ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΑΛΕΙΨΑΣΗΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΥΡΟΝ

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

ΤΗΣ ΑΛΕΙΨΑΣΗΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΥΡΟΝ

=====

Βιογραφία

Κατά την Μεγάλη Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

Κοντάκιον

Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεὶς.

Ὑπὲρ τὴν Πόρνην Ἀγαθὲ ἀνομήσας, δακρύων ὄμβρους οὐδαμῶς σοι προσῆξα, ἀλλὰ σιγῇ δεόμενος προσπίπτω σοι, πόθῳ ἀσπαζόμενος, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, ὅπως μοι τὴν ἄφεσιν, ὡς Δεσπότης παράσχῃς, τῶν ὀφλημάτων κράζοντι Σωτήρ. Ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.

Ἕτερον Κάθισμα

Ἦχος α'. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.

Ἡ Πόρνη ἐν κλαυθμῷ, ἀνεβόα οἰκτίρμον, ἐκμάσσουσα θερμῶς, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, καὶ ἐκ βάθους στενάζουσα. Μὴ ἀπώσῃ με, μηδὲ βδελύξῃ Θεέ μου, ἀλλὰ δέξαι με, μετανοοῦσαν, καὶ σῶσον, ὡς μόνος φιλάνθρωπος.

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Συναξαριστής

ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Το αξιόλογο παραδοσιακό ιστολόγιο "Σύναξη Ορθοδοξων, Άγιος Μακάριος ο Πάτμιος" έχει ένα πολύ καλό αφιέρωμα για τον Ιερό Χρυσόστομο agiosmakariospatmios.blogspot.com/2017/01/19.htmlστο οποίο περιλαμβάνει και το πιο πάνω σύντομο αλλά τόσο περιεκτικό βίντεο για τη ζωή του κορυφαίου Πατέρα και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας Ιωάννη του Χρυσόστομου.

Για τον Ιερό Χρυσόστομο δεν χρειάζονται σχόλια και κηρύγματα.

Είναι ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο δώρο του Χριστού στην Εκκλησία Του που λάμπει στην κορυφή του στερεώματος της χορείας των Αγίων Πατέρων.

Το ιστολόγιο "Σύναξη ορθοδόξων, Άγιος Μακάριος ο Πάτμιος" είναι ένα απο τα καλύτερα παραδοσιακά αντιοικουμενιστικά ιστολόγια.

Κάνει καθημερινά λίγες αναρτήσεις -συνήθως αναδημοσιεύσεις- αλλά είναι πάντα προσεγμένες.

Οι διαχειριστές του ιστολογίου κάνουν πάντοε ορθόδοξη ομολογία πίστεως αλλά πάντοτε με εκκλησιαστικό ήθος και νηφαλιότητα.

Ελπίζουμε και προσευχόμαστε, οι καλοί αυτοί αδελφοί, να συνεχίσουν την ίδια κατά Θεόν πορεία και στο μέλλον.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ, ΔΕΝ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΗΝ ΕΝΘΕΟ ΗΣΥΧΙΑ, ΑΛΛΑ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΚΑΛΛΟΣ ΕΠΡΟΣΘΕΣΕ

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ, ΔΕΝ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΗΝ ΕΝΘΕΟ ΗΣΥΧΙΑ, ΑΛΛΑ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΚΑΛΛΟΣ ΕΠΡΟΣΘΕΣΕ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Στις 28 Ιαννουαρίου η Αγία μας Εκκλησία, τιμά τη μνήμη του Αγίου Εφραίμ ‘’ου εις πάσαν την γην το φέγγος του βίου και της θεωρίας εξέλαμψεν’’, καθώς αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης εις το ‘’Εγκώμιο εις τον Όσιο Πατέρα ημών Εφραίμ’’. Ο Όσιος Εφραίμ ‘’ο νοητός όντως της Εκκλησίας Ευφράτης, εξ ου το των πιστών καταρδευόμενον πλήρωμα εις εκατόν αποδίδωσι τον σπόρον της πίστεως’’, αποτελεί υπόδειγμα ασκητικής ζωής και Ορθόδοξης ομολογίας.

Στο Εγκώμιο για τον Άγιο Εφραίμ, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης εξαίρει τόσο την ασκητική ζωή του μεγάλου αυτού Αγίου μας, όσο και την ομολογιακή στάση του.  «Τι δε τα τοιούτου, δι ων εξυφάναι τον έπαινον  υπ’ εθέμεθα; Πράξις και θεωρία, αις ο κατά μέρος των αρετών εσμός ακολουθεί πίστις, ελπίς, αγάπη, ευσέβεια εις Θεόν». 

Η εν Χριστώ ασκητική ζωή από τη μια και από την άλλη η Ομολογία της αληθινής Πίστης, η οποία φανερώνει τόσο την αγάπη που τον Θεό, όσο και την αγάπη προς τον πλανηθέντα άνθρωπο από των αιρέσεων την «παράλογον σύγχυσιν». «Η ευσέβεια εις Θεόν», «ο αγνισμός ψυχής και σώματος», «η ακατάπαυστος προσευχή», «η νηστεία και αγρυπνία» που μέτρον «ουκ έχουσι» από τη μιά, και από την άλλη η Ομολογία της αληθινής Πίστης.

«Πίστεως μεν γαρ είχε λίαν ορθώς, ου πόρρω που νεύων της ευσεβείας∙ καθώς εκ τε των αυτού συγγραμμάτων, εκ τε της περί αυτόν υπό της Εκκλησίας παρειλάφαμεν δόξης∙ εξ ίσου γαρ εμυσάττεο την Σαβελλίου παράλογον σύγχυσιν, και την Αρείου μανιώδη διαίρεσιν» αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης.   

Δεν διέκοψε την ασκητική ησυχία με την ομολογία του ο Άγιος Εφραίμ, αλλά σε αυτή το ομολογιακό κάλλος επρόσθεσε. Αν σιωπούσε για τις αιρέσεις, την ένθεο ησυχία φρονώ θα διέκοπτε. «Απολλιναρίου δε τοσούτον το άλογον απεπέμπετο δόγμα, ως πάσαν σπουδήν εκ πάσης αυτό Χριστιανικής εξώσαι ψυχής», αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, καταθέτοντας την πραγματική διάσταση του πολέμου κατά των αιρέσεων. Στην ασκητική ένθεο σιωπή ο Άγιος Εφραίμ επρόσθεσε την ομολογία, δια της οποίας έφραξε των αιρετικών τα απύλωτα στόματα. 

«Αλλά μην και των Ανομοίων δια πολλών αποδεικτικών τε και Γραφικών λόγων, τα απύλωτα ενέφραξε στόματα, μεγίστην ασφάλειαν ημίν τα αυτού θεοδίδακτα λιπών λόγια», αναφέρει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, ο μεγάλος αυτός διδάσκαλος της ασκητικής ζωής, το ομολογιακό κάλλος επρόσθεσε σ’ αυτή, γιατί τας «ζιζανιώδεις αιρέσεις, τω ορθώ της πίστεως εξήλεγξε λόγω».

*Τα εντός εισαγωγικών, είναι παρμένα από το ‘’Εγκώμιο εις  τον Όσιο Πατέρα ημών Εφραίμ’’ του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης.

Η ΠΑΛΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η ΠΑΛΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Η Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, αποτελεί ένα από του σπουδαιότερους Ναούς της Ορθοδοξίας. Η πόλη της Θεσσαλονίκης δικαίως καυχάται για τη Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Μυροβλύτου Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου. 

Η Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης είναι κτισμένη στο χώρο που έχει μαρτυρήσει ο Άγιος. Ο Άγιος Δημήτριος αποτελεί  καύχημα της Θεσσαλονίκης, για τούτο δικαίως ψάλλομε στην Λιτή κατά την Εσπερινή Ακολουθία του Αγίου το Στιχηρό Ιδιόμελο «Ευφραίνου εν Κυρίω πόλις Θεσσαλονίκη, αγάλλου και χόρευε, πίστει λαμπροφορούσα, Δημήτριον τον πανέδοξον αθλητήν, και Μάρτυρα της αληθείας, εν κόλποις κατέχουσα ως θησαυρόν, απόλαβε των θαυμάτων τας ιάσεις καθορώσα, και βλέπε καταράσσοντα των βαρβάρων τα θράση, και ευχαρίστως τω Σωτήρι ανάκραξον· Κύριε δόξα σοι».

Ο Ναός έχει κτιστεί κατά τον 4ο αιώνα μ. Χ.. Είναι ξυλόστεγη πεντάκλιτη Βασιλική χωρίς θόλο με εγκάρσιο κλίτος, όπως είχε διαμορφωθεί ο Ναός κατά τον 7ο αιώνα μ.Χ.. Ο Ναός κοσμείται από ψηφιδωτά  και τοιχογραφίες.

Τα ψηφιδωτά του Ναού είναι εξαίρετα και κυρίως έχουν αποκαλυφθεί μετά την μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης του έτους 1917. Παρατηρούμε ανάμεσα στα ψηφιδωτά του Ναού εκείνο το οποίο εικονίζει τον Άγιο Δημήτριο μεταξύ Αγγέλλων, τον Άγιο Δημήτριο με κάποιο κληρικό, τον Άγιο Δημήτριο ανάμεσα σε δύο μικρά παιδιά, τον Άγιο Δημήτριο μαζί με τον Επίσκοπο Ιωάννη και τον Έπαρχο Λεόντιο, οι οποίοι είναι και  κτήτορες  του Ναού του Αγίου Δημητρίου, το ψηφιδωτό όπου εικονίζει τον Άγιο Δημήτριο μαζί με τρεις κληρικούς, τον Άγιο Δημήτριο δεόμενο, το ψηφιδωτό που εικονίζει την Υπεραγία Θεοτόκο μαζί με τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη, το ψηφιδωτό εικονίζει τον Χριστό μέσα σε δόξα και το ψηφιδωτό που εικονίζει τον Άγιο Σέργιο δεόμενο.

Οι τοιχογραφίες του Ναού είναι επίσης εξαίρετες. Παρατηρούμε ανάμεσα στις τοιχογραφίες του Ναού την τοιχογραφία που εικονίζει τον Χριστό ένθρονο, όπου υπάρχει η επιγραφή «Αντιφωνητής», την τοιχογραφία η οποία εικονίζει τον Άγιο Ιωάσαφ και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και άνω δεξιά εικονίζεται η Υπεραγία Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα σε δόξα, την τοιχογραφία που εικονίζει τον Όσιο Λουκά δεόμενο και ολόσωμη παράσταση του Αγίου Δημητρίου.

Κάτω από το Ιερό Βήμα στο Ναό του Αγίου Δημητρίου υπάρχει η Κρύπτη. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το μαρμάρινο Κιβώριο και μπροστά από το μαρμάρινο Κιβώριο η μυροδόχος λεκάνη. Διασώζεται επίσης η αρχαία Κρήνη, η οποία κατά τον 10ο αιώνα είχε συνδεθεί με το Μύρο, το οποίο συνέλεγαν οι Χριστιανοί από της δεξαμενές της. Στο χώρο της Κρύπτης υπάρχει Παρεκκλήσιο. Εδώ μάλλον ήταν ο χώρος μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου.

Εντός του Ναού του Αγίου Δημητρίου, προς ανατολάς βρίσκεται μικρός Ναός του Αγίου Ευθυμίου. Ο μικρός αυτός Ναός είναι κτίσμα του 13ου ή 14ου αιώνα. Βάσιμες απόψεις θεωρούν ότι ο Ναΐσκος αυτός έχει τοιχογραφηθεί από τον σπουδαίο αγιογράφο Εμμανουήλ Πανσέληνο. Δικαίως λοιπόν η πόλη της Θεσσαλονίκης καυχάται για τη Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου. 

ΟΙ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ «ΒΑΡΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ» ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, ΜΕ… ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΣΟΔΑ

ΟΙ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ «ΒΑΡΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ» ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, ΜΕ… ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΣΟΔΑ

Του Σωτήρη Λέτσιου

=====

Στὴν πιὸ ἐπιτυχημένη μονάδα… ἀθρόας παραγωγῆς ἁγίων ἔχει μετεξελιχθεῖ τὸ Βατικανὸ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ἀναφερόμαστε, ἀσφαλῶς, στὴν περίοδο ὅπου στὴν ἕδρα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας βρισκόταν ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β´ (1920-2005), ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε ἐνδοιασμοὺς κατὰ τὴ θητεία του νὰ προτείνει συνολικὰ 1.351 ἀνθρώπους γιὰ ἁγιοποίηση.

Ἐν τέλει, ἀνακηρύχθηκαν ἅγιοι μόλις 464. Οὕτως ἢ ἄλλως, ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς παραμένει ἐντυπωσιακός, ἀφοῦ τὴν περίοδο ποὺ ἡγεῖτο τῆς Ἁγίας Ἕδρας -ἀπὸ τὸ 1978 ἕως τὸ 2005- ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β´ οἱ ἁγιοποιήσεις ἦταν σχεδὸν κατὰ 55% περισσότερες σὲ σχέση μὲ ἐκεῖνες ποὺ εἶχαν γίνει τὰ προηγούμενα 500 χρόνια! Ρίχνοντας μία προσεκτικὴ ματιὰ στὰ στατιστικὰ στοιχεῖα, βλέπουμε ὅτι ἀπὸ τὸ 1588 ἕως τὸ 1700 ἔγιναν 25 ἁγιοποιήσεις, μέσα στὸν 18ο αἰώνα 29, τὸν 19ο αἰώνα οἱ ἁγιοποιήσεις ἔφτασαν τὶς 79, ἐνῶ ἀπὸ τὸ 1900 ἕως τὸ 1978 σημειώθηκαν 168. Στὴ θητεία τοῦ Πάπα Ἰωάννη Παύλου Β´ οἱ ἀνακηρύξεις τῶν ἁγίων ἔφτασαν τὶς 460!

Ἐντός τοῦ 2016 εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀνακηρυχθεῖ ἁγία καὶ ἡ Μητέρα Τερέζα (1910-1997), ἡ ὁποία ὁσιοποιήθηκε τὸ 2003, ἂν καὶ ἔχουν διατυπωθεῖ σοβαρὲς ἐνστάσεις ἀπὸ διάφορες πλευρὲς γιὰ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο της.

Ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἁγιοποίηση τὸ 2014 τόσο τοῦ Πάπα Ἰωάννη ΚΓ´ (ἡγήθηκε τῶν καθολικῶν ἀπὸ τὸ 1958 ἕως τὸ 1963) ὅσο καὶ τοῦ Πάπα Ἰωάννη Παύλου Β´ τὴν ἴδια χρονιὰ προκάλεσε προβληματισμὸ καὶ διαφωνίες. Ὡστόσο μεγαλύτερες ἀντιδράσεις προκάλεσε καὶ ἡ ἁγιοποίηση πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια του Κροάτη καρδινάλιου Ἀλοΐσιους Στέπινατς, ὁ ὁποῖος ἔχει κατηγορηθεῖ ὅτι συνέδραμε στὴν ἐξόντωση χιλιάδων Σέρβων κατὰ τὸν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Διόλου ἀπαρατήρητη δὲν πέρασε καὶ ἡ ἁγιοποίηση πρὶν ἀπὸ ἕναν χρόνο τοῦ ἱεραπόστολου Χουνιπέρο Σέρα (18ος αἰώνας), τὸν ὁποῖο πολλοὶ ἱστορικοὶ θεωροῦν ὑπεύθυνο γιὰ δολοφονίες Ἰνδιάνων τῆς Βόρειας Ἀμερικῆς. 

ΠΗΓΗ: 

Χριστιανική Βιβλιογραφία,

dimokratianews.gr (Ἀπὸ τὴν Ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια») 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Στις 31 Ιουλίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του Αγίου και Δικαίου Ευδοκίμου. Ο Άγιος Ευδόκιμος δικαίως έχει επικληθεί και Δίκαιος, και καθώς ψάλλομε ‘’Παντός Δικαίους μνήμη μετ’ εγκωμίων γίνεται’’. 

Ο Άγιος Ευδόκιμος καταγόταν από την Καππαδοκία και έζησε τον 8ο αιώνα, τα χρόνια που στην Κωνσταντινούπολη ήταν αυτοκράτορας ο Θεόφιλος (829-842), που ως γνωστό ήταν εικονομάχος. Παρόλο που ο εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος τον τίμησε με το υψηλό στρατιωτικό αξίωμα του στρατοπεδάρχη, ο Άγιος Ευδόκιμος δεν συγκατένευσε στην πλάνη της εικονομαχίας, αλλά παρέμεινε Ορθόδοξος, για τούτο ψάλλομε «τα δόγματα των Πατέρων φυλάττων αλώβητα, ορθόδοξον φρόνημα, συ εκ νεότητος έσχηκας».

Στον α΄ Κανόνα, στην ορθρινή Ακολουθία του Αγίου ψάλλομε «Τα δόγματα των Πατέρων φυλάττων αλώβητα, ορθόδοξον φρόνημα, συ εκ νεότητος έσχηκας, βίον ακηλίδωτον, και ευσυμπάθητον γνώμην αξιάγαστε. Ου σύγχυσις κοσμική ουκ αρχής επικράτεια, ου δόξα επίκηρος, σου τον προς Κύριον έρωτα, ήμβλυνε Ευδόκιμε, αλλ’ ευδοκιμήσας όντως θείαις πράξεσιν. Υψούμενος ταις ενθέοις μελέταις εκάστοτε, εχθρόν εταπείνωσας, και ιαμάτων ενέργειαν, είληφας Ευδόκιμε, κρίει δικαία του τα πάντα διευθύνοντος. Σταλάζουσα γλυκασμόν η σορός των λειψάνων σου, πλουσίων ιάσεων, πάθη καθαίρει Ευδόκιμε, πίστει των τιμώντων σε, και καταφλέγει δαιμόνων πάσας φάλαγγας». Παρατηρούμε την Ορθόδοξη ισορροπία της εν Χριστώ ζωής, όπου η πνευματική ζωή συνηγορεί στον της Πίστεως αγώνα.

Οι γονείς του Αγίου, ο Βασίλειος και η Ευδοκία, ήταν πλούσιοι και ευσεβείς. Ο Άγιος Ευδόκιμος ήταν πολύ ελεήμων και πολύ φιλάνθρωπος. Παρόλο το μεγάλο στρατιωτικό αξίωμα του στρατοπεδάρχη, ο Άγιος Ευδόκιμος παρέμεινε ταπεινός. Στα Στιχηρά του Αγίου ψάλλομε, «Η ελεήμων καρδία και ευσυμπάθητος, ο της αγάπης λύχνος, ορφανών ο προστάτης, γυμνών και πενομένων ο σκεπαστής, σωφροσύνης το άγαλμα, των εντολών του Κυρίου ο πληρωτής, ευφημείσθω νυν Ευδόκιμος», γιατί όντως ήταν «ελεήμων καρδία και ευσυμπάθητος», «της αγάπης λύχνος» και «ορφανών ο προστάτης, γυμνών και πενομένων ο σκεπαστής». Δεν θα αναφέρω το σύνηθες για κάποιους, ‘’αν και λαϊκός άγιασε’’, καθότι τούτο δεν είναι εκκλησιολογικώς ορθό. 

Και όπως αναφέρεται και στην Ακολουθία του, το Άγιο λείψανό του επιτέλεσε θαύματα πολλά. «Σταλάζουσα γλυκασμόν η σορός των λειψάνων σου, πλουσίων ιάσεων», ψάλλομε στην Ακολουθία του Αγίου. Μέρος των λειψάνων του Αγίου Ευδοκίμου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Την Αγία Εικόνα του, καθότι Καππαδόκης ο Άγιος, που έφεραν οι Μικρασιάτες κατά τον ανελέητο διωγμό του 1922, την τοποθέτησαν σε μικρό παρεκκλήσι στη Μυτιλλήνη.

«Υψηλόν τον βίον εσχηκώς, και ταις αναβάσεσι, ταις θεϊκαίς ολολαμπής γενόμενος, φωτισμόν μοι αίτησαι, ευφημούντι σου, τα σεπτά προτερήματα, οις ευδόκησας, έτυχες ων ήλπισας Ευδόκιμε» (Κανών του Αγίου, Εις τον όρθρον, Ωδή α΄).

ΑΠΟ ΚΕΙΝΟ ΤΟΥ ΡΥΑΚΟΣ ΔΙΑΒΑ

ΑΠΟ ΚΕΙΝΟ ΤΟΥ ΡΥΑΚΟΣ ΔΙΑΒΑ

                                                   

Tου Β. Χαραλάμπους

=====

Παραύστερα το γόνυ κλίνας

ο Άγιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης

στο σπήλαιο π’ ασκήτευσε

ο Μυροβλήτης Όσιος Νείλος

έπαυσεν η του μύρου ροή

ίνα μη γίνεται φιλονικίας αίτιον

δια το πραθήναι τούτο αλογίστως.

Κι απόμεινε το χνάρι

από κείνο του ρύακος διάβα

να διαλαλεί πως ο Μυροβλήτης Όσιος

μυστηρίων κοινωνός γέγονεν.

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΓΙΑΣ! ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΦΤΟΥΡΓΙΑΣ!

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Στις 24 Αυγούστου η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει την μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος, Εθνομάρτυρος και Ισαποστόλου, Κοσμά του Αιτωλού. Δεν υπάρχει Έλληνας και Ρωμηός που ν' αγνοεί αυτή την ανυπέρβλητη μορφή που ήταν η ευλογημένη αιτία της πνευματικής αφυπνίσεως που καρποφόρησε την Εθνεγερσία του 1821.

Ονομάζεται Αιτωλός, διότι γεννήθηκε το 1714 στο χωριό Μεγαδένδρον της Αιτωλίας από γονείς που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Όταν μεγάλωσε πήγε στο Άγιον Όρος όπου έζησε την Ορθόδοξη μοναχική ζωή επί είκοσι περίπου έτη. Μορφώθηκε και χειροτονήθηκε Ιερομόναχος με το όνομα Κοσμάς. Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν μπορούσε να ησυχάσει, γι’ αυτό ανακοινώνει τον ένθεο πόθο του προς τους Γέροντας, λαμβάνει την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχου Σεραφείμ, και ξεκινά την Ιεραποστολική και Εθνική του περιοδεία.

Όργωσε στην κυριολεξία την σκλαβωμένη Πατρίδα, διδάσκοντας στους ραγιάδες - Ρωμηούς τον λόγο του Θεού, ανάπτοντας συνάμα τον πόθο για το “ποθούμενον”, δηλαδή την Εθνική απελευθέρωση.

Απ' όπου περνούσε, έκτιζε εκκλησίες και σχολειά, έστηνε μεγάλους Σταυρούς, κήρυττε, προφήτευε, θαυματουργούσε και αμέτρητο πλήθος λαού συνέρρεε για να αναβαπτισθεί στα γάργαρα νερά της κρυστάλλινης διδασκαλίας του.

Κατά τα δύσμοιρα εκείνα έτη της σκλαβιάς, ουδείς άλλος εργάσθηκε για το Γένος και την ανάστασή του, τόσο, όσο ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Πολλοί από αυτούς που ξεψυχούσαν στα πεδία των μαχών είχαν στα χείλη τους το όνομά του και παρακαλούσαν με την ευχή του να δει το Ρωμαίικο λευτεριά και οι ίδιοι να καταταγούν στην Βασιλεία του Θεού.

Όμως ο Άγιος Κοσμάς είχε και εχθρούς, όχι μόνο τους Τούρκους, αλλά ακόμα φοβερώτερους αυτών. Είχε τον Εβραϊσμό. Τελικώς, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους υιούς της Άγαρ, είχε ως αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι, στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779.

Το ιερό του λείψανο το έριξαν στα νερά του ποταμού Άψου. Παρά την μεγάλη πέτρα που του είχαν δέσει στον λαιμό, το λείψανο επέπλεε. Βρέθηκε από τον Ιερέα π. Μάρκο και ενταφιάστηκε στην μονή της Θεοτόκου Αρδινίτσας όπου και ανευρέθη.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΑ ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΑ ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Η αγιοκατάταξη του Οσίου Παισίου του Αγιορείτη αποτελεί ήδη σταθμό στα αγιολογικά χρονικά της Εκκλησίας μας παρόλον ότι δεν έχει περάσει παρά ελάχιστο χρονικό διάστημα από τη διακήρυξη της αγιότητάς του. Ένας πολύ μεγάλος αριθμός μοναχών και μοναζουσών παίρνουν το όνομα Παίσιος και Παισία ενώ ο τάφος του στη Σουρωτή έχει καταστεί όχι μόνον Πανελλήνιο αλλά Πανορθόδοξο προσκύνημα στο οποίο σπεύδουν ακόμη και Πρωθιεράρχες Ορθοδόξων Εκκλησιών ενώ χιλιάδες λαού προσκυνούν καθημερινά τον Άγιο του Θεού. Τρεις Ορθόδοξες Εκκλησίες, επίσης, έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και προέβησαν στην αγιοκατάταξή του.

Η Εκκλησία μας αγιοκατάταξε πολλούς Αγίους τα τελευταία εκατό χρόνια (Άγιος Σάββας της Καλύμνου, Άγιος Άνθιμος της Χίου, Άγιος Αρσένιος Καππαδόκης, Αγία Μεθοδία της Κιμώλου, Όσιος Σιλουανός του Άθω, Αγία Σοφία της Κλεισούρας, Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης, Όσιος Φιλούμενος ο Νεομάρτυς, κτλ.. Αλλά μόνον η μορφή του Αγίου Νεκταρίου απετέλεσε πραγματικό σταθμό στα αγιολογικά χρονικά και απέκτησε πανορθόδοξη αίγλη. Ναοί και μοναστήρια χτίστηκαν προς τιμήν του Αγίου Νεκταρίου σε όλες τις ηπείρους, χιλιάδες άνθρωποι και πολλοί μοναχοί και μοναχές πήραν και παίρνουν το όνομά του.

Πολλοί επίσης οι διακηρυχθέντες άγιοι στη Ρωσία αλλά τους τελευταίους αιώνες μόνο οι Σεραφείμ του Σάρωφ, Ιωάννης της Κροστάνδης και Λουκάς της Κριμαίας απέκτησαν πανορθόδοξη αίγλη.

Το ίδιο συνέβηκε στην Εκκλησία της Σερβίας με τη διακήρυξη της αγιότητας του Αχριδών Νικολάου (Βελιμίροβιτς) και του μεγάλου αντι-οικουμενιστή Αγίου Αρχιμανδρίτη Ιουστίνου (Πόποβιτς), οι οποίοι υπερκέρασαν τη φήμη της αγιότητας κάθε άλλου Σέρβου Αγίου και απέκτησαν πανορθόδοξη φήμη ελάχιστα χρόνια μετά την κοίμησή τους.

Ο Άγιος Νεκτάριος κατέστη ο Άγιος που τιμήθηκε περισσότερο από κάθε άλλο Άγιο τον 20ό αιώνα γι’ αυτό και απεκλήθη “ο Άγιος του αιώνα μας”. Αν και είναι νωρίς για να μιλήσει κάποιος χωρίς επιφύλαξη όλα δείχνουν ότι ο Όσιος Παίσιος ο Αγιορείτης θα τιμηθεί περισσότερο από κάθε άλλο Άγιο τον 21ο αιώνα.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕ ΜΟΝΑΧΟΥΣ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕ ΜΟΝΑΧΟΥΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ Αρσένιου Κατερέλου

=====

Πρίν ἀπό 160 περίπου ἔτη, ὁ πρῶτος Γέροντας τῶν Ἰωσαφαίων, Ἰωάσαφ μοναχός, ἐνῷ ξεκίνησε μέ μεγάλο ζῆλο τό μοναχικό του στάδιο, στήν συνέχεια ἔπεσε σέ ἀμέλεια. Σέ μία ἀγρυπνία, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ τοῦ ἔδειξε μία φοβερή ὀπτασία, ὅπου ἐβίωσε τήν κόλασι πού ἀναμένει ὅσους μοναχούς ξεφεύγουν ἀπό τήν ὑψηλή ἀποστολή τοῦ μοναχισμοῦ. Μετά, τοῦ ἐνεφανίσθη ὁ Ἅγιος Γεώργιος καί τόν ὡδήγησε στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος τόν εὐλόγησε καί τοῦ ξαναχάρισε τόν πρῶτο του ζῆλο.

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἔσωσε τόν Ἅγιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη, ὅταν ἦταν παιδί. Τόν ἅρπαξε μέσα ἀπό ἕνα χείμαρο πού τόν εἶχε παρασύρει, τόν ἐπῆρε στό ἄλογό του καί τόν ἔβγαλε ἔξω ἀπό τόν χείμαρο. 

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης εἶχε ἰδιαίτερες ἐμπειρίες ἀπό τόν Ἅγιο Γεώργιο, τόσο στήν περιοχή τῆς Γεωργίας, ὅσο καί κατόπιν στόν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του, στήν Σίψα τῆς Δράμας.

Ὁ προηγούμενος τῆς Μονῆς Διονυσίου Γέροντας Χαράλαμπος, ὅταν αἰχμαλωτίσθηκε στήν Βουλγαρία, τό 1941 ἀπό τούς Κομιτατζῆδες, ἐσώθη ἀπό τόν Ἅγιο Γεώργιο.

Ὁ μοναχός Γεώργιος Ἁγιοπαυλίτης, ἐπειδή ἐφυγάδευσε συμμάχους κατά τήν Γερμανική Κατοχή, κατεδικάσθη σέ θάνατο. Τόν ἔκλεισαν στό Ἑπταπύργιο τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐκεῖ, περιμένοντας τήν ἐκτέλεσή του, εἶδε τούς προστάτας Ἁγίους τῆς Μονῆς του, τόν Ἅγιο Γεώργιο καί τόν Ἅγιο Παῦλο, πού τοῦ προεμήνυσαν ὅτι θά ἐλευθερωνόταν σέ τρεῖς ἡμέρες. Ἐπήδησε ἀπό τόν τρίτο ὄροφο τῆς φυλακῆς καί ἔπεσε ἐπάνω σέ ἕνα ὑψηλό δένδρο καί ἀντί νά σκοτωθῆ δέν ἔπαθε τήν παραμικρή γρατσουνιά. Ἐν συνεχείᾳ, μέ τήν ὑπερφυσική προστασία τῶν ἐν λόγῳ Ἁγίων, κρυβόμενος, ἔφθασε μέ τά πόδια στό Ἅγιον Ὄρος. Ἐκοιμήθη τό 1998.

Εἴθε ὁ τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος νά μᾶς ἐλευθερώνη ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῶν παθῶν μας, ὥστε τό ἄχρονο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ νά λάμπη μέσα μας. Ἔτσι μόνο θά ἀντανακλᾶται πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΕΟΦΥΤΟΥ ''ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ''

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΕΟΦΥΤΟΥ ''ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ''

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος έγραψε και ορισμένα ποιήματα γεμάτα με την άνωθεν σοφία του. Στο ποίημα που επιγράφεται «Παράδεισος» κάνει αναφορά στη γνωστή διήγηση του βιβλίου της Γενέσεως. Βλέπει τα γεγονότα που είχαν σαν αποτέλεσμα την έξωση του Αδάμ και της Εύας από  τον Παράδεισον «τον εν Εδέμ», όχι σαν ψυχρός παρατηρητής αλλά σαν άμεσα εμπλεκόμενος. 

Παραθέτουμε ενδεικτικά την αρχή του ποιήματος (σε μετάφραση): «Το δέντρο του παράδεισου και του διαβόλου ο φθόνος μα και τα λόγια του φιδιού και η απάτη της γυναίκας, σε λησμονιά με φέρανε της εντολής Κυρίου». Στη συνέχεια, αφού βάζει τον εαυτό του στη θέση του Αδάμ, δέχεται ότι δικαίως τον τιμωρεί ο Θεός και παραθέτει αυτά που αναφέρει η διήγηση της Γενέσεως για τις συνέπειες της πτώσεως. Θλίβεται, θρηνεί και κλαίει και συνάμα νοσταλγεί την πρώτη του πατρίδα, παρουσιάζει τις καθημερινές πλεκτάνες του διαβόλου, που αδιάκοπα, μέσω της αμαρτίας, επιδιώκει να τον οδηγήσει εκεί που θα πάει αυτός, δηλαδή «εις το πυρ το εξώτερον, το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού». Κράζει, λοιπόν, ο Άγιος στην ψυχή του: «σύνελθε εκ της αιχμαλωσίας και κράξε προς το Βασιλιά τον πανταχού παρόντα: -Συ που το δίκαιο πάντοτε βραβεύεις κι αποδίδεις, τσάκισε μου τα δεσμά και γκρέμισε τα τείχη και δίκασε τον τύραννον πουν’ άδικος τελείως, όπως τον δίκασες παλιά στη φυλακή του Άδη, και το δικό μας πρόγονο κι όλους τους αγίους παίρνοντας τους ξανάβαλες στην πρώτη την πατρίδα». 

Από τη μια ο ίδιος βλέπει στον εαυτό του τη συμπεριφορά του Αδάμ και από την άλλη ζητά από το Θεό να γυρίσει κι αυτός στον Παράδεισο. 

Στο δεύτερο τμήμα του ποιήματος αρχίζει να περιγράφει τον Παράδεισο. Βασίζεται στη βιβλική περιγραφή, αλλά θυμάται και την εκκλησιαστική υμνολογία του Σαββατου της Απόκρεω, και μιμούμενος τον Αδάμ, βάζει τον Παράδεισο, που προσωποποιείται εδώ, να ικετεύει τον Πλάστη υπέρ του, ώστε κι αυτός προσωπικά να γίνει οικήτοράς του. Αισθάνεται ότι στον Παράδεισο είναι παρόντες όλοι οι προπάτορες του Χριστού και όλοι οι Άγιοι κι άκομα ο καλός ληστής και τα πνεύματα των δικαίων. Τέλος ευρίσκεται εκεί και πάν' απ' όλους η Πανάχραντη Αγνή και Δέσποινα του κόσμου, όπως και ο Σωτήρας Χριστός.

Ο Άγιος νιώθει την όλη υπόθεση υπαρξιακά κι όχι φιλολογικά ή στοχαστικά. Τον συγκλονίζει η αμαρτία, θέλει εναγωνίως ν' απαλλαγεί απ' αυτήν και διψά κι επιδιώκει τη σωτηρία και την

επιστροφή στον Παράδεισο.

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ

Της Χριστούφαντου

=====

Πρώτη κυρά ἀρχόντισσα, δόξα τῶν Ἀθηναίων,

Ρωμαίϊκη παράδοσι φέρει ἀπό γονέων.

Κι ἄν λιτανεύῃ τόν σταυρό συζύγου τοῦ δυνάστου,

τόν νοῦ της πάντα προσκολλᾷ στό θέλημα τοῦ Πλάστου.

Ὑπομονή κατήρτισε, ποθήσασα τήν νῆψι,

ἡ Χάρις τήν ἑτοίμαζε γιά Σχήματος τά ὕψη.

Ὡς ἔφυγεν ὁ σύζυγος, τόν κόσμον ἀπαρνήθη

κι ἀπό Ρεγγίνα καί κυρά τό ράσο ἐνεδύθη.

Καί ἔλαβε τό ὄνομα Μητέρα Φιλοθέη,

ἔθεσεν ὑπό πτέρυγας τά ὀρφανά καί βρέφη.

Πλοῦτον της ἐδαπάνησε πρός δόξαν τοῦ Κυρίου,

στά χνάρια ἐπορεύθηκε Μεγάλου Βασιλείου.

Σύναξε ἡ Γερόντισσα μελλοντικές Ἀμμάδες,

ἐφώτισε μέσ᾽ τίς Μονές ἀγράμματους ραγιάδες.

Σέ ὅσα μέρη διάβηκε, ἔκτισε Παρθενῶνες

καί μαρτυρεῖται ἔργον της ἀγάπης στούς αἰῶνες.

Ἀλήθεια, πῶς ἐβάσταξε μέγεθος τῆς ὀδύνης,

τόν πόνον ὡς ἐβίωνε πάσης τῆς Ρωμηοσύνης!

Ὀρθόδοξα ἰδανικά, ἄσκησι καί θυσία,

μέ λόγον της μετάγγιζε, Γερόντισσα Ὁσία! 

Κατέστησε τό ἔργον της Φάρον τῆς Ἐκκλησίας,

τοῦ πονεμένου Γένους μας ἐλπίδα σωτηρίας.

Τί κι ἄν ὁ Τοῦρκος βλοσυρός, μέ μῖσος τήν κεντοῦσε, 

ἀγάπη ἐξεχείλιζε κι ὅλα τά λησμονοῦσε.

Καθηγουμένη ταπεινή, Ἁγία Φιλοθέη,

Μοναχισμόν καί προσφορά στόν κόσμον καταθέτει.

Πόσες ψυχές συμμάζεψε εἰς τά ἱδρύματά της,

κάθαρσιν, φωτισμόν Θεοῦ, ἐβίωναν κοντά της!

Ἔνθεα κατορθώματα, πλοῦτος καί εὐλογία,

νοσοκομεῖο, ἀργαλειόν, σχολειά, οἰκοτροφεῖα. 

Προστάτευσαν αἰχμάλωτες τά σπλάγχνα οἰκτιρμῶν της,

κι Ἀγαρηνός ἀπείλησε σφαγήν μοναζουσῶν της.

"Χριστόν ἐγώ ἠγάπησα, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, 

δέν θ᾽ ἀρνηθῶ τόν Ἰησοῦν" ἀπάντησις Ὁσίας!

Μαστίγωμα τοῦ τύραννου ἐδέχθη στό σαρκίον

καί ἡ ψυχή φτερούγισε εἰς ποθητόν Νυμφίον!

Φῶς ἡ εὐχή της τοῦ Χριστοῦ, θαύματα ἐνεργοῦσε,

στήν παρακαταθήκη της τό ὄμμα ξαγρυπνοῦσε.

Ἔμπροσθεν πλέον τῆς ὁδοῦ πρός τάς Μονάς τάς ἄνω

ἡ κεφαλή θά κομισθῇ "μαρτυρικῷ στεφάνῳ"!

Ὁ τάφος εὐωδίασεν, ἀκέραιον τό σῶμα,

εὑρέθη ὡς ἀνέσκαψαν τό μυρωμένο χῶμα.

Κυρά "κλεινοῦ τοῦ ἄστεος", Χριστοῦ Ὁσιομάρτυς,

μοναζουσῶν, ἀσκητριῶν, πρότυπον καί προστάτις.

Τό εὖχος σου τό ἱερόν, δυνάμεις ἄς χαρίζῃ,

σέ ὀρφανά κι ἀνήμπορα τήν Πίστιν ἄς στηρίζῃ.

Ὦ, Φιλοθέη τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας κλέος,

σκέπασον κόσμον ἅπαντα, εὔχου Ρωμηῶν τό Γένος.

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΕΔΩΣΕ Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΚΟΠΕΥΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΕΔΩΣΕ Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΚΟΠΕΥΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟ

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους

=====

Βρισκόμενος κάποτε στο Άγιον Όρος, επισκέφθηκα το κελί του Αγίου Παϊσίου. Εκεί ήταν και κάποιος προσκυνητής που σκόπευε να γράψει για έναν ιερομόναχο που ασκήτευσε στα μέρη της Νέας Σκήτης. Ο Άγιος Γέροντας αφού τον άκουσε προσεκτικά, τον προέτρεψε να μην επεκταθεί σε πάμπολλες αναφορές που κάποτε κουράζουν.

Είναι γεγονός ότι όταν κανείς δοκιμάζει να γράψει για κάποιον που η βιοτή θα μπορούσε να αποβεί παραδειγματική, είναι δυνατόν να βρεθεί μπροστά σε αρκετό υλικό. Ο εύκολος δρόμος είναι η καταγραφή όλων αδιακρίτως των στοιχείων που αφορούν τη ζωή του. 

Ο Άγιος Γέροντας επεσήμανε ότι λεπτομέρειες που δεν προφέρουν πνευματική ωφέλεια, και που απλά προσφέρονται για να δώσουν περισσότερες σελίδες, πρέπει να αποφεύγονται γιατί πιθανότατα θα κουράσουν τον αναγνώστη. Το νόημα των λόγων του Αγίου Παϊσίου, ήταν ότι απαιτείται διάκριση επιλογής και αποφυγή καταγραφής λεπτομερειών που κουράζουν.

Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΑΡΧΟ ΜΟΔΕΣΤΟ

Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΑΡΧΟ ΜΟΔΕΣΤΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Εμπνέει πραγματικά ο Διάλογος του Μ. Βασιλείου με τον έπαρχο Μόδεστο ο οποίος προσπάθησε να τον πείσει να γίνει αρειανιστής, όπως ήταν και ο αυτοκράτορας Ουάλης.

"ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Πώς τολμάς να αντιστέκεσαι ενάντια στην εξουσία και να φέρεσαι μόνος συ με τόση αυθάδεια;                                                     

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Γιατί μου κάνεις τέτοια ερώτηση; Ποια είναι η απείθεια και η υπεροψία μου; 

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Γιατί δεν ακολουθείς την θρησκεία του αυτοκράτορα, ενώ όλοι πιά οι άλλοι υποτάχτηκαν και νικήθηκαν;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Δεν είναι αρεστά αυτό στο δικό μου Βασιλιά. Ούτε ανέχομαι να προσκυνώ το Χριστό σαν κάποιο κτίσμα, όπως τον θεωρείτε σεις οι αιρετικοί, αφού εγώ είμαι κτίσμα του Θεού.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Δεν θεωρείς μεγάλο και τιμητικό το να ταχθής με το μέρος μας και να μας έχεις φίλους;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Αναγνωρίζω και δεν αρνούμαι ότι σείς είσθε επιφανείς, αλλά καθόλου ανώτεροι από το Θεό. 

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Πως λοιπόν δεν φοβάσαι την εξουσία;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Τι θα μου συμβεί; Τι πρόκειται να πάθω;

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Τι θα πάθης; Ένα από τα πολλά που έχω στην εξουσία μου.

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Ποια είναι αυτά; Πες μου τα, για να ξέρω.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Δήμευση, εξορία, βασανιστήρια, θάνατος.

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Απείλησε τίποτε άλλο, αν υπάρχη. Γιατί κανένα απ΄ αυτά που ανέφερες, δεν μπορεί να με θίξη και να με βλάψη.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Πώς είναι δυνατόν και με ποίο τρόπο θα τα καταφέρης;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: 

1.) Δήμευση περιουσίας δεν φοβάται εκείνος που δεν έχει τίποτα, εκτός αν πάρης τα τρίχινα αυτά φτωχά ρούχα και τα λίγα βιβλία, από τα οποία αποτελείται ολόκληρη η περιουσία μου. 

2.) Εξορία δεν ξέρω αφού δεν είμαι πουθενά εγκατεστημένος και ούτε αυτή τη πόλη του κατοικώ τώρα, θεωρώ δική μου, αλλά θα έχω πατρίδα μου κάθε τόπο, στον οποίο θα με ρίξουν. Και μάλλον κάθε τόπο του Θεού, όπου εγώ είμαι ξένος και πάροικος. 

3.) Τα βασανιστήρια πάλι τι μπορούν να κάνουν σε άνθρωπο που δεν έχει σώμα, εκτός αν λές βάσανο την πρώτη πληγή με την οποία θα πέσει το σώμα αυτό. Μόνο της πληγής αυτής είσαι κύριος. 

4.) Και ο θάνατος θα είναι για μένα ευεργεσία, γιατί θα με στείλει γρηγορότερα στο Θεό, για τον οποίο ζω και πολιτεύομαι και χάρη του οποίου νεκρώθηκα και προς τον οποίο από καιρό τώρα σπεύδω.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Κανείς μέχρι σήμερα δε μίλησε με τέτοιο τρόπο και με τόση μεγάλη παρρησία.

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Ίσως δε συνάντησες ποτέ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Γιατί αν συναντούσες πραγματικό Ιεράρχη, που ν’ αγωνίζεται για την ορθή πίστη, με αυτό τον τρόπο θα σου απαντούσε."

Διηγόμουν πάντοτε, όσο πιο παραστατικά μπορούσα, αυτό το διάλογο του Μεγάλου Βασιλείου και του έπαρχου Μόδεστου στα παιδιά που δίδασκα εκκλησιαστική ιστορία και μου έκανε πάντοτε εντύπωση η φοβερή αίσθηση που τους προκαλούσε.

Προπαντός δεν θα ξεχάσω τον Κώστα -ένα ζωηρό μαθητή της Β΄ Γυμνασίου- που μου είπε με ολοφώτεινο από χαρά πρόσωπο:

Δηλαδή, κύριε, τον έσβησε τον Μόδεστο ο Μέγας Βασίλειος.

Ακριβώς αυτό έκανε ο Μέγας Βασίλειος. Οπως κάνει σήμερα με τους Οικουμενιστές που δεν έχουν καμιά διαφορά από τους οπαδούς του Αρείου ως προς το αιρετικό φρόνημα.