ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΕΔΕΣΣΗΣ ΙΩΗΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΕΔΕΣΣΗΣ ΙΩΗΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ

=====

Ὑπάρχει κοινὴ παραδοχὴ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅτι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταδώσει ἀσθένειες.

Αὐτὸ πιστεύει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καὶ ἀποδεικνύει καὶ ἡ πράξη. Ἱερεῖς ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ὑπηρέτησαν σὲ νοσοκομεῖα μὲ λοιμώδη νοσήματα, πολὺ μεταδοτικὰ καὶ ἀνίατα γιὰ τὴν ἐποχή τους, οὐδέποτε νόσησαν.

Ὁ ἱερέας «ἐνδεδυμένος τὴν τῆς ἱερωσύνης χάριν» μετέχει καὶ μεταδίδει τὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες διὰ τῆς ἱερωσύνης καὶ ὄχι διὰ τοῦ προσωπικοῦ του ἁγιασμοῦ.

Ὅταν ἀσπαζόμαστε τὰ χέρια τῶν ἱερέων, μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ καὶ λαμβάνουμε τὴν Θεία Χάρη ἐν τῷ μέτρω τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐλαβείας μας.

Ἂν πιστεύουμε ὅτι μπορεῖ ὁ ἱερέας νὰ μεταδώσει ἀσθένειες ἀρνούμαστε τὴν χάρη τῆς ἱερωσύνης, ἀρνούμαστε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἀμφιβάλλουμε ἢ ἀρνούμαστε μὲ τὶς πράξεις μας τὶς ἄκτιστες Θεῖες ἐνέργειες, κατασκευάζουμε ἕναν ἄλλο Θεὸ καὶ ἀρνούμαστε τὸν ἀληθινὸ Θεό.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἱεροὺς ναούς. Ὁ ναὸς εἶναι Σῶμα τοῦ ζῶντος Θεοῦ γι' αὐτὸ καὶ φέρει τὸ σχῆμα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος.

Μέσα στὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία οἱ τύποι καὶ τὰ σύμβολα περιέχουν τὴν οὐσία, τὴν Ἀλήθεια καὶ γι' αὐτὸ τοὺς τηροῦμε. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὁ ἱερὸς ναὸς ὡς Σῶμα Χριστοῦ δὲν δύναται νὰ εἶναι χῶρος μετάδοσης ἀσθενειῶν.

Ἂν ἀμφιβάλλουμε γι' αὐτό, ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὸ ἐὰν ὑπάρχει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. Ἐξομοιώνουμε τὸν Ναὸ μὲ μία αἴθουσα συναθροίσεων.

Ὅλη αὐτὴ ἡ συζήτηση καταλήγει σ' ἕναν ἔντονο προβληματισμὸ καὶ σὲ μία λυπηρὴ διαπίστωση. Ὁ προβληματισμὸς εἶναι: πιστεύουμε ὄντως στὸν Θεό; Καὶ ἄν ναί, σὲ ποιὸν Θεό;

Σὲ ἕναν Θεὸ στὸν ὁποῖο ἀναγνωρίζουμε τόση χάρη, ὅση χωρᾷ τὸ φτωχὸ μυαλό μας;

Ἡ πικρὴ διαπίστωση εἶναι ὅτι χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε καὶ νὰ τὸ θέλουμε, βλασφημοῦμε κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πάσχουμε ἀπὸ αἱρετικὸ φρόνημα.

Βλασφημοῦμε κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ κινδυνεύουμε νὰ μὴν συγχωρεθοῦμε οὔτε ἐδῶ οὔτε αἰώνια ἀμφισβητώντας τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Θεωροῦμε ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι δυνατὸν νὰ μεταδώσει κάτι «κοινὸν ἢ ἀκάθαρτον» καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ μεγίστη βλασφημία.

Δὲν ἀποδεχόμαστε, ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μετάδοσης τῆς ἀσθένειας μέσῳ τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἐν αὐτῇ ἱερουργουμένων μυστηρίων.

Ἐν ὀλίγοις, εἶναι ἀδύνατον νὰ μολυνθοῦμε ἢ νά κολλήσουμε ὁποιαδήποτε ἀσθένεια ἀπὸ τὴν Θεία Μετάληψη, τὶς Ἅγιες εἰκόνες, τὸν ἀσπασμὸ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων καὶ τοὺς ἱεροὺς ναούς.

Διὰ τοῦτο, στῶμεν καλῶς!

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΚΑΠΗΛΕΙΑ

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΚΑΠΗΛΕΙΑ

=====

Δέν αξίζει καν να κολλήσουμε στις βραδυνές Θείες Λειτουργίες, κ. Τελεβάντο. Ας θυμίσουμε τις αγαπημενες ημιαγρυπνίες, κατ' ουσίαν βραδυνές Θείες Λειτουργίες, που τελούσε ο π. Επιφάνιος στους Τρεις Ιεράρχες. Δεν είναι κακό να προσαρμόζεται η Θεία Λατρεία στις κοινωνικές συνθήκες και συνήθειες. Δεν είμαστε δούλοι του χρόνου. Ας μην ξεχνούμε ότι ακόμα και η Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία καθιερώθηκε με βάση το πρόγραμμα μιας αγροτικής κοινωνίας συνδεδεμένης με τον ήλιο. Σπανίως, σήμερα, τηρείται αυτό το πρόγραμμα. Σπανίως οι άνθρωποι κοιμούνται στις 10 το βράδυ για να ξυπνήσουν στις 6 το πρωί. 

Με τα σημερινά δεδομένα κάποιοι δίνουν την εντύπωση ότι γρήγορα γρήγορα θέλουν να τα μαζεύουν στις εννιάμισυ το πρωί γιατί ακολουθεί πρόγραμμα, καφές στην παραλία κ.τ.λ.. Θα έπρεπε να μας προβληματίζει η απουσία του εκκλησιάσματος από τον Όρθρο. Το πρόβλημα δεν λύνεται με τις δεύτερες Θείες Λειτουργίες, που συνήθως είναι και "δεύτερης" ποιότητος και ασφαλώς χωρίς Όρθρο. Προιόντος του χρόνου, δηλαδή της ηλικίας, όλοι οι άνθρωποι κοιμούνται πιο αργά, έως και επικίνδυνα αργά για ορισμένους. Ας μην αποδίδουμε πάντα πονηρά κίνητρα σε αυτά που λέμε, ότι δηλαδή αυτός που ξενυχτά οπωσδήποτε βλέπει τηλεόραση ή γλεντά. 

Προσωπικώς θεωρώ ότι η Θεία Λατρεία είτε πρόκειται για πρωινές, είτε για βραδυνές, είτε για Κυριακάτικες, είτε για καθημερινές θείες Λειτουργίες, πρέπει να προσαρμόζεται στα κοινωνικά δεδομένα, γιατί δεν είμαστε δούλοι του χρόνου. Κυρίως η Κυριακάτικη θεία Λειτουργία της αξίζει περισσότερο "γλέντισμα" και ας πάρει και μέχρι αργότερα. Τι άλλο σπουδαιότερο έχουμε να κάνουμε μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής, είτε πρόκειται για μονήρεις, είτε για οικογένειες, είτε για νέους που χρειάζονται περισσότερο ύπνο, είτε για ηλικιωμένους που έχουν αυπνία. Όταν η Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία τελειώνει στις 9.30 ή στις 10 ή στις 10.30 δημιουργείται ένα κενό μέχρι να πάει κανείς το μεσημέρι στο σπίτι του που συνήθως -εάν δεν ακολουθεί αρχονταρίκι ενταγμένο στη θεία Λατρεία τύπου π. Θεοδώρου Ζήση- σπαταλάται σε καφέδες και κοινωνικές υποχρεώσεις. Ακόμα και οι νοικοκυρές έχουν την δυνατότητα να προετοιμάσουν το φαγητό πριν να πάνε στην εκκλησία αν σηκωθούνε λίγο πιο νωρίς και όχι να τρέχουν βιαστικές μετά την Θεία Λειτουργία. Οπωσδήποτε είναι πολύ δύσκολο να μπορέσουν να συμπέσουν οι συνήθειες όλων των ανθρώπων γι' αυτό μιλάμε για τις γενικές τάσεις. 

Για να επιστρέψουμε στο θέμα των βραδυνών ακολουθιών, θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα κατανυκτικές, δημοφιλείς και εξυπηρετικές από πλευράς προγράμματος. Ας μην ξεχνούμε ότι και οι Πατέρες είχαν αυτή την ευελιξία, τουλάχιστον να δημιουργούν αντιπερισπασμό στις κοσμικές και εφάμαρτες συνήθειες. Πολλοί άνθρωποι και ιδιαίτερα νέοι έχουν την ανάγκη της βραδυνής εξόδου, τι το καλύτερο να πάνε στην εκκλησία; Άλλωστε είναι κάτι που κανείς το συνδέει με το γλέντισμα και όχι απαραίτητα με το ξυπνητήρι.

Φυσικά, κ. Τελεβάντο, δεν εννοώ ότι πρέπει να εξυπηρετείται η προχειρότητα με Θείες Λειτουργίες part time, αλλά πρέπει να εξυπηρετούνται οι πραγματικές ανάγκες. Έχουμε υιοθετήσει τις ημιαγρυπνίες που στις ο.οο μπαίνει το "ευλογητός". Όταν, όμως, τα μέσα συγκοινωνίας δεν εξυπηρετούν εκείνη την ώρα; 

Σε κάθε περίπτωση το κριτήριο πρέπει να είναι το συμφέρον και να μην υπηρετούμε με μία δουλικότητα τον χρόνο. 

Ως προς τα υπόλοιπα του άρθρου συμφωνώ απόλυτα, ότι, δηλαδή, γίνεται μία κατάχρηση των ιερών εικόνων και κειμηλίων σε βαθμό "εικονολατρείας" εις βάρος μιας ποιοτικής σχέσεως με την πίστη. Μερικοί, μάλιστα, θέλουν να αποσπούν το ενδιαφέρον από τα πραγματικά θέματα της πίστεως επιδεικνύοντας μία εικονοκαπηλεία.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ;

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Του Αρχιμανδρίτη Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου

================

Ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν λατρεύομεν τὰς Εἰκόνας, οὔτε τοὺς Ἁγίους, οὔτε τοὺς Ἀγγέλους, οὔτε αὐτὴν τὴν Παναγίαν Μητέρα τοῦ Κυρίου. Μόνον τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν λατρεύομεν. Τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Τιμῶμεν καὶ δοξάζομεν τοὺς Ἁγίους, τοὺς Ἀγγέλους, καὶ περισσότερον πάντων τὴν «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ», τὴν Ἀειπάρθενον καὶ Παναγίαν Μητέρα τοῦ Σωτῆρος μας, ἀλλὰ λατρείαν δὲν ἀπονέμομεν οὔτε εἰς τὰ πρόσωπά των οὔτε εἰς τὰς Εἰκόνας των. Ἄλλο ἡ τιμὴ καὶ ὁ σεβασμὸς καὶ ἄλλο ἡ λατρεία.

Ὁ λαός μας, καθὼς καὶ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι λαοί, θεωροῦν μερικὰς Εἰκόνας ὡς θαυματουργούς. Εἶναι αὐτὸ ἀλήθεια; Ὑπάρχουν ὅμως θαυματουργοὶ Εἰκόνες; Ἤ μᾶλλον: Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν Εἰκόνες θαυματουργοί, Εἰκόνες ποὺ κάμνουν θαύματα;

Πολλοὶ Ὀρθόδοξοι Θεολόγοι ἀποδίδουν τὰ θαύματα μερικῶν Εἰκόνων ὄχι εἰς τὰς Εἰκόνας αὐτὰς καθ’ ἑαυτάς, ἀλλ’ εἰς τὴν Πίστιν τῶν ἀνθρώπων ποὺ προσεύχονται ἐνώπιον αὐτῶν. Ὅτι ἡ Πίστις θαυματουργεῖ, ὅτι ἡ θερμὴ προσευχὴ θαυματουργεῖ, εἴτε γίνεται αὐτὴ ἐνώπιον Εἰκόνος εἴτε ὄχι, αὐτὸ εἶναι ἔξω πάσης ἀμφιβολίας.

Τοῦτο ὅμως δὲν εἶναι λόγος νὰ ἀρνηθῶμεν ὅτι μερικαὶ Εἰκόνες δύνανται νὰ ἔχουν αὐταὶ αἵ ἴδιοι θαυματουργικὴν χάριν. Θὰ φανῆ παράδοξον τοῦτο, ἀλλὰ δὲν εἶναι καθόλου παράδοξον. Εἶναι πολὺ φυσικόν. (Διὰ τοὺς πιστοὺς ἐννοεῖται. Διὰ τοὺς ἀπίστους ὅλα εἶναι ὄχι μόνον παράδοξα, ἀλλ’ ἀνύπαρκτα...).

Εἰς τοὺς Ἀποστόλους Του ὁ Κύριος εἶχε δώσει τὸ θαυματουργικὸν χάρισμα. Βλέπομεν ὅμως ὅτι τὸ χάρισμα αὐτὸ δὲν περιωρίζετο εἰς τοὺς ἰδίους τοὺς Ἀποστόλους, ἀλλ’ ἐπεξετείνετο καὶ εἰς τὴν σκιὰν των! Τὸ Εὐαγγέλιον ρητῶς μᾶς λέγει ὄχι μόνον ὅτι «διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά», ἀλλὰ καὶ ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἔφερον ἐπὶ φορείων τοὺς ἀσθενεῖς των εἰς τὰς πλατείας, ἀναμένοντες τὸ πέρασμα τοῦ Πέτρου, ὥστε ἔστω καὶ ἡ σκιὰ του νὰ πέσῃ εἰς αὐτοὺς διὰ νὰ τοὺς θεραπεύσῃ! (Πράξ. ε', 12—14). Καὶ κάτι περισσότερον: Καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ μανδήλια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ριπτόμενα ἐπάνω εἰς τοὺς ἀσθενεῖς ἤ τοὺς δαιμονιζομένους, τοὺς ἐθεράπευον! (Πράξ. ιθ', 12).

Ὥστε ὄχι μόνον οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι εἶχον χάρισμα θαυματουργικόν, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἀντικείμενα τῆς προσωπικῆς των χρήσεως! Τοῦτο βεβαίως ἀπετέλει μίαν εὔνοιαν τοῦ Θεοῦ ὄχι πρὸς αὐτὰ ταῦτα τὰ μανδήλια, ἀλλὰ πρὸς τοὺς Ἀποστόλους Του. Χάριν αὐτῶν ἡ θαυματουργικὴ δύναμις ἔφθανε μέχρι τῶν μανδηλίων των.

Διατὶ λοιπὸν ἀποκλείεται νὰ ὑπάρχουν Εἰκόνες ἔχουσαι χάρισμα θαυματουργικόν; Ὄχι σπανίως ἐκεῖνοι ποὺ ἔκαμαν τὰς Εἰκόνας, καὶ μάλιστα τὰς παλαιάς, ἦσαν ἄνθρωποι ἅγιοι, ἄνθρωποι βαθείας ταπεινώσεως, ἄνθρωποι νηστείας καὶ προσευχῆς, ἄνθρωποι πυρπολούμενοι ἀπὸ θεῖον ἔρωτα.

Τί τὸ παράδοξον νὰ εὐλόγησῃ ὁ Θεὸς καὶ τοὺς ἰδίους καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν των; Καὶ τί τὸ ἀφύσικον, ἂν μέσα εἰς αὐτὰς τὰς εὐλογίας ὑπῆρξε καὶ τὸ θαυματουργικὸν χάρισμα;

ΠΗΓΗ:

Αναβασεις,

«ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ»

alopsis.gr