ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς

=====

 

Είσαι μέλος της Εκκλησίας; Αυτό σημαίνει ότι είσαι οργανικώς συνδεδεμένος με τους αγίους Αποστόλους και με τους Μάρτυρας, με τους Ομολογητάς και με όλας τας ουρανίους αγγελικάς Δυνάμεις... 

Τίποτε να μην αλλάζετε εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν ούτε να του προσθέτετε. Όπως είναι Αυτός είναι υπερτέλειος, θείως και ανθρωπίνως. Εμείς οι Απόστολοι τοιούτον Χριστόν Ιησούν και Κύριον, τον Θεάνθρωπον, εκηρύξαμεν και παρεδώσαμεν. Τοιούτον εσείς Τον «παρελάβατε». 

«Εν Αυτώ», λοιπόν, και «περιπατείτε».«Εν Αυτώ» ζήτε και «περιπατείτε», τούτο είναι η εντολή των εντολών. «Εν Αυτώ περιπατείται», όχι προσαρμόζοντες Αυτόν εις τον εαυτόν σας, αλλά τον εαυτόν σας εις Εκείνον, όχι αλλάσσοντες Αυτόν προς τον εαυτόν σας, αλλά τον εαυτόν σας προς Εκείνον. Όχι μεταποιούντες Αυτόν κατ' εικόνα σας, αλλά μεταποιούντες τον εαυτόν σας κατ' εικόνα Εκείνου. 

Μόνον οι υπερήφανοι αιρετικοί και άφρονες ψυχοφθόροι μεταποιούν, μεταβάλλουν, αλλάσσουν τον Θεάνθρωπον Χριστόν κατά τας επιθυμίας και αντιλήψεις των. Εκ τούτου και τόσοι «ψευδόχριστοι» εις τον κόσμον και τόσοι 

ψευδοχριστιανοί…

Αντιθέτως, κάθε αλλαγή, σμίκρυνσις, απλοποίησις, σύντμησις και ανθρωπομορφισμός του χριστιανικού σκοπού, καταστρέφει τον χριστιανισμόν, τον καθιστά ανούσιον, γήινον, τον μεταβάλλει εις συνηθισμένην ανθρωπίνην, δηλαδή ουμανιστικήν και φυματικήν θρησκείαν, ουμανιστικήν φυματικήν φιλοσοφίαν, ουμανιστικήν φυματικήν ηθικήν, ουμανιστικήν φυματικήν επιστήμην, ουμανιστικόν φυματικόν δημιούργημα, ουμανιστικήν φυματικήν κοινωνίαν.

ΠΗΓΗ:

(«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)», Τεύχος 3, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2001, Θεσ/νίκη, Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»)

Πηγή 

Ιστολόγιο “Ορθοδοξία και Οικουμενισμός”

ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του Μητροπολίτου Κοζάνης κυρού Διονυσίου

=====

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Μάρτυρες, οἱ Προφῆτες, οἱ Ἱεράρχες, οἱ Ὅσιοι καὶ οἱ Δίκαιοι, ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ συγκροτοῦν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας-ἕνας χωριστά, ὡς πρόσωπα καὶ μέλη τοῦ σώματος, κι ὅλοι μαζὶ τὸ σῶμα, μὲ κεφαλὴ τὸν Ἰησοῦ Χριστό! 

Πρώτη ἰδιότητα καὶ γνώρισμα αὐτοῦ τοῦ σώματος, γιὰ νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ ζεῖ, εἶναι ἡ ἑνότητα, ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι μία. 

Οἱ αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα εἶναι ὁ μεγάλος ἐσωτερικὸς ἐχθρὸς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ λυμαίνεται καὶ καταστρέφει τὴν ἑνότητά της. Κι αὐτὸ ὑπῆρξε καὶ εἶναι πάντα τὸ πρῶτο καὶ κύριο ἔργο τῶν Πατέρων καὶ Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι κράτησαν δηλαδὴ καὶ κρατοῦν ἑνωμένη τὴν 

Ἐκκλησία καὶ ἀδιαίρετο 

τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. 

Κάθε φορά ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων τιμᾶ ὅλους τοὺς Πατέρες καὶ Ποιμένες της, τοὺς ἀρχαίους καὶ τοὺς νέους, τοὺς ἐπιφανεῖς καὶ τοὺς ἀφανεῖς- τὸν κάθε μεγάλο, μὰ καὶ τὸν κάθε μικρὸ καὶ ταπεινὸ ἱερέα, ποὺ ἔζησε μὲ τὸ βάρος τῆς ἱερωσύνης καὶ μὲ τὴ βαθειὰ συναίσθηση τῆς εὐθύνης ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων, ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ Μέγας Ἀρχιερέας τῆς Ἐκκλησίας. 

Τὸ πιὸ μεγάλο κακὸ στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἡ αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα καὶ τὸ πιὸ μεγάλο κρῖμα γιὰ τὸν ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐξαιτίας του νὰ διχαστοῦν οἱ πιστοί, εἴτε γιὰ κακοδιδασκαλία εἴτε γιὰ φιλοδοξία εἴτε γιὰ ἀμέλεια καὶ ἀπροσεξία στὸ βίο του εἴτε γιὰ ὁποιαδήποτε ἄλλη κακὴ γνώμη του καὶ πράξη.