ΣΕ ΚΛΑΙΕΙ Ο ΛΑΟΣ...

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΣΙΠΡΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΣΙΠΡΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

=====

Μήπως πρέπει να είμαστε πιό τίμιοι και ειλικρινείς, όπως πάντα και σε όλα τα θέματα, από την πρώτη ώρα που ενέσκηψε στην πατρίδα και στην Εκκλησία ο βαρύς χειμώνας; 

Δεν μας έμειναν άλλα δάκρυα, να κλαύσουμε για τον επίλογο του δράματος! Κλαίμε από την αυγή της εκκλησιαστικής μας ενηλικίωσης, από την ώρα της εξόδου μας από την αφέλεια της εξιδανίκευσης. 

Πολύ λυπούμεθα, αυτός ο αγώνας είναι μία εκδοχή του επαγγελματισμού, που κράτησε τα σκήπτρα μέσα σε κάθε αμειβόμενο εκκλησιαστικό χώρο είτε λέγεται κλήρος, είτε εκπαιδευτικοί θεολόγοι. 

Πολλά τραβήξαμε από δαύτους. 

Ούτε ποτήριον ψυχρού ύδατος! 

Πολλά μπαστούνια γκάπ γκούπ όπου έβρισκαν σκληρές πλάτες.  

Βλοσυρή η μορφή, η οφρύς επηρμένη! 

Πού η πατρότης; 

Πού η βακτηρία και η παρηγοριά; 

Πού ο γλυκύς λόγος; 

Μακάρι να είχαν εξαντλήσει την σκληροκαρδία σε εμάς τους ελαχίστους και να είχαν προσφέρει το ποτήριον ψυχρού ύδατος στον Δεσπότη Χριστό. 

Μόνο η ευτελής εκδούλευση στον δεσπότη μαχαραγιά χαρακτήρισε το ήθος. 

Μάντρωσαν τις ψυχές μέσα σε τσιμεντένια τείχη και αυτό το ονόμασαν ποιμαντική. 

Για την προδοσία δήλωσαν άγνοια! 

Ακούσατε εσείς κάποιον άμβωνα να λαλεί, κάποιο κατηχητηκούλι, κάποιο κύκλο, και παραλληλόγραμμο; Οι κύκλοι στρογγύλεψαν τις γωνίες και τα παραλληλόγραμμα ευθυγραμμίστηκαν σε παράλληλες τροχιές με την δεσποτική ανομία. 

Πολύ δύσκολα θα μπορέσει ο αγώνας των παπάδων για τον μισθό να περιβληθεί ένα ιδεολογικό ένδυμα. 

Τουλάχιστον ας έχουν μία ειλικρίνεια. Θα ήταν πιό έντιμο. 

Πούλησαν τα ιερά και τα όσια για τον μισθό, για την υποταγή στον δεσπότη. Αηδιάσαμε! 

Ας έπεφταν στην δυσμένεια του μαχαραγιά, ας έπαιρναν μετάθεση για το Ανήλιο, ας μάθαιναν να κάνουν και μία άλλη δουλίτσα με τα μεταξένια χεράκια, μια χαρά δίμετροι λεβέντες είναι, αν και ο λαός σε αυτές τις περιπτώσεις είναι φιλότιμος και δεν θα τους άφηνε έτσι. Κάποιοι με μεγαλύτερο λαικό έρεισμα ας προστάτευαν τους πλέον ευάλωτους.  

Μέσα σε κάθε πόλη ας συνεννοούντο πέντε δέκα οι πιο γεροί παπάδες να κλείσουν την είσοδο του ναού στον δεσπότη. Υπάρχει και η τάξη των αγάμων που δεν έχουν τις  δεσμεύσεις της οικογένειας. Αλλά αυτούς τους έτρωγε το σαράκι να γίνουν επίσκοποι! 

Βρε! Το καταλαβαίνετε; Αηδιάσαμε! 

Τώρα έχασαν το πάπλωμα! Ο καυγάς είναι για το πάπλωμα και όλα τα άλλα είναι απλά σιρόπια. Σιροπιαστές αηδίες!Ας βλέπαμε λίγη λεβεντιά! Ας βλέπαμε λίγο μπόυ!  Κάτω από τα ράσα φοράνε παντελόνια ή μεταξωτό βρακί; 

Είναι αργά για δάκρυα! Όλοι οι κιοτήδες ας πάνε στον Οικουμενισμό να γίνουν υπάλληλοι του ιδρύματος Σόρος και Ροκφέλερ! Ο μαχαραγιάς από την ώρα που ήρθε δεν έχει σταματήσει να μας αποκαλεί ρατσιστές και ξενόφοβους! Ορίστε η πλατειά λεωφόρος του Οικουμενισμού σας περιμένει! Σειρά έχουν τα σεπτά μοναστήρια!  

Κωστής Παλαμάς: Γκρεμίστε!  

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ

=====

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,

την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, ότι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,

ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ,

κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,

ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,

αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις,

ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα,

τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη

και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει,

ψυχοσώστα Σωτήρ μου;

Μη με την σήν δούλην παρίδης,

Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

*****

Μετάφραση στο τροπάριο της Κασσιανής δια χειρός Φώτη Κόντογλου:

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,

σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά

πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι,

η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,

εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.

Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου,

εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,

και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου.

Αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ’ άκουσε να περπατάνε,

από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη

και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση,

ψυχοσώστη Σωτήρα μου;

Μην καταφρονέσης τη δούλη σου,

εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος.

*****

Ἡ Κασσιανή  του Κωστή Παλαμά:

Κύριε, γυναίκα ἁμαρτωλή, πολλά,

πολλά, θολά, βαριὰ τὰ κρίματά μου.

Μά, ὦ Κύριε, πῶς ἡ θεότης Σου μιλᾶ

μέσ᾿ στὴν καρδιά μου!

Κύριε, προτοῦ Σὲ κρύψ᾿ ἡ ἐντάφια γῆ

ἀπὸ τὴ δροσαυγὴ λουλούδια πῆρα

κι ἀπ᾿ τῆς λατρείας τὴν τρίσβαθη πηγὴ

Σοῦ φέρνω μύρα.

Οἶστρος μὲ σέρνει ἀκολασίας… Νυχτιά,

σκοτάδι ἀφέγγαρο, ἄναστρο μὲ ζώνει,

τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας φωτιὰ

μὲ καίει, μὲ λιώνει.

Ἐσὺ ποὺ ἀπὸ τὰ πέλαα τὰ νερὰ

τὰ ὑψώνεις νέφη, πάρε τα, Ἔρωτά μου,

κυλᾶνε, εἶναι ποτάμια φλογερὰ

τὰ δάκρυά μου.

Γύρε σ᾿ ἐμέ. Ἡ ψυχὴ πῶς πονεῖ!

Δέξου με Ἐσὺ ποὺ δέχτηκες καὶ γείραν

ἄφραστα ὡς ἐδῶ κάτου οἱ οὐρανοί.

καὶ σάρκα ἐπῆραν.

Στ᾿ ἄχραντά Σου τὰ πόδια, βασιλιᾶ

μου Ἐσὺ θὰ πέσω καὶ θὰ στὰ φιλήσω,

καὶ μὲ τῆς κεφαλῆς μου τὰ μαλλιὰ

θὰ στὰ σφουγγίσω.

Τ᾿ ἄκουσεν ἡ Εὔα μέσ᾿ στὸ ἀποσπερνὸ

τῆς παράδεισος φῶς ν᾿ ἀντιχτυπᾶνε,

κι ἀλαφιασμένη κρύφτηκε… Πονῶ,

σῶσε, ἔλεος κάνε.

Ψυχοσῶστ᾿, οἱ ἁμαρτίες μου λαός,

Τὰ ἀξεδιάλυτα ποιὸς θὰ ξεδιαλύσῃ;

Ἀμέτρητό Σου τὸ ἔλεος, ὁ Θεός!

Ἄβυσσο ἡ κρίση.

ΠΗΓΗ:

Δόγμα

ΤΡΟΠΑΡΙΟΝ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

ΤΡΟΠΑΡΙΟΝ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

=========

Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή, πολλά

πολλά, θολά, βαριά τα κρίματα μου.

Μα, Κύριε, πως η Θεότη Σου μιλά

Μες στην καρδιά μου!

Κύριε, προτού Σε κρύψ’ η εντάφια γη

Από την δροσαυγή λουλούδια πήρα

Κι απ’ της λατρείας την τρίσβαθη πηγή

Σου φέρνω μύρα.

Οίστρος με σέρνει ακολασίας…Νυχτιά

σκοτάδι αφέγγαρο, άναστρο με ζώνει,

το σκοτάδι της αμαρτίας, φωτιά

Με καίει, με λιώνει.

Εσύ που από τα πέλαα τα νερά

τα υψώνεις νέφη, πάρε τα, Ερωτά μου,

κυλάνε, είναι ποτάμια φλογερά

Τα δάκρυα μου.

Γύρε σ’ εμέ. Η ψυχή μου πώς πονεί!

Δέξου με, Εσύ που δέχθηκες και γείραν

άφραστα ως εδώ κάτω οι ουρανοί

και σάρκα επήραν.

Στ’ άχραντα Σου πόδια, βασιλιά

Μου Εσύ, θα πέσω και θα στα φιλήσω

Και με της κεφαλής μου τα μαλλιά

Θα στα σφουγγίσω.

Τα άκουσε η Εύα μες στο αποσπερνό

Της παράδεισος φως ν’ αντιχτυπάνε,

Κι αλαφιασμένη κρύφτηκε…Πονώ

Σώσε, έλεος κάνε.

Ψυχοσώστ’ οι αμαρτίες μου λαός,

τα αξεδιάλυτα ποιος θα ξεδιαλύσει;

Αμέτρητο Σου το έλεος, ο Θεός!

Αβυσσο η κρίση.

Μετάφραση:

Κωστή Παλαμά

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

==========

Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,

τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,

ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.

Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,

ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.

Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,

ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ

κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,

ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.

Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,

ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις

ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,

κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.

Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους

τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου

;

Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

*****

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΠΑΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

=================

Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή, πολλά,

πολλά, θολά, βαριά τα κρίματά μου.

Μα, ω Κύριε, πώς η θεότης Σου μιλά

μέσ´ στην καρδιά μου!

Κύριε, προτού Σε κρύψ' η εντάφια γη

από τη δροσαυγή λουλούδια πήρα

κι απ' της λατρείας την τρίσβαθη πηγή

Σου φέρνω μύρα.

Οίστρος με σέρνει ακολασίας...Νυχτιά,

σκοτάδι αφέγγαρο, άναστρο με ζώνει,

το σκοτάδι της αμαρτίας φωτιά

με καίει, με λιώνει.

Εσύ που από τα πέλαα τα νερά

τα υψώνεις νέφη, πάρε τα, Έρωτά μου,

κυλάνε, είναι ποτάμια φλογερά

τα δάκρυά μου.

Γύρε σ' εμέ. Η ψυχή πώς πονεί!

Δέξου με Εσύ που δέχτηκες και γείραν

άφραστα ως εδώ κάτου οι ουρανοί

και σάρκα επήραν.

Στ´ άχραντά Σου τα πόδια, βασιλιά

θα τα σφουγγίσω,

μου Εσύ θα πέσω και θα στα φιλήσω,

και με της κεφαλής μου τα μαλλιά

Τ' άκουσεν η Εύα μέσ' στο αποσπερνό

της παράδεισος φως ν´ αντιχτυπάνε,

κι αλαφιασμένη κρύφτηκε...Πονώ,

σώσε, έλεος κάνε.

Ψυχοσώστ', οι αμαρτίες μου λαός,

Τα αξεδιάλυτα ποιος θα ξεδιαλύση;

Αμέτρητό Σου το έλεος, ο Θεός!

'Αβυσσο η κρίση.