ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ‘’ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ’’ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ;

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ‘’ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ’’ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ;

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Μπορούμε να μιλούμε για εκκλησιαστική οικονομία σε θέματα αληθειών της Πίστης μας; Μπορεί να υπάρξει συγκατάβαση σε θέματα εκκλησιαστικής ορολογίας; Μπορεί να υπάρξει τέτοια επιείκεια, που να αντιβαίνει στην αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ότι αυτή αποτελεί τη Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία; Μπορούμε να θεωρήσομε ως οικονομία με διάκριση, την επιμονή χρήσης της ονομασίας ‘’εκκλησίες’’ για τις διάφορες αιρετικές κοινότητες και ομάδες; Δεν είναι επιτρεπτό να «προσλαμβάνωμεν το αλλότριο, φθείροντες το ημέτερον, ό κακών όντως εστίν οικονομών», λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (PG 35, 1124).

Πως μπορεί επίσης να τεθεί θέμα εκκλησιαστικής οικονομίας για τη «Δήλωση του Τορόντο», που τιτλοφορείται «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», όταν στην παράγραφο 5 αναφέρεται ότι «Οι εκκλησίες-μέλη του Π.Σ.Ε. αναγνωρίζουν στις άλλες εκκλησίες στοιχεία της αληθούς εκκλησίας*»;. Ποια αναγνώριση στοιχείων αληθούς εκκλησίας μπορούμε να αναγνωρίσουμε, ως έκφραση εκκλησιαστικής οικονομίας, στους Πεντηκοστιανούς, στους Λουθηρανούς, στους Μεθοδιστές και στις λοιπές αιρετικές ομάδες; 

Μπορούμε να θεωρήσομε δείγμα εκκλησιαστικής οικονομίας το αναφερόμενο την παράγραφο 8 της «Δήλωσης του Τορόντο», ότι δηλαδή «Οι εκκλησίες-μέλη εισέρχονται σε πνευματικές σχέσεις για να οικοδομηθεί το Σώμα του Χριστού και να ανακαινισθεί η ζωή των εκκλησιών*»; Πότε στην ιστορία της Εκκλησίας έχει ειπωθεί τέτοιος λόγος; Θα μπορούσε ποτέ κανείς εκ των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, να αναφέρει ότι το Σώμα του Χριστού θα οικοδομηθεί από τις πνευματικές σχέσεις με αιρετικούς; Μπορεί να υπάρξει εκκλησιαστική οικονομία για τέτοια απαράδεκτη αναφορά; «Οικονομητέον γαρ ένθα μη παρανομητέον», αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. 

Ο μ. Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης, ο οποίος διετέλεσε καθηγητής του Κανονικού Δικαίου, ορθά επισημαίνει ως προϋπόθεση για την εκκλησιαστική οικονομία το εξής: «εφ’ όσον παραμένει αλώβητος η ευσέβεια και η του δόγματος ακεραιότης» (Ιερωνύμου Κοτσώνη - Προβλήματα της ‘’Εκκλησιαστικής Οικονομίας’’).

Κύριο χαρακτηριστικό της εκκλησιαστικής οικονομίας είναι το πρόσκαιρο. Ένας ακόμα λόγος που αναιρεί την επιμονή στην εκκλησιαστική οικονομία, για να μην αποσυρθεί ο όρος ‘’εκκλησίες’’ για τις αιρετικές ομάδες ή κοινότητες. Aκόμα μια απόδειξη ότι τούτο δεν αποτελεί οικονομία, είναι το γεγονός ότι δεν αποτελεί μια πρόσκαιρη απόκλιση, αλλά στο διηνεκές θα καταγράφει την απόκλιση από τη Ορθόδοξη εκκλησιολογία. «Των οικονομιών αι μεν προς καιρόν γεγόνασι παρά των πατέρων, ου δε το διηνεκές έχουσι», λέγει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. «Ο κατ’ οικονομίαν λοιπόν ποιών τι, ουχ απλώς καλόν τούτο ποιεί, αλλ’ ως προς καιρόν χρειώδες», αναφέρει ο Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας. Και φυσικά οι Άγιοι αυτοί δεν αναφέρονται σε εκκλησιαστική οικονομία για θέματα αληθειών της Πίστης μας.

Στις Οικουμενικές Συνόδους διαφυλάχθηκε η αλήθεια της Ορθόδοξης Πίστης μας και τηρήθηκε με μεγάλη ακρίβεια η εκκλησιαστική ορολογία. Ουδέποτε τέθηκε θέμα εκκλησιαστικής οικονομίας στις Οικουμενικές Συνόδους, σε θέματα αληθειών της Πίστης μας. Δεν μπορεί να εφαρμοσθεί εκκλησιαστική οικονομία επί των δογματικών ορίων και γενικότερα των αληθειών της Πίστης μας. 

*«Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θεολογίας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (Στυλιανού Χ. Τσομπανίδη)

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΡΧΙΜ. Ι. ΚΩΣΤΩΦ, ΠΕΡΙ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

_______

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Περί εκτρώσεων, Εκδ. Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Αθήνα 2016, σς. 175.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Δεν στεγνώνει, όπως φαίνεται από τα πράγματα, ο κάλαμος του καλού ποιμένος π. Ιωάννη και ου σβεννύται ο λύχνος αυτού όλην την νύκτα. Ακατάβλητος από τον κόπο επιμένει να ανατέμνει τα έλκη και τα τραύματα, που κατατρύχουν και κατατρέχουν τον άνθρωπο της εποχής μας. 

Όπως προείπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, σήμερα ο διάβολος εχεί βγει από το καβούκι του. Έτσι το σύνδρομο του αιμοδιψούς κι αιμοχαρούς  Ηρώδη κι η μανία της Μήδειας, όχι μόνο δεν κρύβονται αλλά παρελαύνουν στους δρόμους ως «δικαιώματα» και τα κοινοβούλια (γράφε κυνοβούλια) τα νομοθετούν σε πλείστες χώρες ως νόμους του κράτους!!! ενώ  οι φορολογούμενοι είναι υποχρεωμένοι να συνεισφέρουν για να πληρωθούν με το παραπάνω οι ανίδρωτοι χασάπηδες για τον «κόπο» τους. 

Συγκλονισμένος από το βουβό δράμα και το ανήκουστο έγκλημα της σφαγής τόσων και τόσων αγέννητων παιδιών (μιλάμε για εκατομμύρια) ανασκουμπώνεται για να πολεμήσει, τη φορά αυτή, τον αγριωπό δαίμονα του φόνου, που ακολουθεί, στην προκειμένη περίπτωση, νομοτελειακά το δαίμονα της πορνείας. Ομολογώ πως με συγκλόνισε η φωτογραφία που κοσμεί το εξώφυλλο. Τα πέντε παιδιά, τα πέντε μπουμπούκια, που χαμογελούν αθώα κι αφοπλιστικά μπροστά στο φακό, δεν λένε απλώς χίλιες λέξεις, αλλά μας κελαΐδούν αφώνως το τραγούδι της ζωής, μας μιλάνε για τους γονείς τους που δεν τα σκότωσαν εν ψυχρώ με τη «βοήθεια» κάποιου χασάπη με μπλούζα ιατρική, αλλά τους έδωσαν το δώρο της ζωής και ξημεροβραδυάζονται για να τ’ αναθρέψουν. 

Δεν χρειάζεται ν’ αραδιάσω τα προτερήματα ή τα χαρίσματα του συγγραφέα διότι θα ισοδυναμούσε με παραβίασιν ανοικτής θυρας. Όμως, για να πάρει ο αναγνώστης μια ιδέα για το γράψιμο του π. Ιωάννου στο παρόν βιβλίο, του παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα: «Η λογική των υποστηρικτών των αμβρώσεων είναι κυριολεκτικά εξοργιστική. Λένε: Οι αμβλώσεις παίρνουν έκτασι, άρα πρέπει να νομιμοποιηθούν για να μη δημιουργούν προβλήματα. Σπουδαία λογική! Με την ίδια λογική αύριο θα μας πουν: Τα νακρωτικά παίρνουν έκτασι. Να τα αφήσουμε ελεύθερα για να μην δημιουργούν προβλήματα στους τοξικομανείς, τους παραγωγούς και τους εμπόρους!». 

Δώστε το βιβλίο και σ’ άλλους, διαδώστε το χωρίς δισταγμό, μήπως και γλυτώσει κανένα αθώο, μικρό, ανυπεράσπιστο ανθρώπινο πλάσμα από τα νύχια «του εχθρού άμα και ανθρωποκτόνου» και των συνεργατών και ακολούθων του, είτε γονείς λέγονται αυτοί, ή συγγενείς, ή φίλοι, ή γιατροί και νοσοκόμοι, ή επιχειρηματίες ή τέλος πολιτικοί, δικαστές και νομοθέτες. Για να μπορούμε ν΄αντικρύζουμε κι άλλα χαμόγελα σαν κι αυτά που εμφανίζονται στο εξώφυλλο.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΚΚΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΚΚΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε ότι ο Πανιερότατος Μητροπολίτης Κύκκου κ. Νικηφόρος έκανε τρεις παρεμβάσεις στη Σύνοδο της Κρήτης.

Μια για το κείμενο “Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον”, μια για το κείμενο “Το μυστήριο του γάμου και τα κωλύματα αυτού” και μια για το κείμενο “Η σπουδαιότης της νηστείας και η τήρησις αυτής σήμερον”.

Και οι τρεις παρεμβάσεις έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι πολύ αντιπαραδοσιακές και φιλελεύθερες.

Ο Πανιερότατος Κύκκου φαίνεται να ενοχλείται από τη νηστεία των Αγίων Αποστόλων - και όχι μόνον- και να θέλει την κατάργησή της, ευνοεί το γάμο των κληρικών και μετά τη χειροτονία τους, ενώ δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα να χαρακτηρίσει ως Εκκλησίες τις κοινότητες των αιρετικών.

Εκφράζουμε βαθύτατη θλίψη για τις παρεμβάσεις του Πανιερότατου οι οποίες ευτυχώς δεν έγιναν δεκτές από τη Σύνοδο της Κρήτης με εξαίρεση το χαρακτηρισμό των αιρετικών ως Εκκλησία.

Είναι πολύ λυπηρό το φαινόμενο ο Ηγούμενος μιας Μονής -εκκοσμικευμένης Μονής έστω- να παρουσιάζεται σε Σύνοδο δέκα Ορθοδόξων Εκκλησιών και να προτείνει κατάργηση των Ιερών Κανόνων και των Όρων της πίστης μας.

Οι μοναχοί ήταν πάντοτε υπέρ της τήρησης της ακριβείας στα θέματα της πίστεως και με την ασκητική τους ζωή και θεολογία κατόρθωναν να εξουδετερώνουν τις τάσεις εκκοσμίκευσης στην Εκκλησία.

Η στάση του Πανιερότατου Κύκκου δυστυχώς κινήθηκε προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση γεγονός που προκαλεί θλιβερές σκέψεις και μεγάλο σκανδαλισμό στους πιστούς.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ή ΝΑ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ή ΝΑ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Δημοσίευμα παρουσίασε κατάλογο οκτώ επισκόπων που αρνήθηκαν να υπογράψουν το κείμενο “Η σχέση της Ορθοδοξίας με του ετερόδοξους”. Από αυτούς μέχρι στιγμής ο Πανιερότατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας κ. Βασίλειος προέβη σε δήλωση με την οποία διαψεύδει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό. Αντίθετα ο Πανιερότατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος επιβεβαίωσε την πληροφορία ότι όντως δεν υπέγραψε το εν λόγω κείμενο.

Οι υπόλοιποι επίσκοποι που φέρονται να μην το υπέγραψαν τηρούν για ανεξήγητους λόγους σιγή ιχθύος.

Στο μεταξύ ο γνωστός αναλυτής κ. Γιώργος Παπαθανασόπουλος δίδει την πληροφορία ότι ο Σεβ. Ναυπάκτου υπέγραψε μεν το κείμενο “με κάθε επιφύλαξη”. Αληθεύει η πληροφορία; Παρακαλούμε θερμά τον Σεβ. Ναυπάκτου να λύσει τη σιωπή του και να ενημερώσει το ποίμνιο της Εκκλησίας για το πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΘΕΟΥ ΜΙΚΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΘΕΟΥ ΜΙΚΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ.

ΒΕΒΑΙΑ ΕΔΩ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΛΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΕ.

ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΒΟΣΤΩΝΗΣ ΜΕΘΟΔΙΟ ΣΤΗ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

ΔΕΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ 1.39.50 ΚΑΙ ΜΕΤΑ.

Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΕΙ ΑΔΕΛΦΙΚΟ ΑΣΠΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΒΟΣΤΩΝΗΣ ΜΕΘΟΔΙΟ.

ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΦΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΝΕΡΓΑ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ "ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ" ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ.

Η ΚΑΚΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΕΝΩ ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ Η ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΛΑΜΑΝΤ.

ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΠΟΥ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΝΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ.

Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΗ;

Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΗ;

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς 

=====

Δεν είχαμε σκοπό να ασχοληθούμε εκ νέου με το μακροσκελέστατο, (38 σελίδων), άρθρο του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αβύδου κ. Κυρίλλου με τίτλο «Εμπιστεύομαι την Εκκλησία».

Ωστόσο επειδή ο κατά τα άλλα αγαπητός και σεβαστός Θεοφιλέστατος, (στο εξής Θ.Α.Κ.), θεώρησε αναγκαίο να απαντήσει στον σχολιασμό μας, υπακούοντας στην προτροπή του Σεβασμιωτάτου μας και ζητώντας τις ευχές του, θα μπούμε και πάλι στον κόπο να δώσουμε νέες εξηγήσεις, και απαντήσεις, αλλά και να θέσουμε ερωτήματα.

1.) Επισημάνατε ότι ο χριστιανικός κόσμος «μετά από μια δεύτερη χιλιετία διχασμού, αμοιβαίας αποξένωσης και αλλοτρίωσης στον τελευταίο κυρίως αιώνα της δεύτερης χιλιετίας αισθάνθηκε την ανάγκη του διαλόγου και της προσέγγισης». Σχολιάσαμε: «Η Ορθοδοξία, πιστή στην ταυτότητά της και στην αδιάκοπη ποιμαντική της πράξη απέναντι στους εξερχομένους από τους κόλπους της αιρετικούς και σχισματικούς, αμέσως μετά το σχίσμα του 1054 και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα διεξήγαγε σειρά θεολογικών διαλόγων μαζί τους, μεριμνώντας για την επιστροφή τους στην εν Χριστώ Αλήθεια». Πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπήρξε αποξένωση όπως ισχυρίζεστε. Τι απαντάτε εσείς σ’ αυτό: Απολύτως τίποτα. Τι έχετε να μας πείτε για τους συγχρόνους Διαλόγους; Έχουν χρεοκοπήσει ναι, η όχι; Είναι ορθόδοξα τα κείμενα του Balamand, της Ραβένας, του Πόρτο Αλέγκρε, και του Πουσάν, ναι η όχι; 

2.) Παρά κάτω γράφετε: «όταν διαλέγεσαι με αυτούς που κάποιοι καλούν αιρετικούς, κάποιοι άλλοι τους καλούν ετεροδόξους, ουσιαστικά βάζεις ανάχωμα…». Σχολιάσαμε: «Οι σύγχρονοι Διάλογοι που γίνονται εδώ και πολλές δεκαετές πόσο ‘ανάχωμα’ επέφεραν στην προσηλυτιστική δράση του Παπισμού μέσω της Ουνίας, η των προτεσταντών στις Ορθόδοξες χώρες»; Τι απαντάτε εσείς στον σχολιασμό μας αυτό; Απολύτως τίποτα.

3.) Παρά κάτω γράφετε: «Καλείσαι και μπορείς να αντιμετωπίσεις από κοινού τις προκλήσεις του κόσμου της αθεΐας και η αντιμετώπιση είναι για προφανείς λόγους αποτελεσματικώτερη». Σχολιάσαμε: «Η αίρεση είναι κατά τον άγιο [Γρηγόριο τον Παλαμά] ένα δεύτερο είδος αθεΐας. Πως λοιπόν μπορεί σήμερα η Ορθοδοξία να αντιμετωπίσει  ‘από κοινού, [με τους  αθέους, παπικούς], τις προκλήσεις του κόσμου της αθεΐας’; Αυτό είναι αδύνατο διότι ο δαίμονας της αθεΐας δεν καταπολεμείται και δεν αντιμετωπίζεται με άλλο δαίμονα, τον δαίμονα της αιρέσεως». Τι απαντάτε εσείς σ’ αυτό: Απολύτως τίποτα.                  

4.) Παρά κάτω αρχίζετε να σχολιάζετε το κείμενο: «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον». Στο σχολιασμό του άρθρου 22 αναφέρετε ότι «η γνησιότητα της Ορθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται …δια της Εκκλησίας αποφαινομένης εν συνόδω, δια της λειτουργίας του συνοδικού συστήματος που αποτελούσε στην ιστορική πορεία της Εκκλησίας και αποτελεί μέχρι σήμερα τον αρμόδιο κριτή περί των θεμάτων πίστεως». Δεν επισημαίνετε δηλαδή κανένα λάθος στη διατύπωση του άρθρου 22. Σχολιάσαμε: «Το άρθρο 22 είναι με τέτοιο τρόπο διατυπωμένο, ώστε να προδικάζει το αλάθητο των αποφάσεων της μέλλουσας να συνέλθει Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Θεωρεί, ότι ‘η διατήρησις της γνησίας ορθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον δια του συνοδικού συστήματος, το οποίον ανέκαθεν εν τη Εκκλησία απετέλει τον αρμόδιον και έσχατον κριτήν περί των θεμάτων της πίστεως’. Στο άρθρο αυτό παραγνωρίζεται το ιστορικό γεγονός, ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία έσχατο κριτήριο είναι η γρηγορούσα δογματική συνείδηση του πληρώματος της  Εκκλησίας, η οποία στο παρελθόν επεκύρωσε, η θεώρησε ληστρικές ακόμη και Οικουμενικές Συνόδους. Το συνοδικό σύστημα από μόνο του δεν διασφαλίζει μηχανιστικά την ορθότητα της ορθοδόξου πίστεως. Αυτό γίνεται μόνο, όταν οι συνοδικοί Επίσκοποι έχουν μέσα τους ενεργοποιημένο το Άγιο Πνεύμα και την Υποστατική Οδό, τον Χριστό, οπότε ως συν-οδικοί είναι στην πράξη και «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι». Τι απαντάτε εσείς στον σχολιασμό μας αυτό; Απολύτως τίποτα.                  

5.) Παρά κάτω γράφετε: «Η μαρτυρία και ο διάλογος της Ορθόδοξης Εκκλησίας με το λοιπό χριστιανικό κόσμο δίδεται και οφείλει να δίδεται επί τη βάσει της αποστολικής παραδόσεως και πίστεώς μας», συμφωνώντας απολύτως με την διατύπωση του άρθρου 24. Σχολιάσαμε: «Μπορούμε να πούμε ότι στους μέχρι τώρα γενομένους διαλόγους η Ορθόδοξη Εκκλησία έδωσε την μαρτυρία ‘της αποστολικής παραδόσεως και πίστεώς μας; Τι μαρτυρούν τα κείμενα του Balamand κ.λ.π. τα οποία μνημονεύσαμε προηγουμένως;». Ποια είναι η απάντησή σας στον σχολιασμό μας αυτό; Καμία.

(Συνεχίζεται)

ΕΞΙ ΚΥΚΚΩΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

ΕΞΙ ΚΥΚΚΩΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

Tου θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Έμπλεοι ενθουσιασμού δημοσιογράφοι του εκκλησιαστικού τύπου μετέδωσαν από τη Σύνοδο του Κολυμβαρίου: «Στη Σύνοδο συνέβη το εξής πρωτόγνωρο γεγονός: Έξι (6) επίσκοποι προερχόμενοι από την Μονή της Παναγίας του Κύκκου συμμετείχαν στις εργασίες της». Δεν θα διαφωνήσουμε με τον δημοσιογράφο που «ξετρύπωσε» την εντυπωσιακή, ομολογουμένως, πληροφορία. 

Τω όντι, στην ως άνω σύναξη, συμμετείχαν, εκ μέρους της κατά Κύπρον Εκκλησίας, οι μητροπολίτες Κύκκου και Τηλλυρίας Νικηφόρος, Κυρηνείας Χρυσόστομος και Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας, ενώ από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας οι Καλής Ελπίδος Σέργιος, Ζιμπάμπουε Σεραφείμ και Κυρήνης Αθανάσιος. Όμως, όταν αφήσουμε στην άκρη τους αριθμούς κι αρχίσουμε να μετράμε τα πράγματα με όρους θεολογικούς τα πιο πάνω μαθηματικά δεδομένα δεν μας εντυπωσιάζουν, ούτε μας προξενούν κανενός είδους ενθουσιασμό. Σκεφθείτε πόσοι ήταν οι Παπικοί αντιπρόσωποι στην ψευδοσύνοδο της Φερράρας –Φλωρεντίας του 1438-39, πόσοι αριθμητικά ήσαν οι λατινόφρονες «Ορθόδοξοι» κι ότι μόνο ΕΝΑΣ ήταν ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, αρχιεπίσκοπος Εφέσου. Τελικά ΜΟΝΟΣ του αυτός, εις αλλά λέων, γκρέμμισε τα αιρετικά τείχη της  Ιεριχούς και μελώδησε μέλος εναρμόνιον Θεολογίας. ΑΥΤΟΣ είναι που ανάγκασε τον αιρεσιάρχη της Ρώμης Ευγένιο Δ΄να ομολογήσει: itaque nihil fecimus («όθεν εποιήσαμεν ουδέν») κι όχι ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι, που είχαν εν τω μεταξύ μετατραπεί σε αγέλη του Παπισμού. 

Στους Πανιερωτάτους μητροπολίτες που προέρχονται από την παλαίφατη Μονή του Κύκκου και δη στον Καθηγούμενο κ. Νικηφόρο απλώς θυμίζουμε την επιγραφή που (όπως αναφέρει το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ) εμφανίστηκε στον τοίχο την ώρα που, διασκέδαζε με τους καλεσμένους του ο βασιλιάς της Βαβυλώνος Βαλτάσαρ: Μενέ, θεκέλ, φαρές. 

Τους υποβάλλω επίσης το ερώτημα: Πανιερώτατοι,γιατί δεν υπεραπισθήκατε την πίστιν την αμώμητον και αφήσατε να αλωνίζουν οι οικουμενιστές; Ήταν ανάγκη να ονομάσετε «Εκκλησίες» τον εκπεσόντα της αληθείας Παπισμό, τον κακόφρονα και κατακερματισμένο Προτεσταντισμό, τον παραπαίοντα Αγγλικανισμό με τις γυναίκες «επισκόπους» και τον καταδεδικασμένον από Οικουμενικές (κι όχι δικαιολογημένα αμφισβητούμενες) Συνόδους Μονοφυσιτισμό; Όσο κι αν κραυγάζει, μετά υψηλού κηρύγματος, υψηλά ιστάμενος ταγός ότι οι πιο πάνω  ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ είναι (άκουσον, άκουσον!!!) «αδελφές Εκκλησίες» οι ιεροί κανόνες, που καταπατήθηκαν σκαιότατα στο Κολυμβάριο, βοούν και λέγουν: αέρα δέρετε και μάτην κοπιάτε. Ή μήπως έχετε κι εσείς την εντύπωση πως είναι «σκωληκόβρωτοι»;

Η ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ, ΕΝΑΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΝΙΤΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ ΣΤΗ ΣΛΟΒΑΚΙΑ

Η ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΛΗ ΘΕΛΗΣΗ, ΕΝΑΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΝΙΤΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ ΣΤΗ ΣΛΟΒΑΚΙΑ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Το πρόβλημα της Ουνίας στη Σλοβακία, είναι ένα από τα πολλά προβλήματα που η δολιότητα των Παπικών ‘’κατάφερε’’ να υπάρχει ως μόνιμη αιτία, για αποκοπή Ορθοδόξων από τη Μία Αγία Εκκλησία. Πολλά δεινά έχουν υποστεί οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί από τους ουνίτες στη Σλοβακία. Η ονομασία της αιρετικής αυτής κοινότητας στη Σλοβακία που είναι ‘’Βυζαντινή Καθολική Εκκλησία στη Σλοβακία’’, αρκεί για αντιληφθεί κανείς την επικινδυνότητα της ουνιτικής δολιότητας στη χώρα αυτή.

Προσπάθησαν δολίως να παρουσιάσουν οι Παπικοί τους ουνίτες, ως κάτι το ενδιάμεσο ανάμεσα στους Ορθόδοξους και τους Παπικούς. Οι ουνίτες χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο πίεσης, βίας, αλλά και δολιότητος, για να θέσουν αρκετοί Ορθόδοξοι εαυτούς εκτός Εκκλησίας. «Γκραικολατίνους» τους αποκάλεσε ο Άγιος Μάρκος ο Εφέσου. «Δούρειο ίππο» τους αποκάλεσε ο Άγιος Πορφύριος. Ο Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ τους ονόμασε «λύκους εν σχήματι προβάτων», στην εγκύκλιο του 1989/ 24 Μαρτίου1907.

Είναι χαρακτηριστική η διήγηση του π. Ιωάννη Ζόζουλακ, καθηγητή στην Ορθόδοξη  Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Πρέσοβ της Σλοβακίας, για τη συνάντηση που είχε με τον Άγιο Παΐσιο στο Άγιο Όρος*. Ανέφερε ο π. Ιωάννης Ζόζουλακ στον  Άγιο Παΐσιο, τη μεγάλη δοκιμασία των Ορθοδόξων Χριστιανών στη Σλοβακία από τους ουνίτες και του περιέγραψε τις σκληρές επιθέσεις των παπικών εναντίον των Ορθοδόξων που έγιναν το έτος 1990. Του ανέφερε ότι μπροστά στα μάτια του οι ουνίτες κτυπούσαν ένα Ορθόδοξο ιερέα και λίγο έλειψε να τον κτυπήσουν και αυτόν. Του ανέφερε επίσης ότι οι ουνίτες πήραν με τη βία πολλούς ναούς και επί πλέον κατάφεραν στη Σλοβακική Βουλή να ψηφίσουν ένα φοβερό νόμο επί τη βάσει του οποίου πήραν τους υπόλοιπους Ναούς των Ορθοδόξων. Ο Άγιος Παΐσιος τον παρηγόρησε λέγοντάς του «Μη φοβάσαι παιδί μου, ο Θεός σας αγαπά και είναι μαζί σας. Θα σας βοηθήσει και η Εκκλησία σας θα πάει καλά. Να κάνουμε κι εμείς καμιά προσευχούλα και θα δεις». 

«Πρώτα οι ουνίτες μας πήραν το κτίριο της επισκοπής στο Πρέσοβ», αναφέρει ο π. Ιωάννης Ζόζουλακ σε διήγησή του  στο περιοδικό ‘’Ορθόδοξος Φιλόθεος μαρτυρία’’ (Έκδοσις- Ορθόδοξη Κυψέλη), «μετά το κτίριο της Ορθόδοξης Σχολής με το οικοτροφείο και επίσης 46 εκκλησίες. Οι ουνίτες πήραν και την Επισκοπή από τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Ιωάννη στην πόλη Μιχαλόβτσε, ο οποίος δεν μπορούσε να λειτουργήσει». Επίσης αναφέρεται στο εν λόγω περιοδικό στην αρπαγή 90 Ναών Ορθοδόξων. Είτε με τη βία, είτε με δολιότητα παρέσυραν στην Ουνία αρκετούς Ορθόδοξους. Προς τούτο συνέβαλαν τα μέγιστα το Βατικανό και οι Ιησουίτες. Μη λησμονούμε ότι η Ουνία δημιουργήθηκε από Ιησουίτες, στην Πολωνία, με σκοπό τον εκλατινισμό των Ορθοδόξων της Πολωνίας και της Νοτιοδυτικής Ρωσσίας. 

Το πρώτο βήμα λοιπόν που πρέπει οι Ορθόδοξοι να κάνουμε, εάν θέλουμε να προστατέψουμε τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, αλλά και εάν αγαπούμε και τους ουνίτες, είναι η μη αναγνώριση εκκλησιαστικότητας στις αιρετικές ουνιτικές κοινότητες. 

Είναι τούτο ακρότητα; Αν προσμετρήσει πόσους Ορθοδόξους Χριστιανούς παρέσυραν στις εκτός Εκκλησίας ουνιτικές κοινότητές τους, είτε με βία είτε με δόλο, θα αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος της Ουνίας στη Σλοβακία. Δεν πρέπει να περιμένομε δείγματα καλής θέλησης από τους Παπικούς στο οξύτατο πρόβλημα της Ουνίας. Η εν αληθεία καλή θέληση εναπόκειται σε μας τους Ορθόδοξους, και θα αποδειχθεί ως τέτοια, μόνο με την μη αναγνώριση εκκλησιαστικότητας στις αιρετικές ουνιτικές κοινότητες.

*Από κείμενο που δημοσιεύτηκε στο “Βήμα Ορθοδοξίας”, και που τιτλοφορείται ‘’Μια συνάντηση με τον Γέροντα Παΐσιο και τα αίσχη της Ουνίας’’ (4/5/2016), του π. Ιωάννη Ζόζουλακ.

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ! ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ -ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ- ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ;

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ! ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ -ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ- ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Θρησκευτικά”:

«Έχει κυκλοφορήσει σε ορισμένα μέσα ηλεκτρονικής πληροφόρησης ότι δεν έχω υπογράψει τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Διαψεύδω κατηγορηματικά την πληροφορία αυτή την οποία θεωρώ υποβολιμαία» τονίζει o Μητροπολίτης Κωνσταντίας στη δήλωσή του προς το Amen.gr  και συνεχίζει: «Εάν μερικοί επιθυμούν να έχουν οπαδούς για να αυξήσουν τον αριθμό εκείνων που αρνήθηκαν να υπογράψουν, να δημιουργήσουν πρόβλημα στην Εκκλησία της Κύπρου ή να γίνουν αίτιοι διχασμού της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν θα γίνω συνεργός σε αυτή την προσπάθειά τους. Υπέγραψα κανονικά όλα τα κείμενα όπως μου επιβάλλει η αρχιερατική μου συνείδησή».

Υπενθυμίζεται ότι ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Αμμόχωστου είναι ένας από τους Ορθόδοξους Ιεράρχες που έχει εργαστεί συστηματικά για την ενότητα των χριστιανών και έχει προσφέρει σημαντικά στην οικουμενική κίνηση.”

Καταρχήν να επαινέσουμε τον Πανιερότατο Μητροπολίτη Κωνσταντίας κ. Βασίλειο επειδή είχε την εντιμότητα να διαψεύσει τις φήμες ότι δήθεν αρνήθηκε να υπογράψει τα κείμενα της Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης. Οι θέσεις του Πανιερότατου Κωνσταντίας είναι εξόχως οικουμενιστικές. Ανήκει στη στενή ομάδα του Ζηζιούλα και του μ. Μητροπολίτη Ελβετίας μετέπειτα Αδριανουπόλεως Δαμασκηνού. Με τον Πανιερότατο Κωνσταντίας μας χωρίζει αγεφύρωτη άβυσσος σε θέματα οικουμενισμού αλλά πρόκειται για έντιμο άνθρωπο τον οποίο εκτιμάς και σέβεσαι ακόμη και όταν διαφωνείς κάθετα με τις θέσεις του.

Αυτό που απομένει είναι να έχουμε επιβεβαίωση ή διάψευση και από τους υπόλοιπους Μητροπολίτες και επισκόπους που φέρονται να μην υπέγραψαν τα κείμενα της Πανορθόδοξης Συνόδου. 

Ευτυχώς ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου Νέοφυτος ξεκαθάρισε ότι δεν υπέγραψε το προδοτικό για την Ορθοδοξία κείμενο που αφορά τις σχέσεις της Ορθοδοξίας με τους ετερόδοξους. Το ίδιο πρέπει να πράξουν και οι υπόλοιποι επειδή οι οικουμενιστές ισχυρίζονται ότι οι υπογραφές τους κοσμούν τις αποφάσεις της Συνόδου. 

Αυτό φυσικά ερμηνεύεται με δύο τρόπους. Είτε υπέγραψαν τα κείμενα και είναι ψευδείς οι διαδόσεις που τους φέρουν να μην τα υπέγραψαν ή όντως δεν τα υπέγραψαν και οι οικουμενιστές τους παρουσιάζουν ότι τα υπέγραψαν. Στη δεύτερη περίπτωση οίκοθεν νοείται η αδήριτη υποχρέωση αυτών που συκοφαντούνται να διαψεύσουν τους ισχυρισμούς όπως έκανε ο Μητροπολίτης Μόρφου Νέοφυτος.