ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΜΟΙΡΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΜΟΙΡΟΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο Υπουργός Παιδείας κ. Φίλης συναντήθηκε το παρελθόν Σάββατο με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Πόλη. Μετά το δείπνο που επακολούθησε ο  Υπουργός Παιδείας: «Οι θρησκείες, αντί να είναι δυνάμεις αγάπης, ειρήνης και καταλλαγής παγκόσμια μετατρέπονται σε δυνάμεις μίσους, πολέμων, παντοειδών πολέμων, γιατί πόλεμοι δεν είναι  μόνο αυτοί που γνωρίζουμε με αίμα αλλά υπάρχουν και άλλοι πόλεμοι». 

Ο Υπουργός Παιδείας, αποδεικνύεται από τα πράγματα βαθειά νυκτωμένος. Βάζει αυθαιρέτως στο ίδιο τσουβάλι τον αιμοσταγή Μωαμεθανισμό και τη Χριστιανική πίστη. Δεν ακούει τι γίνεται σήμερα γύρω του στη Μεση Ανατολή, στη Γαλλία κι όχι μόνο; Δεν μπορούμε βέβαια να απαιτήσουμε από ένα νεομαρξιστή να γνωρίζει το Μωαμεθανισμό και τη διδασκαλία του για τον «ιερό» πόλεμο. Δυστυχώς, αυτός ο άνθρωπος, που προΐσταται του Υπουργείου της Παιδείας, διακατέχεται από τις εμμονές του ΣΥΡΙΖΑ. 

Αποτέλεσμα των εμμονών αυτών είναι η εμμανής  προσπάθειά του να μετατρέψει το μάθημα των Θρησκευτικών από ομολογιακό (δηλαδή από μάθημα κατά το οποίο οι μαθητές μαθαίνουν την πίστη των πατέρων τους)  σε θρησκειολογικό. Τι σημαίνει αυτό; Οι μικροί μαθητές, που λόγω ηλικίας δεν έχουν αναπτύξει την κριτική σκέψη, να βρεθούν σ’ ένα πέλαγος συγχύσεως, όπου ο Σωτήρας Χριστός θα παρουσιάζεται ισάξιος του πολεμοχαρούς ψευδοπροφήτη των Μωαμεθανών, του Βούδδα, του Κομφούκιου, του Λάο Τσε, των αναρίθμητων θεοτήτων του Ινδουισμού, του Σίντο κτλ.. 

Το πιο απαράδεκτο είναι ότι βρήκε στην εκθεμελιωτική του προσπάθεια συνεργούς. Τέτοιοι είναι μεταξύ άλλων και οι θεολόγοι του ΚΑΙΡΟΣ. Μήπως όπως όλοι εκείνοι οι επίσκοποι που σιωπούν ή σφυρίζουν αδιάφορα δεν κουβαλούν, σε τελική ανάλυση, νερό στο μύλο του Ν. Φίλη; Πότε, επιτέλους, θα υψωθεί ομαδική και ομόφωνη φωνή  διαμαρτυρίας από τους Χριστιανούς; Όταν όλα θα καταρρεύσουν;

ΑΠΟΣΥΡΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ, Ο ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΝΑΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ ΣΕ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

ΑΠΟΣΥΡΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ, Ο ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΝΑΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ ΣΕ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

(Ας ελπίσουμε ότι έχει αποσοβηθεί ο κόινδυνος να δοθεί Ιερός Ναός στην Πάτμο σε αιρετικούς Παπικούς)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σύμφωνα με τη διαδικτυακή εφημερίδα patmostimes (www.patmostimes.gr) δεν θα δοθεί Ιερος Ναός στην Πάτμο σε αιρετικούς Παπικούς.   Σε άρθρο που τιτλοφορείται «Παραιτείται από την πρόταση του για καθολικό ναό στην Πάτμο ο πρωτεργάτης της ιδέας», δημοσιεύει ενυπόγραφη επιστολή του Παπικού κ. Virgilio Avato, o οποίος ήταν και ο εμπνευστής  της πρότασης, όπως αναφέρει προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, καταρρίπτοντας σχολιαστικά δημοσιεύματα που μιλούσαν για συμφωνία του Οικουμενικού Πατριάρχη με τον Πάπα Φραγκίσκο.  Ο κ. Virgilio Avato μετά τις έντονες διαμαρτυρίες αποσύρει την πρότασή του.

Στην ενυπόγραφη επιστολή του ο κ. Virgilio Avato,  αναφέρθηκε στον Ευαγγελιστή    της αγάπης Απόστολο Ιωάννη τον Θεολόγο, θεωρώντας ως έλλειψη χριστιανικής αγάπης  το πλήθος των διαμαρτυριών.

Απαντούμε στον κ. Virgilio Avato, ότι η εν Χριστώ αγάπη, είναι αγάπη εν αληθεία.  Η ομολογία της αλήθειας δεν αποτελεί έλλειμα αγάπης, αλλά έκφραση της τελείας εν Χριστώ αγάπης, καθότι όταν συνάνθρωποί μας ταλαιπωρούνται από πλάνες, η ανθρωπάρεσκη αγάπη αποτελεί προϊόν εγωιστικής αδιαφορίας.

Πολύ  εύκολα θα μπορούσε να επιδείξει κανείς την κοσμική αγάπη και να πάρει τα εύσημα τόσο από τους Παπικούς όσο και από τους οικουμενιστές. Πιστεύω ότι και μόνη η παράθεση μέρους της επιστολής του Αγίου Παϊσίου αρκεί για δειχθεί τι είναι η  πνευματική αγάπη..

Αναφερόμενος ο Όσιος Παΐσιος στο οικουμενιστικό ολίσθημα του Πατριάρχη Αθηναγόρα έγραφε «…Με τέτοια κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη.  Ενώ έπρεπε να δείξει αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός δυστυχώς έστειλε την αγάπη του πολύ μακριά. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμική αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμάς, τα τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγάλα, που έχουν φόβο Θεού.  Μετά λύπης μου όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική, ούτε φλοιό.  Ξέρουν όμως να ομιλούν για αγάπη και ενότητα ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν τον έχουν αγαπήσει.  Θα ήθελα να παρακαλέσω  θερμά όλους τους φιλενωτικούς αδελφούς μας : Επειδή το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών είναι κάτι το πνευματικόν και ανάγκην έχουμε πνευματικής αγάπης…».  

Στο θέμα που αναφερόμαστε, η εν Χριστώ αγάπη, που είναι αγάπη εν αληθεία, είναι η πραγματική πνευματική αγάπη, η οποία εάν τελικά επιδειχθεί δεν θα δοθεί Ιερός Ναός στην Πάτμο σε αιρετικούς Παπικούς.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (ΚΑΨΑΝΗΣ) ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (ΚΑΨΑΝΗΣ) ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Κατά την προσφώνηση του προς την Παπική αντιπροσωπεία ο Παναγιότατος έκανε μια θλιβερή παρατήρηση για το κείμενο των Ορθοδόξων και των Παπικών που συντάχθηκε στη Ραβέννα το οποίο ατυχέστατα και αντορθόδοξα χαρακτήρισε όχι μόνον “εξαίρετο”, αλλά και το γερό θεμέλιο πάνω στο οποίο θα προσδιοριστεί το πρωτείο στην Εκκλησία. 

Το πιο κάτω εκτενές απόσπασμα, από ευρύτερη εργασία του Ομολογητή Αρχιμανδρίτη Γεώργιου Καψάνη, δίδει την ορθόδοξη θεώρηση του κακόδοξου κειμένου της Ραβέννας και ανατρέπει ως ασύστατο τον ισχυρισμό του Παναγιότατου ότι το κακόδοξο αυτό κείμενο είναι δήθεν “εξαίρετο” και υγιής βάση για τον προσδιορισμό του πρωτείου στην Εκκλησία.

Γράφει ο π. Γεώργιος Καψάνης:

“Δυστυχῶς στό «Κείμενο τῆς Ραβέννας» δέν παρατηρεῖται ἡ σαφής καί ἀδιαμφισβήτητα πατερική καί συνοδική Ὀρθόδοξος στάσις. Λείπει τό πνεῦμα, μέ τό ὁποῖο διαπραγματεύθηκε τήν ἕνωσι τῶν Ἐκκλησιῶν ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός στήν Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, ὅταν προέβαλε εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ὡς βάσιν συζητήσεως τό ἀκαινοτόμητον τοῦ Συμβόλου καί τήν Ὀρθόδοξο ἑρμηνεία του. 

Λείπει τό ἐκκλησιολογικό φρόνημα τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἐπί τουρκοκρατίας. Λείπει τό πνεῦμα τῆς εὐθύτητος, μέ τό ὁποῖο ὁμιλεῖ ὁ ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως στό ἔργο του Περί τῶν αἰτίων τοῦ σχίσματος. Κυριαρχεῖ ἀντίθετα μία ἀμφίλογη «ἐκκλησιολογία τῆς κοινωνίας», στήν ὁποία ἡ κοινωνία δέν νοεῖται μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων κατά τήν Πίστι τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἀλλά μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Ρώμης. 

Στήν ὡς ἄνω «ἐκκλησιολογία τῆς κοινωνίας» ὑποβαθμίζεται ἡ σημασία πού ἔχουν, πρῶτον τό ἀκαινοτόμητον τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως, τό ὁποῖο στό «Κείμενο τῆς Ραβέννας» μένει ἁπλῆ ἀναφορά χωρίς τήν βαρύνουσα σημασία πού ἔχει γιά τήν διάκρισι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἑτεροδοξοῦσα Ρώμη, καί δεύτερον ἡ ἐντολή τῶν ἱερῶν Κανόνων περί ἀκοινωνησίας μέ τούς αἱρετικούς στά Μυστήρια καί μάλιστα στήν Εὐχαριστία. Πάντως καί τά δύο αὐτά στοιχεῖα εἶναι θεμελιώδη στήν Ὀρθόδοξο διδασκαλία περί τῆς Ἐκκλησίας ὡς κοινωνίας.

Στό «Κείμενο τῆς Ραβέννας» διαφαίνεται ἡ τάσις νά ἀντιμετωπισθῇ τό ζήτημα τοῦ παπικοῦ Πρωτείου ὡς «διακανονισμός» τῶν παπικῶν προνομίων καί ὄχι ὡς βαθύ θεολογικό πρόβλημα πού ἀφορᾶ αὐτό τοῦτο τό μυστήριο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παραδοχή πρωτείου δικαιοδοσίας ἐπί τῆς καθόλου Ἐκκλησίας, δηλαδή τό νά εἶναι ἕνας ἐπίσκοπος κεφαλή καί ἀρχή ὅλης τῆς Ἐκκλησίας,  εἶναι βλασφημία κατά τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ ὡς μοναδικῆς Κεφαλῆς τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. 

Τό πρωτεῖο δικαιοδοσίας συνιστᾶ ἀνατροπή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὑπεράνω πάντων τῶν ἐπισκόπων εἶναι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος. Σέ αὐτήν προεκάθητο μέν ἐν ἀγάπῃ ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης ὡς ἴσος τῶν συνεπισκόπων του, ἐν τῷ μέσῳ ὅμως τῶν ἐπισκόπων ἐτοποθετεῖτο τό ἱερό Εὐαγγέλιο ὡς σύμβολο τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς μοναδικῆς Κεφαλῆς τῆς καθόλου Ἐκκλησίας. Τό μοναδικό προνόμιο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης (ὅταν σημειωτέον ἦταν Ὀρθόδοξος), πού εἶναι ἀποδεκτό ἀπό Ὀρθοδόξου ἀπόψεως, εἶναι ἡ ἐν συνόδοις πρωτοκαθεδρία (πρεσβεῖα τιμῆς) μεταξύ τῶν πέντε Ὀρθοδόξων πατριαρχῶν καί ἡ συνεπείᾳ αὐτῆς μνημόνευσίς του πρώτου μεταξύ τῶν λοιπῶν πατριαρχῶν στά Δίπτυχα. 

Χρειάζεται ἑπομένως πολλή προσοχή στήν νοηματοδότησι τῆς φράσεως, πού δεσπόζει στό «Κείμενο τῆς Ραβέννας» καί διατυμπανίσθηκε στήν Ἑσπερία ὡς δῆθεν ἀναγνώρισις γιά πρώτη φορά ὑπό τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Πρωτείου τοῦ Πάπα. Ἡ περίφημη φράσις λέγει: «οἱ πρῶτοι δέον ὅπως ἀναγνωρίζωσι τίς ἐστιν ὁ πρῶτος μεταξύ αὐτῶν». Ἡ ἀμφιλογία τῆς ἐκφράσεως εἶναι προφανής. Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἀνεγνώριζε πρωτοκαθεδρία στόν ἐπίσκοπο Ρώμης, ἐνόσῳ βεβαίως αὐτός ὀρθοδοξοῦσε, οὐδέποτε ὅμως μέχρι σήμερα ἀποδέχθηκε κάποιο πρωτεῖο ἤ αὐθεντία του ἐφ’ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, πολλῷ μᾶλλον ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἐπιμένει στά αἱρετικά της δόγματα.

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Του π. Πέτρου Χίρς

=====

Τέσσερα στάδια περνάει για να πετύχει το σκοπό του ο διάβολος, την ανατροπή της πίστεως μας.

Τέταρτο Στάδιο: Η Ανατροπή

Ο διάβολος πέτυχε οι πρωτόπλαστοι να απλώνουν τα χέρια τους και μόνο τότε κατάλαβαν ότι είχαν ανατροπή. Ότι έχασαν τη σωτηρία. Είναι πλέον αργά όταν υπάρχει ανατροπή. Τι θα πεί ανατροπή στην ιεραποστολή και στον οικουμενισμό; 

Ανατροπή θα πει ότι δεν πρόκειται για επιστροφή των ετεροδόξων αλλά και εμείς οι ίδιοι οι Ορθόδοξοι ταυτιζόμαστε με τους ετεροδόξους σε όλα τα επίπεδα αλλά και ακόμα κοινωνούμε μαζί. Δυστυχώς και αυτό συμβαίνει σήμερα στο εξωτερικό, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Ευρώπη, δηλαδή, ορθόδοξοι ιερείς να κοινωνούν τους παπικούς, τους μονοφυσίτες. Όταν ταυτίζεται η Ορθοδοξία με την ετεροδοξία, η πίστη με την πλάνη, η Εκκλησία με την αίρεση, έχουμε ανατροπή της ορθοδόξου πίστεως και του φρονήματος. Ως παραδείγματα αναφέρουμε: ταύτιση εκκλησιολογικά με τους ετεροδόξους, η αποδοχή του βαπτίσματος και άλλων μυστηρίων καθ’ αυτά.

Εδώ είναι η επιτυχία του διαβόλου ότι μας πέρασε από τα τέσσερα στάδια και φτάσαμε στην ανατροπή.

Εμείς είμαστε εδώ σήμερα [στο ιεραποστολικό συνέδριο] γιατί θέλουμε να προχωράει η ιεραποστολή της Εκκλησίας. Εάν το θέλουμε πραγματικά θα προσέξουμε αυτά τα τέσσερα στάδια και θα αποφεύγουμε τις παγίδες του διαβόλου. Η Ορθόδοξη ιεραποστολή είναι η απάντηση στη νοθεία της πίστεως. Μόνο αν η Ορθόδοξη Εκκλησία συνεχίζει ορθόδοξα την ιεραποστολή της προς τους ετεροδόξους, τότε μόνο υπάρχει ελπίδα να υπάρχει ανατροπή, όχι της ορθοδοξίας(!), αλλά της αιρέσεως του οικουμενισμού υπέρ της σωτηρίας των ετεροδόξων.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου

=====

Ο Άγιος Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο θαυματουργός, είναι μία από τις μεγαλύτερες μορφές που τιμά και εορτάζει μεγαλοπρεπώς η Εκκλησία μας. Η ζωή του είναι γεμάτη αγιότητα και ευαγγελικές αρετές. Όλος ο βίος του είναι «ευωδία Χριστού». Ανεδείχθη όντως «ηγούμενος» και «καλός ποιμένας» των Ορθοδόξων.

Γι’ αυτό και το Αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας που συνιστά στους πιστούς να υπακούουν στους πνευματικούς τους ηγέτες. 

Αλλά υπάρχει, αλλοίμονο, περίπτωση ο «ποιμένας», «γυμνή τη κεφαλή», έχοντας ξεφύγει ολοσχερώς από την ευλογημένη οδό της αποστολής του, κηρύττει, στο μεν δογματικό πεδίο πλάνες και αιρέσεις, στο δε ηθικό αμνηστεύει παρεκτροπές και έργα σαρκός, όπως οι αρχαίοι Νικολαΐτες,  και τελικώς οδηγούν οδηγεί τις ψυχές στην καταστροφή και στην κόλαση. Εννοείται, ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, το ποίμνιο όχι μόνο δεν οφείλει υπακοή και εμπιστοσύνη στον ποιμένα του, αλλά επιβάλλεται να κινηθούν οι προβλεπόμενες νομοκανονικές διαδικασίες, ώστε οι αρμόδιοι να θέσουν εκτός ποιμνίου τον «μισθωτό και κακό ποιμένα».

Δεν οφείλουμε υπακοή, ούτε οφείλουμε να εμπιστευόμαστε ανθρώπους οι οποίοι έχασαν την «έξωθεν καλήν μαρτυρίαν» και έχουν αμβλυμένο τον κανόνα της Πίστεως και της ηθικής. Φυσικά και αρνούμαστε την καθοδήγησή μας από ανθρώπους που ευκαίρως-ακαίρως, κηρύττουν τον επάρατο οικουμενισμό, όπως βεβαίως καταδικάζουμε και τα σχίσματα.

Παρακαλούμε τον μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας μας, τον Άγιο Νικόλαο, να πρεσβεύει υπέρ όλου του πληρώματος της στρατευομένης μας Ορθοδόξου Εκκλησίας, και ταυτοχρόνως να ευλογεί νέους ανθρώπους, αγνούς και καθαρούς, ώστε να ενταχθούν στις τάξεις του Ιερού μας κλήρου.  Ανθρώπους ευθείς και ζηλωτές των πατρικών μας παραδόσεων, οι οποίοι θα ζουν για την Εκκλησία και όχι από την Εκκλησία. Ανθρώπους που θα κοσμούνται με τα ουράνια χαρίσματα που διέθετε και ο ίδιος ο Άγιος Νικόλαος.

ΑΛΥΣΙΤΕΛΗΣ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΑΛΥΣΙΤΕΛΗΣ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ

=====

Ἡ δεινή καί τραγική πραγματικότητα, πού εἶναι πλήρως ἀντίθετη μέ τάς σκέψεις τοῦ Παναγιωτάτου, ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Οἰκουμενι(στι)κή Κίνηση, μέ ἀποκλειστική εὐθύνη, ὄχι τῶν μαχητικῶν καί ἀντιοικουμενιστικῶν ἱστολογίων, ἐφημερίδων καί ἄλλων Μ.Μ.Ε., ἀλλά τῶν ἰδίων τῶν αἱρετικῶν καί ἑτεροδόξων ἀπό τή μιά, καί τῶν οἰκουμενιστῶν ἀπό τήν ἄλλη, εἶναι ΑΛΥΣΙΤΕΛΗΣ. 

Οἱ μέν αἱρετικοί καί ἑτερόδοξοι διακρίνονται γιά τήν ἔλλειψη εἰλικρίνειας καί μετανοίας, ἐμμένοντες σατανικῶς στήν κακοδοξία. Οἱ δέ οἰκουμενιστές διακρίνονται γιά τήν ἔλλειψη μαρτυρίας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τόν ὑπερτονισμό τῆς ἀγάπης καί τόν ὑποτονισμό τῆς ἀληθείας, τήν πρακτική τοῦ νά μή συζητοῦνται τά χωρίζοντα, ἀλλά τά ἑνοῦντα, τήν ἄμβλυνση τῶν ὀρθοδόξων κριτηρίων, τήν ἀμοιβαία ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος χωρίς διακοινωνία, πού εἶναι σχιζοφρενική κατάσταση, τόν διάλογο ἐπί ἴσοις ὄροις, τήν ὑπογραφή καί υἱοθέτηση κοινῶν ἀντορθοδόξων κειμένων, τίς ἀντικανονικές συμπροσευχές καί τόν λαϊκό Οἰκουμενισμό. 

Τό μόνο, πού ἐπιτυγχάνεται μέ τήν Οἰκουμενι(στι)κή Κίνηση, εἶναι ἡ σύγχυση καί ὁ συγκρητισμός. Ἐνῷ ἐάν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀκολουθοῦσε τήν Πατερική ὁδό μαχίμου ἐπανευαγγελισμοῦ τῆς Οἰκουμένης καί κονιορτοποιοῦσε τίς αἱρέσεις μέ παγκόσμιο λόγο καί πατερική παρρησία, θἀ ἐδόξαζε τόν Θεό καί θά διεσφάλιζε τό ἀνθρώπινο πρόσωπο. Ὁ καθηγητής ΜΜΕ τοῦ Πανεπιστημίου Χάρβαρντ κ. Καμπουράκης ὡς μοῦ ἐγνώρισε εἶχε προτείνει τήν δημιουργία δορυφορικῆς πλατφόρμας γιά τήν Ὀρθόδοξη μαρτυρία σέ 17 γλῶσσες ἀλλά συνήντησε παντοῦ κλειστές πόρτες. Ἄν αὐτό εἶχε γίνει μέ τήν ἀείζωο χάρη τοῦ Τρισυποστάτου Θεοῦ καί τήν παγκόσμια ἀναγνώριση καί τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο τότε θά εἶχε τήν δυνατότητα καί τήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης νά ἀνοίξει καί τό διεθνές status νά τοῦ ἀναγνωριστεῖ ἀπό τήν Τουρκική Πολιτεία καί οἱ περίπυστοι ναοί τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά μή μεταβάλλονται σέ τεμένη ἀλλά νά τοῦ ἀποδοθοῦν ὡς λατρευτικοί χῶροι. 

ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Κατά την Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου πραγματοποιήθηκαν στον πατριαρχικό ναό δύο συμπροσευχές Ορθοδόξων και αιρετικών, Παπικών κι όχι μόνον. 

Η πρώτη συνέβηκε κατά τον Εσπερινό, δηλαδή την Κυριακή 29.11. το απόγευμα. Κατ’ αυτήν ήταν παρών στον ναό  του Αγίου Γεωργίου ο παπικός καρδινάλιος του Μονάχου Ράινχαρντ Μαρξ, «επίσκοποι» άλλων αιρετικών μορφωμάτων, εν οις και οι Αγγλικανοί με τα ευδιάκριτα πορφυρά τους άμφια, αλλά και λαϊκοί, όπως μέλη της παπικής Κινήσεως των «Φοκολάρι». 

Όσον αφορά τη δεύτερη συμπροσευχή κατά την Δευτέρα 30η Νοεμβρίου κατά τη Θεία Λειτουργία, προεξάρχων της αιρετικής ομηγύρεως ήταν ο Ελβετός παπικός καρδινάλιος Κουρτ Κώχ, ο καρδινάλιος Φράνσις Ξαβιέ Κρίγκζακ, ο καρδινάλιος Μίλοσλαβ Βαλκ κι ο παπικός «επίσκοπος» της Πόλεως Λουί Πελάτρ. Ο Κουρτ Κωχ ήταν περιβεβλημένος άπασαν την στολήν του καρδιναλίου, μάλιστα μίλησε μετά την πατριαρχική ομιλία. Ιδού μία «αρμονική συνύπαρξη» οικουμενιστικών συγκρητιστικών προδιαγραφών. 

Πώς να μην ενθυρρυνθεί ο εξοχότατος Υπουργός  Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Νικόλαος Φίλης, που ήταν παρών στη Θεία Λειτουργία, μάλιστα επί θρόνου υψηλού και επηρμένου, στη συγκρητιστική του πορεία ώστε να μετατρέψει το μάθημα των Θρησκευτικών, από ομολογιακό σε θρησκειολογικό, με άλλα λόγια σε συγκρητιστικό; Μήπως ο Παναγιότατος άνοιξε το στόμα του για να του κόψει τη φόρα ή τουλάχιστον να διαμαρτυρηθεί για τα τεκταινόμενα εν Ελλάδι στον τομέα της παιδείας; 

Η σκέψη του Παναγιότατου ήταν αλλού. Στους εκ Ρώμης κακόδοξους συνεταίρους του στην οικουμενιστική πορεία, την οποία το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακολουθεί αταλάντευτα επί των ημερών μας. Κι όμως! Οι ιεροί κανόνες μιλάνε καθαρά για καθαίρεση των κληρικών που τολμούν να τους καταπατούν γυμνή κεφαλή, συμπροσευχόμενοι μετά του εσμού των κακοφρόνων αιρετικών.

ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ, Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ, Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

(Το απαγορεύει ο Νόμος της Ιερότητας 1155/1981)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σύμφωνα με τη διαδικτυακή εφημερίδα patmostimes (www.patmostimes.gr) πιθανώς να δοθεί ο Ιερός Ναός της  Αγίας Ειρήνης του Χοχλακά αντί ο Άγιος Φωκάς. Η δικαιολογητική αναφορά ότι το απαγορεύει ο Νόμος της Ιερότητας 1155/1981, δημιουργεί το ερώτημα ότι για τον Ιερό Ναό του Αγίου Φωκά τίθεται ως κώλυμα ο περί Ιερότητας Νόμος 1155/1981 και για τον Ιερό Ναό της  Αγίας Ειρήνης του Χοχλακά δεν υφίσταται;

Η νήσος Πάτμος συγκαταλέγεται ανάμεσα τους τρεις Ιερούς τόπους (Άγιον Όρος, Μετέωρα και νήσος Πάτμος) όπου δεν επιτρέπονται άλλοι λατρευτικοί χώροι πλην των Ορθοδόξων και ως εκ τούτου ρητώς απαγορεύεται η ύπαρξη λατρευτικών χώρων αιρετικών και αλλοθρήσκων (Νόμος της Ιερότητας 1155/1981).

Γιατί να επισημοποιηθεί με την απαράδεκτη παραχώρηση Ιερού Ναού Ορθοδόξων, παρουσία των αιρετικών Παπικών στη νήσο Πάτμο; Ξεκάθαρη παραβίαση τόσο της Εκκλησιαστικής Ιερότητας όσο και του Συνταγματικού Νόμου.

Πέραν του απαγορευτικού αυτού Νόμου, αποτελεί πρωτίστως μέγα αντορθόδοξο ολίσθημα. Τα περί αντορθοδόξου κωλύματος δεν θα είναι εμπόδιο στην οποιαδήποτε οικουμενιστική πρόθεση παραχώρησης. Για τούτο όσοι θέλουν στην νήσο Πάτμο να πολεμήσουν την αντορθόδοξη παράδοση του Ιερού Ναού, ας επιμείνουν και στην κατάφορη παραβίαση του περί Ιερότητας Νόμου 1155/1981.  

Το νομικό προστατευτικό κεκτημένο, ας γίνει αρωγός για να μην παραδοδοθεί ο Ιερός Ναός στους αιρετικούς Παπικούς. Ας γίνει αιτία να αναφωνίσουν για μια ακόμη φορά οι Παπικοί το ‘’εποιήσαμεν ουδέν’’.

ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΗΜΕΡΑ ΑΙΣΧΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ

ΗΜΕΡΑ ΑΙΣΧΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Όπως κάθε χρόνο τις τελευταίες δεκαετίες έτσι κι εφέτος κατά τη Θρονική εορτή του Οικουμενικού Θρόνου στις 30 Νοεμβρίου παπική αντιπροσωπεία μαγαρίζει τον πάνσεπτο πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.

Παπική αντιπροσωπεία της οποίας ηγείτο ο καρδινάλιος Κόχ παρέστη στην εορτή του Οικουμενικού Θρόνου και έγινε δεκτή από τον Παναγιότατο με λόγια που προκαλούν απέραντη θλίψη σε κάθε ορθόδοξη ψυχή.

Η αντιπροσωπεία, κατά τη διαβεβαίωση του Παναγιότατου, εκπροσωπούσε την “αδελφή πρεσβυτέρα Εκκλησία της Ρώμης” -όπως την χαρακτήρισε- και τον “πεφιλημένο αδελφό του Πάπα Φραγκίσκο”. Βαθύτατη πικρία γέμισε η καρδία μας όταν ακούσαμε τον Παναγιότατο να αναφέρεται στο κακόδοξο κείμενο της Ραβέννας το οπoίο χαρακτήρισε "εξαίρετο" και το οποίο θεωρεί γερό θεμέλιο για τη θεολογία του πρωτείου στην Εκκλησία.!!!

Η ανταλλαγή αντιπροσωπειών κατά τις Θρονικές εορτές του Βατικανού και του Οικουμενικού Θρόνου, που εγκαινιάστηκαν από  τον Πατριάρχη Αθηναγόρα, αποτελούν την πιο επίσημη αναγνώριση εκ μέρους τους Οικουμενικού Πατριαρχείου ότι η Εκκλησία είναι “διηρημένη” και ότι η πρεσβυτέρα Ρώμη βρίσκεται σε κοινωνία με το Φανάρι.

Η αυθαίρετη αυτή ενέργεια αποτελεί πραγματικό όνειδος για την Ορθοδοξία και συνιστά άγος για την καθαρότητα της πίστεως.

Ο Παναγιότατος δεν εφείσθη λόγων επαίνου και αποδοχής της αντιπροσωπείας ως εάν υπάρχει ορθόδοξο πατριαρχείο στην παλαιά Ρώμη και ως εάν ο Πάπας Φραγκίσκος δεν είναι αρχηγός αίρεσης αλλά αρχηγός Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Παρόμοιες ασχημίες γίνονται κατά τη Θρονική εορτή του Βατικανού όταν ορθόδοξη αντιπροσωπεία πηγαίνει να υποβάλει τις ευχές της στην “πρεσβυτέρα Ρώμη” λες και πρόκειται για Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι για αίρεση. Ορισμένοι μάλιστα από τους ορθόδοξους αντιπροσώπους φτάνουν σε τέτοιο βαθμό εκκλησιαστικού κρετινισμού ώστε φιλούν το χέρι του Πάπα.

Δυστυχώς αντί η ημέρα της Θρονικής εορτής του Οικουμενικού Θρόνου να είναι μέρα χαράς και πανηγύρεως για τους Ορθόδοξους πιστούς είναι αποφράδα ημέρα αισχύνης για την Ορθοδοξία εξαιτίας της παρουσίας της παπικής αντιπροσωπείας και του τρόπου που γίνεται δεκτή στο Φανάρι.

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ ΤΟΥ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ ΤΟΥ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Του π. Πέτρου Χιρς

=====

Τέσσερα στάδια περνάει για να πετύχει το σκοπό του, την ανατροπή της πίστεως μας.

Τρίτο Στάδιο: Η Διείσδυση

Το τρίτο στάδιο είναι η διείσδυση. Ο διάβολος με το «πες, πες, πες», με τον ατελείωτο διάλογο με τους ετεροδόξους, με το να είμαστε φίλοι, καθημερινώς να βρισκόμαστε μαζί, να συνεργαζόμαστε για τη φιλανθρωπία και τα δευτερεύοντα κλπ., επιτυχαίνει την διείσδυση. Αυτό το βλέπουμε πολύ ξεκάθαρα στο εξωτερικό σήμερα. Σε αρκετά μέρη του κόσμου έχουμε φτάσει σε πολλά επίπεδα να υπάρχει αλλοίωση του ορθοδόξου φρονήματος, ακριβώς διότι έχουμε όχι μόνο συνύπαρξη και διάλογο, αλλά και διείσδυση του ετεροδόξου και του φρονήματός του μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ως παραδείγματα αναφέρουμε: η συμπροσευχή, η αλλοίωση του Ορθοδόξου ήθους, υιοθέτηση των ιεραποστολικών μεθόδων των ετεροδόξων κτλ. Η διείσδυση αργά ή γρήγορα οδηγεί στο τέταρτο στάδιο, στην ανατροπή.