Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’

Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====     

Η υποτίμηση της Ορθόδοξης Παράδοσης, δυστυχώς δεν αφορά μόνον όσους επιμένουν στην μαρξιστική αθεΐα. Δυστυχώς κάποιοι εκπαιδευτικοί της Μέσης Εκπαίδευσης, αλλά κυρίως αρκετοί Πανεπιστημιακοί καθηγητές στις Φιλοσοφικές Σχολές, το θέμα του λεγόμενου ‘’διαφωτισμού’’, δεν το αντιμετωπίζουν με την πρέπουσα Ορθόδοξη σοβαρότητα.

Τούτο αποτελεί απόρροια τόσο της μαρξιστικής αθεΐας, όσο και της στάσης πολλών άλλων που θέλγονται από το ‘’διαφωτιστικό’’ σκοτάδι. Τα περί ‘’εξανθρώπισης του Χριστιανισμού’’, η χωρίς χριστιανική χροιά αναφορά στον καλούμενο από τους οπαδούς του λεγομένου ‘’διαφωτισμού’’ ‘’ορθό λόγο’’ (κάτι ανάλογο του αντιφιλοκαλικού κοραϊσμού), έφερε την απαρχή της εκκοσμίκευσης. 

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στο λεγόμενο ‘’διαφωτιστικό’’ κίνημα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνέβαλαν και οι λεγόμενες μυστικές τεκτονικές εταιρείες (περί του θέματος τούτου υπάρχουν αρκετές πανεπιστημιακές  μελέτες). Αρκετοί καθηγητές Πανεπιστημίων αναφέρονται ευμενώς στον καλούμενο ‘’διαφωτισμό’’. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς αναφέρονται ευμενώς και στο ρόλο των μασονικών στοών την περίοδο του λεγόμενου ‘’διαφωτισμού’’ (αναφερόμαστε σε Πανεπιστημιακό επίπεδο). «Πλάνη και απάτη του διαβόλου» αποκάλεσε ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, τις διδασκαλίες των λεγομένων «διαφωτιστών».

Επακόλουθο της εκκοσμίκευσης και της νεωτερικότητας, του λεγομένου ‘’διαφωτισμού’’, είναι οι μειωτικές αναφορές και η υποτίμηση της φιλοκαλικής κίνησης, που μειωτικά καλούν ‘’κολλυβάδες’’. Να αναφέρομε ότι ο  Κοραής  αποκάλεσε τον Άγιον Αθανάσιον τον Πάριον, «γελοίον» «έρημον», «ταραχοποιόν και κακόν γερόντιον της Χίου».

Αυτά γίνονται αφορμή για να υποτιμηθούν οι τρείς μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749-1809), ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1722/25-1831) και ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς ο Μητροπολίτης Κορίνθου (1731-1805), οι οποίοι υπήρξαν  εκ των πρωταγωνιστών της φιλοκαλικής κίνησης.

Ταιριάζει κάλλιστα για το ζόφο του λεγομένου ‘’διαφωτισμού’’, ο στίχος του ποιητή Γ. Βερίτη, «Κι ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το Φως».

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ, ΑΣΙΑΤΙΚΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ ΝΟΣΗΛΕΥΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_______

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Ασιατικά θρησκευτικά νοσηλευτήρια για Δυτικούς ασθενείς, Οι κατά φαντασίαν ιατροί, Εκδ. Μορφή εκδοθήτω, Αθήνα Σεπτέμβριος 2015, σσ. 409.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Κρατάμε στα χέρια τον 3ο τόμο της σειράς του ακαμάτου εργάτου του Ευαγγελίου π. Ιωάννου, που στοχεύει, όπως κι οι προηγούμενοι, στην εκ του σύνεγγυς μελέτη των ασιατικών παγανιστικών θρησκευμάτων και εν ταυτώ την αποκάλυψη των πραγματικών διδασκαλιών τους. 

Πρωτίστως παρατηρούμε ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά των δύο τόμων που ήδη παρουσιάσαμε, δηλαδή την επαρκή κατοχή του αντικειμένου, όπως φανερώνεται στην πλουσιώτατη βιβλιογραφία, την καταφυγή στις πηγές και και τη σύγκριση όλων αυτών των εξωχριστιανικών δεδομένων με τη χριστιανική διδασκαλία. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του παρόντος είναι η αναφορά στο συγκρητιστικό χαρακτήρα των ασιατικών θρησκευμάτων. Εκεί όλες οι θρησκευτικές πεποιθήσεις παρουσιάζονται να συγκλίνουν, παρά εμφανές γεγονός  ότι αποτελούν ένα, ασύλληπτης θολούρας, αχταρμά. 

Η χριστιανική θέση εν προκειμένω, όπως παρουσιάζεται, είναι σαφέστατη: Ο Χριστός είναι ο Θεός και η οδός προς τον Θεό. «Εγώ ειμί η οδός (και όχι οδός) και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωαν. ιδ΄6). Αξιοπερίεργη, παρά ταύτα, είναι η εξόφθαλμη αντίφαση, διότι παρά τη συγκρητιστική τους επιφάνεια όλοι αυτοί κρύβουν απύθμενο μίσος κατά των Χριστιανών (βλ. τους συνεχιζόμενους σήμερα αντιχριστιανικούς διωγμούς στην Ινδία). Αν εξετάσει κανείς τι λένε σχετικά με τη Γη όλες αυτές οι διδασκαλίες θα κουνάει συνεχώς αποδοκιμαστικά το κεφάλι, βλέποντας τα όσα εξωφρενικά και μυθολογικά στοιχεία υπάρχουν στα βιβλία τους. «Θα διαπιστώσει και μόνος του τις ανοησίες τους και θα εναγκαλισθή τη Βίβλο μας, τη Βίβλο την τελείως αλάνθαστη». 

Ο καλός συγγραφέας αγγίζει και το θέμα της παρουσίας των δαιμόνων, όπως αυτοί εμφανίζονται στα ασιατικά θρησκεύματα. Ο αναγνώστης φρικιά όταν βλέπει τον δαιμονισμό των μυστών στο Θιβέτ, όπου σε αδρές γραμμές περιγράφεται πώς το πονηρό πνεύμα καταλαμβάνει το μάντη. Δεν μας ξενίζουν καθόλου όλα αυτά, διότι ο Σατανάς «μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β΄ Κορ. ια΄14). Πολλοί άνθρωποι μένουν ενεοί μπροστά στα αλλόκοτα θαυμαστά γεγονότα που συμβαίνουν όντως, στις παγανιστικές αυτές θρησκείες. Όλ’ αυτά είναι απόδειξη, όχι της αλήθειας τους αλλά της παρουσίας του Σατανά, που «πλανά, κατά τον Ιωάννη τον Θεολόγο, την οικουμένην όλην». Εμφανίζονται «φώτα», οι γιόγκι ταξιδεύουν αστραπιαία σε μεγάλες αποστάσεις, ανυψώνονται ανεξήγητα από τα έδαφος, κάνουν απίθανα τρικς κτλ. Τα πιο πάνω αναμφίβολως προκαλούν το θαυμασμό και την έκπληξη των ρηχών συνειδήσεων, αλλά δεν μοιάζουν με τα θαύματα του Χριστού και των Αγίων του που γίνονται για να βοηθήσουν ουσιαστικά τον πονεμένο άνθρωπο. 

Συμπεραματικά ο π. Ιωάννης παρουσίασε ενώπιόν μας «γυμνά και τετραχηλισμένα», ακαλλώπιστα, χωρίς τα ψεύτικά τους στολίδια, τα θρησκευτικά στοιχεία της εξ ανατολών σκοτοδίνης, που επιμένει, σώνει και καλά, να μας «φωτίσει»! “Ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το φως”, όπως γράφει επιγραμματικά ο Γ. Βερίτης. Ο χαλκέντερος π. Ιωάννης προέβη σε εγχείρηση χωρίς αναισθητικό, δείχνοντας τις πληγές, τα τραύματα, τα έλκη του μακράν του Χριστού ανθρώπου.

ΣΤΗ ‘’ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ’’ Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ, Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ

ΣΤΗ ‘’ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ’’ Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ, Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Ο ΖΟΦΟΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ‘’ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ’’, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ

(Απάντηση σε όσους Πανεπιστημιακούς καθηγητές των  Φιλοσοφικών Σχολών, δεν το αντιμετωπίζουν Ορθοδόξως το θέμα τούτο)

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους   

=====

Δυστυχώς εκπαιδευτικοί της Μέσης Εκπαίδευσης, αλλά κυρίως αρκετοί Πανεπιστημιακοί καθηγητές στις Φιλοσοφικές Σχολές, το θέμα του λεγόμενου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’, δεν το αντιμετωπίζουν με την πρέπουσα Ορθόδοξη σοβαρότητα.

Επιπρόσθετα βρίκουν αφορμή και οι καθηγητές που εμφορούνται από αντιεκκλησιαστικό φρόνημα, να αφήσουν επικίνδυνες αιχμές κατά του Πατριαρχικού θεσμού, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και όχι μόνο. 

Φυσικά θα πρέπει να προσθέσουμε ότι υπάρχουν και εκείνοι οι καθηγητές που δεν αντιλαμβάνονται το ολίσθημα της εκκοσμίκευσης του λεγομένου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’. Δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται «το άγιο βάθος της Ορθοδοξίας», για να χρησιμοποιήσομε τη φράση του μ. Κ. Μοσκώφ, ο οποίος προς το τέλος της ζωής του, αντιλήφθηκε το μαρξιστικό αθεϊστικό σκότος και επέστρεψε στην Εκκλησία.

Επακόλουθο της εκκοσμίκευσης και της νεωτερικότητας, του λεγομένου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’, είναι οι μειωτικές αναφορές και η υποτίμηση της φιλοκαλικής κίνησης που μειωτικά καλούν ‘’κολλυβάδες’’. Να αναφέρομε ότι ο Κοραής αποκάλεσε τον Άγιον Αθανάσιον τον Πάριον, «γελοίον» «έρημον», «ταραχοποιόν και κακόν γερόντιον της Χίου».

Γίνονται αφορμή για να υποτιμηθούν οι τρείς μεγάλοι Άγιοι  της Εκκλησίας μας, Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749-1809), ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1722/25-1831) και ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς ο Μητροπολίτης Κορίνθου (1731-1805), οι οποίοι υπήρξαν  εκ των πρωταγωνιστών της φιλοκαλικής κίνησης.

Εις την υμνολογία της Εκκλησίας μας αναφέρεται για τον θεηγόρον Άγιο Νικόδημο «Σοφίας χάριτι, Πάτερ κοσμούμενος, σάλπιγξ θεόφθογγος, ώφθης του Πνεύματος», για τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο, «Σοφία κοσμούμενος, παντοδαπεί ευσεβώς, διδάσκαλος ένθεος, της Εκκλησίας Χριστού» και για τον Άγιο Μακάριο «τον Θεού προνοία της Χίου, αναφανέντα κοσμήτορα, εν πράξεσιν ομού και διδαχαίς».

Είναι άξιο αναφοράς αυτό που είχε γραφεί στην γαλλική εφημερίδα Le Monde, την ημέρα της εισόδου της Ελλάδας στην ΕΟΚ: «Καλωσορίζομε τη χώρα της Φιλοκαλίας». Η αναφορά αυτή ερμηνεύει επακριβώς αυτό που καθόρισε και καθορίζει τον πνευματικό πλούτο των Ορθοδόξων Ελλήνων.

Η Ορθόδοξη Παράδοση με τον πνευματικό της πλούτο είναι εκείνη που πρόσφερε στον Έλληνα το Άγιο Φως και όχι η εκκοσμικευμένη διανόηση του Κοραή και όσων αγωνίστηκαν για την νεωτερικότητα του λεγομένου Ελληνικού ‘’διαφωτισμού’’ και του καλουμένου Εκκλησιαστικού ουμανισμού.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στο λεγόμενο ‘’διαφωτιστικό’’ κίνημα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνέβαλαν και οι λεγόμενες μυστικές τεκτονικές εταιρείες (περί του θέματος τούτου υπάρχουν αρκετές πανεπιστημιακές  μελέτες). «Πλάνη και απάτη του διαβόλου» αποκάλεσε ο Άγιος Αθανάσιος ο  Πάριος, τις διδασκαλίες των λεγομένων «διαφωτιστών».

Προσωπικά βρίσκω να ταιριάζει ο στίχος του αγνοημένου μας ποιητή Γ. Βερίτη, «Κι ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το Φως.»

Η ΑΡΤΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Η ΑΡΤΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

(Σχολιασμός της περιβόητης συνέντευξης του Νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη)*

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους

=====

Στο μακροσκελές κείμενό του ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, που τιτλοφορείται με τον μονολεκτικό τίτλο «Τα κορίτσια» (Από το βιβλίο του “Ανοιχτά χαρτιά’’), διερωτάται «Αλλά τότε γιατί γράφουμε; Γιατί κάνουμε ποίηση; Ρωτάω με τον ίδιο τον τρόπο που θα ρωτούσα: γιατί κάνουμε έρωτα; Στα μάγουλα ενός κοριτσιού, όπως και στους στίχους ενός ποιήματος, από τον αποστολέα  έως τον αποδέκτη δεν μεσολαβεί τίποτε». Τα λόγια αυτά του Νομπελίστα ποιητή προξενούν λύπη, όχι μόνο για γεγονός ότι τίποτα δεν έχουν να δώσουν, αλλά νοήματα αλλόκοτα σηματοδοτούν. 

Σε συνέντευξή επίσης του Νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, από σχετικό αφιέρωμα στην Εφημερίδα “Τα Νέα’’ 14/5/2011 και σε ερώτηση του δημοσιογράφου «που οφείλεται η οργή, που διαπνέει τα τελευταία πεζά του» ο ποιητής απάντησε «Στο πνευματικό κλίμα της εποχής μας με ενοχλεί η απομάκρυνση από τις αισθήσεις. Δυστυχώς η σύγχρονη ποίηση υποδουλώθηκε σε κομπλεξικές καταστάσεις και επηρεάστηκε από τις ενοχές, που μας φόρτωσαν τα δόγματα (χριστιανισμοί, ιδεαλισμοί…). Το έργο μου για να πραγματοποιηθεί, απαιτούσε μια ζωή ερωτικά ελεύθερη. 

Ημουν πάντοτε “δοσμένος εις τες ηδονές που λέει και Καβάφης". Ολη μου τη ζωή είχα σχέσεις με νέα κορίτσια. Σ’ αυτά πέραν των σεξουαλικών, που με τραβούσαν, βρήκα μεγάλη κατανόηση. Οφείλω σε τέτοιες σχέσεις πάρα πολλά έργα μου. Καλός ο γάμος, αλλά για τους άλλους· όχι για μένα! Ακολούθησα την ιδιωτική μου οδό, ζώντας χωρίς φραγμούς. Αυθεντικά! Ομως δεν το καταλαμβαίνουν αυτό σήμερα. Δεν καταλαμβαίνουν την αγιότητα των αισθήσεων!» (Από σχετικό αφιέρωμα στην Εφημερίδα “Τα Νέα’’ 14/5/2011). Ας ενθυμηθούμε τα λόγια του Αμερικανού ποιητή Ezra Pound (1885-1972) «Η μεγάλη λογοτεχνία είναι απλά γλώσσα φορτισμένη με νόημα στον ύψιστο βαθμό».

Σε μακροσκελές επίσης κείμενό του ο Οδυσσέας Ελύτης, που τιτλοφορείται με τον μονολεκτικό τίτλο «Τα κορίτσια» (Από το βιβλίο του “Ανοιχτά χαρτιά”), αναφέρει «Ο άνθρωπος για την Ποίηση (το κεφαλαίο έχει τεθεί από τον συγγραφέα) δεν είναι ο εθνικός ή ο χριστιανός, ο αιρετικός ή ο ορθόδοξος, ο κομμουνιστής ή ο φασίστας – για να απαριθμήσω ελάχιστους από αυτούς που αλληλοφαγωθήκανε (δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία) δήθεν από την Ανάγκη (το κεφαλαίο έχει τεθεί από τον συγγραφέα)…  ». Ο ποιητής με τα λόγια του τούτα υποδεικνύει σαφώς  τη «φαινομενική αντικειμενική αυθάδεια» του.

Η αρτιότητα της ποιητικής μορφής, δεν εξαρτάται από το κάλλος των χρησιμοποιουμένων λέξεων, το οποίο προσδίδει μια επιπόλαια και επιφανειακή «ωραιότητα». Είναι επικίνδυνο μια λογοτεχνική φυσιογνωμία να κρίνεται με βάση τις βραβεύσεις, γιατί με αυτό τον τρόπο δολωματοποιούνται και τα έργα του, που διακρίνονται για την «ποιητική αυθάδειά» τους. Και επειδή τα “γραπτά μένουν” (scripta manent), οι αδιάκριτες διαδοχικές εκδόσεις όλων όσων έγραψε, καθίστανται επικίνδυνες, εκεί όπου το αλλότριο ήθος ενυπάρχει στον ποιητικό του λόγο. Το λογοτεχνικό κάλλος μαζί με το φιλόκαλο ήθος, συγκαθορίζουν το κάλλος του ποιητικού κειμένου. Είναι απαραίτητη λοιπόν προυπόθεση στην αρχιτεκτόνηση ενός ποιήματος, να ενυπάρχει το ήθος. Η λεκτική ευρηματικότητα, όταν ως καθοριστικό υφολογικό μέσο, ουδόλως καταργεί τις αισθητικές ασχήμιες, ενός λογοτεχνικού κείμενου, καταντά «λεκτική αυθάδεια.»

Σίγουρα ο λόγος του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Thornton Wilder (1897-1975) «Η λογοτεχνία είναι ενορχηστρωμένη λογοκλοπή», δεν ισχύει, όπως και του Νομπελίστα ποιητή Τ. Σ. Ελιοτ (1888-19655) «Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν», όμως να αποκλείσομε ότι τούτο αρκετές φορές συμβαίνει σε αρκετούς ποιητές, δεν θα είμαστε ακριβείς. Ούτε από τη συνθετική μορφολογία της γλώσσας, ούτε από την γλωσσική ποικιλία, μπορεί κάποιος να αξιολογήσει ένα λογοτεχνικό κείμενο. Ολα τούτα χωρίς την ποιότητα του περιεχομένου, καθιστούν τον ποιητικό λόγο, μια κατάφορτη νοηματική δυσαρμονία, η οποία αναιρεί το κάλλος του λεξιλογικού πλούτου.

Ο Νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ταύτισε την ποίηση με την ανθρώπινη ανάσα. Θα ήταν ακριβής όμως εάν ταύτιζε την ποίηση, με την φιλόκαλη έγνοια, που καθορίζει το μεγαλείο του ποιητικού λόγου. 

Ο Προηγούμενος της Μονής Ιβήρων Αρχιμανδρίτης Βασίλειος (Γοντικάκης), σε ομιλία του σε φοιτητές στη Γαλλική πόλη Ντιζόν (Dijion), με θέμα «Η υπέρβαση του θανάτου στη μοναχική ζωή», ανέφερε το εξής «Οταν γράφεις για να γράφεις φτιάχνεις τον τάφο σου. Οταν κτίζεις για να κτίζεις πλέκεις τα σάβανά σου. Οταν ζεις, αναπνέεις ζητώντας το έλεος του Θεού, γύρω σου υφαίνεται καταστολή αφθαρσίας. Το αν γράφεις ή αν κτίζεις, είναι πολύ δευτερεύον». Ο σχολιασμός πιστεύω είναι περιττός, γιατί ξεκάθαρα σημαίνεται το δευτερεύον του αυτοσκοπού του «γραψίματος». Οσον αφορά το «μεγαλειώδες» ενός Νόμπελ, ας αφήσομε τον  Νομπελίστα Τ. Σ. Έλιοτ (1888-19655) να επεξηγήσει ότι «Το βραβείο Νόμπελ είναι για κάποιον το εισιτήριο για την κηδεία του».

Σκοπός του κειμένου φυσικά δεν ήταν για να μειωθεί το αναμφισβήτητο ποιητικό ταλέντο του Νομπελίστα ποιητή, αλλά να καταδειχθεί η «αλλόκοτη έμπνευσή» του, από την οποία αφορμούνται αρκετά έργα του.

Θεωρώ σκόπιμο αντί άλλου επιλογικά να αναφέρω το στίχο του ποιητή Γ. Βερίτη, «κι ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το Φως».

*(Από σχετικό αφιέρωμα στην Εφημερίδα “Τα Νέα” 14/5/2011)