Thursday, October 14, 2021

Δ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ,Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

Του Ελλογ. Καθηγητή κ. Δ. Τσελεγγίδη

=====

Ἡ ὕπαρξη τῶν δύο φυσικῶν αὐτεξουσίων καί τῶν δύο θελήσεων στό Χριστό -ἐξαιτίας τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεών Του- θεμελιώνει καί τήν ὕπαρξη δύο ἐλευθεριῶν καί δύο θελημάτων στούς πιστούς -ἐξαιτίας τῆς πραγματικῆς καί χαρισματικῆς ἐντάξεώς τους στό μυστηριακό καί θεωμένο σῶμα Του. Ἐδῶ, ὅμως, πρέπει νά διασαφηνίσουμε καί τήν θεμελιώδη διαφορά μας ἀπό τόν Χριστό. Ὁ πιστός ἔχει, ὡς ἴδιο τῆς φύσεώς του, μόνο τήν ἀνθρώπινη θέληση καί ἐλευθερία. Ἡ ἄλλη -ἡ δεύτερη- θέληση καί ἐλευθερία του εἶναι ἄκτιστη φυσική ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποία οἰκειώνεται καί διατηρεῖ ἐνεργό, χαρισματικῶς, μόνο ὑπό ὁρισμένες 

σαφεῖς προϋποθέσεις.

Μάλιστα, ἡ σχέση τῶν δύο φυσικῶν αὐτεξουσίων καί θελήσεων τοῦ Χριστοῦ παρέχει τό μέτρο καί τόν βαθμό, πρός τόν ὁποῖο πρέπει νά ἀποβλέπει ἡ σχέση τῆς ἀνθρωπίνης θελήσεως καί ἐλευθερίας μέ τήν ἄκτιστη φυσική θέληση καί ἐλευθερία. Ἡ σχέση αὐτή πρέπει νά εἶναι σχέση ὑποταγῆς τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας στή χαρισματική ἐλευθερία, πού παρέχεται στόν πιστό, ὡς ζωντανό μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἔτσι, ἡ ἐν Χριστῷ θέληση καί ἐλευθερία τοῦ πιστοῦ εἶναι ἡ χαρισματική θέληση καί ἐλευθερία καί μάλιστα στό μέτρο ὑποταγῆς τῆς ἀνθρώπινης θελήσεως καί ἐλευθερίας στήν ἄκτιστη θέληση καί ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ. Ἡ σχέση, λοιπόν, τῶν δύο φυσικῶν ἐλευθεριῶν στόν πιστό ἔχει 

χριστολογική θεμελίωση.

Ἄλλωστε, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, «ὅ γέγονε, δι’ ἡμᾶς γέγονε ὁ Κύριος». Μέ ἄλλα λόγια, ὅ,τι ἔγινε στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ φυσικῶς καί «καθ’ ὑπόστασιν», μπορεῖ νά γίνεται καί στό πρόσωπο τοῦ κάθε πιστοῦ χαρισματικῶς, μόνο μέσα στό πλαίσιο τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό, ἀκριβῶς, εἶναι καί τό νόημα καί ὁ κατεξοχήν σκοπός τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Καί μόνον ὅταν τό Χριστολογικό δόγμα «μεταφράζεται» βιωματικῶς στήν ζωή τῶν πιστῶν, ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι δυνατή ἡ αὐθεντική λειτουργία τῆς Συνοδικότητας τῶν Ἐπισκόπων-σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τῶν Συνόδων (Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν) - ἀλλά καί ἡ ἔκφραση τῆς αὐθεντικῆς δογματικῆς συνειδήσεως τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας.

(Συνεχίζεται)

Ο ΤΑΤΑΡ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΟΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΙΟΛΙ ΤΗΣ ΔΔΟ!!!


 Και οι δικοί μας ΑΚΕΛικοί και λοιποί Τουρκολάγνοι;

Μιλούν ακόμη για Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία.!!!

Όταν έχεις τέτοιους προδότες δεν χρειάζεσαι εχθρούς.

Wednesday, October 13, 2021

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ κ. Ε. ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

 


ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ κ. Ε. ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ 

=====


Λωρίτου Ελένη


Και η Εκκλησία σώζεται, κ. Τελεβάντο, με την ομολογία και αντίθετα χάνεται, όταν δεν ομολογεί την ορθή πίστη! Τόσες Εκκλησίες χάθηκαν με πρώτη και καλύτερη την εσχηκυία τα πρωτεία τιμής μεταξύ όλων των Εκκλησιών, την περίφημη και μεγάλη Εκκλησία της Ρώμης !



Δεν αναφερόμουν στις τοπικές Εκκλησίες αλλά στην Εκκλησία ως Σώμα Χριστού. Η Εκκλησία ως Σώμα του Χριστού δεν έχει ανάγκη από σωτήρες. Της φτάνει ο Χριστός. Μακρυά από μένα η εωσφορική αλαζονεία ότι θέλω να σώσω την Εκκλησία. Την ψυχή μου προσπαθώ να σώσω, κ. Λωρίτου, με τον αγώνα μετανοίας που κάνω και την ομολογία της πίστεως εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού.


Η ισχυρή μου πεποίθηση για την ανάγκη ομολογίας της πίστης μας με κάνει να δυσφορώ και να αγανακτώ διότι προδόθηκε ο αντιοικουμενιστικός αγώνας και μάλιστα από τους μέχρι πριν 3 χρόνια 

ηγέτες του.

Αντί αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού έχουμε  την Ουκρανομαχία, την λοιμωξιολογία, την συνωμοσιολογία, την αντιχριστολογία, τον Μακρακισμό και τα υγειονομικά μέτρα.

Αντιλάμβανομαι ότι όλα τα πιο πάνω 
θέματα χρήζουν σχολιασμού, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνεται σε βάρος του αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού.

Πάρτε για παράδειγμα τον "Ορθόδοξο Τύπο", την πάλαι ποτέ ναυαρχίδα του 
αντιοικουμενιστικού 
αγώνα.

Από την μαύρη ώρα που έπεσε στα χέρια του Μακρακιστή και οπαδού του Παποκαισαρισμού π. Βασίλειου Βολουδάκη έχασε απολύτως τον προορισμό του. 


Δέστε πόσα από τα άρθρα του ασχολούνται με τον Οικουμενισμό και πόσα με τον κορωνοιό και τον Μακρακισμό και την ανάλυση πολιτικών καταστάσεων.


Ποια σχέση έχει η σημερινός Βολουδακικός “Ορθοδοξος Τύπος” με τον “Ορθόδοξο Τύπο” του π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου και του π. 
Μάρκου Μανώλη;

Ρίξετε μια ματιά στις αναρτήσεις του ιστολογίου “Τας θύρας τας θύρας”. Όταν το διαβαζεις νομίζεις ότι είναι δελτίο που αφορά τα υγειονομικά μέτρα και όχι ορθόδοξο αντιοικουμενιστικό ιστολόγιο. Η συντριπτική πλειοψηφία των αναρτήσεων του αφορά τα εμβόλια για τον κορωνοιό και την μασκοφορία στην Εκκλησία και όχι μόνον.

Αυτή, άραγε, είναι η προτεραιότητα της Εκκλησίας και των καιρών που ζούμε ή το ότι οι Οικουμενιστές μιλούν ανοιχτά και ξεδιάντροπα για τα νέα ουσιαστικά βήματα ολέθρου που ετοιμάζουν, ενώ εμείς εμείς καθεύδουμε και ασχολούμαστε με 
συνωμοσιολογίες;

Αναμένουμε από τους π. Θεόδωρο και π. Σεραφείμ Ζήση να αφήσουν κατά μέρος τις συνωμοσιολογίες, τις Ουκρανομαχίες και τις λοιμωξιολογίες και να διοργανώσουν Ημερίδα για τον Οικουμενισμό που να αφορά κυρίως τις επερχόμενες προκλήσεις του Οικουμενισμού που θα πραγματοποιηθούν πιθανώτατα το 2025 με αφορμή την επέτειο από τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Α΄Οικουμενικής Συνόδου.

Δ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ,Η ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ

 


Η ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ


Του Ελλογ. Καθηγητή κ. Δ. Τσελεγγίδη

======


Ἡ πρακτική δυνατότητα γιά τήν συνοδική λειτουργία τῶν ἀνθρώπων θεμελιώνεται στό Χριστολογικό δόγμα. Καταρχήν, στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου –τοῦ Ἑνός τῆς Ἁγίας Τριάδος- κατά τήν ἐνανθρώπησή Του συνῆλθαν καί λειτούργησαν συνοδικά καί ἀκέραια οἱ δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη.

Ἡ παραπάνω δογματική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας διατυπώθηκε μέ κάθε ἀκρίβεια στούς δογματικούς Ὅρους - Ἀποφάσεις τῆς Δ΄ καί Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ὁ Ὅρος τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναφέρεται στήν «σύνοδο» τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ὁ Ὅρος τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναφέρεται στήν «σύνοδο» τῶν δύο φυσικῶν θελήσεών Του, ἐξαρτωμένων φυσικῶς ἐκ τῶν δύο ἀκεραίων φύσεών Του.

Εἰδικότερα, γιά τίς δύο θελήσεις τοῦ Χριστοῦ -πού ἀφοροῦν ἄμεσα καί λειτουργικά τήν Συνοδικότητα τῆς Ἐκκλησίας- στόν Ὅρο τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου σημειώνονται τά ἑξῆς, χαρακτηριστικῶς: «Καί δύο φυσικάς θελήσεις, ἤτοι θελήματα, ἐν αὐτῷ, καί δύο φυσικάς ἐνεργείας ‘‘ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως, ἀμερίστως, ἀσυγχύτως’’ (πρόκειται γιά τόν Ὅρο τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), κατά τήν τῶν ἁγίων Πατέρων διδασκαλίαν, ὡσαύτως κηρύττομεν· καί δύο μέν φυσικά θελήματα οὐχ ὑπεναντία, μή γένοιτο..., ἀλλά ἑπόμενον τό ἀνθρώπινον αὐτοῦ θέλημα, καί μή ἀντιπῖπτον ἤ ἀντιπαλαῖον, μᾶλλον μέν οὖν καί ὑποτασσόμενον τῷ θείῳ αὐτοῦ καί πανσθενεῖ θελήματι» (Βλ. Ἰω. Καρμίρη, Τά δογματικά καί συμβολικά μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, 

Τόμ. Α΄, 222-223).

Οἱ δύο θελήσεις τοῦ Χριστοῦ, λοιπόν, ἑνώθηκαν -ὅπως καί οἱ φύσεις Του- «ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως, ἀμερίστως, ἀσυγχύτως», πρᾶγμα πού διασφαλίζει τήν ἑνότητα, ἀλλά καί τήν ἰδιαιτερότητα καί ἀκεραιότητα τῶν δύο θελήσεων. Οἱ θελήσεις τοῦ Χριστοῦ -ἐνῶ παραμένουν ἀδιαίρετα ἑνωμένες καί ἐνῶ διατηροῦν «ἀτρέπτως καί ἀσυγχύτως» τά φυσικά χαρακτηριστικά καί τήν ἰδιαιτερότητά τους –δέν ἀντίκεινται ἡ μία πρός τήν ἄλλη, ἀλλά ἡ ἀνθρώπινη θέληση ἀκολουθεῖ καί ὑποτάσσεται στή θεία θέληση. Αὐτή ἀκριβῶς ἡ ὑποταγή τῆς ἀνθρωπίνης θελήσεως στή θεία θέληση ἀποτελεῖ καί ἑρμηνευτικό «κλειδί» γιά τήν κατανόηση τῆς ἀναμαρτησίας καί τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Χριστοῦ, κατά τήν ἀνθρώπινη φύση Του. Ἀποτελεῖ ὅμως καί τό «κλειδί» κατανοήσεως τῆς Συνοδικότητας τῆς Ἐκκλησίας καί ἑρμηνείας τοῦ ἀλαθήτου τῶν Ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Αὐτό θά γίνει σαφέστερο ἀπ’ ὅσα θά ποῦμε παρακάτω.

(Συνεχίζεται)

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

 


Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ


Αγ. Συμεών Νέου Θεολόγου, 

Λόγος τριακοστός έβδομος. 

=====  


Ει δε και μερικοί από τους ακατηχήτους τούτους, και αδιδάκτους εκάθησαν επάνω εις θρόνους δόξης της βασιλείας του Θεού, ήγουν έγιναν πνευματικοί, και ιερείς και διδάσκαλοι, και διδάσκουν διά εκείνα οπού δεν ηξεύρουν, αλλοίμονον δια την μακροθυμίαν του Θεού, και δια να ειπώ καλλίτερα, αλλοίμονον δια την μεγάλην του οργήν, και εγκατάλειψιν. 


Ότι εξουσιάζουν εμπαίκται, και δόλιοι, και αναίσχυντοι, και άπιστοι, ωσάν οπού έχουν πονηράν συνείδησιν, και μάλιστα εκείνοι οπού καυχώνται εν τοις ειδώλοις αυτών, ήγουν εις τα διδασκαλικά τους λόγια, δια τα οποία επαινούνται, και θαυμάζονται από εκείνους οπού είναι ακατήχητοι και αδίδακτοι ωσάν και αυτούς.

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ


 

Tuesday, October 12, 2021

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΕΙΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΙΕΡΑΡΧΕΙΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====


Όσοι απελπίζονται για την σημερινή κακοδαιμονία των εκκλησιαστικών και θεολογικών μας πραγμάτων ας θυμούνται τους περίφημους λόγους του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου που παραθέσαμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση.


Τα σκάνδαλα και οι αιρέσεις λυμαίνονταν ανέκαθεν την Εκκλησία.


Και θα Την λυμαίνονται έως 

της συντελείας του αιώνος.

Αλλού είναι ο παράδεισος.!


Στον νυν αιώνα ο σίτος και τα ζιζάνια θα συναυξάνονται.


Θα έρθει η ώρα του θερισμού, όταν θα χωρίσει η ήρα από το σιτάρι.


Μέχρι τότε ας μείνουμε προσηλωμένοι στον αμετάθετο στόχο κάθε χριστιανού: Τον αγώνα της προσωπικής μας μετανοίας.!


Και η ομολογία της πίστεως;


Αναπόσπαστο και ουσιαστικό 

στοιχείο του αγώνα της 

μετανοίας μας.

Αυτό τουλάχιστον μας διαβεβαίωσε το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου:

“Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς”.


Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, κανένα να μας παραμυθιάζει ότι πρέπει να εκτραπεί ο αγώνας εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού σε Ουκρανομαχία, “λοιμωξιολογία”, Μακρακισμό, εμβολιομαχία, αντιχριστολογία και συνωμοσιολογία.


Ο αγώνας εναντίον του Οικουμενισμού τα τελευταία 3 χρόνια προδώθηκε από αυτούς που αναγνωρίζαμε ως ηγέτες του 

αντιοικουμενισμού.

Αυτό, όμως, δεν αίρει τις δικές μας ευθύνες να συνεχίσουμε αταλάντευτα να ιεραρχούμε τον αγώνα εναντίον της παναίρεσης πρώτο στις προτεραιότητές μας.


Κατανοούμε φυσικά ότι είμαστε μικροί και ασήμαντοι. Συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε σε θέση να καθορίσουμε τις αποφάσεις των decisions makers.


Αλλά τον αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού δεν τον διεξάγουμε για να καθορίσουμε τις εξελίξεις. Μακρυά από μας κάθε Μεσσιανικό κόμπλεξ και η αλαζονεία της υπερεκτίμησης των 

δυνατοτήτων μας.

Αγωνιζόμαστε χάριτι Θεού εναντίον της χειρότερης αίρεσης που φάνηκε στο προσκήνιο της Ιστορίας. Όχι για να σώσουμε την Εκκλησία -άπαγε της βλασφημίας- αλλά για να σώσουμε την 

ψυχή μας.


Αν η χάρη του Θεού δεν μας εγκαταλείψει θα ομολογούμε πάντοτε την πίστη μας, στα πλαίσια του αγώνα της μετανοίας μας. 


Την έκβαση των εξελίξεων, όμως, την αφήνουμε στον Νυμφίο της Εκκλησίας, στον Κύριο του αμπελώνος, που δεν θα ανέχεται για πάντα τον συγκρητισμό να αλλοτριώνει την Ορθόδοξη πίστη.

Δ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗ,ΠΟΤΕ ΟΙ ΣΥΝΟΔΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;



ΠΟΤΕ ΟΙ ΣΥΝΟΔΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;


Του κ. Δημήτριου Τσελεγγίδη

======

Ὁ Συνοδικός θεσμός στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό θεσμικό ἐκεῖνο ὄργανο πού παίρνει ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν στή Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἐπακριβῆ διατύπωση τῶν δογμάτων της. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ Συνοδικότητα ἀποτελεῖ τόν ἁγιοπνευματικό ἐκεῖνο τρόπο, μέ τόν ὁποῖο ὁριοθετοῦνται ἀδιαμφισβητήτως ἡ πίστη καί ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μέ αὐτόν τόν τρόπο διασφαλίζεται ἡ θεσμική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἡ οἰκουμενικότητά της. Ὁ Συνοδικός θεσμός, δηλαδή, ἀποτελεῖ τήν ἔκφραση τῆς ἑνότητας τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μεταξύ τους, ἀλλά καί τήν ἔκφραση τῆς μίας 

Ἐκκλησίας ἀνά την 

Οἰκουμένη.

Ἡ Συνοδικότητα, ὡς θεσμικός τρόπος ἐκφράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει δογματικές προϋποθέσεις. Οἱ προϋποθέσεις αὐτές ἀνάγονται στήν Ἁγιοτριαδική ζωή, στό ἐπίπεδο ὅμως τῆς θείας Οἰκονομίας, καί θεμελιώνονται κατεξοχήν στό Χριστολογικό δόγμα, ἀλλά καί κατ’ ἐπέκταση στήν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας, νοουμένης ὡς μυστηριακοῦ σώματος τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

Χωρίς αὐτές τίς προϋποθέσεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν βιωματικό καί γι’ αὐτό προσδιοριστικό χαρακτῆρα, ἡ Συνοδικότητα τῆς Ἐκκλησίας κενώνεται ἀπό τό οὐσιαστικό περιεχόμενό της καί καταντᾶ ἕνας ἀνθρώπινος θεσμός, ὁπότε 

ἐκπίπτει ἀπό τόν 

ἐκκλησιαστικό 

χαρακτῆρα του.

Οἱ Ἁγιοτριαδικές προϋποθέσεις τῆς Συνοδικότητας τῆς Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζονται μέ σαφήνεια στό ἐπίπεδο τῆς θείας Οἰκονομίας. Ἔτσι, ὁ Τριαδικός Θεός κατά τήν φανέρωσή Του στόν κόσμο καί τήν Ἱστορία ἐμφανίζεται νά ἐνεργεῖ «συνοδικά». Ὅλα στή δημιουργία καί τήν ἐν Χριστῷ ἀναδημιουργία γίνονται «συνοδικά», γίνονται πάντοτε «ἐκ Πατρός, δι’ Υἱοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι». Στόν Τριαδικό Θεό δέν εἶναι μόνο ἡ οὐσία μία καί ἡ αὐτή, εἶναι μία καί ἡ ἐκ τῆς θείας οὐσίας ἐνέργεια, ἡ θέληση καί τό θέλημα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ 

Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐμφανέστερα, ὅμως, τονίζεται στή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία γίνεται μέ τήν κοινή βούληση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὅπως διατυπώνεται στήν Ἁγία Γραφή: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’  ὁμοίωσιν». Ἀλλά καί ἡ ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου μέ τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, διά τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι εὐδοκία τοῦ Πατρός, τῇ συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κατά συνέπεια, ὑπάρχει ἀπόλυτη ταυτότητα στήν βούληση, ἐνέργεια καί πράξη τῶν Τριῶν Θείων Προσώπων, τά ὁποῖα λειτουργοῦν συνοδικά. Καί, ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι δημιουργήθηκαν κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὀφείλουν καί μποροῦν -ἀφοῦ ἔχουν σέ κτιστό ἐπίπεδο, βεβαίως, τίς ὀντολογικές προδιαγραφές, ὡς πραγματικές καί χαρισματικές προϋποθέσεις- νά λειτουργοῦν συνοδικά, κατά τό πρότυπό τους.

(Συνεχίζεται)

Ο ΦΛΩΡΙΝΗΣ κυρός ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΟΣΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΑΡΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟ ΔΟΓΜΑ

Ο ΦΛΩΡΙΝΗΣ κυρός ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΟΣΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΑΡΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟ ΔΟΓΜΑ


Τα σχόλια σε παρένθεση του κ. Α. Τσακίρογλου

=====

 

«ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ὅταν αὐτοὶ παραβαίνουν τὰ δόγματα καὶ δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας;


Ἀπαντώντας σ’ αὐτὸ θὰ λέγαμε τὰ ἑξῆς:

α΄) Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Ἐπίσκοποι ἐκλέγονται ἀπὸ τὸν λαό, ἄρα κρίνονται νόμιμα ἀπ’ αύτόν [σ.σ. σήμερα ἡ ἐκλογὴ τῶν Ἐπισκόπων ἔχει σχέση μὲ τὶς κλίκες και μηχανορραφίες τοῦ ἑκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου καὶ Ἐπισκόπων, μὲ τὴν ἀγοραπωλησία θρόνων καὶ τίτλων, μὲ τὴν συμμετοχὴ καὶ ἐπιρροὴ πολιτικῶν καὶ δυνατῶν· ὁ λαὸς ἀγνοεῖται. Οἱ ἐφημερίδες μάλιστα γνωρίζουν πρὶν τὴν ἐκλογὴ, «ποιόν θὰ 

ἐκλέξει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα»].

β΄) Στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία οἱ πιστοὶ ἤλεγξαν τὸν ἀπόστολο Πέτρο, γιατὶ συνέφαγε μὲ ἀπερίτμητους (βλ. Πράξ. 11, 3). [Σήμερα ὁ Ἱερώνυμος καὶ ἡ ὁμήγυρή του, ὄχι ἁπλῶς συντρώγουν μὲ αἱρετικούς (ὠς ἀντιπρόσωποι στοὺς Διαλόγους ἀλλὰ καὶ σὲ τιμητικὲς ἐπισκέψεις), ἀλλὰ διδάσκουν ὅτι εἶναι ἀνεξέλεγκτοι νὰ φρονοῦν διαφορετικὰ ἀπὸ ὅσα ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως περὶ Μίας Ἐκκλησίας καὶ ἑνὸς Βαπτίσματος· μόνο ὁ Θεὸς -λέγουν- μποροῦν νὰ τοὺς ἐλέγξουν, ὄχι καὶ ὁ λαός! Κι ἂς διδάσκουν τὸν λαό (ὅπως πρόσφατα ἔκανε) ὅτι οἱ αἱρέσεις δὲν εἶναι αἱρέσεις ἀλλὰ Ἐκκλησίες μὲ ἱερωσύνη καὶ Βάπτισμα 

καὶ θαύματα]!

Ὁ ἀπόστ. Παῦλος δίνει ἐντολὴ στοὺς πιστοὺς νὰ ὑπενθυμίζουν στὸν Ἄρχιππο –ποὺ ἦταν ἱερεύς– τὴν διακονία του (βλ. Κολ. 4, 17).

Καὶ οἱ Πατέρες λένε·

α΄) «Πρέπει οἱ ἀκροατὲς νὰ εἶνε ἐκπαιδευμένοι στὶς Γραφὲς καὶ νὰ κρίνουν ἂν τὰ λεγόμενα τῶν διδασκάλων εἶναι σύμφωνα μὲ τὶς Γραφές. Κι ὅσα εἶναι ξένα νὰ τὰ ἀποβάλλουν καὶ ἐκείνους ποὺ ἐπιμένουν σ’ αὐτά [σ.σ. ὅπως ὁ Ἱερώνυμος] νὰ τοὺς ἀποστρέφονται δυνατά» (Μ. Βασίλειος).


β΄) «Τὰ δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα δημοσίως νὰ ἐλέγχωνται» 

(ἱ. Χρυσόστομος).

γ΄) "Ἂν ὁ προεστώς σου εἶνε σφαλερὸς εἰς τὴν πολιτείαν καὶ τὰ ἔργα του, μὴ περιεργάζεσαι. Ἂν ὅμως εἶνε σφαλερὸς κατὰ τὴν πίστιν, φεῦγε καὶ παραίτησέ τον, ὄχι μόνο ἂν εἶνε ἄνθρωπος, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος εἶνε ἀπὸ τὸν οὐρανόν» (ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, Περὶ συνεχοῦς Μεταλήψεως, σελ. 175).

 

δ΄) «Μὴ ὑπακούετε εἰς μοναχούς, οὔτε εἰς ἱερεῖς, οὔτε εἰς ἐπισκόπους σὲ ὅσα κακῶς σᾶς συμβουλεύουν νὰ φρονῆτε» (ἅγιος Μελέτιος ὁ Ὁμολογητής) [σ.σ. καὶ ὅμως κάποιοι εἶναι πιὸ «εὐσεβεῖς» ἀπὸ τὸν Καντιώτη].


στ΄) «Πρέπει νὰ δείχνωμε γιὰ τὴν Ἀλήθεια θάρρος, ἀκόμα κι ἂν σκανδαλίζωνται μερικοί» (Μ. Βασίλειος) [σ.σ. ὅμως κάποιοι σημερινοὶ δικαιότεροι τοῦ Βασιλέως καὶ εὐσεβέστεροι τῶν Ἁγίων μᾶς λένε νὰ μὴν σκανδαλίζουμε κάποιους ἀλλὰ νὰ 

μιλοῦμε καὶ νὰ ἐνεργοῦμε 

εἰς βάρος τῆς Ἀλήθειας].

η΄). «Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, παρὰ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὅπως Ἄννας καὶ Καϊάφας εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (Μ. Ἀθανάσιος).


θ΄) Τὸν παραπάνω λόγο τοῦ Μ. Ἀθανασίου κατοχυρώνει καὶ ὁ 31ος Ἱ. Κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ ὁ 15ος τῆς ΑΒ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 861 ἐπὶ Μ. Φωτίου. [σ.σ. ποῦ εἶναι οἱ σημερινοὶ «θεολόγοι» (βλέπε π. Βασίλειο Βολουδάκη ἢ κάτι κατόχους ἱστοτόπων) ποὺ ὑποστηρίζουν τὸ ἀντίθετο, διαστρεβλώνοντας τὸν λόγο τῶν Ἁγίων];

 

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο "Ορθοδοξία και Οικουμενισμός"