναι ἕνα τέτοιο ὄργανο, ἀλλά εἶναι ἕνα ὄργανο παγίδευσης καί ἐμπλοκῆς τῶν Ὀρθοδόξων, μέχρι τοῦ σημείου νά φθάσουν οἱ ''Ὀρθόδοξοι'' ἐκπρόσωποι νά ἀποδέχονται τά ἐπαίσχυντα πού ὑπέγραψαν στό Πόρτο Ἀλέγκρε, ὅπως ὅτι ἡ ἑνότητα τῶν ''ὁρατῶν'' ''ἐκκλησιῶν''-μελῶν εἶναι ταυτόχρονα δεδομένη καί ἀναζητούμενη. Δεδομένη στήν ''ἀόρατη ἐκκλησία'', διά τοῦ ἀλληλοαναγνωριζομένου βαπτίσματος, καί ἀναζητούμενη πάλι σέ μία προσπάθεια ὁρατῆς πραγμάτωσης τῆς ''ἀόρατης ἐκκλησίας''. Πρόκειται γιά θεολογική σχιζοφρένεια. Καί ὅμως, σέ αὐτήν τήν προτεσταντική σχιζοφρένεια εἰσῆλθε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στό Πόρτο Ἀλέγκρε. Οἱ ''Ὀρθόδοξοι'' ἐκπρόσωποι δυστυχῶς ὑπέγραψαν ὅλα αὐτά τά ἐπαίσχυντα.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ ΓΙΑ ΤΟ «Π.Σ.Ε»

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ ΓΙΑ ΤΟ «Π.Σ.Ε»

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Η συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο κατ΄ ευφημισμόν «Π.Σ.Ε.» θα αποτελέσει ένα από τα θέματα της Μεγάλης Συνόδου του 2016. 

1.) Όμως ο τίτλος της πανσπερμίας του «Π.Σ.Ε.» είναι πρόκληση. Υπάρχουν πολλές Εκκλησίες; Δεν ίδρυσε ο Χριστός Μία Εκκλησία; Οι πολυώνυμες παραφυάδες του αιρετικού προτεσταντισμού, ποια σχέση έχουν με την Εκκλησία του Χριστού; Δεν διακηρύττει ο Απόστολος των εθνών: «εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα»; Το βλέπετε αυτό πουθενά στο «ΠΣΕ»; Οι προτεστάντες του 21ου αιώνος έχουν απαρνηθεί και ποδοπατήσει τις αρχές του παραδοσιακού προτεσταντισμού και οι οικουμενιστές ψάχνουν να βρουν μ’ αυτούς κοινά σημεία!

2.) Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν «ανήκει» στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία! Είναι η Μία, Αγία, Ακθολική και Αποστολική Εκκλησία. Άλλο το «ανήκει» κι άλλο το «είναι». Αφού όμως είναι η Εκκλησία αποκλείουμε την προτεστανική πανσπερμία των αιρεσέων. 

3.) Όλα βασίζονται στην αγγλικανική «Θεωρία των κλάδων». Το περί «διηρημένης Εκκλησίας» του Σεβ. Μεσσηνίας δεν είναι τυχαία φράση. 

4.) Διαπιστώνεται ότι κατά τον ε΄, ια΄και ιστ΄αιώνα έγινε διάσπαση της χριστιανικής ενότητος. Αυτό δεν είναι αθώα ιστορική παραδοχή. Κρύβει τη «Θεωρία των κλάδων» που συνιστά ακρογωνιαίο λίθο του Οικουμενισμού. Ο Σεβασμιώτατος Ζιμπάπουε αναφέρει ότι το «ΠΣΕ» έχει πρότυπο τον ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ είναι εγκόσμιος οργανισμός που λειτουργεί με καθαρά κοσμικά κριτήρια. Δεν τον ενδιαφέρει η αλήθεια αλλά προστατεύει τα συμφέροντα των ισχυρών.  

4.) Όντως είναι προνομιούχο όργανο του οικουμενισμού το «Π.Σ.Ε.». Κατάφερε να εγκλωβίσει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες στο προτεσταντικό στρατόπεδο και τις έμαθε να συμπεριφέρονται με προτεσταντικά κριτήρια. Οι αποφάσεις του «Π.Σ.Ε.» στο Πόρτο Αλέγκρε και στο Πουσάν επιβεβαιώνουν τις διαπιστώσεις. 

5.) Ο Παπισμός είναι τουλάχιστον συνεπής. Δεν έγινε ποτέ μέλος του «Π.Σ.Ε.» αλλά στέλλει μόνο παρατηρητές. Εμείς γιατί αυτό δεν το σκεφτήκαμε;

Ο "ΝΕΩΚΟΡΟΣ", Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΚΑΙ Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

Ο "ΝΕΩΚΟΡΟΣ", Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΚΑΙ Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Μετά μακράν περίοδο απουσίας, αν και γνωρίζει πόσο αλγούμε με την απουσία του, επανήλθε ο Σεβ. κ. “Νεωκόρος” με νέο περισπούδαστο άρθρο του στη Romfea.gr.. 

Με το νέο του πόνημα αναλύει τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας -ο ρόλος του ιστορικού τον μάρανε!- και υπόσχεται ότι θα επανέλθει με νεώτερες πληροφορίες για την επικείμενη ναυμαχία της Κεφαλληνίας.

Ταυτόχρονα δεν παραλείπει να μας θυμίσει ότι η σκούφια του κρατά από τον Ηρόδοτο -γι’ αυτό είναι τέτοιος παραμυθάς φαίνεται- και μας αναγγέλλει ότι εφεξής δεν θα έχει πολλές δημοσιεύσεις επειδή το έχει ρίξει στη μελέτη της Ιστορίας.!!!

Και για μεν τα επίλοιπα της διηγήσεως της ναυμαχίας της Σαλαμίνας μας είπε πολλά. Απορώ όμως γιατί δεν ασχολήθηκε και με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Μια και αντιπροσώπευσε την Εκκλησία της Ελλάδος στη Σύναξη των Προκαθημένων πρέπει να έχει επαρκή ενημέρωση των επερχόμενων δεινών.

Πολύ επίσης θα μας συγκινούσε αν, μέσα στα πλαίσια της μελέτης της Ιστορίας, μας εξηγούσε τι ήττες υπέστη ο ημέτερος στόλος στις ναυμαχίες του Πόρτο Αλέγκρε και του Πουσάν όπου η Σεβασμιότης “Νεωκορία” του έλαβε μέρος.

Το πιο σπουδαίο. Δεν ξέρω αν οι μελέτες του της Ιστορίας εξαντλήθηκαν με τη μελέτη του  προπάππου του Ηρόδοτου ή αν είχε την ευκαιρία να μελετήσει και τον Θουκυδίδη. Ο Θουκυδίδης, λοιπόν, που λες αγαπητέ Σεβασμιότατε “Νεωκόρε”, επιμένει ότι η Ιστορία είναι “κτήμα ες αεί” και διδάσκει τους νουνεχείς πώς να πολιτεύονται.

Πότε με το καλό θα δούμε την γερασμία σου Σεβασμιότητα να αποκηρύσσει τις οικουμενιστικές ενέργειες που διέπραξε;