ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

=====

Σεβασμιώτατε, 

Πληροφορηθήκαμε μὲ θλίψη βαθυτάτη ἀπὸ τὸ Διαδίκτυο καὶ τὸν ἔντυπο περιοδικὸ Τύπο τὰ ὅσα ἀντιορθόδοξα εἴπατε στὸ κήρυγμά Σας, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴν Ἀστόρια Νέας Ὑόρκης, στὶς 14 Ἰουλίου 2019. Ἐκεῖ ἀκούσθηκε ἡ ἀθεολόγητη αἱρετική - θὰ λέγαμε - καὶ ἀντιεπιστημονικὴ ἄποψη περὶ τοῦ ποῖος εἶναι ὁ αἱρετικός. Εἴπατε ὅτι «αἱρετικὸς εἶναι ὁ καυγατζής. Αὐτὸς ποὺ φέρνει τὸν διχασμό. Αὐτὸς ποὺ προκαλεῖ τὰ μίση [...] οἱ ἀδελφοί μας οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν εἶναι Ὀρθόδοξοι δὲν εἶναι αἱρετικοί».

Σεβασμιώτατε, κατανοεῖτε τί λέγετε; Δὲν γνωρίζετε ποῖος εἶναι αἱρετικὸς καὶ γενικώτερα   τί  εἶναι αἵρεση; Ὁ ὅρος «αἵρεση» εἶναι παράγωγο τοῦ ρήματος «αἱροῦμαι» ποὺ σημαίνει «ἐκλέγω, προτιμῶ». Ἡ προσπάθεια προτίμησης μέρους τῆς ἀληθείας καὶ ἡ ἀπολυτοποίησή του ὡς ὅλον συνιστᾶ πράξη αἱρετική. Ἡ παρουσίαση ἑνὸς τρόπου ἑρμηνείας καὶ βιώσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἀποκαλυφθεί σης Ἀληθείας εἶναι αἵρεση. 

Κάθε παρέκκλιση ἀπὸ τὴν ὅλη ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια καὶ ἡ ἀπολυτοποίηση αὐτῆς τῆς παρεκκλίσεως εἶναι αἵρεση, εἶναι πλάνη, ἡ ὁποία ἐνέχει ἑωσφορικὴ οἴηση, εἶναι πνευματικὸς θάνατος. Ὁ ὀπαδὸς καὶ ὑποστηρικτὴς αὐτῆς τῆς πλάνης εἶναι ὁ αἱρετικὸς καὶ δὲν εἶναι ὁ «καυγατζής», ὅπως ἰσχυρίζεσθε. 

Ὁ καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου Π. Μπούμης σημειώνει: «Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκκλιση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία περιέχεται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν ἱερὰ παράδοση, ὅπως διατυπώθηκε στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἡ ἐμμονὴ σὲ αὐτήν, ἢ ἡ προσχώρηση σὲ μία ἤδη καταδικασμένη αἱρετικὴ ὁμολογία». Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ οἱ Παπικοί, ὁ ὁποῖοι ἔχουν 25 κακοδοξίες, οἱ Προτεστάντες κ.λπ. εἶναι αἱρετικοί.

Δὲν γνωρίζετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι κάθε τι ποὺ εἶναι ξένο πρὸς τὴν  Ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας μέσῳ τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, εἶναι αἵρεση; Ὁ Μ. Ἀθανάσιος κατηγορηματικὰ ἀποφαίνεται ὅτι «αἱρετικὸς ἐστι συκοφάντης  καὶ   κατήγορος ἀληθείας. Αἵρεσις ἐστὶν ἡ ψευδὴς ὑπόληψις τοῦ μὴ ὄντος».

Πρέπει νὰ κατανοήσετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι ἡ αἵρεση στερεῖται τῆς Θείας Χάριτος. Καὶ αὐτὸ διότι δὲν ἔχει «τὸν Ὅλον Χριστόν» καὶ ἄρα δὲν διαφυλάττει τὴν ὅλη ἀλήθεια, τὴν καθολικὴ ἀλήθεια. Ἡ αἵρεση εἶναι πορεία πρὸς τὴν ἀπώλεια καὶ ὄχι πρὸς τὴν σωτηρία. Ὀρθώτατα ἔχει γραφεῖ: «Αἵρεσίς ἐστι περὶ πίστεως οὐκ   ἀληθὴς δόξα. Αἱρετικός ἐστιν ὁ τὸ ψεῦδος τῆς ἀληθείας ἐν πίστει προτιμῶν».

Εἶναι κρίμα νὰ ἀκούωμε ἀπὸ χείλη Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως αὐτὲς τὶς ἀντιορθόδοξες ἀπόψεις. Καὶ τοῦτο διότι ὡς ποιμὴν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μας, πρέπει νὰ ὁμολογῆτε τὴν Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια. Ἡ ἀγάπη, γιὰ νὰ εἶναι ὀντολογική, πρέπει νὰ εὑρίσκεται ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς ἀληθείας. Ἡ αἵρεση, ἡ ὁποία στερεῖται τῆς Θείας Χάριτος καὶ ἄρα δὲν ἔχει τὸν Θεάνθρωπο Κύριο, ὁ Ὁποῖος  εἶναι Ἡ Ἀλήθεια δὲν εἶναι Ἐκκλησία.

Ὡς ἐκ τούτου οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι στόχο τους εἶχαν νὰ διατηρήσουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν Μία Ἐκκλησία ἀλώβητη ἀπὸ κάθε αἵρεση. Μὲ αὐτήν Σας τὴν θέση ἀναιρεῖτε ὅλες τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Καὶ πάλι ὁ Μ. Ἀθανάσιος βροντοφωνάζει: «Ἀγάπα πάντα ἄνθρωπον· καὶ εἰρήνευε μετὰ πάντων, χωρὶς αἱρετικῶν· ὁ γὰρ αἱρετικὸς λύκος ἐστὶ τῆς τοῦ Χριστοῦ ποίμνης, καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου πρόδρομος».

Ὁ «Ἄτλας» τῆς Ὀρθοδοξίας Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς λέγει τὰ ἑξῆς γιὰ τὸν Παπισμό: «Τὰς τῶν Δυτικῶν διδασκάλων φωνὰς οὔτε γνωρίζω οὔτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος ὅτι διεφθαρμένοι εἰσί καὶ παρέγγραπτοι».

Ἂν ἀποκαλῆτε «καυγατζῆ» ἐκεῖνον ποὺ ὑπερασπίζεται τὴν Ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια, μάθετε, Σεβασμιώτατε, ὅτι «κρείττων ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον», κατὰ τὸ Γρηγοριανὸ λόγιο.

Σεβασμιώτατε, πρέπει νὰ παραδεχθῆτε ὅτι αὐτὰ ποὺ εἴπατε εἶναι πρωτοφανῆ καὶ τελείως ἀντιορθόδοξα. Πρέπει σύντομα νὰ τὰ ἀνακαλέσετε, γιὰ τὸν λόγο ὅτι εἶσθε Ἐπίσκοπος καὶ κηρύσσοντας τὰ ἀντίθετα τῶν ὅσων ἔχουν κηρύξει οἱ αὐθεντικοὶ ἑρμηνευτὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτομάτως θέτετε τὸν ἑαυτόν Σας ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ἀπὸ Ἐσᾶς ζητεῖ ὁ Θεὸς νὰ εἶσθε «ἀσφαλὲς τῶν ψυχῶν ἡμῶν πηδάλιον, δι’ οὗ τὰς τρικυμίας τὰς αἱρετικὰς ἀπαθῶς παραπλεύσομεν», κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης.

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΠΟΥΜΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙ ΤΟ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΝ …

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΠΟΥΜΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙ ΤΟ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΝ …

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο ομότιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ κ. Π. Μπούμης ανέλαβε να αξιολογήσει τη Σύναξη του Κολυμβαρίου με άρθρο του στη «Ρομφαία». Εν πρώτοις σπεύδει να ονομάσει τη Σύναξη αυτή «Πανορθόδοξη Σύνοδο». Πιστεύουμε ότι ο Ελλογιμώτατος αδικεί πρωτίστως την αλήθεια και την ακρίβεια, αφού δεν μπορούμε να μιλάμε για Πανορθόδοξη εφόσον τέσσερις Ορθόδοξες Εκκλησίες, που πληθυσμιακά συγκεντρώνουν την πλειονοψηφία των απανταχού Ορθοδόξων, ΔΕΝ παρακάθησαν σ’ αυτήν. 

Τώρα το ότι η Σύναξη του Κολυμβαρίου δεν αποτελεί Σύνοδο είναι γνωστό, διότι απέτυχε παταγωδώς να αποδείξει, τοις πράγμασι, ότι ακολουθεί την διδασκαλία των προ αυτής Συνόδων, και ούτε καν τόλμησε να ψελλίσει το γνωστό «επόμενοι τοις θείοις Πατράσι». Τουναντίον αποποινικοποίησε τις πάσης φύσεως αιρέσεις (Παπικούς, Προτεστάντες όλων των αποχρώσεων, Μονοφυσίτες κι όχι μόνο) ονομάζοντας τις «Εκκλησίες». Όποιος νομίζει ότι υπερβάλλουμε ας κάνει τον κόπο να διαβάσει τους πανηγυρισμούς Παπικών τε και Προτεσταντών και τα σχετικά τους δημοσιεύματα. 

Ο κ. Μπούμης βλέπει επίσης σαν «θετικό αποτέλεσμα-βήμα» το ότι στο Κολυμβάριο η Σύναξη δεν ασχολήθηκε με ένα «πολύ μεγάλο και ιστορικό γεγονός,το οποίο έλαβεν χώραν μεταξύ των δύο μεγάλων Εκκλησιών Ανατολής και Δύσεως την 7η Δεκεμβρίου 1965». Μιλά για την, χωρίς προϋποθέσεις, άρση των αναθεμάτων στην οποία προχώρησε ο πατριάρχης Αθηναγόρας με τους Παπικούς. Δεν το κρύβει ο άνθρωπος. Έχει την πεποίθηση ότι ο Παπισμός ΔΕΝ είναι αίρεση αλλά αποτελεί την «Εκκλησία της Δύσεως». Μάλιστα ερμηνεύει οικουμενιστικά κείμενα της Καινής Διαθήκης (Β΄ Επιστολή Ιωάννου) για να δικαιώσει τις έωλες και  αστήρικτες απόψεις του. Το Φιλιόκβε το βλέπει σαν παρονυχίδα και αγνοεί πεισματικά τη Σύνοδο του 879-80 που, παρόντων και συναινούντων των παπικών αντιπροσώπων, το καταδίκασε πανηγυρικά. 

Όσον αφορά την ως άνω αυθαιρεσία του πατριάρχου Αθηναγόρα ευσεβοποθικώς σκεπτόμενος αποφαίνεται ότι «η πράξη της άρσεως σιωπηλώς έχει αναγνωρισθεί και από την Ορθόδοξον Εκκλησία». Και στο σημείο αυτό ο Ελλογιμώτατος αδικεί την αλήθεια. Η σιωπή της Συνάξεως του Κολυμβαρίου είναι και παραμένει σιωπή. Ούτε άρνηση, μήτε κατάφαση. Δεν θα ήθελα να θυμίσω στον κ. Π. Μπούμη την ιστορία με την αλεπού και τα σύκα, αλλά με αναγκάζει να το κάνω. 

Τέλος λόγου. Αποκαρδιωτικό το θέαμα του πολιού ακαδημαϊκού, που συμπαρατάσσεται με τον Παπισμό αντί να προασπίσει, ως ευπαίδευτος Θεολόγος «την άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν».

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ‘’EX CATHEDRA’’ ME TO ‘’A CATHEDRA’’, ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ‘’ΑΛΑΘΗΤΟ’’

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ‘’EX CATHEDRA’’ ME TO ‘’A CATHEDRA’’, ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ‘’ΑΛΑΘΗΤΟ’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σε άρθρο του κ. Παναγιώτη Μπούμη, Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, που δημοσιεύτηκε στη romfea.gr και που τιτλοφορείται ‘’Θετικά αποτελέσματα – βήματα της Πανορθοδόξου Συνόδου’’, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής, σχετικά με την παπικό ‘’αλάθητο’’ αλλά και στο Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο: «Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι η λύση και στο πρόβλημα αυτό συνοψίζεται στο πρωτείο-αλάθητο όχι με το ex Cathedra, αλλά με το a Cathedra. Εφ’ όσον δηλαδή αντικατασταθεί το ex Cathedra  με το a Cathedra, λύνεται και το μεγάλο διαιρετικό πρόβλημα της σχέσεως Συνοδικότητας της Εκκλησίας και Πρωτείου εξουσίας και αλαθήτου του Πάπα ή μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του λοιπού χριστιανικού κόσμου. Εφ’ όσον λοιπόν, γίνει δεκτό ότι δεν έχει ο Πάπας αλάθητο ex (=εκ μέρους του, αφ’ εαυτού, αμέσως) εκ της καθέδρας του, αλλά έχει έμμεσο αλάθητο a (ab)  εξαγγέλλοντας ως εκπρόσωπος της Συνόδου τι η Σύνοδος αποφάσισε, δεν θα έχει αιτιολογία η διαίρεση της χριστιανοσύνης». 

«Καμία αίρεσις» εξηγεί ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, «δεν εξηγέρθη τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο Παπισμός δια του αλαθήτου του Πάπα-ανθρώπου». Για το Παπικό αλάθητο υπήρξαν και υπάρχουν ενστάσεις και από παπικούς θεολόγους χωρίς ωστόσο να μπορέσουν να εισακουσθούν από το Βατικανό.

Η κακοδοξία του παπικού δόγματος του «αλαθήτου» με τη σημείωση «εκ καθέδρας», ως γνωστό θεσπίστηκε κατά την Α΄ Σύνοδο του Βατικανού, την «Εικοστή Οικουμενική Σύνοδο της Καθολικής Εκκλησίας», όπως οι Παπικοί την καλούν. Όμως «το αλάθητο επεκτάθηκε σε κάθε απόφαση του Πάπα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, «δηλαδή όχι μόνο όταν αποφαίνεται ο Πάπας ‘’εκ καθέδρας’’, αλλά όποτε αποφαίνεται». Μάλιστα στη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού, υποδείχθηκε ότι όποιος «αντείπει, ανάθεμα έστω», με αποτέλεσμα κάποιοι παπικοί θεολόγοι να λέγουν ότι και λάθος να πεί ο Πάπας, ως ορθό πρέπει τούτο να εκληφθεί. 

«Δεν υπάρχει αμφιβολία· το δόγμα αυτό (του αλαθήτου) είναι η αίρεσις των αιρέσεων, μια άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού» αναφέρει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. 

Η Παπική Εγκυκλοπαίδεια η καλούμενη «Εnciclopedis Cattolica», αναφέρει για το Δόγμα του Παπικού αλαθήτου ότι «αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πάπας μπορεί να εφεύρει αλήθειες της πίστης και της ηθικής, ή ότι μπορεί να επιβάλει την προσωπική του ιδέα». Επεξηγηματικά οι Παπικοί χρησιμοποιούν την ρητορική τεχνική «ναι μεν αλλά…», για την αποδοχή του, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά ότι το Δόγμα του Παπικού αλαθήτου, είναι ατόπημα μέγιστο. Το παπικό ‘’αλάθητο’’αλλά και το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο  καταστρατηγεί τη Συνοδικότητα, διά της οποίας η Εκκλησία εκφράζεται. 

To  Παπικό αλάθητο σχετίζεται με την πλάνη του  Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου. Το Παπικό αλάθητο επαυξάνει το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο, και αυτό αποτελεί και την μοναδική του χρεία. Ποια θεολογική ή ποιμαντική ανάγκη, συνηγορεί σε τέτοια δοκιμασία εξεύρεσης ‘’συμβιβαστικής’’ φόρμουλας για το Παπικό αλάθητο και κατ’ επέκταση το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο;

ΤΟ FILIOQUE ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΟΥ ΛΑΘΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΠΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ

ΤΟ FILIOQUE ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΟΥ ΛΑΘΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΠΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σε άρθρο του κ. Παναγιώτη Μπούμη, Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, που δημοσιεύτηκε στη romfea.gr και που τιτλοφορείται ‘’Θετικά αποτελέσματα – βήματα της Πανορθοδόξου Συνόδου’’, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής, σχετικά με την αιρετική προσθήκη του filioque: «Η ολοκλήρωση και η τελική συμφωνία επ’ αυτού, νομίζουμε, είναι ευχερής και δυνατή εφ’ όσον ως επιστήμονες α) ακολουθήσομε τους κανόνες της γραμματικής των δύο βασικών γλωσσών Ελληνικής και Λατινικής, και β) διορθώσουμε τα μεταφραστικά λάθη στα σχετικά κείμενα της Αγίας Γραφής και του λατινικού Συμβόλου της Πίστεως». Επ’ αυτού κάνει σχετικό σχολιασμό των ρημάτων ‘’εκπορεύεσθαι και procedere’’.

Δεν μπορεί να παρουσιάζεται η αιρετική προσθήκη του Filioque, σαν αποτέλεσμα μεταφραστικού λάθους ή σαν λεκτική παρεξήγηση, ούτε φυσικά μπορεί κάποιος να παρουσιάσει την κακόδοξη προσθήκη σαν ‘’αδυναμία’’ της λατινικής γλώσσας να αποδώσει τον ρηματικό τύπο ‘’εκπορεύεται’’. Οι θεολογικές τοποθετήσεις των παπικών στο θέμα τούτο της αιρετικής προσθήκης του Filioque, καταδεικνύουν σαφώς ότι πρόκειται για θεολογική κακοδοξία και όχι λεκτική παρερμηνεία ή γλωσσική ‘’αδυναμία’’. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ομιλώντας περί του Αγίου Νικηφόρου του Ομολογητού αναφέρει: «του εξ Ιταλών μεν έλκοντος το γένος, καταγνόντος δε της εκείνων κακοδοξίας και τη καθ’ ημάς  Ορθοδόξω προσχωρήσαντος Εκκλησίας» (Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά – Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, Λόγος 2,2).

Αν προστρέξει κανείς στην «Κατήχηση της καθολικής εκκλησίας» (Catechismo della Chiesa Cattolica) των Παπικών (Αρθρο 1, Εδάφια 245-248), θα διαπιστώσει την Παπική εμμονή στην αιρετική προσθήκη του Filioque, με την ανυπόστατη αναφορά ότι ‘’το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη αυτή ανήκε στην Ανατολική όπως αναφέρει Παράδοση’’.

Αυτό καταρρίπτεται και από την Εκκλησιαστική Ιστορία. Τόσους αιώνες δεν είναι το Σύμβολο της Πίστεως που είχε θεσπίσει η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, που απαγγελόταν σε  Ανατολή και Δύση, χωρίς  την αιρετική προσθήκη; Η Εκκλησία είχε πάντοτε το Σύμβολο της Πίστεως που απαγγέλλομε εμείς οι Ορθόδοξοι. Αν ήταν γλωσσική παρερμηνεία και όχι θεολογική δογματική θέση, το πρόβλημα θα ελύετο για τους Έλληνες Παπικούς, των οποίων η μητρική γλώσσα είναι η ελληνική, και δεν θα απάγγελλαν  το Σύμβολο της Πίστεως με την αιρετική προσθήκη του Filioque.

Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και το γεγονός της ύπαρξης Παπών ελληνικής καταγωγής, όπως του Πάπα Κλείτου (76-88), του Πάπα Ευάρεστου (97-105), του Πάπα Υγίνου (136-141), του Πάπα Ελευθέριου ή Ελεύθερου (175-189), του Πάπα Σίξτου (257-258), του Πάπα Ζώσιμου (417-418), του Πάπα Θεόδωρου Α΄ (γεννηθέντος στα Ιεροσόλυμα από Έλληνες γονείς) (642-649), του Πάπα Ιωάννη Στ΄ (687-705), αλλά και Παπών Ελλήνων της Κάτω Ιταλίας και Σικελίας. Το γεγονός αυτό δεν αφήνει περιθώρια γλωσσικών παρερμηνειών.

Η κύρια αιτία που έχουν αποκοπεί οι Παπικοί από την Εκκλησία ήταν η αιρετική προσθήκη του Filioque. Αυτό έγινε αιτία  να θέσουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει το εξής: «το των Λατίνων φρόνημα, δι’ ο των της καθ’ ημάς Εκκλησίας απελήλανται περιβόλων» (Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά – Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, Λόγος 3,1). 

Ο  λίβελλος τον οποίο κατέθεσε στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη ο Καρδινάλιος Ουμβέρτος στις 15 Ιουλίου 1054, ως απεσταλμένος του Πάπα, το δογματικό αυτό θέμα του Filioque ανέφερε ως αιτία. Στον λίβελλο των Παπικών κατηγορούντο οι Ορθόδοξοι ως Πνευματομάχοι και Θεομάχοι, καθότι απόκοψαν από το σύμβολο της Πίστεως την αιρετική προσθήκη «και εκ του Υιού», που  είχε θεσπίσει τάχα η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος.

«Η αίρεσις του Filioque», σημειώνει ο  Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης «έχει τας συνεπείας της εις την εκκλησιαστικήν και την προσωπικήν ζωήν, αι οποίαι γίνονται επίσης ανθρωποκεντρικαί», και ότι «οι παρεκκλίσεις από την πίστιν δεν αλλοιώνουν την Θεολογίαν μόνο της Εκκλησίας, αλλά και διαστρέφουν και αυτήν την πνευματικήν κι εκκλησιαστικήν ζωήν» (’Ορθοδοξία και Παπισμός). Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν και την προέκταση της αιρετικής αυτής προσθήκης.

Η αναφορά επίσης σε ‘’λατινικό Σύμβολο της Πίστεως’’, δημιουργεί σε αρκετούς την εντύπωση της διαχρονικότητας. Η Εκκλησία είχε πάντοτε το Σύμβολο της Πίστεως που απαγγέλλομε εμείς οι Ορθόδοξοι. Ο Πάπας Σέργιος Δ΄ (1009-1012 μ.Χ.) έβαλε την αυθαίρετη προσθήκη του filioque, ενώ προηγουμένως ο Πάπας Λέων Γ΄ (796-816 μ.Χ.) Ορθοδόξως την πολέμησε. «Ο μεν γαρ Πατήρ αναίτιος και αγέννητος· ου γαρ εκ τινος, εξ εαυτού γαρ το είναι έχει. Ο δε Υιός εκ του Πατρός γεννητώς. Το δε Πνεύμα το Άγιον και αυτό μεν εκ του Πατρός, αλλ’ ου γεννητώς, αλλ’ εκπορευτώς», αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

«Η και ‘’εκ του Υιού’’ εκπόρευσις του Αγίου Πνεύματος εισάγει την διαρχίαν ή τον ημισαβελλιανισμόν εις την Αγίαν Τριάδα, υποτιμά το Άγιον Πνεύμα και παραποιεί όλην την Τριαδολογίαν» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης (’Ορθοδοξία και Παπισμός). Αλλού σημειώνει στο ίδιο σύγγραμμα: «Δια του Filioque η Δύσις προσεπάθησε να κατανοήσει ‘’λογικώς’’ το μυστήριον της Αγίας Τριάδος καταργούσα την αντινομίαν του Τριαδικού μυστηρίου και δεικνύουσα τον ανθρωποκεντρικόν χαρακτήρα της θεολογίας της». Η αιρετική προσθήκη του filioque αποτελεί μεγάλη κακοδοξία.

Ο Π. ΜΠΟΥΜΗΣ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Ο Π. ΜΠΟΥΜΗΣ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Με το οικουμενιστικό κείμενό του, που δημοσίευσε στη “Ρομφαία”, ο Καθηγητής κ. Παναγιώτης Μπούμης διατείνεται ότι ο Απόστολος Πέτρος, στις Επιστολές του, απευθυνόμενος στους Χριστιανούς της Μ. Ασίας εκ μέρους των Χριστιανών της Δύσεως, τους «συμβουλεύει να συνεργάζονται και να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με αγάπη». 

Ο Απόστολος, κύριε Μπούμη, δεν υπονοεί αυτό που θα θέλατε να υπονοεί διακαώς υμείς και οι ομόφρονές σας. Δεν εξισώνει την Ορθόδοξη Εκκλησία με τον εκπεσόντα της αληθείας Παπισμό, ούτε γίνεται «κράχτης» της αθηναγόρειας «αγάπης άνευ όρων και ορίων». Απλά απευθύνεται σε μέλη της Εκκλησίας της Δύσεως και της Μ. Ασίας που ζούσαν τότε, τον α΄αιώνα, όταν ο Παπισμός σαν αίρεση ήταν ανύπαρκτος. 

Αιχμή του δόρατος του Ελλογιμότατου κυρίου Μπούμη είναι η πιο κάτω διαπίστωση: «Καμιά δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως συναγωγή του Σατανά ή αίρεση ή να θεωρηθεί ότι είναι εκπρόσωπος του αντιχρίστου». Παρενθετικά αναφέρουμε ότι ο χαρακτηρισμός «συναγωγή του Σατανά» στην Αποκάλυψη αναφέρεται στους Εβραίους. Το «καμιά» αναφέρεται ασφαλώς στις δύο «εκλεκτές αδελφές» Εκκλησίες. 

Δεν πάει να λέει ό,τι θέλει ο απολογητής του Παπισμού κ. Μπούμης! Ο Παπισμός είναι ΑΙΡΕΣΗ για πολλές κακοδοξίες. Ενδεικτικά αναφέρουμε το παπικό αλάθητο, την κτιστή χάρη, το Φιλιόκβε, το καθαρτήριο, τα άζυμα, τα συγχωροχάρτια κ.τ.ό. Αν δεν έχει συνειδητοποιήσει τον αιρετικό χαρακτήρα του Παπισμού, ας μελετήσει τα έργα των εν Αγίοις Φωτίου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Παλαμά, Νεοφύτου τον Εγκλείστου, Μάρκου του Ευγενικού, Αθανασίου του Πάριου, Κοσμά του Αιτωλού, Νικοδήμου τον Αγιορείτη, Νεκταρίου Πενταπόλεως, Ιουστίνου Πόποβιτς, Παΐσιου του Αγιορείτη κι όχι μόνο. 

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΠΟΥΜΗΣ ΚΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΠΟΥΜΗΣ ΚΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Μ’ ένα πυκνογραμμένο κείμενο δεκάδων σελίδων, στη “Ρομφαία”, που κουράζει το μέσο αναγνώστη, ο ομότιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ Π. Μπούμης ξεσπαθώνει αναφανδόν και «γυμνή τη κεφαλή»  υπέρ του Οικουμενισμού. 

Ασχολείται συγκεκριμένα με τη Β΄ Επιστολή Ιωάννου για να … στηρίξει τα οικουμενιστικά τερτίπια. Με απλά λόγια θέλει να μας πει ότι: οι «δύο αδελφές» που αναφέρονται στην ανωτέρω Επιστολή δεν είναι παρά η «Εκκλησία της Ανατολής και η Εκκλησία της Δύσεως». 

Με τον όρο «Εκκλησία της Δύσεως» εννοεί τον εκπεσόντα της αληθείας Παπισμό. Βλέπει μάλιστα ότι στην Β΄ Επιστολή του Ιωάννη «απεικονίζεται κατ’ εξοχήν η σημερινή υπόσταση, κατάσταση και οι σχέσεις των δύο αυτών Εκκλησιών, Ανατολικής και Δυτικής». Καλεί σαν υποστηρικτή των οικουμενιστικών ακροβατισμών κι ασχημιών τον … Άγιο Απόστολο Ιωάννη τον Θεολόγο!!! λέγοντας: «Ο Ιωάννης επικυρώνει και εγκρίνει το γεγονός ότι τώρα τελευταίως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία θεωρεί ως αδελφή Εκκλησία την Ανατολική,την Ορθόδοξη, όπως και το αντίστροφο η Ανατολική τη Δυτική». 

Φοβερό το μέγεθος της διαστροφικής  και άνω ποταμών ερμηνείας του κυρίου Καθηγητή. Όμως τι ήθελε να καλέσει σα μάρτυρα τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, αυτόν που στο Ευαγγέλιό του απορρίπτει το παπικό Φιλιόκβε; Ακούς εκεί! Δεν είναι αίρεση, ισχυρίζεται ο κ. Μπούμης, κακοδιδασκαλία, και διαστροφή του χριστιανικού μηνύματος ο Παπισμός, αλλά «αδελφή Εκκλησία»!!! Φαντάζομαι ότι είναι έτοιμος να μοιραστεί και την ασήκωτη ενοχή και τα αμέτρητα εγκλήματα των «σταυροφοριών», της «Ιεράς εξετάσεως», της σύγχρονης μαζικής παιδοφιλίας των φραγκοπαπάδων κι άπειρα άλλα. Ας διαβάσει τους «Αδελφούς Καραμαζώφ» για να μάθει έστω και τώρα τι εστί Παπισμός. Ας ερωτήσει τους συγγενείς των σφαγιασθέντων από τους Παπικούς, εκατοντάδων χιλιάδων Σέρβων και ίσως αντιληφθεί ότι δεν μας τα λέει καθόλου καλά. Κρίμα!