ΟΙ ΣΥΡΟΙΑΚΩΒΙΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, ΑΛΛΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΕΣ

ΟΙ ΣΥΡΟΙΑΚΩΒΙΤΕΣ ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, ΑΛΛΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΕΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Με συγκρατημένη ανακούφιση η ανθρωπότητα που παρακολουθεί το δράμα του Ορθόδοξου Μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλου Γιαζίνκι και του συροϊακωβίτη ‘’επισκόπου’’ Γιοχάνα Ιμπραήμ, πληροφορήθηκε ότι ενδέχεται να είναι ζωντανοί και να κρατούνται φυλακισμένοι στην πρωτεύουσα του ισλαμικού κράτους Ρακά (αυτά ανέφερε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων sputnik σε τηλεγράφημά του). Οι στιγμές γι’ αυτούς αν ζουν, είναι όχι απλά δύσκολες, αλλά μαρτυρικές. Η απάνθρωπη ισλαμική μάνητα που έλκει την καταγωγή της στην κορανική βιαιότητα, δεν επιτρέπει ίχνος ευσπλαχνίας. Διάπυρος είναι η ευχή μας για απελευθέρωση τους. 

Η είδηση όμως δεν θα έπρεπε να προβληθεί παρουσιάζοντας και τους δύο απαχθέντες ως Ορθόδοξους. Οι στιγμές είναι τραγικές θα έλεγε κανείς και δεν επιτρέπουν τέτοια ακρίβεια. Είναι πρέπον η ακρίβεια να τηρείται πάντοτε, γιατί και από κάτι τέτοιες στιγμές δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Ως ορθόδοξος παρουσιάζεται ο συροϊακωβίτης ‘’επίσκοπος’’ Γιοχάνα Ιμπραήμ. Μάλιστα αυτό προβλήθηκε και στο Βήμα Ορθοδοξίας, με το τίτλο «Sputnik: Ζωντανοί και φυλακισμένοι στη Ρακά οι δύο Ορθόδοξοι ιεράρχες».

Οι Συροϊακωβίτες ή απλά Ιακωβίτες, ακολουθούν την αίρεση του μονοφυσιτισμού. Η ονομασία τους δεν έλκει την καταγωγή της από τον Άγιο Ιάκωβο, αλλά από τον μονοφυσίτη επίσκοπο της Έδεσσας Ιάκωβο Βαραδαίο. Ιδρυτής όμως των Ιακωβιτών θεωρείται ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεοδόσιος (535-566), ο οποίος υπέπεσε στην αίρεση του μονοφυσιτισμού. Ως κέντρο των είναι η Αντιόχεια. Η ίδρυση των Ιακωβιτών ανάγεται στο έτος 542. Θα παρατηρήσουμε ότι καλούνται και ‘’Δυτική συριακή εκκλησία’’, σε αντίθεση με τους Νεστοριανούς που καλούνται ‘’Ανατολική συριακή εκκλησία’’.

Οι Συροϊακωβίτες ανήκουν στην αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Οι μονοφυσίτες ως γνωστό έχουν αποκοπεί από την Εκκλησία μετά από τη Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας το έτος 451 μ.Χ. Αυτό που είχε πει ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός για τους Παπικούς, ότι δηλαδή «αιρετικοί εισίν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν», ισχύει επακριβώς και για τους αιρετικούς Συροϊακωβίτες Μονοφυσίτες.

Είναι επίσης λάθος να καλούνται ‘’ευγενικώς’’ οι Συροϊακωβίτες Μονοφυσίτες ως ‘’Προχαλκηδόνιοι’’ και ‘’Μη Χαλκηδόνιοι’’. Στην πραγματικότητα είναι ‘’Αντιχαλκηδόνιοι’’, καθότι έχουν καταδικασθεί από την Οικουμενική Σύνοδο που είχε συγκληθεί στη Χαλκηδόνα το έτος 451 μ.Χ, επειδή υπέπεσαν στην αίρεση του μονοφυσιτισμού.

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Μήνυμα «της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου προς το απανταχού πλήρωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί τη 25ετία της εκλογής αυτού εις τον Πατριαρχικόν Θρόνον» κυκλοφόρησε την 22α Οκτωβρίου τρέχοντος έτους.  

Αναφέρει εκεί, μεταξύ άλλων πολλών, ο Παναγιότατος: «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ανέδειξε την συνοδικήν ταυτότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και είναι χρέος πάντων ημών, τόσον των συμμετασχόντων, όσον και των κωλυθέντων όπως παραστούν, η αποδοχή και η εφαρμογή των Αποφάσεων της Συνόδου». 

Με όλον το σέβας, είμαστε μεταξύ εκείνων που δεν συμφωνούν με τα ως άνω. Τεκμηριώνουμε τη διαφωνία μας αυτή στα πιο κάτω: 

α.) η Σύναξη του Κολυμβαρίου δεν συμπλέει με την περί συνοδικότητος παράδοση της Ορθοδοξίας. Από του αιώνος ουκ ηκούσθη να παραβιάζεται κατάφωρα η αρχή της ισότητος των επισκόπων και να αντικαθίσταται με το γνωστόν και κατεγνωσμένον 24 επίσκοποι παρίστανται κι ΕΝΑΣ, ο Προκαθήμενος, αποφασίζει. 

Σκεφθείτε τι έγινε με τους επισκόπους της εν Σερβία Εκκλησίας στο Κολυμβάριο. Από τους 24 επισκόπους, 17 αρνήθηκαν να δεχθούν και να υιοθετήσουν την αντορθόδοξη απόψη ότι οι αιρετικοί, στο όνομα μιας ψευδωνύμου καταλλαγής, απαλλάσονται και αναγορεύονται εις «ετερόδοξες Εκκλησίες». Παρά ταύτα η εν Σερβία Εκκλησία με απόφαση του Προκαθημένου της υιοθέτησε την ανωτέρω καινοτομία. Έχει δίκαιο ο μητροπολίτης Μπάτσκας κ. Ειρηναίος όταν δηλώνει ότι οι Προκαθήμενοι, εν προκειμένω ενήργησαν ως συλλογικός τις Πάπας; 

Από την άλλη τι σημαίνει η δήλωση του Μακαριωτάτου Αλβανίας κ. Αναστασίου ότι στο Κολυμβάριο είχαμε «νέου τύπου σύνοδο»; Είναι όλ’ αυτά καταξίωση της συνοδικής ταυτότητος της Εκκλησίας ή προφανής και καταφανής απαξίωση; 

Όσον αφορά την αναφορά στους κωλυθέντας να παραστούν στο Κολυμβάριο μιλάμε για τέσσερις συνολικά Εκκλησίες. Απ’ αυτές η εν Βουλγαρία και εν Γεωργία Εκκλησίες δήλωσαν ξεκάθαρα ότι ΔΕΝ συμμετείχαν για λόγους Πίστεως. Δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να αναγνωρίσουν τους πάσης φύσεως αιρετικούς ως «ετερόδοξες Εκκλησίες». Από την άλλη είναι γνωστό τοις πάσι για ποιους λόγους οι Εκκλησίες Αντιοχείας και Ρωσίας απείχαν της Συνάξεως του Κολυμβαρίου. 

β.) Το πλέον προκλητικό και προσβλητικό της νοημοσύνης ημών είναι η αξίωση του Παναγιωτάτου για αποδοχή και εφαρμογή των αποφάσεων του Κολυμβαρίου. Δεν γνωρίζει, άραγε, ότι οι Αποφάσεις οιασδήποτε συνόδου δεν εφαρμόζονται αυτομάτη από το Ορθόδοξο πληρωμα; Αγνοεί ότι στην ιστορία της Εκκλησίας σύνοδοι πολυάνθρωπες απορρίφθηκαν από το πλήρωμα της Εκκλησίας, όπως λ.χ. η ληστρική της Εφέσου του 449 που υποστήριξε το Μονοφυσιτισμό, η της Ιερείας του 754 που υποστήριξε τους Εικονομάχους, η της Φερράρας-Φλωρεντίας που υπέταξε την Ορθοδοξία στον Παπισμό κ.ο.κ.; 

Τι υποστήριξε στα 1848 ο προκάτοχος του Οικουμενικός Πατριάρχης κι οι τρεις άλλοι Πατριάρχες της Ανατολής αναφορικά με  τον φύλακα της πίστεως; Αυτά δυστυχώς είναι τα γεγονότα και μας είναι αδύνατον να κατανοήσουμε την πατριαρχική προτροπή ή το χειρότερο να συγκατανεύσωμεν σ΄αυτήν. Είναι αχρείαστη, επικίνδυνη και το μείζον αντίθετη με την «άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν». Οι Αποφάσεις του Κολυμβαρίου δεν υπήρξαν επόμεναι τοις αγίοις Πατράσιν.

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ “ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ”

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ “ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ”

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Παρακολούθησα την τελευταία εκπομπή “Μακκαβαίοι” και διαπίστωσα ότι έχουμε ιδιαίτερους λόγους να ανησυχούμε για την τύχη του ορθόδοξου χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Σ’ αυτήν αναφέρθηκε μεταξύ άλλων ότι στην επιτροπή του διαλόγου που θα γίνει μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για το μάθημα των Θρησκευτικών, την Εκκλησία θα εκπροσωπούν πολλοί Καθηγητές οι οποίοι πρόσκεινται στην ομάδα του ΚΑΙΡΟΥ, ενώ θα μετέχει ένας ή ίσως και κανένας από την ΠΕΘ.

Αν αυτό αποδειχθεί στην πράξη θα είναι μια κοροιδία διαλόγου. Εκ μέρους του Υπουργείου θα παρακάθηται η παρέα του Γιαγκάζογλου και του ΣΥΡΙΖΑ για να συζητούν με τους ΚΑΙΡΟΣκόπους -ως εκπροσώπους της Εκκλησίας- για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών που οι ίδιοι ή ομοιδεάτες τους εξεπόνησαν και προωθούν.!!!

Καταρχήν γιατί απεκλείσθη η ΠΕΘ από το διάλογο αφού εκπροσωπεί τη συντριπτική πλειοψηφία του θεολογικού κόσμου και έχει ορθές θέσεις για το μάθημα των Θρησκευτικών;

Από την άλλη οι ΚΑΙΡΟΣκόποι θεωρητικά απεκλείσθησαν επίσης. Πλην όμως, ενώ δεν θα συμμετέχουν στο διάλογο σαν οργανωμένη ομάδα, εντούτοις αυτοί θα διεξάγουν το διάλογο εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Αν μάλιστα επαληθευθούν οι πληροφορίες της εκπομπής “Μακκαβαίων” ότι και η επιτροπή της Εκκλησίας θα αποτελείται βασικά από ΚΑΙΡΟΣκόπους είναι βέβαιο ότι υπάρχει συμπαιγνία Αρχιεπισκόπου - ΣΥΡΙΖΑ -Γιαγκάζογλου για να προωθηθεί ο οικουμενισμός και ο θρησκειολογικος αχταρμάς σαν το περιεχόμενο του νέου Προγράμματος Σπουδών για τα Θρησκευτικά.

Πρέπει να οργανωθεί αντίσταση. Η ΠΕΘ δεν πρέπει να σιωπήσει μπροστά στις εξελίξεις αλλά να καταγγείλει τα τεκταινόμενα. Στην Ιεραρχία πρέπει όσοι ιεράρχες δεν είναι “φωτισμένοι”, κατά τον κ. Φίλη, -ευτυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των ιεραρχών- να θέσουν επιτακτικά το θέμα στη Σύνοδο της Ιεραρχίας του Νοεμβρίου.

Δεν πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και ο Γιαγκάζογλου να αφεθούν απερίσπαστοι να καθορίσουν κατά το δοκούν το μάθημα των Θρησκευτικών.

ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΟΥ ΦΙΛΗ Ο ΣΕΒ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ;

ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΟΥ ΦΙΛΗ Ο ΣΕΒ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ;

Του ιστολογίου “Βήμα Ορθοδοξίας”

=====

Νερό στο μύλο της συριζικής προπαγάνδας περί σχέσεων της Εκκλησίας με τη Χούντα και τις κατοχικές δυνάμεις ρίχνει -άθελά του θέλουμε να πιστεύουμε- ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος με χθεσινή ομιλία του στο Σαλαμίνιο Ανοικτό Πανεπιστήμιο στο Παραλίμνι Κύπρου....

Επιδιώκοντας στην ομιλία του με θέμα "Μια θεολογική ματιά στην Ειρήνη" να τονίσει ποια θα πρέπει να είναι η στάση του Χριστιανού απέναντι και στους εχθρούς του, αρχικώς παρατηρεί πως ο΄άνθρωπος "από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του επιθυμεί και εύχεται για την ειρήνη, εντούτοις όλο το φάσμα των διαπροσωπικών, κοινωνικών και άλλων σχέσεών του διαποτίζεται από την αντιπαράθεση, την ωμή βία, συχνά δε και τον πόλεμο".

Ιδιαίτερη εντύπωση όμως προκαλεί μια επόμενη αναφορά του: 

"Είναι αλήθεια ότι τόσο ο χώρος των Εκκλησιών, όσο και ευρύτερα ο χώρος της Θεολογίας, δεν έμειναν ανεπηρέαστοι από την δυσάρεστη αυτή πραγματικότητα. Οι διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις, συμπεριλαμβανομένης και της ορθόδοξης χριστιανικής, δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τον πειρασμό της άμεσης ή έμμεσης εμπλοκής τους σε φαινόμενα καταπίεσης, χειραγώγησης, σύγκρουσης και αυταρχισμού, στον αντίποδα της διδαχής και της ιδιοσυστασίας τους. Έτσι οι Εκκλησίες, αντί να συμβάλουν στη διαμόρφωση των απαραίτητων προϋποθέσεων για την καλλιέργεια και κατίσχυση ενός «πολιτισμού της ειρήνης», συχνά με τη στάση ή την πρακτική τους καλλιέργησαν βίαιες και επιθετικές συμπεριφορές, στοιχήθηκαν με απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα και τους ισχυρούς του αιώνος τούτου, εντείνοντας περαιτέρω την κοινωνική αδικία και ανασφάλεια και οξύνοντας ακόμη περισσότερο τα ανθρώπινα πάθη και τη μισαλλοδοξία".

Με λίγα λόγια ο Ιεράρχης παραδέχεται πως "οι Εκκλησίες στοιχήθηκαν με απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα" κάνοντας τον κάθε προβοκάτορα Φίλη να πανηγυρίζει για την πρόσφατη προκλητική φράση του "“Με ποιον ήταν η εκκλησία στην χούντα και στην κατοχή;” 

Συνάμα πετάει στα σκουπίδια τις δεκάδες περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις με μαρτυρικά ντοκουμέντα, ακόμη και την ίδια την αντίδραση του Αρχιεπισκόπου που είχε χαρακτηρίσει τις απόψεις του υπ. Παιδείας ως «ανιστόρητες και συμπλεγματικές»...

Στη συνέχεια της ομιλίας του ο Μητροπολίτης Δημητριάδος επιχειρεί να ...το σώσει αλλά το κακό έχει ήδη γίνει.

"Οι συχνές ιστορικές αποτυχίες του εκκλησιαστικού σώματος να αρθεί στο ύψος της αποστολής του δεν θα πρέπει, ωστόσο, να επισκιάζουν την αλήθεια ότι η ειρήνη δεν αποτελεί ένα μεταξύ πολλών και δευτερεύον χαρακτηριστικό του κηρύγματος και της ζωής της Εκκλησίας, αλλά πρωταρχικό μέλημα της αποστολής Της στο σύγχρονο περιβάλλον. Ο Χριστιανισμός γενικότερα, και η Ορθοδοξία ειδικότερα, βρίσκεται ριζωμένος σε μια πίστη, σύμφωνα με την οποία ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος εν Ιησού Χριστώ, προκειμένου να συμφιλιώσει μεταξύ τους και μαζί του ολάκερη την ανθρωπότητα. Βασική παράμετρος του έργου και της διδασκαλίας του ίδιου του Ιησού δεν είναι άλλη από την προώθηση της ειρήνης του Θεού επί της γης" ανέφερε.

ΤΙ ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ ΟΣΟΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΤΟ “ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ” ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ;

ΤΙ ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ ΟΣΟΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΤΟ “ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ” ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ;

Του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ

=====

Αὐτοί πού ἐπιδιώκουν τόν λεγόμενο «διαχωρισμό» ἐπιζητοῦν:

Α. Ἡ Ἐκκλησία νά πάψη νά εἶναι ἡ ἐπικρατούσα θρησκεία τῶν Ἑλλήνων

Β. Οἱ Κληρικοί καί οἱ ἐργαζόμενοι σέ Αὐτήν νά μήν ἔχουν κοινωνικά δικαιώματα,

Γ. Ἡ Ἐκκλησία νά μεταβληθῆ σέ ἕνα κοινό Σωματεῖο ἰδιωτικοῦ δικαίου,

Δ. Νά καταργηθοῦν οἱ Θεολογικές Σχολές στά Πανεπιστήμια καί ἡ Ἐκκλησιαστική Ἐκπαίδευση.

Ε. Νά καταργηθῆ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα, -ἤδη ὁ ἐπί τῆς Παιδείας Ὑπουργός ἀπεφάσισε καί δημοσίευσε στό ΦΕΚ τήν μετατροπή του σέ Θρησκειολογία ἐνῶ στή Χώρα μας εἶναι πολυομολογιακό μάθημα (Ν. 4386/11.5.2016)-, ἡ προσευχή καί ὁ Ἐκκλησιασμός.

Μέ ἕνα λόγο ἐπιδιώκεται ἡ περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία γιά τούς ἐπιθυμοῦντας τόν λεγόμενο «διαχωρισμό» εἶναι ἄχρηστη μέσα στήν κοινωνία καί συνεπῶς ἕνας «διαχωρισμός» θά ὑποκρύπτει «κρυφό διωγμό» καί θά συνδράμει μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά ὁδηγηθῆ κατά τή γνώμη τους σέ μαρασμό. Οἱ «καλοί» ὅμως αὐτοί «πόθοι» στεροῦνται σοβαρότητος γιατί ἀγνοοῦν τό πασίδηλο γεγονός ὅτι οἱ πολίτες εἶναι συγχρόνως καί θρησκευτικές προσωπικότητες καί δέν μποροῦν νά χωρισθοῦν στά δύο ὥστε τό Κράτος νά πάρει τόν «πολίτη» καί ἡ θρησκεία τόν «θρησκευτικό πολίτη». 

Τό αἴτημα τοῦ «διαχωρισμοῦ» χωρίς νά λαμβάνεται ἐπιπροσθέτως ὑπ’ ὄψι ἡ ὀργάνωση τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας, τά μεγάλα γεωστρατηγικά καί γεωπολιτικά προβλήματα τῆς περιοχῆς μας, ὁ τρομακτικός φονταμενταλισμός τοῦ Ἰσλάμ, εἶναι τελικά μιά ἀφελής συνθηματολογία πού περιέχει μόνο ἄγνοια καί προκατάληψι. Τό μεγάλο ἐκσυγχρονιστικό καί μεταρρυθμιστικό θέμα τῆς Πολιτείας δέν εἶναι ὁ «διαχωρισμός» τοῦ Ἔθνους ἀπό τήν Ἐκκλησία γιατί ὅπως προαναφέραμε μέ τό Σύνταγμα τοῦ 1975 ἔχουν καθορισθῆ οἱ διακριτοί ρόλοι Ἐκκλησίας καί Πολιτείας στά ὅρια τῆς ἐκκοσμίκευσης, ἀλλά ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ τέρατος τῆς Γραφειοκρατίας, τῆς ἀσυνέχειας τοῦ Κράτους, τῆς εὐνοιοκρατίας καί κομματοκρατίας καί τῆς σοβούσης ἠθικῆς σήψεως καί διαφθορᾶς.

Η ΠΑΛΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η ΠΑΛΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Η Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, αποτελεί ένα από του σπουδαιότερους Ναούς της Ορθοδοξίας. Η πόλη της Θεσσαλονίκης δικαίως καυχάται για τη Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Μυροβλύτου Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου. 

Η Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης είναι κτισμένη στο χώρο που έχει μαρτυρήσει ο Άγιος. Ο Άγιος Δημήτριος αποτελεί  καύχημα της Θεσσαλονίκης, για τούτο δικαίως ψάλλομε στην Λιτή κατά την Εσπερινή Ακολουθία του Αγίου το Στιχηρό Ιδιόμελο «Ευφραίνου εν Κυρίω πόλις Θεσσαλονίκη, αγάλλου και χόρευε, πίστει λαμπροφορούσα, Δημήτριον τον πανέδοξον αθλητήν, και Μάρτυρα της αληθείας, εν κόλποις κατέχουσα ως θησαυρόν, απόλαβε των θαυμάτων τας ιάσεις καθορώσα, και βλέπε καταράσσοντα των βαρβάρων τα θράση, και ευχαρίστως τω Σωτήρι ανάκραξον· Κύριε δόξα σοι».

Ο Ναός έχει κτιστεί κατά τον 4ο αιώνα μ. Χ.. Είναι ξυλόστεγη πεντάκλιτη Βασιλική χωρίς θόλο με εγκάρσιο κλίτος, όπως είχε διαμορφωθεί ο Ναός κατά τον 7ο αιώνα μ.Χ.. Ο Ναός κοσμείται από ψηφιδωτά  και τοιχογραφίες.

Τα ψηφιδωτά του Ναού είναι εξαίρετα και κυρίως έχουν αποκαλυφθεί μετά την μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης του έτους 1917. Παρατηρούμε ανάμεσα στα ψηφιδωτά του Ναού εκείνο το οποίο εικονίζει τον Άγιο Δημήτριο μεταξύ Αγγέλλων, τον Άγιο Δημήτριο με κάποιο κληρικό, τον Άγιο Δημήτριο ανάμεσα σε δύο μικρά παιδιά, τον Άγιο Δημήτριο μαζί με τον Επίσκοπο Ιωάννη και τον Έπαρχο Λεόντιο, οι οποίοι είναι και  κτήτορες  του Ναού του Αγίου Δημητρίου, το ψηφιδωτό όπου εικονίζει τον Άγιο Δημήτριο μαζί με τρεις κληρικούς, τον Άγιο Δημήτριο δεόμενο, το ψηφιδωτό που εικονίζει την Υπεραγία Θεοτόκο μαζί με τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη, το ψηφιδωτό εικονίζει τον Χριστό μέσα σε δόξα και το ψηφιδωτό που εικονίζει τον Άγιο Σέργιο δεόμενο.

Οι τοιχογραφίες του Ναού είναι επίσης εξαίρετες. Παρατηρούμε ανάμεσα στις τοιχογραφίες του Ναού την τοιχογραφία που εικονίζει τον Χριστό ένθρονο, όπου υπάρχει η επιγραφή «Αντιφωνητής», την τοιχογραφία η οποία εικονίζει τον Άγιο Ιωάσαφ και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και άνω δεξιά εικονίζεται η Υπεραγία Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα σε δόξα, την τοιχογραφία που εικονίζει τον Όσιο Λουκά δεόμενο και ολόσωμη παράσταση του Αγίου Δημητρίου.

Κάτω από το Ιερό Βήμα στο Ναό του Αγίου Δημητρίου υπάρχει η Κρύπτη. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το μαρμάρινο Κιβώριο και μπροστά από το μαρμάρινο Κιβώριο η μυροδόχος λεκάνη. Διασώζεται επίσης η αρχαία Κρήνη, η οποία κατά τον 10ο αιώνα είχε συνδεθεί με το Μύρο, το οποίο συνέλεγαν οι Χριστιανοί από της δεξαμενές της. Στο χώρο της Κρύπτης υπάρχει Παρεκκλήσιο. Εδώ μάλλον ήταν ο χώρος μαρτυρίου του Αγίου Δημητρίου.

Εντός του Ναού του Αγίου Δημητρίου, προς ανατολάς βρίσκεται μικρός Ναός του Αγίου Ευθυμίου. Ο μικρός αυτός Ναός είναι κτίσμα του 13ου ή 14ου αιώνα. Βάσιμες απόψεις θεωρούν ότι ο Ναΐσκος αυτός έχει τοιχογραφηθεί από τον σπουδαίο αγιογράφο Εμμανουήλ Πανσέληνο. Δικαίως λοιπόν η πόλη της Θεσσαλονίκης καυχάται για τη Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου. 

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, Δ. ΚΑΠΠΑΗ, Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΝΩΓΥΡΑΣ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

________

Δημήτριου Χ. Καππαή, Η Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Ανώγυρας, Έκδοση Ιερού Ναού Αρχαγγέλου Μιχαήλ Ανώγυρας, Λεμεσός 2016, σσ. 36.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ακατάβλητος από τον κόπο, ο παραγωγικός Δημήτρης Χ. Καππαής, προσθέτει ακόμη ένα κρίκο στην αλυσίδα της εκδοτικής του προσπάθειας, αυτή τη φορά στα πλαίσια της σειράς «Εκκλησιαστικά μνημεία της Κύπρου». 

Μέσα από τις σελίδες του μετά χείρας βιβλίου, που δεν είναι πολυσέλιδο, αλλά χαρακτηρίζεται από δωρική λιτοτητα, αναδύεται η ιδιαίτερη τιμή της οποίας απελάμβανε κι απολαμβάνει ο Τίμιος Σταυρός στην Κύπρο. Αναφέρω ενδεικτικά ότι εκτός από τη Μονή Σταυροβουνίου, η Μονή του Σταυρού του Ομόδους, η Μονή του Σταυρού του Αγιασμάτη, η Μονή του Σταυρού της Μίνθης, ο Σταυρός της Κουκάς, ο Σταυρός της Ψώκας, ο Σταυρός των Λυμπιών κ.ο.κ. φανερώνουν του λόγου το αληθές. Κι όλα αυτά από τότε που η Αγία Ελένη πάτησε τα χώματα της Νήσου, μεταφέροντας τον Τίμιο Σταυρό. 

Όπως τονίζει στο Χαιρετισμό του ο Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος «οι κάτοικοι της Ανώγυρας είναι γνώστες της σημασίας και της δύναμης του Τιμίου Σταυρού στη ζωή της Εκκλησίας και των ιδίων. Ξέρουν ότι και πριν στηθεί στο Γολγοθά και πριν καθιερωθεί με τη θυσία του Χριστού, ως σύμβολο ειρήνης και καταλλαγής, ως «όπλον κατά του διαβόλου», η δύναμή του εξεδηλώθη και στην Παλαιά Διαθήκη. Τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη «ουδέν άνευ της δυνάμεως του Σταυρού εγένετο», όπως λέγει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. 

Η ευλάβεια των χωρικών έσπρωξε τον πάντα πρόθυμο συγγραφέα να αναλάβει να καλύψει το κενό που υπήρχε αναφορικά με τη Μονή του Τιμίου Σταυρού της Ανώγυρας. Μαθαίνουμε ότι η Μονή ιδρύθηκε στα 1436, αλλά η τοπική παράδοση διασώζει την πληροφορία ότι υφίστατο ήδη από την εποχή της βυζαντινής κυριαρχίας. Ο Άγιος Πανάρετος επίσκοπος Πάφου ανεκαίνισε τη Μονή στα 1773. 

Δυστυχώς σήμερα η Μονή κατέπεσε σε ερείπια και διατηρείται μόνο το Καθολικό. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με τρούλο που, όπως μαθαίνουμε, ήταν καταγραφή με τοιχογραφίες του 15ου αιώνος. Σήμερα σώζονται μόνο οι τέσσερις ευαγγελιστές στα αντίστιχα σφαιρικά τρίγωνα και σε σχετικά καλή κατάσταση οι παραστάσεις της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής. 

Η Μονή ξαναζωντανεύει κάθε 1η Αυγούστου, οπόταν εορτάζεται η Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού. Ο συγγραφέας δράττεται της ευκαιρίας και παρουσιάζει συνοπτικά και τον ενοριακό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ της κοινότητος όπως και το παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας. Το βιβλίο κοσμούν πλείστες όσες φωτογραφίες, ενώ για τον ερευνητή παρατίθεται πλούσια βιβλιογραφία. Εμείς ευχόμαστε στο συγγραφέα καλή δύναμη, ώστε να παρουσιάζει, με το γνώριμο στον αναγνώστη του γλαφυρό τρόπο και τη γνωστή του επιμέλεια, τα σεβάσματα ημών, αυτά που οι πολλοί και πολυάσχολοι παραβλέπουν, δήθεν ως παρακατιανά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ!

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Σεβ. Γέρων Χαλκηδόνος Αθανάσιος σε άρθρο του στο ιστολόγιο “Φως Φαναρίου”, που επιγράφεται “Μετερίζια και έκτροπα διαχρονικά”, καταπιάνεται με το σημαντικό θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης ανθρώπων -πολλές φορές παιδιών- στους κόλπους του Παπισμού και όχι μόνον.

Είναι άξιος κάθε επαίνου ο Σεβ. Χαλκηδόνος επειδή στηλιτεύει το φαινόμενο πλήν όμως δεν προτείνει με το άρθρο του λύση απαλλαγής από αυτό.

Το πιο ουσιαστικό -αναφέρομαι στην Ορθόδοξη Εκκλησία που μας ενδιαφέρει άμεσα- είναι να προσέχουν πολύ οι επίσκοποι ποιους χειροτονούν.

Αν εφαρμόζοντο οι Ιεροί Κανόνες το φαινόμενο των σεξουαλικών παρεκτροπών θα ελαχιστοποιείτο. Οι επίσκοποι πρέπει να χειροτονούν κάποιο κατόπιν ενδελεχούς έρευνας και αφού είναι βέβαιοι ότι δεν έχει κώλυμα ιερωσύνης και αφού ο υποψήφιος κληρικός είναι σε ηλικία που οι Ιεροί Κανόνες επιτρέπουν τη χειροτονία του.

Η συμμαρτυρία του πνευματικού είναι απαραίτητη και οι επίσκοποι πρέπει να έχουν τη βεβαιότητα ότι έμπειροι και ευλαβείς πνευματικοί παρακολουθούν για χρόνια την πνευματική πορεία των υποψήφιων κληρικών.

Ένα δεύτερο στοιχείο που προλαμβάνει ή ελαχιστοποιεί αυτά τα παρέκτροπα είναι η μηδενική ανοχή τους όταν γίνονται γνωστά. Με συνοπτικές διαδικασίες σύννομες με το γράμμα και το πνεύμα των Ιερών Κανόνων οι ασχημονούντες κληρικοί πρέπει να απομακρύνονται από το άγιο θυσιαστήριο.

Καλόν είναι να αντιληφθούμε ότι ο κόσμος ανέχεται πολλές ελλείψεις σε ένα κληρικό αλλά αν παρεκτραπεί σε θέματα σεξουαλικά σκανδαλίζεται αφόρητα. Γκρεμίζονται κυριολεκτικά συνειδήσεις όταν συμβαίνουν αυτά τα έκτροπα. Γι’ αυτό οι αρχιερείς πρέπει να προσέχουν ποιους χειροτονούν και πρέπει να απομακρύνουν αμέσως όσους παρεκτρέπονται.

Είναι δυνατόν να προβληθεί το επιχείρημα ότι η έλλειψη υποψηφίων για την ιερωσύνη  “αναγκάζει” τους αρχιερείς ορισμένες φορές να κάνουν τα στραβά μάτια στη χειροτονία κληρικών. Το επιχείρημα αυτό είναι έωλο. Είναι πολύ προτιμότερο να υπάρχει έλλειψη παρά αηδία ιερέων.

Ορθές και επίκαιρες οι επισημάνσεις του Σεβ. Γέροντος Χαλκηδόνος Αθνασίου, που μας έδωσαν την αφορμή για να χαράξουμε αυτές τις σκέψεις.

ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΧΡΕΙΑ ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΕ!

ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ ΟΣΟΙ ΖΗΤΟΥΝ “ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ” ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ ΟΣΟΙ ΖΗΤΟΥΝ “ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ” ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ

=====

Ἡ Ἑλληνική κοινωνία εἶναι ὀργανωμένη μέ κανόνες, πού εἶναι οἱ χριστιανικοί κανόνες καί ἑπομένως εἶναι τραγικό λαθος ἡ πολιτική βούληση πού θέλει νά ὁδηγήσει σέ θρησκευτικό ἀποχρωματισμό τήν ἑλληνική κοινωνία στό ὄνομα τῆς δῆθεν προόδου, γιατί στήν ἑλληνική κοινωνία οἱ θεσμοί συλλειτουργοῦν ἐπειδή συλλειτουργοῦν οἱ ἀνθρώπινες προσωπικότητες. Βέβαια στίς κοινωνίες ὑπάρχουν πολίτες μέ θρησκευτική συνείδηση καί πολίτες χωρίς αὐτήν ἀλλά αὐτό ἀποτελεῖ ἐπιλογή καί ἀνάγεται σέ ἀτομικό δικαίωμα προστατευόμενο συνταγματικά. Ἡ καθιέρωση ὅμως πολιτειακά τοῦ «διαχωρισμοῦ» τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν εἶναι τραγικά ἀγεφύρωτη ἔκπτωση.

Ὁ «διαχωρισμός» χωρίς νά ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν ἡ συλλειτουργία τῶν κοινωνικῶν θεσμῶν, ἡ ἰδιομορφία τοῦ πολιτιστικοῦ καί Ἐθνικοῦ παρελθόντος, οἱ ἀντιλήψεις καί ἡ ἰδιοσυγκρασία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι μία ἀφελής συνθηματολογία πού περιέχει μόνο ἄγνοια καί προκατάληψη.

Τό σύστημα τῆς συναλληλίας πού ἰσχύει σήμερα μέ τό Σύνταγμα τοῦ 1975 καί τόν Καταστατικό Χάρτη εἶναι καθεστώς διακριτῶν ρόλων ἀφοῦ Ἐκκλησία καί Πολιτεία εἶναι κοινωνίες διάφορες, συναφεῖς ὅμως καί συνεχόμενες μέ συνεργασία κοινωνικά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη. Ἡ ἱστορική ἐμπειρία ἐφαρμογῆς τοῦ συστήματος τόσο στήν χιλιόχρονη βυζαντική περίοδο καί τήν ὀθωμανική κατοχή, ὅσον καί στήν περίοδο τοῦ νεωτέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἀποδεικνύει ὅτι ἡ νομική αὐτή κατάσταση δέν ἔβλαψε οὔτε τήν Ἑλληνική κοινωνία, οὔτε τά δικαιώματα τῶν ἄλλων θρησκευτικῶν Κοινοτήτων καί ἐπί τέλους θέτει τό ἐρώτημα πού δέν συνδέεται ἄμεσα μέ τήν συνταγματική ἀναθεώρησι, ἡ μετατροπή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν ὁποία πολυειδῶς ὀφείλει τό Ἔθνος ἀπό εἰδικό Ν.Π.Δ.Δ. σέ ἁπλό Σωματεῖο ἤ Ἕνωση προσώπων θά συμπαρασύρει καί τό ὑφιστάμενο νομικό καθεστώς τῶν Μουφτειῶν τῆς Μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς πού προβλέπεται ἀπό τήν Συνθήκη τῆς Λωζάνης καί τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου καί τῶν Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων; Γιατί κάτι τέτοιο δέν προαναγγέλεται. Συνεπῶς ἀντιλαμβάνεται κανείς εὐχερῶς ὅτι μέ τήν πρότασή αὐτή κηρύσσεται οὐσίᾳ διωγμός κατά τῆς Μάννας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί μόνον.