ΝΕΑ ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

ΝΕΑ ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στον “Ορθόδοξο Τύπο”: 

“Δυστυχῶς, ὁ Σεβασμιώτατος ἀρνεῖται τὸ Εὐαγγέλιον! Δὲν ἀνεμέναμεν τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἡ πρώτη εἰσήγησίς του εἰς τὴν ὁλομέλειαν τῆς Ἱεραρχίας ἦτο ἡ κατάργησις τοῦ ράσου! 

Ἐπιτέλους, δὲν ὑπάρχει ἕνας Ἱεράρχης νὰ τοῦ ζητήση τὴν παραίτησιν; Μόνον διὰ τὰς καλάς σχέσεις ἐνδιαφέρονται; Τόσον πολύ ἐλέγχει ἡ μασονία Ἱεράρχας; Δὲν ἔμεινε κανείς; 

Είπε ο Σεβ. Αλεξανδρουπόλεως:

«Πηγαίνω κάποιες φορὲς στὸ Δημοτικὸ Θέατρο ἢ σὲ κάποιες ἐκδηλώσεις. Μιλοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ, ὁ Δήμαρχος θὰ πεῖ τὰ τῆς πόλεως, οἱ πολιτευτές μας τὰ τῆς Πολιτείας τὰ δικά τους κ.λπ. καὶ κάποια στιγμὴ ἢ στὴν ἀρχὴ ἢ στὸ τέλος λένε «παρακαλοῦμε καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ μᾶς πεῖ τὴ γνώμη της, ὁ Μητροπολίτης». Ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν δείχνω τὸ θυμό μου ποὺ μὲ πιάνει, ἀλλὰ σᾶς τὸ λέω ὅτι τὸν ἔχω. Ἐκκλησία δὲν εἶμαι ἐγώ. Ἀλίμονο ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἐμένα ὡς μαντρόσκυλο. Ἐγὼ θὰ πῶ αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία, δηλ. τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν. Θὰ ἀφουγκραστῶ τοὺς χριστιανοὺς τί λένε, ποιὸ θεωροῦν σωστό. Ἀκόμα καὶ ἂν αὐτὸ ποὺ οἱ χριστιανοὶ μας θεωροῦν σωστό, ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, ἐγὼ θὰ ὑπερασπιστῶ αὐτὸ ποὺ λένε οἱ χριστιανοί μας, γιατί οἱ Χριστιανοὶ μας ἔφτιαξαν τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν ἔφτιαξε τὸ Εὐαγγέλιο τὴν Ἐκκλησία».

Ορθά φυσικά όσα ανάφερει ο σεβαστός Γέρων των Εξαρχείων, π. Βασίλειος Βολουδάκης, για τον σεσημασμένο Οικουμενιστή και νεωτεριστή Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμο.

Ορθή, επίσης, η επισήμανση ότι η Ιεραρχία θα έπρεπε να ζητήσει εξηγήσεις και να αναγκάσει τον Σεβ. Αλεξανδουπόλεως να ανακαλέσει όσα είπε.

Δυστυχώς, όμως, ο σεπτός των Εξαρχείων Γέρων π. Βασίλειος Βολουδάκης, έχει την μοναδική ικανότητα -ικανότητα να σου πετύχει!- να απαξιώνει μόνος του όσα σωστά λέγει.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση διερωτάται αν η σιωπή των Ιεραρχών για τις βλασφημίες του Σεβ. Αλεξανδρουπόλεως οφείλεται στην Μασωνία.!!!

Με άλλα λόγια ισχυρίζεται ότι η Μασωνία επέβαλε σιωπή για τις δηλώσεις του Αλεξανδρουπόλεως -συν τοις άλλοις- στους Μητροπολίτες Ναυπάκτου, Κυθήρων, Αιτωλίας, Πειραιώς, Μεσογαίας, Γόρτυνος και Καστορίας.!!!

Αφήνω στην κρίση του αναγνώστη να αποφασίσει αν ο ισχυρισμός αυτός είναι ιδεοληψία, εμμονή, παράνοια ή κάτι άλλο.

Δεν πρόκειται να εισέλθω στην διαδικασία να απαντήσω το ερώτημα.

Εμπιστεύομαι απόλυτα την κρίση του αναγνώστη.

Μένω σε τούτο μόνον: Ο σεβαστός Γέρων Βασίλειος έχει έντονη αυτοκαστροφική τάση. Έρχεται δεύτερος ακόμη και όταν αγωνίζεται μόνος του στον στίβο. Γκρεμμίζει με τα χέρια του ότι καλό χτίζει.

Κρίμα! 

Και ακόμη πιο κρίμα διότι η ιστορική εφημερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” έπεσε στα χέρια του και δεν εννοεί με κανένα τρόπο να ξεκουμπιστεί από εκεί.

Είναι φανερόν ότι μόνον κλωτσηδόν μπορεί να φύγει ο σεβαστός και αγαπητός Γέροντας από τον “Ορθόδοξο Τύπο.”

Το μόνο που με προβληματίζει -και με προβληματίζει σοβαρά- είναι ποιος θα του δώσει την κλωτσιά. Δυστυχώς, όμως, -για την ώρα τουλάχιστον- δεν βλέπω κανένα.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΣΤΗ ΧΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΦΙΚΚΙΑΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΣΤΗ ΧΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΦΙΚΚΙΑΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Του ιατρού κ. Λυκούργου Νάνη

=====

Δεν μας εκπλήσσει η κατάταξη στη χορεία των οφικιάλιων του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του γνωστού και μη εξαιρετέου Χ. Γιανναρά. 

Πρόκειται για έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των πνευματικών εγκλημάτων του εν λόγω Πατριαρχείου. Και τούτο γιατί είναι γνωστή η στάση των ενοίκων του απέναντι στις ετεροδιδασκαλίες και τους αυτουργούς τους. Άλλωστε, από ιεράρχες του Φαναρίου έχουν εκπορευθεί κραυγαλέα αιρεσιολογήματα (βλέπε περιπτώσεις Στυλιανού Χαρκιανάκι, Ιωάννου Ζηζιούλα, Ελπιδοφόρου Λαμπρυνιάδη, Βαρθολομαίου Αρχοντώνη). 

Πώς να λησμονήση κανείς τη δήλωση του πατριάρχη Βαρθολομαίου για τον Περγάμου τον οποίο αποκάλεσε "στιβαρό βραχίονα"; 

Πώς να ξεχάσουμε την τύχη που επεφύλαξε στη μήνυση του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου σε βάρος του βλασφημήσαντος την αναμαρτησία του Θεανθρώπου Χριστού Αυστραλίας Στυλιανού η πατριαρχική σύνοδος;

Το ζήτημα έγκειται στον τρόπο που αντιδρά κλήρος και λαός απέναντι στα εκφυλιστικά αυτά φαινόμενα.

Πώς, αλήθεια, αντιδρούν οι επίσκοποι, οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι, οι ηγούμενοι, μοναχοί και μοναχές, οι ιεραποστολικές αδελφότητες, ο εκκλησιαστικός τύπος και ο κάθε πιστός χωριστά;

Δυστυχώς για κάποιους από αυτούς ο πολύς Γιανναράς αποτελεί ένα είδος ταμπού οπότε έχει παραμείνει στο απυρόβλητο. Κάποιοι επίσκοποι, μάλιστα, τον καλούν και στις μητροπολιτικές τους περιφέρειες προκειμένου να μιλήσει στο ποίμνιό τους (όρα περιπτώσεις Μεσογαίας Νικολάου, Κερκύρας Νεκταρίου, Αργολίδος Νεκταρίου). 

Εάν εξαιρέσουμε κάποια ευαισθητοποιημένα ιστολόγια που καυτηριάζουν τη γιανναρική συφιλίδα από κει και πέρα βασιλεύει η ένοχη ανοχή και η κράζουσα αφωνία. 

Να μη θιγή ο διαννοούμενος που προβαίνει σε εύστοχες παρεμβάσεις επί εθνικών και κοινωνικών θεμάτων δημοσιογραφώντας σε σοβαροφανείς εφημερίδες. Τώρα εάν αυτός κηρύσσει από ετών ετεροδιδασκαλίες που υπονομεύουν το Ορθόδοξο Ήθος προφανώς δεν μας τσούζει συνειδησιακά και δεν μας τσουρουφλίζει... Δυστυχώς σήμερα ελλείπουν οι Καντιώτηδες, οι Σεβαστιανοί, οι Ιωάννηδες Σιδηροκάστρου, οι Αμβρόσιοι Ελέυθερουπόλεως, οι Επιφάνιοι Θεοδωρόπουλοι, οι Χαράλαμποι Βασιλόπουλοι, οι Θεόκλητοι Διονυσιάτηδες, οι Σωτηρόπουλοι. 

Κανείς επίσκοπος από το 1989 που τέθηκε επί συνόδω το θέμα Γιανναρά ανέλαβε την πρωτοβουλία να το εισαγάγη ξανά σε αυτή. Και ας χάνονται στο μεταξύ ψυχές υπέρ ων Χριστός απέθανε! 

Προέχουν οι δημόσιες σχέσεις βλέπετε, οι παρασημοφορήσεις του προέδρου της Δημοκρατίας, τα δεσποτικά φεστιβάλ και οι...περιβαλλοντικές δράσεις!

Ό,τι και να πράττουν πάντως οι μεγαλόσχημοι κληρικοί στην περίπτωση Γιανναρά θα παραμένει πάντοτε διαχρονική η φράση του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου που απηύθυνε επί συνόδω τον Ιούνιο του 1989 στους συνεπισκόπους του προς έλεγχο και αφύπνιση τόσο αυτών όσο και των ομοφρόνων τους συνεπισκόπων: "ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΣΘΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΟΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΚΛΥΣΗ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΜΕ ΕΠΙΚΑΛΥΜΜΑ ΤΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑΣ ΙΔΕΑΣ".

Ο κ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΙΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο κ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΙΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

=====

Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, διαπνέεται από όλες τις σύγχρονες αιρέσεις. 

Ο Οικουμενισμός, η εκκοσμίκευση, οι πλάνες της μεταπατερικής θεολογίας και νεορθοδοξίας. 

Ο νεονικολαιτισμός, ως αμνήστευση των σαρκικών αμαρτηματημάτων, η σύγχυση του ζητήματος της ουκρανικής Εκκλησίας, η συμπροσευχή με αιρετικούς και αλλόθρησκους και βέβαια ο άκρατος δεσποτισμος. 

Το οικουμενικό πατριαρχείο αποτελεί την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, η Μητέρα και τροφός του Γένους των ορθοδοξων, θεσμός σεβαστός και καύχημα. Όμως οι πράξεις των ανθρώπων πρέπει να στηλιτεύονται προς σωφρονισμό και μετάνοια, όταν αυτές βεβηλώνουν την Αγία Ορθοδοξία. 

Όσο αφορά τον λόγιο ακαδημαϊκό κ. Γιανναρά, είναι ο πλέον αιρετικός άνθρωπος. Εισηγητής της νεορθοδοξίας, του νεονικολαιτισμού και μιας δήθεν θεολογίας του “έρωτος”. Όμως, ο κ. Γιανναράς έχει το χάρισμα της ευγλωτιας και αυτό σαφώς το χρησιμοποιεί προπαγανδιζοντας τις ιδεοληψίες του σε ανθρώπους άσχετους προς την ορθόδοξη πατερική Θεολογία. 

Άλλωστε ο διαχωρισμός του όρου Θρησκεία και εκκλησία είναι μια προτεσταντικη επήρεια και μάλιστα από παρακλάδι μιας από τις εκατοντάδες παραφυαδες της Διαμαρτυρησεως (Swiss Restoration). 

Θρησκεία είναι η αναγωγή του ανθρώπου προς τον Θεό. Ο χριστιανισμός ως αποκάλυψη του Θεού στον Κόσμο, και μάλιστα η ορθοδοξία στην αυθεντική του μορφή, είναι η μόνη αληθινή Θρησκεία, του μόνου αληθινού Θεού, του Πανάγαθου και κάλλει ωραίου Θεού Λόγου Ιησού Χριστού. 

Οι λοιπές πίστεις είναι Φιλοσοφία, Μαγεία, Δαιμονολατρεία και δεισιδαιμονία υποκατάστατα της θρησκείας και μάλιστα της αληθινής θρησκείας και λατρείας του Θεού, ασθενής κατάσταση του μεταπτωτικου ανθρώπου.

Οπότε η ορθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία, φανερώνεται μέσα στην Εκκλησία, ως το Σώμα του Χριστού. 

Τα σαρκικά πάθη είναι αμαρτήματα. 

Οι λοιπές θρησκευτικές πίστεις, είναι μορφώματα και πλάνες, ατελείς προσπάθειες ανθρώπων μεσα στην Ιστορία του μεταπτωτικού ανθρώπου να βρουν την αλήθεια. 

Εύχομαι ο Θεός να μας ελεήσει στους έσχατους καιρούς της Σκωλιάς γενεάς και διεστραμμένης.

Μετά την Πτώση των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, πέραν των πολλών συνεπειών του προπατορικου αμαρτηματος, η μνήμη (ανάμνηση) του Θεού δεν είχε σβήσει, απόδειξη το θυσιαστήριο του Αβελ και του Κάιν. Ο Θεός δεν άφησε ποτέ αμάρτυρον εαυτόν. Ο Σατανάς, ως εισηγητής της αμαρτίας και του κακού στην Κτίση, εμμένωντας στην επιθυμία του για ισοθεΐα, μιμείται κατά πάντα τα του Θεού. Όντας βέβαια ο ίδιος παρωδός και κακέκτυπο.

Η ύπαρξη λοιπών θρησκευτικών πίστεων πέραν της αληθινής Θρησκείας, που διατηρήθηκε από τους Δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης, τον προφήτη και θεόπτη Άγιο Μωυσή διά του Νόμου, σπερματικώς μέσα από τα συγγράμματα των Ελλήνων φιλοσόφων και τέλεια από τον ιδρυτή της Θρησκείας μας Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, ερμηνεύεται ως προσπάθεια του πονηρού να λατρεύεται όπως ο Αληθινός Θεός. 

Κάποια καλά στοιχεία στα συστήματα αυτά τα θρησκευτικά, ανακατεμένα με πλάνες, είναι αποτέλεσμα δαιμονικής επενέργειας πάνω σε λαούς οι οποίοι δεν επαλήθευσαν την θρησκευτικότητα τους, εγκλωβιζόμενοι στην πλάνη. 

Ο όρος Θρησκεία αρμόζει μόνο στον Χριστιανισμό ως φανέρωση του Αληθινού Θεού. 

Ο Ιουδαισμός ενσωματώθηκε στον Χριστιανισμό. 

Το Ισλάμ αποτελεί πολιτική ιμπεριαλιστικη των Αράβων με μανδύα θρησκευτικο (επιρροή από τους Αρειανούς και νεστοριανούς μοναχούς της μέσης ανατολής) και αυτό αποδεικνύεται ακόμα και εάν κάποιος δεν έχει τον θείο φωτισμό, γνωρίζοντας απλώς την Ιστορία. 

Οι λοιπές θρησκείες, Ινδουισμός, Βουδισμός, ειδωλολατρεία, αποτελούν απαύγασμα των προαναφερθέντων λόγων. Ο πανθεισμός είναι χαρακτηριστικό γνώρισμά τους! Η πλάνη του αρχεκάκου όφεως με διαφορετικά λόγια, στους πρωτοπλάστους. Η απόκτηση της θέωσης χωρίς Θεό.

Οπότε, η ορθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία, και έτσι πρέπει να χρησιμοποιούμε το όνομα του μεγάλου της ευσεβείας μυστηρίου, είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Χριστός ο παρατεινόμενος εις τους αιώνας. Αυτή είναι διδασκαλία των πραγματικών θεραπόντων-θρησκευτών, των απ’ αιώνος αυτώ ευαρεστησαντων Αγίων. Στώμεν καλώς. 

Η κ. ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η κ. ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Πώς δεν είναι θρησκεία ο χριστιανισμός αφού δεχόμαστε την οντολογική απόδειξη της υπάρξεως του Θεού, δηλαδή ό,τι είπε ο Descartes περί του καταγεγραμμένου στην συνείδηση του ανθρώπου; 

Ίσως μπορούμε να πούμε ότι όλες οι θρησκείες είναι η προσπάθεια προσέγγισης του Θεού εκ μέρους του ανθρώπου, ενώ η εν Πνεύματι Αγίω Θεία Αποκάλυψη συντελείται μόνο μέσα στην Εκκλησία. 

Αυτή η παραδοχή δεν δίνει κανένα δικαίωμα στους Οικουμενιστές να αναπτύσσουν τον οικουμενιστικό συγκρητισμό και τον δογματικό μινιμαλισμό. 

Αυτό δείχνει ότι βιωματικά βρίσκονται στο πρωτόγονο επίπεδο της θρησκείας. Φυσικά δεν χρειάζεται να είναι κανείς “θεόπτης” για να παραδέχεται αυτές τις πραγματικότητες, ποιός μπορεί να το ισχυριστεί αυτό;! 

Χρειάζεται, όμως, να έχουμε εμπιστοσύνη στην εμπειρία των αγίων, οι οποίοι βίωσαν την αποκάλυψη του Θεού. 

Οι οικουμενιστές επιδεικνύουν μεγάλο εγωισμό και άμετρη υπερηφάνεια να βάζουν τον εαυτό τους πάνω από την εμπειρία των αγίων και φυσικά μεγάλη ασέβεια και έλλειμα πίστεως. 

Κατεβάζουν την αποκάλυψη του Θεού σε μία νοησιαρχία, γιατί μέχρι εκεί φτάνουν. 

Με βάση την παραδοχή ότι όλες οι θρησκείες είναι προσπάθειες του ανθρώπου προσέγγισης του Θεού, προκύπτει ότι όλες οι θρησκείες έχουν πει και καλά πράγματα, ανάμεσα σε πολλές πλάνες. 

Αυτά όμως τα “καλά πράγματα” δεν έχουν καμμία σχέση με την μοναδική Αλήθεια, που είναι ο Χριστός και η Εκκλησία. 

Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι η θρησκεία δεν ταυτίζεται με την Εκκλησία, όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι ο χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία.  

Νομίζω ότι δεν ερχόμαστε σε κάποια αντιπαράθεση με τον Ρωμανίδη. 

Ίσως βασικά να εννοούμε τα ίδια πράγματα, απλά ο Ρωμανίδης τα διετύπωσε κάπως υπερβολικά. 

Κάποιοι αμφισβητούν και τον όρο “χριστιανισμός” ως μία ιδεολογία. 

Τελικά δεν μπορούμε να εκφραστούμε! 

Έστω και συμβατικά δεν μπορούμε να μην χρησιμοποιούμε κάποιες λέξεις, όταν δεν απαιτείται η δογματική ακρίβεια, γιατί τότε καταντά το “άκτιστον φώς” να γίνεται απλά μία “μαλλιαρή” γλώσσα! Πόσες φορές δεν ακούμε σε κηρύγματα περί “ακτίστου φωτός” και ως ακροατές λέμε: τρίχες! 

Η ΜΟΝΙΜΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΕΥΓΕ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ! ΤΑ ΠΙΟ ΘΕΡΜΑ ΥΙΚΑ ΜΑΣ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

ΕΥΓΕ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ! 

ΤΑ ΠΙΟ ΘΕΡΜΑ ΥΙΚΑ ΜΑΣ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος απένειμε το οφφίκιο του Μεγάλου Ρήτορος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στον Καθηγητή κ. Χρήστο Γιανναρά.

Ομολογουμένως αυτό δεν το περιμέναμε.!

Προηγήθηκαν, βέβαια, οι Θεολογικές Σχολές του Βελιγραδίου, του Αγίου Βλαδιμήρου και του Τιμίου Σταυρού των ΗΠΑ και η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Τώρα ο Παναγιώτατος και η περί Αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο της αισχύνης.

Ως γνωστόν ο κακόδοξος κ. Γιανναράς είναι ο αρχηγέτης των Νεορθόδοξων και των Νεονικολαιτών. Με αλλα λόγια είναι ένας σκέτος αιρετικός, που ακόμη δεν βρέθηκε Σύνοδος να τον αφορίσει.

Έγινε προσπάθεια επί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ από τους ευλαβείς Μητροπολίτες (Φλωρίνης Αυγουστίνο, Σιδηροκάστρου Ιωάννη και Κονίτσης Σεβαστιανό), για να περάσει από συνοδικό δικαστήριο ο κ. Γιανναράς, αλλά οι προσπάθειές τους προσέκρουσαν στην άρνηση και στις μεθοδείες του τότε πανούργου Μητροπολίτη Θηβών και νυν Αρχιεπισκόπου της αισχύνης Ιερωνύμου.

Ο κ. Γιανναράς -μεταξύ άλλων κακοδοξιών- βλαστήμησε την αειπαρθενία της Θεοτόκου, θεωρεί τον σαρκικό έρωτα ως έξαλμα προς τον Θεό και συνέτεινε αποφασιστικά στην εισαγωγή της κακοδοξίας του Karl Barth περί της δήθεν αντίθεσης των όρων Εκκλησία και θρησκεία.

Η κακοδοξία αυτή δεν στηρίζεται ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε στις Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους, ούτε στους Πατέρες της Εκκλησίας. 

Είναι απαύγασμα της θεολογικής σκέψης του γνωστού Προτεστάντη θεολόγου Κarl Barth.

Εδώ πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο κ. Γιανναράς δεν είναι ο μόνος που υιοθέτησε αυτή την θεολογική πλάνη. 

Όλοι οι μαθητές του π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, ο οποίος επηρεάστηκε βαθύτατα από τον Karl Barth, αποδέχτηκαν αυτή την κακοδοξία και προσπάθησαν και προσπαθούν με εμμονή να την εμπεδώσουν ως πίστη της Εκκλησίας.

Η προσφώνηση του Παναγιώτατου γράφτηκε από κάποιο που ξέρει άριστα την θεολογία του κ. Γιανναρά. Το απογοητευτικό είναι ότι, αντί να επισημάνει τις κακοδοξίες του, ο Παναγιώτατος τις εκθειάζει ως μεγάλες αρετές.!!!

Έγραψα, κατ’ επανάληψη, ότι αν υπήρχε ακμαίο εκκλησιαστικό φρόνημα σήμερα στην Ορθοδοξία θα συνερχόταν Οικουμενική Σύνοδος για να καταδικάσει τον Οικουμενισμό ως παναίρεση, να αναθεματίσει τους κεκοιμημένους πρωταγωνιστές του και να καθαιρέσει τους εν ζωή πρωτεργάτες του.

Τώρα είναι ηλίου φαεινότερον ότι την μέλλουσα να συνέλθει Οικουμενική Σύνοδο για τον Οικουμενισμό πρέπει να απασχολήσει, επίσης, η Νεορθοδοξία και ο Νεονικολαιστισμός.

Η ορθόδοξη συνείδηση δεν θα ησυχάσει πριν γραφτούν στα Αναθέματα της Κυριακής της Ορθοδοξίας τα ονόματα του Μελέτιου Μεταξάκη, του Αθηναγόρα και των άλλων βαμμένων Οικουμενιστών (Ιάκωβου Κουκούζη, Μελίτωνα Χατζή, Αθηναγόρα Κοκκινάκη, Δαμασκηνού Παπανδρέου, Στυλιανού Χαρκιανάκη και των Ρώσσων επισκόπων που έδιναν την Θεία Κοινωνία στους Παπικούς για πέντε χρόνια). 

Το ίδιο ισχύει για τους προβεβλημένους Νεονικολαίτες και Νεορθόδοξους

Ως να μη έφτανε ότι ο Παναγιώτατος έχει αναδειχθεί σε αστέρα πρώτου οικουμενιστικού μεγέθους τώρα ευλόγησε την Νεορθοδοξία και τον Νεονικολαιτισμό.!!!

Τι έμεινε πια να κάνετε Παναγιώτατε;

Ει θέλεις τέλειος είναι ύπαγε και Αγιοκατάταξε τον Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό και τον Κουτρουμπή για να ολοκληρώσετε Θεοφιλώς πατριαρχία σας στο έπακρον.

Παναγιώτατε! Ντροπή!.

ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ "ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥΣ" ΙΕΡΕΙΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΙΣΚΟΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

Οικουμενιστές, νεωτεριστές και εκκοσμικευμένοι ταις του μέντορος αυτών Ιάκωβου Κουκούζη τοις ρήμασιν πειθόμενους.

ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Η ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Η ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Του Καθηγητή της Δογματικής κ. Δημήτριου Τσελεγγίδη

=====

Μέ ἀφορμή τό θέμα πού δημιουργήθηκε στήν Κύπρο, ἐξαιτίας κάποιων ἀναφορῶν τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου στήν ὁμοφυλοφιλία, θά ἤθελα νά δώσω τό θεολογικό πλαίσιο κατανοήσεως τῶν σαρκικῶν σχέσεων στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ κατά φύση σαρκικές σχέσεις ἀνδρός καί γυναικός ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν τήν πλήρη πνευματική νομιμοποίησή τους, μόνο μέσα στό πλαίσιο τοῦ γάμου. Καί ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνει ὀ Ἀπόστολος Παῦλος: «Τίμιος ὁ γάμος ἐν πᾶσι καί ἡ κοίτη ἀμίαντος» (Ἑβρ. 13, 4). Γι’ αὐτό καί καταδικάζει τίς ἐκτός τοῦ γάμου σαρκικές ἐκτροπές, λέγοντας: «πόρνους καί μοιχούς κρινεῖ ὁ Θεός» (Ἑβρ. 13, 4).

Ἐνῶ δηλαδή ἡ κατά φύση ψυχοσωματική σχέση τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας, στό πλαίσιο τοῦ γάμου, τούς καθιστᾶ μιά ἀνθρώπινη ὀντότητα, τούς ἑνοποιεῖ «εἰς σάρκα μίαν» (Μκ. 10, 8 καί Ἐφ. 5, 31), ὅταν ἡ σχέση αὐτή γίνεται ἐν Χριστῷ καί ὄχι ἐρήμην Του, ἡ ἕνωσή τους ἀποκτᾶ κατεξοχήν πνευματικό περιεχόμενο. Τοῦτο, πρακτικῶς, σημαίνει ὅτι ὁ Χριστός μέ τήν Χάρη Του ἐμπλουτίζει ἀκτίστως αὐτήν τήν σχέση, ἡ ὁποία ἀπό κατά φύση δυαδική σχέση γίνεται χαρισματικῶς τριαδική σχέση. Γίνεται, δηλαδή, μία ὀντολογικοῦ χαρακτῆρα ἑνότητα ἀνδρός – γυναικός – καί Χριστοῦ. 

Ἡ ἑνότητα αὐτή, βέβαια, δέν ἔχει μηχανιστικό χαρακτῆρα, ἀλλά ὑπάρχει καί συντηρεῖται μυστηριακῶς, ἐνόσω οἱ σύζυγοι τηροῦν ἀγαπητικῶς τίς προδιαγραφές τοῦ εἶναι τους καί κατεξοχήν τήν ἐντολή τῆς ἀναφορᾶς τους «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν» (Ἐφ. 5, 32), ἐπειδή ὁ θεμελιώδης παράγοντας τῆς ἑνότητάς τους σ’ αὐτήν τήν τριαδική πλέον σχέση εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός διά τῆς ἀκτίστου Χάριτός Του.

Μέ βάση αὐτά τά προαπαιτούμενα τῶν σαρκικῶν σχέσεων, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἀλλά ἀκόμη καί αὐτή ἡ σαρκική ἐπιθυμία τους ἀκυρώνουν στήν πράξη τήν ὀντολογία τοῦ γάμου καί τόν σκοπό του, πού εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ τελείωση τῶν συζύγων μέ τήν καθημερινή ἄσκηση τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης μεταξύ τους.

Οἱ ὁμοφυλοφιλικές σχέσεις καταδικάζονται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή (βλ. σχετ. Γέν. 19, 4-28, Λευιτ. 20, 13, Ρωμ. 1, 26-32, Α΄ Κορ. 6, 9-10, Α΄ Τιμ. 1, 10, Ἰούδ. 7) καί τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἐξίσου μέ τήν πορνεία καί τήν μοιχεία, ὄχι ἁπλῶς ὡς ἀκάθαρτες ἠθικῶς πράξεις, ἀλλά κυρίως καί πρωτίστως ὡς ἀντικείμενες στήν ὀντολογία τοῦ «γάμου» Χριστοῦ καί Ἐκκλησίας, τοῦ «γάμου» ἐκείνου πού εἰκονίζει ὁ γάμος τῶν πιστῶν –τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας- ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Μέσα στό πνεῦμα αὐτό, γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Κορινθίους: «...τά μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη;» (Α΄ Κορ. 6, 15). 

Ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία καί ἡ ὁμοφυλοφιλία καταστρέφουν τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν μέ τόν Χριστό καί μεταξύ τους. Γι’ αὐτό, ἐνόσω παραμένουν σ’ αὐτές τίς ἄρρωστες σχέσεις οἱ πιστοί, δέν μποροῦν νά κληρονομήσουν τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (βλ. σχετ. Α΄ Κορ. 6, 9-10), οὔτε καί νά ἔχουν τήν πρόγευσή της στήν παροῦσα ζωή τους.

Ἑπομένως, εἶναι εὐνόητο ὅτι ἡ ἀπόρριψη τῶν παραπάνω σαρκικῶν σχέσεων ἀπό τούς πιστούς καί τήν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας, σέ καμμία περίπτωση δέν συνιστᾶ ρατσιστικοῦ χαρακτῆρα κατηγοριοποίηση τῶν πιστῶν, πού ἔχουν αὐτές τίς σχέσεις. 

Ἀπεναντίας, εἶναι ἀγαπητικοῦ χαρακτῆρα ἡ γνωστοποίηση τῆς Ἐκκλησίας γιά τίς ὀλέθριες σωτηριολογικές συνέπειες αὐτῶν τῶν ἁμαρτωλῶν ἐνεργειῶν.

Ἐπιπροσθέτως, θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι, ἐνόσω κατηγορούμενη ὡς ἁμαρτία ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι μονομερῶς ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἀλλά ἐξίσου καί ἡ πορνεία καί ἡ μοιχεία καί αὐτή ἀκόμη ἡ σαρκική ἐπιθυμία, δέν εἶναι καθόλου λογικό νά ἀποδίδεται ρατσιστικός χαρακτήρας στήν καταδίκη τῆς ὁμοφυλοφιλίας. 

Πολύ δέ περισσότερο, δέν μπορεῖ νά γίνεται λόγος γιά ρατσιστική ἐπιλογή ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἐνόσω ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει πρωτίστως τήν σαρκική ἐπιθυμία, ὡς τήν θεμελιώδη προϋπόθεση τῆς ὁποιασδήποτε σαρκικῆς ἁμαρτίας. Καί ἐπειδή τό νόσημα τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας ἀφορᾶ σχεδόν ὅλους τούς πιστούς, δέν ὑπάρχει καμμία κατηγοριοποίηση ρατσιστικοῦ χαρακτῆρα ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Ἄν μάλιστα λάβουμε σοβαρά ὑπόψη, ὅτι ὁ Θεός διά τῆς Ἐκκλησίας συγχωρεῖ καί θεραπεύει ὅλες τίς κατηγορίες τῶν ἁμαρτιῶν, ὅταν ὑπάρχει καρδιακή μετάνοια, τότε στήν συγκεκριμένη στάση τῆς Ἐκκλησίας πιστώνεται καί ἡ φιλανθρωπία της.

Ἄς σημειωθεῖ ἀκόμη, ὅτι καί ἡ Ἰουδαϊκή θρησκεία –στηριζομένη στήν Παλαιά Διαθήκη- καταδικάζει τήν ὁμοφυλοφιλία, χωρίς νά ἔχει ποτέ κατηγορηθεῖ γιά ρατσισμό.

Τέλος, μέσα στό πνεῦμα τῶν παραπάνω γραφομένων μου, τέθηκε καί ἡ πρό ἡμερῶν ὑπογραφή μου στήν Ἐπιστολή τῶν Ἐπιστημόνων γιά τήν στήριξη τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου, κ. Νεοφύτου.

ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ

ΝΕΟ ΣΟΒΑΡΟ ΚΡΟΥΣΜΑ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Ουδείς ασφαλώς έχει αντίρρηση να προσκληθεί μια φτασμένη καλλιτέχνης για να τραγουδήσει στην αίθουσα εκδηλώσεων ενός ναού.

Όχι, όμως, τη παρουσία επισκόπου ενδεδυμένου άπασαν την αρχιερατικήν αυτού στολήν εντός του Ιερού Ναού.

Αυτά συμβαίνουν δυστυχώς στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής, τη παρουσία του Σεβ. Βελγίου Αθηναγόρα και τη ευλογία ασφαλώς του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου.

Είναι η κατάρα που άφησε πίσω του ο Ιάκωβος Κουκούζης ένας από τους πιο βαμμένους Οικουμενιστές που γνώρισε ποτέ η Ορθοδοξία.

Εκκοσμίκευσε πλήρως και Αμερικανοποίησε την Εκκλησία της Αμερικής και άφησε πίσω του μια κληρονομιά που θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες -αν όχι αιώνες- για να ανατραπεί.