ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ, Ε΄, ΣΤ΄ ΚΑΙ Ζ΄, ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΔΟΙ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ, ΟΠΩΣ Ο κ. Β. ΦΕΙΔΑΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ;

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ, Ε΄, ΣΤ΄ ΚΑΙ Ζ΄, ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΔΟΙ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ, ΟΠΩΣ Ο κ. Β. ΦΕΙΔΑΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ;

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Στην πρόσφατη Σεμιναριακή Διάλεξη του ομότιμου Καθηγητή κ. Βλάσιου Φειδά, που πραγματοποιήθηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 22/12/2016, με θέμα ‘’Η εκκλησιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας σύμφωνα με τις αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου’’, μεταξύ άλλων αναφέρθηκαν και τα εξής: «Οι Σύνοδοι μετά την 4η ήταν Σύναξις των Προκαθημένων και τίποτα άλλο. 5η, 6η, 7η είναι Σύναξις Προκαθημένων με 2 ή 3 εκπροσώπους».

Κατ’ αρχή θα πρέπει να σημειώσουμε ότι παρατηρείται μια επιμονή από αρκετούς αρθρογράφους, να γίνει ένας παραλληλισμός ή ακόμα και ‘’ταύτιση’’ της Συνόδου της Κρήτης με τις Οικουμενικές Συνόδους. Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε και την πείσμονα αποφυγή πριν την σύγκλησή της, να συγκληθεί ως Οικουμενική Σύνοδος. Σχήμα οξύμωρο ή μάλλον σχήμα που προδίδει την πρόθεση να μην προσδοθεί η Ορθόδοξη οικουμενικότητα στη Σύνοδο αυτή (πριν τη σύγκλησή της), για τους προφανείς λόγους.

Ποιά ήταν η αριθμητική συμμμετοχή των θεοφόρων Πατέρων στις επτά  Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας, για τις οποίες έγινε συγκριτικός σχολιασμός από τον κ. Β. Φειδά, αναφορικά με το πως και πόσοι θεοφόροι Πατέρες συμμετείχαν σ’ αυτή; Στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 318 θεοφόροι Πατέρες. Στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 150 θεοφόροι Πατέρες. Στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 200 θεοφόροι Πατέρες. Στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 636 θεοφόροι Πατέρες. Στην Ε΄  Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 165 θεοφόροι Πατέρες. Στην Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 174 θεοφόροι Πατέρες. Στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 367 θεοφόροι Πατέρες. 

Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι Οικουμενικές Σύνοδοι 5η, 6η, 7η, ήταν Συνάξεις Προκαθημένων, σύμφωνα με την πρακτική σύγκλησης της Συνόδου της Κρήτης; H Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος είχε συγκληθεί στην Κωνσταντινούπολη από 165 Πατέρες (αριθμητικά μεγαλύτερο ποσό από τους θεοφόρους Πατέρες  που συμμετείχαν στην Β΄ Οικουμενική Σύνοδο). Ο λόγος φυσικά που η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος είχε την ολιγότερη συμμετοχή από την Στ΄, Ζ΄, ήταν γιατί κανένας Επίσκοπος από την Τοπική Εκκλησία της Ρώμης, όταν Πάπας Ρώμης ήταν ο Βιγίλιος, δεν είχε παραστεί σ’ αυτήν. Ο λόγος που δεν είχε παραστεί κανένας Επίσκοπος από την Τοπική Εκκλησία της Ρώμης, ήταν το γεγονός ότι στην Τοπική αυτή Εκκλησία υπήρχαν Επίσκοποι που δεν συμφωνούσαν με την καταδίκη των ‘’Τριών κεφαλαίων’’. 

Θα πρέπει όμως να προσθέσουμε και το γεγονός, ότι 21 Επίσκοποι που ανήκαν στην πνευματική περιφέρεια, το καλούμενο κλίμα του Πατριαρχείου Ρώμης, παρευρέθηκαν στην Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει Σύναξη  Προκαθημένων; Ο Επίσκοπος Ρώμης Βιγίλιος δεν παρευρέθηκε, ούτε και εκπροσωπήθηκε στην Ε’ Οικουμενική Σύνοδο, όπως και οι Επίσκοποι του Πατριαρχείου Ρώμης, παρεκτός των 21 Επισκόπων που ανήκαν στην πνευματική περιφέρεια, δηλαδή το καλούμενο κλίμα του Πατριαρχείου Ρώμης, παρά την άρνηση του Πάπα Ρώμης Βιγίλιου να συμμετάσχει σ’ αυτή. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει Σύναξη  Προκαθημένων;   

Προς τι λοιπόν έγινε αναφορά από τον κ. Φειδά, για Σύναξη Προκαθημένων; Παρά την άρνηση λοιπόν του Πάπα Ρώμης Βιγίλιου να συμμετάσχει σ’ αυτή ή να εκπροσωπηθεί, οι 21 Επίσκοποι που ανήκαν στην πνευματική περιφέρεια, το καλούμενο κλίμα του Πατριαρχείου Ρώμης παρευρέθηκαν σ’ αυτή. Αυτό και μόνο δεν καταρρίπτει τον ισχυρισμό ότι η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος αποτελεί Σύναξη Προκαθημένων; 

Στην Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 174 Επίσκοποι (αριθμητικά μεγαλύτερο ποσό από τους θεοφόρους Πατέρες που συμμετείχαν στην Β΄  Οικουμενική Σύνοδο). Στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 367 θεοφόροι Πατέρες. Παρατηρούμε ότι στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο συμμετείχαν 367 θεοφόροι Πατέρες, δηλαδή περισσότεροι και από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (318), και από Β΄  Οικουμενική Σύνοδο (150), και από Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο (200). Η αριθμητική παρουσία τόσων Επισκόπων στις Συνόδους αυτές, ουδέ επ’ ελάχιστον φανερώνει ότι αποτέλεσαν Συνάξεις Προκαθημένων, σύμφωνα με την πρακτική σύγκλησης της Συνόδου της Κρήτης. 

Εξάλλου ομιλούμε για ένα τέτοιο σύστημα στη Σύνοδο της Κρήτης, όπου η παρουσία των Επισκόπων, πλήν των Προκαθημένων ήταν χωρίς ουσιαστική ισχύ, καθότι δεν είχαν κανένα δικαίωμα ψήφου. Ακόμα και στο δικαίωμα υπογραφής (χωρίς φυσικά  ουσιαστική σημασία), παρατηρήθηκε το πρωτόγνωρο της ‘’αντ’ αυτού’’ υπογραφής, εκμηδενίζοντας εντελώς το ρόλο της παρουσίας των ‘’συνοδών’’ Επισκόπων. Δεν αποτελεί αυτό αντισυνοδικό ‘’παρέμποδο’’; Πως ερμηνεύει το ‘’παρέμποδο’’ αυτό ο κ. Βλάσιος Φειδάς; Θα μπορούσαν να παραλληλιστούν οι πρωτόγνωρες αυτές πρακτικές της Συνόδου της Κρήτης με τις ανάλογες πρακτικές στις Οικουμενικές Συνόδους μετά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο;

Δεν είναι σωστό να παραλληλίζομε το πρωτόγνωρο της ισχύος μόνο της ψήφου των Προκαθημένων που εφαρμόσθηκε στη Σύνοδο της Κρήτης, με τη συνοδική πρακτική στις Οικουμενικές Συνόδους μετά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Στις Οικουμενικές Συνόδους Ε΄, Στ΄, Ζ΄ δεν υπήρξε όριο ‘’παρέμποδο’’ συμμετοχής Επισκόπων, ούτε ‘’παρέμποδο’’ στο δικαίωμα ψήφου των Επισκόπων, αλλ’ ούτε και το παράδοξο ‘’παρέμποδο’’ ‘’αντ’ αυτού’’, στο άνευ ισχύος δικαίωμα υπογραφής των κειμένων από τους Επισκόπους που δεν ήταν Προκαθήμενοι Εκκλησιών. Και μόνη η ύπαρξη τέτοιων ‘’παρεμπόδων’’ δεν επιτρέπει τέτοια σύγκριση.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

________

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Χριστιανισμός και κόσμος, Η Εκκλησία είναι το prospectus του Παραδείσου, εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Σταμάτα 2016, σσ. 288.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Με όπλο τη γνώριμή του φιλομάθεια και ευρυμάθεια ο π. Ιωάννης χρησιμοποιεί τον κάλαμο απολογητικώ τω τρόπω στο παρόν του πόνημα. Όπως είναι γνωστό στις μέρες μας αναβίωσε ο παγανισμός. Οι νεοειδωλολάτρες ξέθαψαν «τα είδωλα των εθνών», τα γυάλισαν, τα ευτρέπισαν και προσπαθούν, σώνει και καλά, να μας παρουσιάσουν … τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Ο Πανοσιολογιώτατος συγγραφέας από αγάπη προς την αλήθεια, αλλά και προς τα θύματα της πλάνης, ξεσκεπάζει τον παγανισμό στις διάφορές τους εκφάνσεις, παρουσιάζοντας το βρώμικο του πρόσωπο, τις σκιερές κι αποτρόπαιες του πλευρές, τις οποίες κρύβουν επιμελώς οι παγανιστές του καιρού μας. Φρίκη καταλαμβάνει τον αναγνώστη όταν πληροφορείται με πόση ευκολία θυσίαζαν ανθρώπους στους θεούς των οι ειδωλολάτρες σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου για να τους εξευμενίσουν!!! Όλ’ αυτά τα ονομάζει ο π. Ιωάννης μαύρο βελούδο, που κάνει να φαίνονται πιο καθαρά τα λαμπερά διαμάντια. Διαμάντια είναι, εν προκειμένω, η χριστιανική διδασκαλία και η εν Χριστώ ζωή.

Δεν παρακάμπτει τις προφητείες για το Χριστό, οι οποίες μπορούν ν’ ανιχνευθούν στα βιβλία των Ιουδαίων δηλ. την Παλαιά Διαθήκη. Αυτές, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, είναι τόσο ισχυρές που «κολλούν στον τοίχο» τους μη χριστιανούς, που βλέπουν ότι πλήθος λεπτομερειών της ζωής του Χριστού αναγγέλθηκαν αιώνες πριν από την έλευσή του. 

Προχωρεί κατόπιν στη συλλογή ιστορικών μαρτυριών για το Χριστό και τη χριστιανική πίστη, βασιζόμενος σε μη χριστιανικές πηγές. Το κεφάλαιο αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον κι απ’ αυτό μαθαίνουμε και για τον αυτοκράτορα Γαλέριο Βαλέριο Μαξιμίνο που, ενώ ευνοούσε τους χριστιανούς, ο Λικίνιος χάλκευσε διατάγματά του ώστε να εμφανίζεται διώκτης των χριστιανών!

Αναφέρεται και στον Τάκιτο που (ενώ δεν συμπαθεί καθόλου τους χριστιανούς) στο έργο του Annales σημειώνει ότι ο Νέρων όταν έκαψε τη Ρώμη κατηγόρησε γι’ αυτό τους χριστιανούς. Αυτοί ήσαν οπαδοί του Χριστού, που θανατώθηκε στην Ιουδαία από τον Πόντιο Πιλάτο, όταν βασίλευε ο Τιβέριος! 

Κοντολογίς ο π. Ιωάννης κινεί απολογητικά πάντα λίθον κι ενισχύει τη φαρέτρα των πιστών που αντιλαμβάνονται ότι, όχι μόνο η Πίστη μας δεν υστερεί έναντι του παγανισμού, αλλά μια πρόχειρη ματιά στην ιστορία μας βοηθάει να εννοήσουμε πως η φράση του Πιστεύω «σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πίλατου» κυριολεκτικά τοποθετεί τον Χριστό στο κέντρο της ανθρώπινης ιστορίας, ενώ οι παγανιστές χάνοται στα πολύ παλιά τα χρόνια … και στο ήταν κάποιος, κάπου, κάποτε. 

Ευχαριστούμε τον ακάματο συγγραφέα και γι’ αυτό τον εύχυμο καρπό που μας προσέφερε κι ευχόμαστε να τον ενισχύει στο έργο του ο καλός Θεός.

ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΙΛΗΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΙΛΗΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στη “Ρομφαία”:

“Ομιλία με θέμα: «Επομένοι τοις Τρισίν Ιεράρχαις η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας» εκφωνήθηκε από το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μιλήτου κ. Απόστολο, Καθηγούμενο της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας, με αφορμή την ετήσια επίσημη Πανηγυρική Εκδήλωση, που διοργάνωσε η Ένωση Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως Βορείου Ελλάδος, επί τη μνήμη των Αγίων Τριών Ιεραρχών.

Είπε ο Σεβασμιώτατος Μιλήτου:

“Κάποιοι σήμερα εκνευρίζονται με τις αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου διότι παρότι υποτίθεται ότι είναι «πιστά μέλη» της Εκκλησίας δεν έμαθαν ακόμη ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζεται συνοδικώς και όχι από μεμονωμένα πρόσωπα.”

Πολύ ορθή η θέση του Σεβ. Μιλήτου ότι η Εκκλησία εκφράζεται συνοδικώς και όχι από μεμονωμένα άτομα. Ποιος, όμως, ισχυρίστηκε το αντίθετο; Το πολίτευμα της Εκκλησίας είναι επισκοποσυνοδικό και οι Οικουμενικές και Τοπικές Σύνοδοι, που έπονται των Αγίων Πατέρων, είναι η φωνή του Θεού στην Ιστορία.

Ο Σεβ. Μιλήτου μίλησε μεν για το συνοδικό τρόπο έκφρασης της πίστης της Εκκλησίας, αλλά ουδόλως ανέφερε ότι μόνον τότε οι αποφάσεις των Συνόδων είναι δεσμευτικές για τα μέλη της Εκκλησίας εφόσον έπονται της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων. 

Γιατί άραγε αποσιώπησε την αλήθεια; Μήπως επειδή γνωρίζει ότι η Σύνοδος του Κολυμβαρίου νομολόγησε αντίθετα με τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων; Η αλήθεια είναι ότι η Σύνοδος της Κρήτης ούτε ως προς τη λειτουργία, ούτε ως προς τη συγκρότηση, ούτε προπαντός ως προς τις αποφάσεις σχετίζεται με τους Τρεις Ιεράρχες ή με τις αναγνωρισμένες Συνόδους της Ορθοδοξίας.

Αγνοεί, ο Σεβ. Μιλήτου, ότι συνήλθαν πολλές σύνοδοι τις οποίες η συνείδηση της Εκκλησίας κατέταξε στις ληστρικές ψευδοσυνόδους;

Αγνοεί, ο Σεβ. Μιλήτου, ότι η Σύνοδος του Κολυμβαρίου έχει απορριφθεί από τις Συνόδους της Εκκλησίας της Ρωσίας και της Αντιόχειας για λόγους διαδικασίας και ομοφωνίας και από τις Συνόδους της Εκκλησίας της Βουλγαρίας και της Εκκλησίας της Γεωργίας για λόγους ουσίας επειδή, δηλαδή, είναι οικουμενιστική Σύνοδος;

Βάσει ποιας λογικής και βάσει ποιας εκκλησιολογίας οι αποφάσεις της Συνόδου του Κολυμβαρίου είναι δεσμευτικές για τους πιστούς και δεν είναι οι αποφάσεις των Συνόδων τεσσάρων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών που απέρριψαν τη Σύνοδο της Κρήτης;

Και, αφού -προφανώς- ο Σεβ. Μιλήτου δεν αγνοεί τα πιο πάνω, γιατί ψεύδεται και ισχυρίζεται ότι μόνον μεμονωμένα άτομα αντιτίθενται στη Σύνοδο της Κρήτης;

Συνοδικές αποφάσεις δεν θέλετε Σεβ. Μιλήτου; Συνοδικές αποφάσεις τεσσάρων Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών έχετε οι οποίες εκπροσωπούν πέραν του 60% των επισκόπων και των πιστών στον κόσμο.

Επομένως, Σεβασμιότατε, γιατί ψεύδεστε ότι δήθεν μεμονωμένα άτομα αντιτίθενται στη Σύνοδο της Κρήτης;

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑΡ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑΡ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΤΤΑΡΩΝ ΜΑΚΑΡΙΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ.

ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΔΟΞΩΝ 

=====

Διηγείται ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης: 

«Κάποτε επισκέφθηκε το Μοναστήρι μας ένας Προτεστάντης πάστορας. Όταν με ενημέρωσαν ότι αυτός ο κύριος είναι ιερέας των Προτεσταντών, τον πλησιάσαμε και τον ξεναγήσαμε στο Μοναστήρι μας. Μετά, είπα να ετοιμάσουν για τον άνθρωπο φαγητό. Εγώ δεν κάθησα μαζί του στο τραπέζι, αλλά αποσύρθηκα στο κελί μου. Διότι αυτό απαιτεί η τάξις. Οι Πατέρες απαγορεύουν τη συμπροσευχή που προηγείται της κοινής τραπέζης».

Σε άλλη περίπτωση επισκέφθηκαν το Μοναστήρι δύο αγιορείτες ιερομόναχοι και μια ηλικιωμένη κυρία Καθολική, ρωσικής καταγωγής, που είχε αποφασίσει να γίνει Ορθόδοξη.

Όταν στο Γέροντα αναφέρθηκε ότι, κατόπιν αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου, στα άτομα αυτά είναι αρκετό το μυστήριο του Χρίσματος, χωρίς το Βάπτισμα, ο Γέροντας είπε:

-Δεν γνωρίζω τι αποφάσισε η Ιερά Σύνοδος. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι το Ευαγγέλιο λέει: «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται». Γι’ αυτό πρέπει να γίνεται κανονικά το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος.

Και σε ένα τρίτο περιστατικό ενός Καθολικού, που θέλησε να βαπτισθεί, αφού ο Γέροντας τον προέτρεψε να επισκεφθεί τον επίσκοπο της περιοχής του, απ’ όπου επέστρεψε με τη σύσταση ότι δεν χρειάζεται βάπτισμα άλλα μόνο χρίσμα, χωρίς να σχολιάσει την παραπάνω αντιμετώπιση, έφερε μία μεγάλη κολυμβήθρα στο Μοναστήρι και, βοηθούμενος από ένα αρχιμανδρίτη, πνευματικό του τέκνο, βάπτισε κανονικά τον εν λόγω άνθρωπο στο παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπη.

ΠΗΓΗ:

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ, όχι να εκτρέφουμε, αλλά να εκτρέπουμε την αίρεσι», σελ. 55.

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

Της εφημερίδας “Δημοκρατία”

=====

Πολλές φορές οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι δέχονται οτιδήποτε εκτός από την αλήθεια - ειδικά αν είναι πικρή. Οσο προφανής κι αν είναι, δεν μπορούν να τη δεχτούν, διότι η συνειδητοποίησή της κλονίζει τη δική τους αντίληψη περί πραγματικότητας.

Αυτό συμβαίνει και με τον ενίοτε αφελή τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν και κληρικοί και λαϊκοί τις κατά καιρούς επιθέσεις εναντίον της Εκκλησίας. Είθισται η κρατική και η μιντιακή πολεμική να αποδίδονται σε «ιδεοληψίες» τμημάτων της κατ' όνομα «ελίτ» και σε προσωπικές εμπάθειες που έχουν ορισμένοι για όλα όσα συνθέτουν τον χριστιανισμό.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πεισματάρα και επιμένει να... υπάρχει, παρά τον στρουθοκαμηλισμό όσων δεν αντέχουν να την αντικρίσουν. Ο πόλεμος εναντίον της Εκκλησίας και του ίδιου του Χριστού δεν παύει με την αλλαγή προσώπων. Η επιμονή όσων κατέχουν τμήματα της κρατικής εξουσίας να θέλουν να αφαιρέσουν από το κοινωνικό Σώμα όσα το συνδέουν με τον Κύριο δείχνει ότι συμμετέχουν σε ένα οργανωμένο στράτευμα που εκτελεί αποστολή.

Συνεχίζουν το έργο τους με πείσμα, επιμονή, μεθοδικότητα, τεράστια αποθέματα υλικής ισχύος και υπό πλήρη νομική και πολιτική κάλυψη. Αυτό το στράτευμα δεν αποδυναμώθηκε με την αποπομπή του Νίκου Φίλη από το υπουργείο Παιδείας. Έχει αναρίθμητους όμοιους με εκείνον. Τώρα, επιδιώκουν τη μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών σε μάθημα επιλογής, ενώ ήταν υποχρεωτικό.

Συγκεκριμένα, όπως έγραψε η εφημερίδα μας, το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) άνοιξε πάλι θέμα Θρησκευτικών «με μια αυθαίρετη εισήγηση περί μετατροπής του μαθήματος των Θρησκευτικών στο λύκειο από υποχρεωτικό σε μάθημα επιλογής. Το ΙΕΠ, απαντώντας σε δημοσιεύματα σχετικά με τις αλλαγές στο λύκειο και το νέο σύστημα εισαγωγής στην Ανώτατη Εκπαίδευση, σχολίασε ότι στη Γ' τάξη μεταξύ των μαθημάτων επιλογής εξετάζεται το ενδεχόμενο να είναι και τα Ζητήματα Ηθικής και Θρησκειών».

Η Εκκλησία της Ελλάδος αντέδρασε άμεσα, και απέρριψε και τυχόν μετονομασία του μαθήματος, αφού έτσι «θα ανοιχθεί ο δρόμος και για τροποποιήσεις στο περιεχόμενό του». Γι' αυτό απαιτείται διαρκής επαγρύπνηση.

«ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ». ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ Ν΄ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ

«ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ». ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ Ν΄ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Η προσεκτική μελέτη του κειμένου «Προς το λαό»: Η Ιερά Σύνοδος για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης» εγείρει πολλά ερωτήματα. Έν’ απ’ αυτά είναι και το ζήτημα του διαλόγου με τους εκτός της Εκκλησίας ετεροδόξους. Στο κείμενο αναφέρεται: «Ο διάλογος κυρίως με τους ετερόδοξους χριστιανούς (άλλες χριστιανικές ομολογίες-αιρέσεις) γίνεται με βάση το χρέος της Εκκλησίας να μαρτυρεί προς κάθε κατεύθυνση την αλήθεια και την αποστολική πίστη». Κι εδώ το κείμενο είναι θεωρητικά άψογο. Αν το εξετάσουμε, όμως, με βάση τις παραμέτρους της αγάπης και της αλήθειας, αλλά και της πραγματικότητος, χωλαίνει. 

Ας έλθουμε στα γεγονότα: Μιλάμε στ’ αλήθεια για διάλογο με βάση την αλήθεια και την αποστολική πίστη, όταν έχουμε απέναντί μας τους παραπαίοντες Αγγλικανούς; Όταν αρνούνται αυτήν ταύτην την ευαγγελική πίστη και το Sola Scriptura και χειροτονούν λ.χ. αβέρτα «ιέρειες» και γυναίκες «επισκόπους» ποιο είναι το κοινό έδαφος σε τέτοιους διαλόγους; Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με τους Λουθηρανούς Προτεστάντες; Το ένα δεύτερο σχεδόν του «κλήρου» των Σουηδών Προτεσταντών αποτελείται από γυναίκες και έχουν γυναίκα «αρχιεπίσκοπο» και υμείς συνεχίζετε απτόητοι τους ατέρμονες, κενούς περιεχομένου και άγονους διαλόγους. Οι διάλογοι ΔΕΝ γίνονται χάριν των διαλόγων, αλλά για την επιστροφή των πεπλανημένων στην Εκκλησία. Μήπως έγινε κάτι τέτοιο ως τώρα και δεν το αντιληφθήκαμε; 

Τι να πει κανείς για τον παναιρετικό αχταρμά του «Π.Σ.Ε.» στον οποίο έχουν εγκλωβιστεί οι πλείστες των Ορθοδόξων Εκκλησιών; Εκεί οι Προτεστάντες του νησιού Ναουρού (με πληθυσμό κάτω των 5 χιλιάδων κατοίκων) έχουν τον ίδιο αριθμό ψήφων με τη Ρωσσική Εκκλησία! 

Όμως το βασικό είναι ότι οι ημέτεροι έχουν προβεί σε αλλεπάλληλες εκπτώσεις σε θέματα πίστεως. Αν διαβάσουμε τη Δήλωση του Τορόντο, τις αποφάσεις του Χαράρε, της Καμπέρας, του Πόρτο Αλλέγκρε και του Πουσάν θα διαπιστώσουμε εν τοις πράγμασι του λόγου το ασφαλές. 

Και ύστερα έρχεται η πιο πάνω Εγκύκλιος «Προς το λαό» και μιλάει για «φανταστικούς λόγους δογματικής ακρίβειας»!!! Δυστυχώς η πραγματικότητα και τα γεγονότα δεν μας επιτρέπουν να συμφωνήσουμε με την συνοδική διακήρυξη ότι: «Όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος αγρυπνούμε και παραμένουμε αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μιάν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Κακά τα ψέμματα.

ΙΣΩΣ Τ’ ΑΝΩΦΛΙ ΝΑ’ ΝΑΙ

ΙΣΩΣ Τ’ ΑΝΩΦΛΙ ΝΑ’ ΝΑΙ

                                                                      

Του Β. Χαραλάμπους

=====

Ξεδίψασμα από το δροσονέρι στο ρέμα

αναμεσίς στις Καρυές και το Κουτλουμούσι.

Ο γραίγος ανέμελα σφυρίζει

και το νέφαλο στο δάσος

ξακολουθεί να ισκιώνει

τα τόσα κυπαρίσσια

με τους ολίγους φουντουκώνες.

Στερνό ξάφνιασμα

τ’ αθώρητο μονοπάτι

για την του Κουτλουμουσίου Μονήν.

Γύρωθε την έρημο ζωγραφούν

διάσελα, λοφίσκοι κι ολοπράσινα βαθώματα

σκόρπια κυπαρίσσια, ελιές, καστανιές.

Η ερμιά ετούτη

ίσως τ’ ανώφλι νά’ναι

για τ’ άλλο συναπάντημα.

ΕΜΜΟΝΗ ΤΟΥ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” ΣΕ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΨΗ

ΕΜΜΟΝΗ ΤΟΥ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ” ΣΕ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟΨΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

O “Ορθόδοξος Τύπος”, σε είδησή του που επιγράφεται “Αποκάλυψις η εικασία από τον Σεβ. Γόρτυνος;”, γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής:

“Επιθυμούμεν όμως να κρατήσωμεν κάτι το θετικόν εκ των λόγων του (ενν. του Σεβ. Γόρτυνος). Είπε ρητώς ότι «Αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να μιλάμε τώρα (ενν. δια τα κείμενα του Κολυμβαρίου), αλλά αφού τα επεξεργασθή η Διαρκής Ιερά Σύνοδος να επανέλθουν στην Ιεραρχία και εκεί να αποφασίσουμε». Επομένως επιβεβαιώνει και αυτός όπως και πολλοί άλλοι Ιεράρχαι ότι δεν ελήφθη απόφασις, αλλά θα ληφθή εις το μέλλον.”

Δεν έχει σημασία ποιος συνέταξε την είδηση. Αυτό που μετρά είναι ότι εκφράζει το φρόνημα του π. Βασιλείου Βολουδάκη. Ως γνωστόν ο σεβαστός μας Γέροντας είναι άνθρωπος με αταπείνωτο φρόνημα. Δεν αρέσκεται να παραδέχεται τα λάθη του, καταφεύγει συχνά σε στρεψοδικίες και ανακρίβειες για να εμμείνει στανικά σε πλανεμένες θέσεις του. (Βλέπε λ.χ. πώς χειρίστηκε τον πρόσφατο διάλογό του με τον κ. Μηλιαράκη από τις στήλες του “Ορθοδόξου Τύπου”. Ελπίζω να βρω τον χρόνο να επανέλθω σύντομα για να αναφερθώ πιο αναλυτικά στο θέμα). 

Παρόλα αυτά αναμένουμε ότι μετά τη γνωστοποίηση του μηνύματος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος προς το λαό για τη Σύνοδο της Κρήτης θα αντιληφθεί το λάθος που κάνει να ισχυρίζεται ότι δήθεν η Εκκλησία της Ελλάδος δεν έλαβε οριστική απόφαση για τη Σύνοδο του Κολυμπαρίου.

Η παραπομπή των κειμένων της Συνόδου της Κρήτης σε συνοδική επιτροπή για να μελετηθούν και να αχθούν και πάλιν στη Σύνοδο της Ιεραρχίας για μελέτη, με κανένα τρόπο δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία της Ελλάδος θα ανακαλέσει την υπογραφή της από τα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης.

Αν υπήρχε αυτή η πρόθεση δεν θα εξέδιδε το μήνυμα προς τον Λαό με το οποίο αναγνωρίζει τη Σύνοδο του Κολυμβαρίου ως Αγία και Μεγάλη, αποδέχεται τις αποφάσεις της και θεωρεί την κριτική που ασκήθηκαν στα κείμενα της ως φαντασιώσεις. Θα ανέμενε να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση των κειμένων της Συνοδικής επιτροπής και η συζήτηση των πορισμάτων της από την Ιεραρχία και μετά θα εξέδιδε το μήνυμα προς τον λαό.

Αλλά γιατί πάμε μακριά; Ο ίδιος ο σεβαστός μας π. Βασίλειος, ως κληρικός της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, σε λίγες μέρες θα κάνει γαργάρα τις όποιες τυχόν αντιρρήσεις του για τη Σύνοδο της Κρήτης και θα διαβάσει το μήνυμα της Συνόδου προς το λαό στην ενορία του. Έτσι θα υποχρεωθεί και ο ίδιος -όπως οι πλείστοι κληρικοί της Εκκλησίας της Ελλάδος- να προσυπογράψει τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης. Τα δε λοιπά εκ του πονηρού σεβαστέ μας π. Βασίλειε.

ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗ ΘΕΤΕΙ Η ΑΓΡΥΠΝΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗ ΘΕΤΕΙ Η ΑΓΡΥΠΝΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Του ιατρού κ. Λυκούργου Νάνη

=====

Μία γνησίως Ορθόδοξη σύνοδος φροντίζει να συντονίσει τις εργασίες της με την πνοή του Παναγίου Πνεύματος.

Μία γνησίως Ορθόδοξη σύνοδος συνέρχεται προκειμένου να οριοθετήσει την Ορθόδοξη Πίστη σε σχέση με την πανσπερμία των αιρέσεων, πλανών και ετροδιδασκαλιών που λυμαίνονται το σύγχρονο κόσμο.

Μία γνησίως Ορθόδοξη σύνοδος δεν διστάζει να κατονομάσει ως αιρέσεις τους παπικούς και τους προτεστάντες και να τους καλέσει στην εν μετανοία επιστροφή τους στη μάνδρα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας από τον κορμό της οποίας αποκόπηκαν.

Μία γνησίως Ορθόδοξη σύνοδος δεν ευτελίζει κάθε έννοια συνοδικότητος.

Σε μία γνησίως Ορθόδοξη σύνοδο εκπροσωπούνται όλες οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και όχι μερικές.

Μία γνησίως Ορθόδοξη σύνοδος δεν συγκαλείται προκειμένου να εξυπηρετήσει γεωπολιτικές σκοπιμότητες, ούτε επισκιάζονται οι εργασίες της από την καταθλιπτική παρουσία ενστόλων.

Σε μία γνησίως Ορθόδοξη σύνοδο ειναι αδιανόητες "καλλιτεχνικές" εκδηλώσεις που νοθεύουν το Ορθόδοξο Ήθος.

Δεν είναι νοητό, πρωταγωνιστές της προπαρασκευής, της συγκλήσεως και των εργασιών μίας γνησίως Ορθοδόξου συνόδου αλλά και ουσιαστικοί διαμορφωτές και συντάκτες τόσο των προσυνοδικών όσο και των τελικών κειμένων που απευθύνονται συνοδικώς προς το σώμα της Εκκλησίας να είναι πρόσωπα από ετών υπόδικα ενώπιον της αδιαφθόρου πανορθοδόξου εκκλησιαστικής συνειδήσεως. 

Την Ορθόδοξη σφραγίδα μίας συνόδου τη θέτει η αγρυπνούσα και γρηγορούσα εκκλησιαστική συνείδηση που αναλόγως την αποδέχεται ή την απορρίπτει και όχι οι επίσκοποι που τη συνεκάλεσαν και συμμετείχαν σε αυτή.

Από πότε ισχύουν τα αντίθετα;

Αυτά δεν τα γνωρίζουν οι συντάκτες του συνοδικού ανακοινωθέντος;