ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΙΣ ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ

ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΕΡΓΟ ΣΤΙΣ ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==============================

Ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Χονγκ Κονγκ, που διαβάσαμε στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων “Ρομφαία”, αναφέρει ότι ίδρυσε νέα Ορθόδοξη Κοινότητα στο Νταβάο των Φιλιππινών.

Λέγει συγκεκριμένα:

“Με τη χάρη του Θεού, η Ιερά Μητρόπολις Χονγκ Κονγκ και Άπω Ανατολής ίδρυσε μια νέα Ορθόδοξη Κοινότητα στο Νταβάο, Φιλιππίνες.

Την Ορθόδοξη Κοινότητα του Αγίου Ισιδώρου του εν Χίω στο Σαν Γκιγιέρμο, Νταβάο. Την Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ κ. Νεκτάριος, συνοδευόμενος από τον Μητροπολίτη Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντίνο, επισκέφθηκε το Σαν Γκιγιέρμο και έχρισε 71 κατηχουμένους.

Μεταξύ των νεοφωτίστων υπήρχαν και κατηχούμενοι από τις περιοχές του Λέϊκ Σεμπού καί του Κισουλάν.

Η Ακολουθία του Χρίσματος πραγματοποιήθηκε στο Ναό του Αγίου Ισιδώρου του εν Χίω, ο οποίος κτίζεται από τα μέλη της νέας Ορθοδόξου Κοινότητας.

Τήν Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ κ. Νεκτάριος μετέβη στην Μανίλα, επισκέφθηκε τον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και ασχολήθηκε με θέματα που αφορούν το ιεραποστολικό έργο στις Φιλιππίνες.”

“Ως ωραίοι εισίν οι πόδες των ευαγγελιζομένων”!

Πόση χαρά αισθανόμαστε όταν ακούμε ευχάριστες ειδήσεις από την ιεραποστολή.!

Οι αυτάδελφοι αρχιερείς Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος και Σιγκαπούρης Κωνσταντίνος, παραδοσιακοί ιεράρχες, που ποιμαίνουν αχανείς εκτάσεις ιεραποστολικού χώρου - συνηθέστα εχθρικότατα διακείμενου προ τον Χριστιανισμό -φυτεύουν στην άκρη του κόσμου ενορίες και κοινότητες, ιεραποστολικά κέντρα και μοναστήρια στο χώρο της Ασίας που ποιμαίνουν.

Ας τους έχουμε όλοι στις προσευχές μας και όσοι μπορούν να βοηθήσουν από υστέρημά τους ας μη διστάσουν να το κάνουν επειδή επιτελούν έργο με φόβο Θεού για τη δόξα της Ορθοδοξίας σ’ αυτές τις Μητροπόλεις.

Την ώρα που εμείς βγάζουμε τις εικόνες από τις αίθουσες διδασκαλίας και τα δημόσια κτίρια, τη στιγμή που ζητούμε να αλλοτριώσουμε τον ορθόδοξο χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών, άλλοι αδελφοί μας που δεν άκουσαν για την Ορθοδοξία σε άλλες μέρη του πλανήτη, προσέρχονται στην πίστη μας βαπτίζονται και γίνονται χριστιανοί ορθόδοξοι.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΡΑΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΛΕΜΕΣΟΥ

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΡΑΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΛΕΜΕΣΟΥ

Του κ. Ανδρέα Ζαχαρουδιού

==============

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

1. Περί του Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων.

  

Από ότι έμαθα από κηρύγματα Ορθοδόξων θεολόγων, οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν είχαν το αλάθητον σε όλην τους την ζωήν και συνεπώς αυτό που αναφέρει ο κ. Γιάγκου ότι ο Άγιος Αμβρόσιος ερμηνεύοντάς τον Απ. Παύλον (Α΄ Κορινθίους ΙΔ΄ 34)  λέγει ότι δεν ισχύει για την ψαλμωδίαν από τις γυναίκες, είναι μάλλον λανθασμένον, αφού  η Στ΄Οικουμενική Σύνοδος που έχει το αλάθητον κάνοντας μνείαν των λόγων του Απ. Παύλου, ξεκαθαρίζει και λέγει «Μη εξέστω ταις γυναιξίν εν τω καιρώ της Θείας λειτουργίας λαλείν, αλλά κατά την φωνήν Παύλου του Αποστόλου σιγάτωσαν.....». Το «σιγάτωσαν» και το «λαλείν» είναι διαχρονικές λέξεις, και δεν χρειάζονται ερμηνευτές για να τα εξηγήσουν νομίζω, για όσους είναι καλοπροαίρετοι.

Όπως γνωρίζομεν, κατά την ώραν της θείας λειτουργίας, γίνονται τα εξής πράγματα από απόψεως λόγου: Εκφωνήσεις και ευχές από το ιερατείον, ψάλσιμον από τους χορούς των ψαλτών, απαγγελίες του Αποστόλου και του Ευαγγελίου και κήρυγμα. Οι γυναίκες σύμφωνα με τον Απ. Παύλον δεν μπορούν να περιλαμβάνονται μέσα στο ιερατείον, ούτε να απαγγέλλουν τον Απόστολον, ούτε να κηρύττουν. Μένει το ψάλσιμον, για το οποίον εχρειάζετο μάλλον κάποια διασαφήνισις, την οποίαν και έκαναν οι πατέρες.  Φαίνεται ότι αυτή η συζήτησις που γίνεται και σήμερα για το ψάλσιμον από τις γυναίκες, γινόταν και εκείνον τον καιρόν και μάλιστα με πιο έντονον τρόπον. Ο κ. Γιάγκου όπως ανέφερα και πιο πάνω, μέσα από τα παραδείγματα του, αποδεικνύει  ότι όντως υπήρχε πρόβλημα σκανδαλισμού των ανδρών από την παρουσίαν των γυναικών στα αναλόγια των ενοριών.  Ως εκ τούτου, νομίζω, η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος θα έπρεπε να δώσει τέλος σ’ αυτό το θέμα. Αλλιώς κατά την άποψιν μου, ήτο αχρείαστος αυτός ο Κανόνας. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου έχουν ήδη το αλάθητον και δεν χρειαζόταν καμιά Οικουμενική Σύνοδος να τα επιβεβαιώσει. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι ερμηνεύουν και διευκρινίζουν περαιτέρω, αυτό που ήδη είναι Αλήθεια μέσα στην Εκκλησίαν!

4. Περί του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Στην σελίδα 10, 2^η παράγραφος αναφέρει το παράδειγμα του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Έχω την άποψιν ότι αν ένας αυτοκράτορας παρανομούσε, αυτό δεν σημαίνει ότι καταργούνται οι Κανόνες της Εκκλησίας.

1. Αντιφάσεις. Στην σελίδα 11 (3^η παράγραφος) ενώ προηγουμένως ο κ. Γιάγκου ανεφέρθη στον σκανδαλισμόν που προέρχεται από τις ψαλμωδίες των γυναικών, όλως παραδόξως συνάγει το συμπέρασμα ότι αυτή η ψαλμωδία από τις γυναίκες «ήτο εξίσου αποδεκτή τόσον στην μοναστηριακήν λατρείαν όσον και στην ενοριακήν».

Ο κ. Γιάγκου φαίνεται ότι παίρνει κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις που εγίνοντο κατά παράβασιν των ιερών κανόνων (και που γίνονται και σήμερα) και προσπαθεί να τους δώσει καθολικήν και δη νομικήν υπόστασιν.  

6. Δικόν του συμπέρασμα. Το συμπέρασμα που αναφέρει στην σελ. 11 (τελευταία παράγραφος) ότι «η ψαλμωδία από γυναίκες δεν φαίνεται να προσέκρουε στον προσδοκώμενον σεβασμόν προς την λειτουργικήν τάξιν» είναι μάλλον προσωπικά δικόν του και πιστεύω ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αντικειμενικόν.

7. «Εκ του στόματος σου κρινώ σε». Σελ. 13, 3^η παράγραφος. Εδώ ο κ. Γιάγκου αναφέρει κάτι που ανατρέπει τα συμπεράσματα του: «Εφόσον η κανονική τάξις επιτάσσει την χειροθεσίαν των ψαλτών, τότε ποία μπορεί να είναι η σχέσις της γυναίκας με ένα βαθμόν ιερωσύνης, έστω και κατώτερον; Θα μπορούσε η Εκκλησία να χειροθετήσει ή να χειροτονήσει γυναίκα, με το δεδομένον μάλιστα ότι υπάρχει κανονική απαγόρευσις εισόδου των γυναικών εντός του θυσιαστηρίου (βλ. Κανόνα 44 Λαοδικείας, πρβλ. Και 69 της Πενθέκτης, ο οποίος επεκτείνει την απαγόρευσιν σε όλους τους λαϊκούς);»

Μήπως για τον κ. Γιάγκου εδώ ισχύει ο λόγος του Κυρίου «εκ του στόματος σου κρινώ σε πονηρέ δούλε»; (Λουκά ΙΘ΄ 22). 

8. Επιρροές παραδόσεων. Στην σελίδα 13 (τελευταία παράγραφος – που συνεχίζεται και στην σελ. 14), ο κ. Γιάγκου λέγει ότι «Η λειτουργική τάξη υπαγόταν στους νόμους της ρευστότητος δεχομένη τις επιρροές των ποικίλων τοπικών παραδόσεων». Δηλαδή (ο κ. Γιάγκου) τι θέλει να μας πει εδώ; Επειδή σε κάποια μέρη εγίνετο οικονομία για την εξυπηρέτησιν των πιστών (όπως εξ άλλου γίνεται και σήμερα), π.χ. σε τόπους που δεν υπήρχαν κανονικοί ψάλτες, τον ρόλον τους να τον επιτελούσαν μη χειροθετημένοι ψάλτες, ή και ελλείψει αυτών, ακόμα και γυναίκες, αυτό μπορεί να θεωρείται ότι οι σχετικοί κανόνες της Εκκλησίας έπαυσαν να ισχύουν; 

9. Χειροτονία διακονισσών. Στην σελίδα 14, 2^α παράγραφος, ο κ. Γιάγκου αναφέρεται σε χειρο-τονίες διακονισσών αλλά δεν μας αναφέρει το εκκλησιολογικόν και θεολογικόν νόημα αυτής της εννοίας καθώς και το πότε γίνονταν. Δηλαδή αν αυτό γινόταν πριν ή μετά την θέσπισιν του ΚΜ΄ (44) Κανόνος της Λαοδικείας που απαγορεύει την είσοδον της γυναίκας στο Άγιον Βήμα.

10. Καταστρατήγησις κανόνων. Στην σελ.15, πρώτη παράγραφος, μιλά για κάποιον μέρος που οι διακόνισσες εισήρχοντο εντός του ιερού βήματος το 1025 μ.Χ. Αυτό πιστεύω ότι δεν σημαίνει ότι επειδή κάποιοι καταστρατηγούσαν τους Ιερούς Κανόνες που έχουν το αλάθητον της Οικουμενικής Συνόδου (και που δεν κατηργήθησαν από άλλην Οικουμενικήν Σύνοδον), ότι αυτό νομιμοποιείται.

11. Περί της αυγούστας Αγίας Πουλχερίας. Στην σελ. 15, 2^α παράγραφος, μιλά για την  είσοδον των διακονισσών και της αυγούστας Αγίας Πουλχερίας (399-453) στο ιερόν βήμα όπου κοινωνούσαν, αλλά αυτό συνέβαινε πριν την επικύρωσιν του ΚΜ΄ (44) κανόνος της Λαοδικείας από την Οικουμενικήν Σύνοδον.  

12. Χειροτονία ηγουμένης. Στην σελίδα 16, (3^η και 4^η παράγραφος) και στις σελίδες 17 και 18, νομίζω δεν χρειάζεται σχολιασμόν η χειροτονία και η δραστηριότητα της ηγουμένης όσον και της διακονίσσης σε ένα γυναικείον μοναστήρι, διότι πιστεύω ότι είναι εκτός του αντικειμένου που ασχολούμαστε και που είναι η παρουσία της γυναίκας στα αναλόγια των ενοριακών ναών.

13. Η εκκλησία δεν δέχεται τις γυναίκες στο ιερόν βήμα. Στην σελίδα 19 (2^α και 3^η παράγραφος) ο κ. Γιάγκου επισημαίνει ότι η Εκκλησία δεν δέχεται τις γυναίκες στο Άγιον Βήμα. (Προφανώς μετά τον ΚΜ΄ Κανόνα της Λαοδικείας).

14. Μεταφορά Θ. Ευχαριστίας από γυναίκες. - Μ. Φώτιος. Στην σελ. 20 (2^α και 3^η παράγραφος) αναφέρεται η μεταφορά της Θ. Ευχαριστίας από γυναίκες τον καιρόν του Μ. Φωτίου. Άλλο πράγμα πιστεύω το τι γίνεται σε εξαιρετικά έκτακτες περιπτώσεις και άλλο το κανονικόν. Διότι όπως διαβάζομεν και στο Ευαγγέλιον, «ο εποίησε Δαυϊδ οπότε επείνασεν αυτός και οι μετ’ αυτού όντες. Ως εισήλθεν εις τον οίκον του Θεού και τους άρτους της προθέσεως έλαβε και έφαγε και έδωκε και τοις μετ’ αυτού, ους ουκ έξεστι φαγείν ει μη μόνους τους ιερείς» - Λουκ. ΣΤ΄3-4. (Και σήμερα ακόμη, υπό κανονικές συνθήκες, κανείς λαϊκός ή γυναίκα, δεν δίδει την Θ. Κοινωνίαν στούς πιστούς).   

15. Υπέρβασις του νόμου. Στην σελίδα 21, (1^η παράγραφος) σημειώνει την δυνατότητα που είχαν οι πατέρες να υπερβαίνουν τον νόμον. Καμιά διαφωνία, αλλά όπως ανεφέρθη και πιο πάνω, άλλο πράγμα η οικονομία σε έκτακτες περιπτώσεις και άλλο η κανονική πράξις της Εκκλησίας.

16. Δεν υπάρχει απαγόρευσις της ψαλμωδίας από γυναίκες; Στην σελ.21, 2^α παράγραφος, λέγει ο κ. Γιάγκου ότι δεν υπάρχει άμεση ή έμμεση απαγόρευση για την ψαλμωδία των γυναικών. Θα του απαντήσωμεν ότι απλώς δεν τις εντόπισε.  Μέσα στην Αγίαν Γραφήν δεν συναντάται αυτολεξεί η φράσις «Αγία Τριάς»  (όπως λέγουν οι Αιρετικοί) αλλά η Αγία Τριάς υπάρχει και αποδεικνύεται ότι υπάρχει από την ιδίαν την Αγίαν Γραφήν. 

1. Η ψαλμωδία, πρόσκομμα στην προσευχήν. Στην σελ. 22 αναφέρει πολύ σωστά ότι η ψαλμωδία δεν πρέπει να γίνεται πρόσκομμα στην προσευχήν.  Πιστεύω όμως ότι εδώ θα μπορούσε να υπενθυμήσει τον σκανδαλισμόν που μπορεί να προκληθεί στους άνδρες από το γυναικείον ψάλσιμον στους ενοριακούς ναούς, που οπωσδήποτε αποτελεί πρόσκομμα στην προσευχήν προς τον Θεόν.

(Συνεχίζεται)

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΩΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΩΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====================

Γράφει ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης (Γεώργιος Καψάνης), Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Ορους για τα Χριστούγεννα:

“Εβδομήντα χρόνια κράτησε η αιχμαλωσία των Ιουδαίων στην Βαβυλώνα. Ανάλογες ή και πιο μακρόχρονες ήσαν και οι νεώτερες δοκιμασίες του χριστιανικού μας λαού. Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήση η τωρινή δική μας δοκιμασία. 

Το μήνυμα των αγίων Τριών Παίδων, το οποίο διαχρονικά περνά μέχρις εμάς σήμερα, είναι η πρόσκλησις σε μετάνοια, στην μετάνοια που εκφράζει η προσευχή τους. Μας προσκαλούν να επιστρέψουμε στην πνευματική παρακαταθήκη, την οποία μας άφησαν οι πατέρες μας και εμείς την ξεχάσαμε, θαμπωμένοι από την αίγλη των φώτων της Εσπερίας και αποχαυνωμένοι από την ευμάρεια της οικονομικής της δήθεν ακμής. 

Εποιήσαμε και εμείς, άρχοντες και αρχόμενοι, «το πονηρόν ενώπιον Κυρίου» και ίσως τώρα συνειδητοποιούμε καλλίτερα τις μεγάλες μας αμαρτίες:

Διώχνουμε τον Χριστό από την παιδεία, για να την κάνουμε πανθρησκειακή. 

Τον απομακρύνουμε από την δημόσια ζωή, διότι μας ενοχλεί η παρουσία Του. 

Καταργούμε την αργία της Κυριακής, επειδή εξυπηρετούνται τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. 

Βλασφημούμε το πανάγιο Πρόσωπό Του με χυδαίες θεατρικές και κινηματογραφικές ταινίες και βιβλία. 

Νομιμοποιήσαμε την διάλυσι της οικογένειας και την φρικτή αμαρτία των εκτρώσεων. 

Ανεχθήκαμε την πλεονεξία των πλουτοκρατών και την διαφθορά στην δημόσια διοίκησι. 

Παραδοθήκαμε στο χρήμα, στην σάρκα, στην δόξα. 

Χάσαμε την ανθρωπιά μας, κλειστήκαμε στην φιλαυτία μας. 

Εγκαταλείψαμε την πατροπαράδοτη ευσέβεια ως αναχρονιστική και εκκοσμικευθήκαμε, για να είμαστε σύγχρονοι και κοινωνικά παραδεκτοί. 

Νοθεύσαμε τα Ορθόδοξα θεολογικά μας κριτήρια, δημιουργήσαμε διάφορες «θεολογίες» που δεν συμφωνούν με την θεολογία των Αγίων Πατέρων μας, αυτοσχεδιάζουμε με αυθάδεια, για να εγκλιματισθούμε δήθεν στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Χάσαμε τον προσανατολισμό μας, και γι’ αυτό γίναμε υποχείριοι των δυναστών. 

Το έχει δείξει επανειλημμένως η Ιστορία, ότι ούτε οι ισχυροί του κόσμου ούτε οι κραταιοί οικονομικοί μηχανισμοί θα μπορούσαν να μας υποδουλώσουν, εάν εμείς δεν είχαμε παρακούσει τον Άγιο Θεό.”

Τι να προσθέσει κανείς στα σοφά λόγια του Αγίου Καθηγουμένου;

Ετσι μιλούν οι πνευματικοί άνθρωποι της Εκκλησίας. Αντί να δακτυλοδείχνουν προς τα έξω για να βρουν την αιτία των δεινών ακολουθούν τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής ότι η αποστασία γεννά την τιμωρία και η μετάνοια τη σωτηρία. Ετσι μιλούν οι ιερωμένοι. Τουλάχιστον αυτοί που έχουν φόβο Θεού και το Ευαγγέλιο φωτίζει την ποιμαντική διακονία και το κήρυγμά τους.

Αλλοι όμως εκπρόσωποι της Εκκλησίας μιλούν για να κνήθουν την ακοή των ανθρώπων. Προσπαθούν να αποσείσουν την ευθύνη από τους ώμους του ποιμνίου τους και το εκτρέπουν να αναζητά  την ευθύνη των δεινών για τα οποία είναι υπεύθυνο σε άλλους φανερούς ή αόρατους εχθρούς. Στις “σκοτεινές δυνάμεις”, στον “Τευτονικό ιμπεριαλισμό”, στο “νεοφιλελευθερισμό” κτλ. χωρίς να αναλογίζονται ότι οι σατανικές δομές του κόσμου, η αντιχριστιανική φυσιογνωμία της κοινωνίας, της οικονομίας και των συστημάτων δεν είναι παρά καρπός της αμαρτωλής μας επιθυμίας.

Ας ακούσουμε τη φωνή ενός φωτισμένου Γέροντα που μας καλεί με πόνο σε μετάνοια ως τη μόνη οδό σωτηρίας.

ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥΣ

ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==============

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Λαρίσης Ιγνάτιος θα γιορτάσει, με κάθε σεμνότητα και χωρίς πολυαρχιερατικά συλλείτουργα, τα ονοματήριά του και δεν θα δεχθεί μάλιστα τις ευχές του ποιμνίου του στο επισκοπείο.

Με την ίδια σεμνότητα τίμησε την εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Νεκτάριος.

Απολύτως προς τιμήν και των δύο αυτών ιεραρχών μας που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των καιρών - όπως τόσοι άλλοι σεμνοί ιεράρχες - και συμπεριφέρονται ανάλογα.

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καισαριανής κ. Δανιήλ (Πουρτσουκλής) όμως γιόρτασε τα δικά του ονοματήρια με τα συνήθη φαιδρά πολυαρχιερατικά συλλείτουργα. 

Εδώ που τα λέμε ποιος περίμενε κάτι καλύτερο από τον Σεβασμιότατο κ. Πουρτσουκλή;

Ούτε και έκανε ασφαλώς εντύπωση η παρουσία των πανηγυρτζίδων ιεραρχών Ιλίου Αθηναγόρα, Κηφισίας Κυρίλλου, Μεσσηνίας Χρυσόστομου, Σύρου Δωρόθεου κτλ. στις φιέστες του Σεβ. Καισαριανής!  

Ο Σεβασμιότατος Πειραιώς όμως τι δουλειά είχε σ’ αυτά τα πανηγύρια;

ΤΟΝ ΠΟΝΕΣΕ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ!

ΤΟΝ ΠΟΝΕΣΕ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====================

Χαράς ευαγγέλια! 

Η σεπτή κορυφή της Εκκλησίας της Μεσσηνίας - τουτέστιν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος (Σαββάτος) - επεσκέφθη την Βασιλεύουσα. 

Ποιος ξέρει τι πήγε να κάνει εκεί;! 

Με τη φόρα που πήρε δεν το αποκλείω να πήγε για να ζητήσει και από τον Παναγιότατο να γονατίσει μπροστά του, όπως γονάτισε - και εξακολουθεί να είναι γονατισμένη - η συντακτική επιτροπή του “Ορθοδόξου Τύπου”.!!!

Αλλά ο Σεβασμιότατος κ. Σαββάτος δεν ήταν ο μόνος υψηλός επισκέπτης του Παναγιότατου! 

“Τη αυτή ημέρα”, που λέμε και στον Ορθρο, ο πρωτοσύγκελος του αείμνηστου Χριστόδουλου π. Θωμάς Συνοδινός μετέβη στο Φανάρι.!!!

Τι τραβά ο καυμένος ο Πατριάρχης μας.!

Ψύλλος στον κόρφο του δεν θα ήθελα να' μουνα!  

Να είναι αναγκασμένος ο δυστυχής να βλέπει τους κάθε Σαββάτους και τους κάθε Συνοδινούς που θυμούνται να τον ενοχλήσουν στο Φανάρι.!!!

Α τον κακόμοιρο! Τον πονά αληθινά η καρδιά μου.

ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΟΤΙ Ο ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ

Ο ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===================

Γράφει στην εφημερίδα “Δημοκρατία” ο κ. Κ. Χολέβας:

“Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έμαθε γράμματα όταν ακόμη διδασκόταν στα σχολεία το κλασικό ρητορικό κείμενο «Λόγος Λυκούργου κατά Λεωκράτους». Εκεί περιείχετο ο όρκος των Αθηναίων εφήβων, η υπόσχεσή τους να αγωνίζονται για την πατρίδα, τα όσια και τα ιερά.

Μία φράση του όρκου θυμήθηκε ο Πρωθυπουργός κατά την ομιλία του στο μνημόσυνο του Κυπρίου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου στις 9 Δεκεμβρίου: «Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω». Δηλαδή: Την πατρίδα δεν θα την παραδώσω μικρότερη από όση την παρέλαβα. 

Ήταν ένας φόρος τιμής στον Τάσσο που είπε ΟΧΙ στο ρατσιστικό σχέδιο Ανάν. Και μία επιβεβαίωση των δεσμών αίματος μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου.

Αυτούς τους δεσμούς εδραίωσε με τη θυσία του πριν από 100 χρόνια ο Δήμαρχος Λεμεσού Χριστόδουλος Σώζος. Ήλθε ως εθελοντής και ζήτησε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο να αγωνισθεί στην πρώτη γραμμή.

Σκοτώθηκε στις 6.12.1912 στη μάχη της Αετορράχης έξω από τα Ιωάννινα. Ήταν ένας από τους πολλούς Έλληνες της Κύπρου που μετείχαν στους Πανελληνίους εθνικούς αγώνες του 1821, του 1912, του 1940. Ο ενιαίος Ελληνισμός τιμά και ευγνωμονεί τον Σώζο και τον Τάσσο διότι μάς διδάσκουν πρότυπα αγωνιστικότητος σε περίοδο γενικευμένης κρίσης.

Βρέθηκα στην Κύπρο μία ημέρα μετά την ψήφιση των μνημονιακών μέτρων από την Βουλή των Αντιπροσώπων. Βρήκα περίσκεψη και αγωνία, αλλά και συγκρατημένη αισιοδοξία ότι και αυτή η καταιγίδα θα περάσει. Οι Έλληνες της Κύπρου κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν οικονομικά και ψυχολογικά μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Ξέρουν να επιβιώνουν.

Στην αίθουσα όπου παρουσίασα την ομιλία μου υπήρχε μία ζωγραφιά με τον Μάρκο Δράκο, ήρωα της ΕΟΚΑ, δίπλα στον Αθανάσιο Διάκο. Οι συνομιλητές μου, κυρίως εκπαιδευτικοί, ήσαν ενοχλημένοι από την προσπάθεια της αριστερής διακυβερνήσεως του Δημήτρη Χριστόφια να αφελληνίσει το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου.

Δεν το επέτυχε, διότι αντέδρασε ο λαός, η Εκκλησία, οι εκπαιδευτικοί. Ευτυχώς στις Προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2013 ο εκλεκτός του Χριστόφια δεν έχει ελπίδες. Είτε εκλεγεί ο Κεντροδεξιός Νίκος Αναστασιάδης, είτε ο Κεντροαριστερός Γιώργος Λιλλήκας όλοι ελπίζουν ότι θα ανακοπεί η εθνική αποδόμηση που ξεκίνησαν το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας. 

Η ιστορική μνήμη του Ελληνισμού είναι ισχυρότερη από τα Μνημόνια."

Με την όλη σημασία του όρου άδολος πατριώτης ο κ. Χολέβας. Συνετός άνθρωπος, γλαφυρός συγγραφέας, σοβαρός μελετητής της Ιστορίας καταγράφει την αισιοδοξία του για την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού. 

Ο κ. Χολέβας γνωρίζει τι έγινε στην Κύπρο την πενταετία της ολέθριας διακυβέρνησης του Νεοκύπριου Προέδρου Χριστόφια, αλλά γνωρίζει επίσης ότι ο Κυπριακός Ελληνισμός έχει αντοχές και δυνάμεις και ότι με επικεφαλής την Εκκλησία έβαλε φραγμό στον επιχειρηθέντα αφελληνισμό της μεγαλονήσου.

Τον ευχαριστούμε θερμά για την γνήσια αγάπη του για την ιδιαίτερη μας πατρίδα και για το πνεύμα αισιοδοξίας που μεταδίδει. 

Χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε αυτή την αισιοδοξία στις αποπνικτικές ώρες που ζούμε! 

Κανείς όμως δεν πρέπει να υποτιμά τα ερείπια που θα παραδώσει ο κ. Χριστόφιας στον όποιο διάδοχό του. Ολα τα γκρέμισε. Το εθνικό μας θέμα, την οικονομία, την αξιοπιστία. Τίποτε δεν άφησε όρθιο.

Αισιοδοξία, λοιπόν, επειδή - όπως λέγει ο κ. Χολέβας -  "η ιστορική μνήμη του Ελληνισμού είναι ισχυρότερη από τα Μνημόνια", αλλά και συνειδητοποίηση ότι περιμένουν δύσκολες ώρες τον Ελληνισμό της Κύπρου.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==========

Πολύ κατατοπιστικό το άρθρο του κ. Γ. Παπαθανασόπουλου, αναφορικά με το παρασκήνο της εκλογής του νέου Πατριάρχη Αντιοχείας, για τον κίνδυνο να διαμφισβητηθεί η εκλογή του για καταστατικούς λόγους, καθώς επίσης να ενισχυθεί - εξαιτίας του τρόπου της εκλογής του - η τάση να αυτοκεφαλοποιηθούν οι Μητροπόλεις του Πατριαρχείου Αντιοχείας στην Αμερική.

Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου Αμερικής Φίλιππος λ.χ. είχε έντονες τάσεις να διαμφισβητήσει την εξάρτηση της Μητρόπολής του από το εμπερίστατο Πατριαρχείο Αντιοχείας, αλλά ας ελπίσουμε ότι το επισφαλές της υγείας του και η κρισιμότητα των καιρών δεν θα τον οδηγήσουν να καταφέρει καίρια πισώπλατη μαχαιριά στην Εκκλησία της Αντιοχείας. Αν και - κακά τα ψέμματα - δεν είναι άνθρωπος που έχει μπέσα.

Φτάνει στο μαρτυρικό Πατριαρχείο ο έσχατος κίνδυνος που αντιμετωπίζει από τους ισλαμιστές που επιζητούν κυριολεκτικά να εξοντώσουν τους χριστιανούς της Συρίας και - ας μην κοροιδευόμαστε - μετ’ ου πολύ και του Λιβάνου.

Παραθέτουμε στη συνέχεια αποσπάσματα του άρθρου του κ. Γ. Παπαθανασόπουλου που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

«ΕΝ ΚΑΜΙΝΩ» Ο ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

=============

Ο νέος Πατριάρχης  και ολόκληρη η Εκκλησία της αποστολικής πόλεως της Αντιοχείας βρίσκονται στο καμίνι της δοκιμασίας, αφού οι Χριστιανοί της Συρίας περνούν μια από τις τραγικότερες περιόδους της ιστορίας τους.

Για την τραγικότητα των ημερών, κατά τις οποίες εξελέγη ο νέος Πατριάρχης  Αντιοχείας αναφέρονται τα ακόλουθα

• Η εξόδια ακολουθία για τον κοιμηθέντα Πατριάρχη Ιγνάτιο δεν ετελέσθη στην, άχρι καιρού, έδρα του Πατριαρχείου,  πρωτεύουσα της Συρίας  Δαμασκό, αλλά στην Βηρυτό, πρωτεύουσα του γειτονικού Λιβάνου. Σημειώνεται ότι η Αντιόχεια σήμερα ανήκει στην Τουρκία. Η Δαμασκός και ολόκληρη η Συρία σπαράσσονται από τον αιματηρότατο εμφύλιο σπαραγμό, αθώα θύματα του οποίου είναι κυρίως οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί. Μετά την ακολουθία η σορός του Πατριάρχη διατηρήθηκε σε ψυγείο στη Βηρυτό και, με άδεια των αντιμαχομένων, μεταφέρθηκε και ετάφη στη Δαμασκό, κοντά στους προηγούμενους Πατριάρχες. 
• Η εκλογή του νέου Πατριάρχου επίσης δεν εγένετο στη Δαμασκό, αλλά στον Λίβανο και συγκεκριμένα στο Ελληνορθόδοξο κέντρο του Μπαλαμάντ, στα βόρεια της χώρας. 
• Για  την εκλογή του νέου Πατριάρχου η Σύνοδος αποδέχθηκε πολλά "κατ' οικονομίαν" στην εκλογική διαδικασία. Ήδη από το 1983 είχε αλλάξει το σύστημα πατριαρχικής εκλογής και είχε από τότε αποκλειστεί η συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου, όπως προέβλεπε ο Κανονισμός εκλογής του 1955. Αυτή τη φορά η ψηφοφορία δεν έγινε στην έδρα του Πατριαρχείου και ο εκλεγείς Πατριάρχης δεν διέθετε το προβλεπόμενο από το άρθρο 32 του ισχύοντος Κανονισμού εκλογής στοιχείο, της συμπλήρωσης πέντε ετών διακονίας σε Μητρόπολη. Κατά μία άλλη πληροφορία δεν ήταν καν στο τριπρόσωπο, αλλά κατά τη διαδικασία επικράτησε στους παρόντες 18 (μία άλλη πληροφορία ομιλεί για 20) Μητροπολίτες - μέλη της Πατριαρχικής Συνόδου, η άποψη να εκλέξουν τον 57χρονο Μητροπολίτη Κεντρώας και Δυτικής Ευρώπης Ιωάννη ως τον 158^ο Πατριάρχη Αντιοχείας. Κατά την αποφασιστικής σημασίας εκτίμησή τους θεωρήθηκε ο ικανότερος να αντιμετωπίσει τις δυσχερέστατες καταστάσεις  που περνά το Πατριαρχείο και το ποίμνιο του, το οποίο υπολογίζεται σε 2,5 εκατομμύρια και περιλαμβάνει τους Ελληνορθοδόξους της Συρίας, του Ιράκ, του Λιβάνου και της διασποράς, κυρίως στην Ευρώπη και στην Αμερική. Ελπίζεται να μην υπάρξουν ενστάσεις και αντιρρήσεις για την εκλογή του νέου Πατριάρχη κυρίως από τους Μητροπολίτες που απουσίασαν από τη διαδικασία, και να μην ενταθούν οι τάσεις αυτονόμησης των Μητροπόλεων της Αμερικής. Το Πατριαρχείο Αντιοχείας διαθέτει 29 Μητροπολίτες στη Συρία, στο Ιράκ, στον Λίβανο, στην Αμερική και στην Ευρώπη, δέκα Μητροπολίτες στην Αυτόνομη Εκκλησία των ΗΠΑ και επτά πατριαρχικούς βοηθούς Επισκόπους.  

Η τραγική κατάσταση που έχει να αντιμετωπίσει ο νέος Πατριάρχης

Ο νέος Πατριάρχης Αντιοχείας έχει να αντιμετωπίσει τον εμφύλιο στη Συρία και τις επιπτώσεις που θα έχει στο Ελληνορθόδοξο ποίμνιο η πιθανολογούμενη επικράτηση των ισλαμιστών. Ήδη από την αρχή του εμφυλίου οι Χριστιανοί υποφέρουν όλο και περισσότερο και  εναγωνίως αναζητούν τρόπους να μεταναστεύσουν. Στο Πατριαρχείο φοβούνται ότι στη Συρία θα επαναληφθεί το προηγούμενο του Ιράκ. Εκεί μετά την επικράτηση του καθεστώτος, που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, αυξήθηκαν οι επιθέσεις κατά των Χριστιανών. Σήμερα έχουν μείνει ελάχιστοι, με τάσεις να μη μείνει κανένας τους στη χώρα. 

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της επιδιώκουν την αλλαγή του αυταρχικού καθεστώτος Άσαντ με ένα χειρότερο ισλαμιστικό καθεστώς, χωρίς να υπολογίζουν τις επιπτώσεις που αυτή η αλλαγή θα έχει στους Χριστιανούς και στην γενικότερη γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής.

Η θέση της Ελλάδας   

Ήταν ευχάριστη έκπληξη για όλους όσοι δεν βλέπουν τον Ελληνισμό κλεισμένο στα σύνορα της Ελλάδας το ότι ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στο μέλλον των Ελληνορθοδόξων και γενικότερα των Χριστιανών της Συρίας. Όπως είπε στις αποφάσεις και στις ενέργειες όσων υποστηρίζουν την πτώση του καθεστώτος Άσαντ θα πρέπει να υπάρχει και η διάσταση της τύχης των περίπου δύο εκατομμυρίων Χριστιανών στη Συρία.  

Έως σήμερα στους Ελληνορθοδόξους της Συρίας υπάρχει μια διχαστική τάση μεταξύ εκείνων που, υπό την ηθική και κοινωνική πίεση των πολύ ολιγότερων Συρορθοδόξων μονοφυσιτών, επιζητούν την αραβοποίηση του Πατριαρχείου και εκείνων που, χωρίς να αρνούνται την πραγματικότητα, παραμένουν στενά συνδεδεμένοι με τις ρίζες τους, που βρίσκονται στη Βυζαντινή Ρωμιοσύνη. 

Ο προηγούμενος Πατριάρχης ήταν υπέρ της πρώτης τάσης. Σπούδασε στη ρωσικής αντίληψης σχολή του Αγίου Σεργίου, στο Παρίσι, και  αρνείτο να ομιλήσει ελληνικά. Πρέπει να σημειωθεί ότι στην εκλογική διαδικασία, όταν αναδείχθηκε Πατριάρχης, είχαν σημειωθεί λάθη εκ μέρους του ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών, με συνέπεια η τάση του αυτή να ενισχυθεί. Πάντως μετά την επίσκεψη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου στη Δαμασκό, το 1999, την ανταπόδοση της επίσκεψης του Πατριάρχου στην Αθήνα, το 2004, την ενίσχυση της ποικίλης βοήθειας, που προσέφερε και προσφέρει η Εκκλησία της Ελλάδος προς το Πατριαρχείο της Αντιοχείας, καθώς και την αύξηση των υποτροφιών για να σπουδάζουν Σύριοι Ορθόδοξοι στην Ελλάδα και μάλιστα σε διάφορες επιστήμες, έχει αλλάξει το κλίμα και απόδειξη είναι η εκλογή του νέου Πατριάρχη, ο οποίος είναι ελληνομαθής και με επίγνωση της πνευματικής κληρονομιάς, που φέρει στην ψυχή του. 

Έχει τελειώσει τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, από όπου έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα, σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και πήρε το πτυχίο της βυζαντινής μουσικής, γνωρίζει άριστα την ελληνική και έχει μεταφράσει στα αραβικά έργα Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας, καθώς και τον βίο του Αγίου Νεκταρίου, του θαυματουργού.