ΔΗΛΑΔΗ; Ο κ. Theodor Petrov ΕΙΝΑΙ ή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΝΙΤΗΣ;

ΔΗΛΑΔΗ; Ο κ. Theodor Petrov ΕΙΝΑΙ ή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΝΙΤΗΣ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==========

Μόλις ανέγνωσα άρθρο του κ. Theodor Petrov “Αντί Μνημονίου ... ένα υστερόγραφο” στον “Πυλώνα Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΗΝ” και ομολογώ ότι εξακολουθώ να μην έχω σαφή εικόνα της ιδιότητάς του.

Τελικά ο κ. Theodor Petrov είναι Ουνίτης ή είναι Ορθόδοξος;

Τον παρακαλούμε να απαντήσει ευθέως διότι στο άρθρο του λέγει πολλά και διάφορα και ενδιαφέροντα από πολλές απόψεις, αλλά σαφή απάντηση αν είναι ή όχι Ουνίτης δεν δίνει.

Νομίζω ότι λόγοι στοιχειώδους εντιμότητας καθιστούν απολύτως αναγκαία την διευκρίνιση του θέματος.

Προσωπικά δεν θα σταματήσω να διαβάζω τα άρθρα του κ. Theodor Petrov, αν τυχόν αποκαλύψει ότι είναι Ουνίτης, αλλά θέλω να γνωρίζω την ιδιότητά του, επειδή θα με βοηθά να αντιλαμβάνομαι εν πολλοίς τι λέγει, πώς το λέγει και γιατί το λέγει, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα ακούω με αντικειμενικότητα τα επιχειρήματα που εκθέτει.

Θέλω να παρακαλέσω επίσης τον κ. Theodor Petrov να μας αποκαλύψει αν γνωρίζει ποιος είναι ο σχολιογράφος που υπογράφει ως “Λέων”, ο οποίος και αποκαλεί τον κ. Theodor Petrov “ουνιτολογιότατο”.

Οταν υπέβαλα το ερώτημα στον ίδιο μου απάντησε ότι “Λέων” είναι το όνομά του και “Λέων” αποκαλείτο ο παππούς του, πλην όμως - όπως αντιλαμβάνεστε - πολύ λίγο με βοήθησε η απάντηση να αντιληφθώ με ποιο μιλούσα, επειδή αν λ.χ. έγραφα κείμενα που υπέγραφα ως “Παναγιώτης” και απαντούσα ότι “Παναγιώτη” με λένε και “Παναγιώτη” έλεγαν και τον παππού μου, δεν θα βοηθούσα τους αναγνώστες να αντιληφθούν με ποιο μιλούν.

Μήπως ο κ. Theodor Petrov μπορεί να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε ποιος είναι ο συντάκτης των σχολίων που υπογράφει ως “Λέων” και να μας αποκαλύψει ευθέως και χωρίς περιστροφές αν ίδιος είναι ή δεν είναι Ουνίτης;

ΟΡΘΗ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

ΟΡΘΗ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=============

Σε γλαφυρό άρθρο του - που τιτλοφορεί “Χίλιες και μια νύχτες”-, που δημοσιεύθηκε στον Πυλώνα Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΗΝ, ο κ. Πετρώφ κάνει αναφορά στην “ειρηνική” επίσκεψη του Πατριάρχη Ρωσίας Κύριλλου στη Συρία.

ΠΡΕΠΕΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ;

_________

Ο συντάκτης του άρθρου διερωτάται για ποιο λόγο η ρωσική πολιτική έναντι του καθεστώτος Ασαντ υιοθετείται και από το Πατριαρχείο της Ρωσίας, αφού η ίδια πολιτική ακολουθήθηκε στη Λιβύη με την υποστήριξη της Ρωσίας προς τον Καντάφι με τα γνωστά αποτελέσματα που έπληξαν σοβαρά το κύρος της Ρωσίας.

Διερωτάται προπαντός ο συντάκτης του άρθρου αν πρέπει η Εκκλησία της Ρωσίας να ακολουθήσει τα βήματα της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας έναντι του καθεστώτος Ασαντ και να γευτεί τους ίδιους πικρούς καρπούς.

Ας μας επιτραπούν οι ακόλουθες παρατηρήσεις.

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

______________

Ο κ. Πετρώφ έχει δίκαιο να λέγει ότι το Πατριαρχείο Ρωσίας, κάτω από τον μανδύα της “ειρηνικής” επίσκεψης στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, προσέφερε έμμεση υποστήριξη προς το καθεστώς Άσαντ. Δεν είναι άλλωστε κανένα απόρρητο μυστικό ότι η Ρωσική Εκκλησία υπηρετεί ευόρκως την εξωτερική πολιτική της χώρας.

ΑΛΛΟ ΛΥΒΥΗ, ΑΛΛΟ ΣΥΡΙΑ

__________

Η Λιβύη όμως και η Συρία δεν είναι το ίδιο πράγμα. Στη Λιβύη δεν υπήρχαν Ορθόδοξοι εκτός από ελάχιστους μετανάστες από Ορθόδοξες χώρες. Στη Συρία όμως υπάρχει ένα ποσοστό γηγενών Σύρων που κατοικεί εκεί από τα βάθη των αιώνων όπου και βρίσκεται το τρίτο τη τάξει Πατριαρχείο της Ορθοδοξίας. Αρα είναι εύκολο ή ενδεδειγμένο το Ρωσικό Πατριαρχείο - αλλά και οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες - να αδιαφορήσουν για τις εξελίξεις στη Συρία;

ΟΡΘΑ ΕΝΕΡΓΕΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΙΑΣ

__________

Λέμε ευθέως και χωρίς περιστροφές ότι η Ρωσική Εκκλησία καλά κάνει και υποστηρίζει το Πατριαρχείο Αντιοχείας το οποίο - είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει - ο μόνος τρόπος που μπορεί - υπό τις παρούσες συνθήκες - να επιβιώσει είναι αν επιβιώσει το καθεστώς Ασαντ.

Σε περίπτωση που η λεγόμενη “Αραβική (γράφε σουνιτική φονταμενταλιστική) άνοιξη” επικρατήσει, ας μην υπάρχουν ούτε μία στο εκατομμύριο αμφιβολίες ότι τους χριστιανούς της Συρίας τους αναμένει η τύχη των χριστιανών του Ιράκ και της Αιγύπτου. Είτε θα τους περάσουν από το μαχαίρι, είτε θα τους εξαναγκάσουν να μεταναστεύσουν, όπως συνέβηκε με τους χριστιανούς του Ιράκ και όπως συμβαίνει με τους χριστιανούς της Αιγύπτου.

Πώς βοήθησε τους χριστιανούς του Ιράκ ή της Αιγύπτου επειδή πολέμησαν τα κοσμικά δικτατορικά καθεστώτα των χωρών τους; Καθόλου δεν τους βοήθησε. Οδήγησε στον ξεκληρισμό τους από τη γη των πατέρων τους.

Αρα το Πατριαρχείο Ρωσίας καλά έκανε να δώσει κάτω από την επίφαση της “ειρηνικής” επίσκεψης του Πατριάρχη Κύριλλου έμμεση υποστήριξη στο καθεστώς, επειδή αν πέσει το καθεστώς των Αλεβιτών και αν ανέλθουν στην εξουσία οι φονταμενταλιστές Σουνίτες μαύρες μέρες αναμένουν τους Αραβες Ορθοδόξους αδελφούς μας της Συρίας.

Ο κ. Πετρώφ θεωρεί την πτώση του καθεστώτος Ασαντ ζήτημα χρόνου. Και ίσως έχει δίκαιο. Σε μια τέτοια περίπτωση οι χριστιανοί της Συρίας θα υποστούν ακόμη πιο απηνή και χωρίς προσχήματα διωγμό.

Θα πρέπει να προβληματιστούμε όμως μήπως η στάση του Πατριαρχείου Ρωσίας είναι η μόνη δυνατή κάτω από τις συνθήκες.

ΙΣΛΑΜΙΚΗ ή ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ;

_________

Ουδείς θέλει να στηρίξει δικτατορικά καθεστώτα. Αλλά και ουδείς επιτρέπεται να τρέφει ψευδαισθήσεις για τη φύση των επαναστατών της “Αραβικής Ανοιξης”. Δεν πρόκειται για ανθρώπους που σέβονται τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά φονταμενταλιστές Ισλαμιστές, οι οποίοι παραβιάζουν κατάφωρα κάθε έννοια Δημοκρατίας και θρησκευτικής ελευθερίας.

Η επιλογή μας δεν είναι μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας, αλλά μεταξύ Ισλαμικής δικτατορίας, που θέλει να εξαφανίσει κάθε μη μουσουλμάνο, και κοσμικής δικτατορίας, που ανέχεται την ύπαρξη θρησκευτικών μειονοτήτων.

Νομίζω ότι μέσα από αυτή τη διαζευκτική προοπτική πρέπει να εξετάσουμε την στάση του Πατριαρχείου Ρωσίας έναντι του καθεστώτος Ασαντ.

ΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΟ ΝΤΕΛΙΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ

ΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΟ ΝΤΕΛΙΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Ο γνωστός στον γράφοντα μόνον από τα περισπούδαστα άρθρα του, στον Πυλώνα Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΗΝ, κ. Θεόδωρος Πετρώφ, ανατέμνει με επάρκεια και πολύ καλή πληροφόρηση το ακανθώδες πρόβλημα του εθνοφυλετισμού που βρίσκεται σε έξαρση στις μέρες μας.

Ο κ. ΠΕΤΡΩΦ

__________

Ο παντελώς - επαναλαμβάνω - άγνωστος σε μένα κ. Πετρώφ έχει διατυπώσει στο παρελθόν ορισμένες οικουμενιστικές θέσεις, με τις οποίες φυσικά δεν μπορώ να συμφωνήσω, έστω και εξ αποστάσεως, αλλά το θέμα του εθνοφυλετισμού το κατέχει καλά και έχει κατ’ επανάληψη δώσει στο ευρύ αναγνωστικό κοινό του “Πυλώνα Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΗΝ” μια πολύ κατατοπιστική πληροφόρηση για το ποια τραγωδία έχει πλήξει την Ορθοδοξία με την έξαρση του “Πανρωσικού” εθνοφυλετισμού αλλά και του αντίστοιχου Ρουμανικού και όχι μόνον.

Ο συγγραφέας του άρθρου φαίνεται άνθρωπος ευρύτατης παιδείας και αντιλαμβάνομαι - από τις παραπομπές του σε γνωμικά - ότι τυγχάνει άνετα πολύγλωσσος σε διάφορες Ευρωπαικές γλώσσες. Χαίρομαι λοιπόν ιδιαίτερα για τις παρεμβάσεις του έστω και αν - όπως ανέφερα - διαφωνώ με ορισμένες θέσεις του.

Ο ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΕΚΑΝΕ ΚΙΝΗΣΗ “ΜΑΤ” ΣΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

_____________

Το άρθρο, που παραθέτω στη συνέχεια, ανατέμνει τις κινήσεις του “μουσικολογιότατου” Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, ο οποίος κατόρθωσε μέσα σε ελάχιστες μέρες να ανατρέψει στην πράξη τους όποιους σχεδιασμούς του Φαναρίου στη μέλλουσα να συνέλθει σε λίγες βδομάδες Σύνοδο των Παλαίφατων Πατριαρχείων και της Εκκλησίας της Κύπρου στην Κωνσταντινούπολη.

ΤΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

_____________

Η ανάλυση του κ. Πετρώφ για τις σχέσεις του Πατριαρχείου Ρωσίας και του Πατριαρχείου Αντιοχείας είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη.

Για να είμαι ειλικρινής εξεπλάγην λίαν ευχάριστα όταν πληροφορήθηκα ότι το Πατρiαρχείο Αντιοιχείας τήρησε κατά Θεόν στάση στην Δ΄Προσυνοδική Διάσκεψη για τη μέλλουσα να συνέλθει Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, επειδή γνώριζα τους φιλορωσικούς προσανατολισμούς του Πατριαρχείου Αντιοχείας, ο απόηχος των οποίων είναι λίαν ευκρινής στη Διασπορά (στις ΗΠΑ και αλλού).

Ο κ. Πετρώφ εξηγεί πολύ εύστοχα με ποιο τρόπο το Πατριαρχείο Μόσχας προσεταιρίστηκε το Πατριαρχείο Αντιοχείας και πού αποβλέπουν οι κινήσεις του “Παναγιότατου” και μουσικολογιότατου Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα.

Προειδοποιεί μάλιστα ο αρθρογράφος για τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την ενότητα της Ορθοδοξίας και διατυπώνει αμφιβολίες για τη δυνατότητά Της να απευθύνεται με πειστικότητα στους αιρετικούς και στους αλλόθρησκους εξαιτίας της εθνοφυλετικής αίρεσης.

Ας παρακολουθήσουμε την αξιόλογη ανάλυση που επιχειρεί.

*****

Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΤΑΔΙΩΤΗΣ....

Του Theodor Petrov

=================

Στις 25 Ιουλίου 2011 ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος δέχθηκε αντιπροσωπεία ιεραρχών του Πατριαρχείου Αντιοχείας από τη Λατινική Αμερική (Βλ. σχετική είδηση: http://www.mospat.ru/gr/2011/07/26/news45337/), στη διάρκεια της οποίας ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ρωσίας τόνισε το εξής, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, περίεργο: «Πρέπει να στηρίζουμε ποικιλοτρόπως ο ένας τον άλλο τόσο στα πλαίσια των διμερών μας σχέσεων, όσο και σε πανορθόδοξο επίπεδο» (Σ.τ.σ.: το κείμενο διαφέρει στη γλωσσική απόδοση από το πρωτότυπο, όχι όμως και στο νόημα!).

Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τη λογική αυτής της δηλώσεως. Ως γνωστόν, οι διορθόδοξες σχέσεις οικοδομούνται, ή τουλάχιστον οφείλουν να οικοδομούνται, με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον της Ορθοδοξίας, δηλαδή την κοινή μαρτυρία της στο σύγχρονο και αρκετά απόμακρο από τη θρησκεία κόσμο. Ωστόσο η προτροπή να στηρίζει η μια Εκκλησία την άλλη σε πανορθόδοξο επίπεδο (αν και είναι δυσνόητο το τι ακριβώς σημαίνει η υποστήριξη σε διμερές επίπεδο!) προϋποθέτει την ύπαρξη είτε ενός κοινού για τα δυο Πατριαρχεία αντιπάλου (ποίου;), είτε κάποιων ιδιαίτερων συμφερόντων, τα οποία δεν συμπίπτουν με τα κοινά συμφέροντα των Εκκλησιών.

Είναι άραγε, αυτό το πνεύμα της πανορθοδόξου συνεργασίας, η δημιουργία δηλαδή «ενδο-ορθοδόξων» συμμαχιών, οι οποίες θα ακολουθούν το δικό τους πρόγραμμα, δημιουργώντας διαιρέσεις, αντί να ενισχύουν την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών;

Είναι γνωστό ότι από παλαιά το Πατριαρχείο Αντιοχείας θεωρείτο ως ο «ασθενής κρίκος» στην υποτιθέμενη συμμαχία των παλαίφατων Πατριαρχείων λόγω του έντονου αραβικού στοιχείου και το γεγονός αυτό το καθιστούσε, ήδη από την εποχή του Στάλιν, τον ιδανικότερο σύμμαχο του Κρεμλίνου. Ίσως γι’ αυτό το λόγο ο Μητροπολίτης Χομ Γεώργιος, μέλος της αντιπροσωπείας, επεσήμανε ότι για τους χριστιανούς της Συρίας και του Λιβάνου η βοήθεια της Ρωσικής Εκκλησίας είναι άκρως σημαντική και εξέφρασε ευχαριστίες για την υποστήριξη που αυτή προσφέρει στη χριστιανική μειοψηφία στη Μέση Ανατολή.

Φαίνεται ότι η αναζήτηση συμμάχων αποτελεί τον κεντρικό στόχο της σημερινής εξωτερικής πολιτικής του Πατριαρχείου Μόσχας. Ο μουσικοσυνθέτης Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων επισκέφθηκε πρόσφατα (19 Ιουλίου) το Πατριαρχείο Ρουμανίας, όπου και έγινε δεκτός με ιδιαίτερη χαρά, αν κρίνουμε από το εύθυμο σχετικό δημοσίευμα της ιστοσελίδας του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων (Βλ. σχετική είδηση – http://www.mospat.ru/gr/2011/07/19/news44931/).

Όμως ο συνεπής μελετητής των ορθοδόξων ζητημάτων θα θυμάται ότι, όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο επενέβη, ως όφειλε, στο λεγόμενο «Εσθονικό ζήτημα», η Εκκλησία της Ρωσίας έφθασε μέχρι και στη μονομερή διακοπή της κοινωνίας με αυτό. Θα θυμάται δε ο μελετητής και το θόρυβο που δημουργήθηκε από την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Ουκρανία με αποκορύφωμα τα ευτελή δημοσιεύματα ότι, δήθεν, η επιδείνωση της υγείας του μακαριστού Πατριάρχου Μόσχας Αλεξίου Β΄ οφειλόταν στο ότι παρά την απαγόρευση των ιατρών του αναγκάστηκε τότε να μεταβεί στο Κίεβο!

Σήμερα, όταν το Πατριαρχείο Ρουμανίας επανιδρύει τη Μητρόπολη Βεσσαραβίας εντός των πλαισίων του ορθοδόξου «σιδηρούν παραπετάσματος» του «ρωσικού κόσμου», εκτός από κάποιες χλιαρές για την βαρύτητα του εγχειρήματος αντιδράσεις, οι σχέσεις των δυο Εκκλησιών συνεχίζουν να είναι ομαλές. Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Ή, μήπως, η δυναμική αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής του Πατριαρχείου Ρουμανίας, η οποία τόσα προβλήματα δημιουργεί στις διορθόδοξες σχέσεις, αποτελεί μια ελκυστική προοπτική συμμαχίας;

Στις 20 Ιουλίου (!) ο αεικίνητος Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων επισκέπτεται τη Σερβία και το Μαυροβούνιο όπου προσέφερε την εμπειρία του Πατριαρχείου Μόσχας για την επίλυση των προβλημάτων μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας στο... μετασοβιετικό χώρο (Βλ. σχετικό δημοσίευμα http://www.mospat.ru/gr/2011/07/21/news45055/).

Άραγε το Πατριαρχείο Σερβίας δεν είναι ικανό να προσδιορίσει μόνο του τις σχέσεις με το Κράτος και χρειάζεταί επειγόντως τη βοήθεια του Πατριαρχείου Μόσχας; Εκτός αυτού, ο πολυμαθέστατος Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων (το οποίο, σημειωτέον, ιδρύθηκε στη διάρκεια του απεχθέστατου αθεϊστικού καθεστώτος πριν από 65 χρόνια) φαίνεται να αγνοεί ότι η πρώην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία Γιουγκοσλαβίας ουδέποτε ανήκε στο «σοβιετικό χώρο», αλλά εντασσόταν στο λεγόμενο «Κίνημα των Αδεσμεύτων».

«Το έργο του ΤΕΕΣ έχει μεγάλη σημασία και όχι μόνο για το Πατριαρχείο Μόσχας, αλλά για όλη την Ορθοδοξία. Κατά τη διάρκεια των πολλών ετών το Τμήμα ακολουθεί την ευγενή γραμμή, συνεισφέροντας στην επίτευξη της ειρήνης και συμφωνίας στα Βαλκάνια» (Βλ. σχετικό δημοσίευμα - http://www.mospat.ru/gr/2011/07/22/news45102/), δήλωσε ο ΥΠΕΞ του Μαυροβουνίου κατά τη συνάντησή του με τον μουσικολογιώτατο Μητροπολίτη. Για να αποφύγει τυχόν σχόλια περί λογοκρισίας ο γράφων παραπέμπει στη σχετική είδηση χωρίς αυτή τη φορά να διορθώσει την αρκετά χαρωπή μετάφραση. Λέει λοιπόν ο ΥΠΕΞ του Μαυροβουνίου ότι, το έργο του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας είναι σημαντικό...για όλη την Ορθοδοξία και ότι επί σειρά ετών το Τμήμα ακολουθεί μια... «ευγενή» (sic) γραμμή συνεισφοράς στην ειρήνη και στη συμφωνία στα Βαλκάνια. Και αναρωτιόμασταν εμείς οι αφελείς: που οφείλεται η ειρήνη και η σταθερότητα που επικρατούν στα... μετασοβιετικά Βαλκάνια; Μα... ΚΑΙ στις άοκνες προσπάθειες του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων, το οποίο μεταδίδει την πολύτιμη εμπειρία του εξ ονόματος ολόκληρης της Ορθοδοξίας!

Οι συχνές «ηγετικές» εμφανίσεις του Πατριαρχείου Μόσχας στο διορθόδοξο χώρο, οι παραδοσιακές πλέον συναντήσεις των αντιπροσώπων του με την πολιτική ηγεσία, πρέπει να προβληματίσουν σοβαρά την Ορθόδοξη Εκκλησία, εφόσον δημιουργούν μια εικόνα διασπάσεως της Ορθοδοξίας στα πλαίσια της οποίας η κάθε Εκκλησία μπορεί να ενεργεί κατά το δοκούν και με γνώμονα τα ίδια συμφέροντα. Έτσι ο συντονιστικός ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου περιορίζεται σημαντικά, ενώ υπονομεύεται σοβαρά και η ορθόδοξη ενότητα, εφόσον η αναζήτηση συμμάχων και υποστηρικτών προϋποθέτει την ύπαρξη ενός κοινού εχθρού ή, τουλάχιστον, την απουσία κοινών στόχων και προσανατολισμών.

Όποιος έγραψε ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Ορθοδοξίας, ήταν απολύτως εκτός τόπου και χρόνου!

ΥΓ. Φαίνεται ότι επιτέλους το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ανεκάλυψε κάποιον ρωσομαθή!

ΠΗΓΗ:

Πυλώνας Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΗΝ