ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων Β΄

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ

Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων

Γ΄

Του π. Θεόδωρου Ζήση

=====

2. Ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Περιλαμβάνει καὶ τὸ Κίεβο (Οὐκρανία)

Δὲν χρειάζεται νὰ ἔχει κανεὶς εἰδικὲς ἱστορικὲς γνώσεις γιὰ νὰ γνωρίζει ὅτι τὸ Κίεβο ὑπῆρξε ἡ μήτρα, ἡ κολυμβήθρα, ἀπὸ τὴν ὁποία γεννήθηκε ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία μὲ τὴν βάπτιση τοῦ ἡγεμόνος τοῦ Κιέβου Βλαδιμήρου καὶ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ τὸ 988. Οἱ διεθνεῖς ἑορτασμοὶ γιὰ τὴν χιλιετηρίδα τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ, ποὺ ἔγιναν τὸ 1988, μαρτυροῦν τὴν πάγκοινη, τὴν καθολικὴ ἀναγνώριση τῆς Κιεβινῆς ἀρχῆς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. 

Καὶ αὐτὸ δὲν ἦταν μία περιστατική, ὀλιγοχρόνια ἀρχή, ἀλλὰ ἐπὶ τρεῖς σχεδὸν αἰῶνες, μέχρι τὴν μογγολικὴ κατάκτηση τοῦ 1240, τὸ Κίεβο ἦταν ἡ πρωτεύουσα τῆς Ρωσίας, τὸ πολιτικὸ ἐκκλησιαστικὸ καὶ πολιτιστικὸ κέντρο τῶν Ρώσων, πάνω στὸ ὁποῖο θεμελιώθηκε ὁ πολιτισμός τους. 

Ἡ συνήθης διαίρεση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῆς Ρωσίας ἀρχίζει μὲ τὴν κιεβινὴ περίοδο, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι στὶς ἑπόμενες περιόδους τὸ Κίεβο εὑρίσκεται ἐκτὸς τῆς δικαιοδοσίας τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἔχει ἐκχωρήσει ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία τὸ Κίεβο σὲ ἄλλη, μὴ ρωσικὴ δικαιοδοσία. 

Ξενικὲς κατακτήσεις τῆς περιοχῆς τοῦ Κιέβου ἀνάγκασαν τοὺς ἡγεμόνες νὰ μεταφέρουν τὸ πολιτικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό τους κέντρο βορειότερα, ἀρχικὰ στὴν πόλη τοῦ Βλαδιμὴρ καὶ κατόπιν στὴν Μόσχα, χωρὶς νὰ παραιτηθοῦν ἀπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ Κιέβου καὶ τῆς περιοχῆς τῆς Οὐκρανίας. 

Ἀκόμη καὶ ὅταν πρωτεύουσες ἦσαν τὸ Βλαδιμὴρ καὶ ἡ Μόσχα, ἡ μία καὶ μοναδικὴ μητρόπολη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ποὺ ὑπαγόταν τότε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὡς μία ἀπὸ τὶς μητροπόλεις της, ὀνομαζόταν «Μητρόπολις Κιέβου καὶ πάσης Ρωσίας».

Τὸ ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρον στὴν περίπτωση αὐτὴ εἶναι ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἀπέναντι στὶς προσπάθειες ξένων δυνάμεων, δυτικῶν καὶ λατινοφρόνων, νὰ διασπάσουν καὶ νὰ διαιρέσουν τὴν ἑνιαία μητρόπολη «Κιέβου καὶ πάσης Ρωσίας» καὶ νὰ δημιουργήσουν δεύτερη μητρόπολη, ὅπως πράττουν καὶ σήμερα μὲ τὴν δημιουργία αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία, ἐκτιμῶσα ὅτι αὐτὸ βλάπτει τὴν ἑνότητα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ, δὲν ἐπέτρεψε τὴν δημιουργία ἄλλης μητρόπολης. 

Ὅταν δὲ λόγῳ ἀσφυκτικῶν πιέσεων, βλαπτικῶν καὶ γιὰ τὴν ἴδια τὴν Κωνσταντινούπολη, κάποιοι πατριάρχες ἐπέτρεψαν τὴν δημιουργία ἄλλης μητρόπολης, πολὺ γρήγορα οἱ διάδοχοί τους καταργοῦσαν τὴν δεύτερη μητρόπολη καὶ ἀποκαθιστοῦσαν τὴν ἑνότητα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, μὲ βαρύτατους ἀπαξιωτικοὺς χαρακτηρισμοὺς γιὰ τὶς διασπαστικὲς καὶ διαιρετικὲς ἐνέργειες τῶν προκατόχων τους, ὅπως θὰ δοῦμε. 

Αὐτὲς τὶς προσπάθειες ποὺ κατέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ρώσων, κάτω ἀπὸ μία ἑνιαία ἐκκλησιαστικὴ ἀρχὴ εἴχαμε παρουσιάσει στὴν μνημονευθεῖσα μελέτη μας «Ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὡς παράγων ἑνότητος τῶν Ρώσσων»[5]. 

Ὑπάρχει τώρα λόγος νὰ μετατραπεῖ σὲ παράγοντα διαιρέσεως καὶ σχισμάτων καὶ νὰ εἰσπράξει ὁ προκαθήμενός της, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς διαδόχους του, ἀπαξιωτικοὺς χαρακτηρισμούς; Τόσο ἀσφυκτικὲς καὶ ἀναπότρεπτες εἶναι καὶ πάλι οἱ πιέσεις τῶν Δυτικῶν, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες καλλιεργοῦν τὴν ρωσοφοβία;

Παραθέτουμε τὶς ἱστορικὲς περιόδους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ὅπως αὐτὲς καταγράφονται ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἱστορικούς: 

α) Ἀπὸ τοῦ βαπτίσματος τῶν Ρώσων μέχρι τῆς μογγολικῆς κατακτήσεως (988-1240). Χαρακτηρίζεται καὶ ὡς «κιεβινὴ περίοδος» 

β) Ἀπὸ τῆς μογγολικῆς κατακτήσεως τῆς Ρωσίας μέχρι τῆς διαιρέσεως τῆς Μητροπόλεως Ρωσίας (1240-1462) 

γ) Ἀπὸ τῆς διαιρέσεως τῆς Μητροπόλεως Ρωσίας, μέχρι τῆς ἱδρύσεως τοῦ Πατριαρχείου (1462-1589) 

δ) Τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας (1589-1700) 

ε) Ἡ συνοδικὴ ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας (1700-1917) 

στ) Ἡ ἐπανίδρυση τοῦ Πατριαρχείου καὶ τὸ σοβιετικὸ καθεστὼς (1917-1990)[6] 

ζ) Σ᾽ αὐτὲς μπορεῖ νὰ προστεθεῖ καὶ μία ἑβδόμη περίοδος ἀπὸ τὴν κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος μέχρι σήμερα (1990-2018), περίοδος καταπαύσεως τῶν διωγμῶν, ἀναγεννήσεως καὶ ἀκμῆς.

(Συνεχίζεται)

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Την περασμένη Κυριακή εκκλησιάστηκα στον Ιερό ναό του Αγίου Αντωνίου στην Λευκωσία.

Πρόκειται για αρχαίο πετρόκτιστο ναό με θαυμάσιες αρχαίες εικόνες.

Πολύ κατανυκτική εκκλησία.

Οι άνδρες κάθονται στα μπροστινά στασίδια και οι γυναίκες στα πίσω.

Σε αντίθεση με τις πλείστες εκκλησίες, όσοι εισέρχονται στον ναό προσκυνούν τις εικόνες του τέμπλου όπως συνήθιζε ο κόσμος να κάνει πάντοτε μέχρι πριν ορισμένες δεκαετίες.

Το μυστήριο τέλεσαν 4 ιερείς. 

Ο π. Σταύρος -ο προιστάμενος του ναού- είναι ένας από τους καλούς πνευματικούς της Λευκωσίας στο πετραχήλι του οποίου αναπαύονται πολλές ψυχές.

Οι ψάλτες ψάλλουν σεμνά και ταπεινά και όχι για να επιδείξουν τις φωνητικές τους ικανότητες. Γι’ αυτό και συντελούν τα μέγιστα στην κατανυκτική τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

Ούτε νανινά, ούτε τεριρέμ άκουσα, ούτε παρόμοιες ασέβειες. 

Έψαλλαν ενδεδυμένοι το ράσο του ιεροψάλτη και η κατανυκτική ψαλμωδία τους απέπνεε ορθόδοξο ήθος.

Ο π. Σταύρος και δύο από τους κληρικούς που τέλεσαν την Θεία Λειτουργία -αγνοώ τα ονόματά τους- έχουν πολύ παραδοσιακή εμφάνιση.

Οι δύο άλλοι, όμως, κληρικοί (ο ένας πρεσβύτερος και ο άλλος διάκονος τα ονόματα των οποίων επίσης αγνοώ) ήταν κουρεμένοι και ξυρισμένοι.

Δεν κάνει. Όχι μόνον επειδή οι κληρικοί πρέπει να είναι παραδοσιακοί σε όλα -ασφαλώς και στην εμφάνιση-, αλλά και επειδή ο ναός λειτουργεί σαν μοναστήρι.

Ο άγνωστός μου ακόμη και στην όψιν Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Μονής, που δεν λειτούργησε χθες στον Άγιον Αντώνιο, θα πρέπει να μεριμνήσει να σταματήσει αυτή η απρέπεια.

Εικάζω ότι ο Πανοσιολογιώτατος είναι παραδοσιακός κληρικός, ασκητική μορφή, με παραδοσιακή κόμη και γενειάδα.

Γιατί, λοιπόν, ανέχεται στην Μονή του να λειτουργούν κληρικοί με νεωτεριστική εμφάνιση;

Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσεχθεί είναι ο τρόπος της ανάγνωσης των ευχών. 

Δυστυχώς, στον Άγιο Αντώνιο, -όπως ακριβώς σε όλους τους ναούς της Λευκωσίας που εκκλησιάστηκα-, οι ευχές λέγονται εκφώνως, μια αντιπαραδοσιακή πρακτική που προσκρούει στο ορθόδοξο λειτουργικό ήθος.

Ο ναός ήταν σχεδόν κατάμεστος. Λίγα τα παιδάκια και οι νέοι, αλλά τα περισσότερα στασίδια του ναού ήταν κατειλημμένα.

Αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό γεγονός επειδή η δημογραφική σύνθεση της εντειχισμένης Λευκωσίας έχει μεταβληθεί άρδην τα τελευταία χρόνια. Στην εντειχισμένη πόλη διαμένουν -κατά το πλείστον- ηλικιωμένοι, ενώ οι περισσότεροι της κάτοικοι είναι αλλόθρησκοι μετανάστες.

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό ότι ο ναός ήταν σχεδόν κατάμεστος.

Τον τελευταίο μήνα, που ζω στην Κύπρο ύστερα από 24 χρόνια συνεχούς απουσίας, μου προξενούν βαθύτατη αγαθή εντύπωση τα εξής γεγονότα:

1.) Ότι χτίστηκαν δεκάδες μεγάλοι ναοί βυζαντινής τεχνοτροπίας,

2.) Ότι όλοι σχεδόν οι ναοί που λειτουργήθηκα ήταν κατάμεστοι πιστών πολλοί από τους οποίους κοινώνησαν, και

3.) Ότι συνάντησα πολλούς ευλαβείς κληρικούς. Ορισμένους γνώριζα από παλιά. Τους περισσότερους πρώτη φορά συναντώ.

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ

Της κ. Ελένης Λωρίτου

=====

Οι Aγιορείτες παρέχουν στον Τσίπρα τα προσχήματα της ευλάβειας. Αποκαλύφθηκε πλέον γυμνή η αλήθεια περί των Aγιορειτών. Και να φαντασθεί κανείς ότι πρίν όχι πολλά χρόνια, όταν κάποιοι αγανακτούσαμε για τον εφησυχασμό των Αγιορειτών, δεν τολμούσε κανείς να πει κουβέντα. Το Άγιον Όρος ήταν ο κανών της πίστεως. Είχε την αίγλη του απόλυτου ορθοδόξου κριτηρίου. Όταν προσπαθούσαμε να οργανώσουμε κάποια αντίδραση, κάποια ενημέρωση, αντιμετωπίζαμε την "άκτιστη" απάντηση των χατζήδων του Αγίου Όρους: Προσευχή! 

Από την πολλή προσευχή έρπονται στο γραφείο του πρωθυπουργού και στο State Department της Αμερικής. Σέρνουν μαζί τους για ντεκόρ και την Παναγία επάνω στα καρότσια των αεροδρομίων! Έτσι επήλθε η εκκοσμίκευση του Αγίου Όρους. 

Το μέλλον του Αγίου Όρους είναι δυσοίωνο. Από χώρο αποταγής θα καταλήξει ένας χώρος κοσμικότητος, αν δεν έχει γίνει ήδη ένα πτώμα εξαίσιο, ένα λείψανο ασκητικότητος και ομολογίας. 

Ο Άγιος Παίσιος το είχε προβλέψει. Η επόμενη γενιά των Αγιορειτών, είχε πει, θα εκκοσμικευθεί και η μεθεπόμενη θα εκδιωχθεί από το Άγιον Όρος. Ήδη διώκονται όσοι μοναχοί τολμούν νά ομολογήσουν και να διαφοροποιηθούν από την πολιτική που χαράσσουν οι μεγαλογεροντάδες.

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ» ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ Β΄

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ» ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

Β΄

Τοῦ Οσ. Μοναχοῦ Ἱλαρίωνος Σταυροβουνιώτου

=====

Η ΦΥΓΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΣΗΦ ΑΠΟ ΤΗΝ Ι. Μ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ

Στὴν σελίδα 59 τοῦ βιβλίου γίνεται ἀναφορὰ στὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Μονή μας μὲ τὴν μεταβολὴ τοῦ Ἡμερολογίου, τὸ γνωστὸ ὡς Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα, γεγονὸς ποὺ συντάραξε ὄχι μόνον τὴν  Ἱ.Μ.Σ. καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀλλὰ καὶ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Τοπικὲς Ἐκκλησίες.  

Πολλοὶ πατέρες μὲ ἀφορμὴ τὸ Ἡμερολογικὸ Ζήτημα ξεσηκώθηκαν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὸ Σταυροβούνι, γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο. Εἶναι ἐπίσης γεγονός, ὅτι τότε ἡ ζωή στὸ Σταυροβούνι ἦταν δύσκολη, διότι εἶχεν πολλές ἐργασίες καὶ διακονήματα· ἦταν σκληρή ἡ μοναστικὴ ζωή, καὶ μερικοὶ Μοναχοί βρῆκαν τὸ Ἡμερολογιακὸν ὡς ἀφορμὴ γιὰ νὰ φύγουν.

Τουλάχιστον ἔτσι ἀρνητικὰ σχολιάστηκε ἀπὸ τοὺς τότε ἐναπομείναντες πατέρες.

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Μοναχοὺς ποὺ ἔφυγαν (ἐξ ἀφορμῆς του Ἡμερολογιακοῦ Ζητήματος) ἦταν καὶ ὁ μοναχὸς Ἰωσήφ (ὁ μετέπειτα Βατοπαιδινός). 

Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Γέροντάς μας, ὁ Γέρων Ἀθανάσιος Σταυροβουνιώτης, ὁ Ἰωσήφ τὸν πίεζε νὰ φύγουν μαζὶ γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ μάλιστα ἤθελε νὰ τοῦ πληρώσει καὶ τὸ εἰσιτήριόν του. 

Ὁ Γέρων Άθανάσιος ὅμως τοῦ εἶπε ὅτι δὲν εἶχε καμμία πληροφορία γιὰ νὰ φύγει, καὶ μάλιστα τοῦ ἐπεσήμανε τότε ὅτι καὶ αὐτὸ τὸ Σταυροβούνι ἔχει τὸ Ἁγιορείτικο Τυπικό.

Μάλιστα τοῦ ἐδήλωσε κατὰ λέξιν: «Ἐδῶ εἶναι οἱ Γέροντές μας ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἔχουν ἐμπειρίες πνευματικὲς γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσουν. Καὶ δὲν θὰ κολασθοῦμε ἄν ἀκολουθήσουμε τὴν Ἐκκλησίαν μὲ τὸ Νέο Ἡμερολόγιον, διότι δὲν εἶναι δόγμα πίστεως [τὸ Ἡμερολόγιο]. Ἐδῶ εἶναι ὁ Ἡγούμενος Βαρνάβας, ὁ ἱερομόναχος Κυπριανός, ὁ ἱερομόναχος Θεοδόσιος, ὁ ἱερομόναχος Μακάριος, ὁ Γέροντας Διονύσιος κ.ἄ. ποὺ ἔμειναν ἐδῶ καὶ δὲν ἔφυγαν».

Ἄρα, συναφῶς, τὸ νὰ γράφεται στὴν σελίδα 60 στὸ βιβλίον τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱ.Μ.Β. τοῦ Ἐφραίμ «Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός», ὅτι ὁ ἀείμνηστος καὶ διακριτικὸς Πνευματικός, ὁ παπα-Κυπριανὸς ὁ Σταυροβουνιώτης, εἶπεν δῆθεν στὸν γ. Ἰωσήφ: «Ἦλθε ἡ ὥρα γιὰ νὰ πᾶς στὸ Ἅγιον Ὄρος, γιατὶ ἂν μείνεις ἐδῶ [στὴν Ἱ.Μ.Σ.] θὰ φθαρεῖς πνευματικὰ», ὅλο αὐτὸ τὸ σημεῖο τὸ θεωρῶ μεγίστην ὕβριν γιὰ τοὺς Γεροντάδες μας, τόσον τοὺς παλαιούς, ὅσο καὶ τοὺς μεταγενεστέρους. 

Δηλαδή, ἐννοῶ τὸν προηγούμενο ὅσιο Γέροντα Γερμανόν Σταυροβουνιώτη καὶ τὸν νῦν Καθηγούμενο καὶ Γέροντά μας  Ἀθανάσιον. Θεωρῶ, ὅτι τὰ ἐν λόγῳ λεχθέντα καὶ γραφέντα, ἂν μή τι ἄλλο, εἶναι ἀποκυήματα τῆς φαντασίας, εἴτε τοῦ συγγραφέα τοῦ ὑπὸ κρίσιν βιβλίου εἴτε ἐκείνου ποὺ τὸν πληροφόρησεν.

(Συνεχίζεται)

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΗΡΩΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΤΣΙΦΑ

Εξαίρετο σχέδιο του κ. Σπυρίδωνα Ζαχαρόπουλου για τον νέο μεγάλο ήρωα του Ελληνισμού Κωνσταντίνο Κατσίφα.

Μπράβο στην "Χριστιανική Φοιτητική Δράση" για την διοργάνωση της εκδήλωσης καθώς επίσης σε όλους τους Βορειοηπειρωτικούς συλλόγους που εξέδωσαν Ανακοινώσεις ή προέβησαν σε διάφορες εκδηλώσεις για την άγρια δολοφονία του ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα.

Η θυσία του μας εμπνέει και μας καθοδηγεί και ας λένε ότι θέλουν οι προδότες του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου που λυμαίνονται την εξουσία και καταστρέφουν συνειδητά την πατρίδα μας. 

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΙΑ΄

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΙΑ΄

Του Σεβ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

=====

Κατά τήν ἀκολουθήσασα συζήτησιν ἡ Ρωσσική ἀντιπροσωπεία ἐτάχθη κατηγορηματικῶς ἀντίθετη μέ τήν πρότασιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, διότι ἐφαίνετο ἀναιροῦσα τό ὁμοφώνως δεκτόν γενόμενον, ὅτι τό αὐτοκέφαλον δέν χορηγεῖται ἄν δέν συγκατατεθῇ ἡ Ἐκκλησία-Μήτηρ.

Εἰς τό ἐπιχείρημα τοῦτο τῶν Ρώσων, ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία ἀντέτεινε, ὅτι ἡ πρότασις δέν ἀπέβλεπε νά ἀναιρέσῃ τήν διαδικασίαν τῆς ἀνακηρύξεως Αὐτοκεφάλου, πού ὁπωσδήποτε θά πρέπει νά ἀρχίζῃ μέ πρωτοβουλίαν τῆς Ἐκκλησίας-Μητρός, ἀλλά μόνον εἰς τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον μποροῦν αἱ ἄλλαι Ἐκκλησίαι νά ἀναπτύξουν ἐνδιαφέρον διά ἄλλην Ἐκκλησίαν, πού θά ἐπιθυμεῖ νά λάβῃ Αὐτοκέφαλον. 

Ἐντός τοῦ πνεύματος τούτου ἐγένοντο δύο προτάσεις: τό θέμα νά παραπέμπεται ἤ εἰς τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον, ἤ εἰς πανορθόδοξον Σῶμα, συγκαλούμενον ὑπό τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου. Εἰς τό σημεῖον αὐτό κατατέθη μετ’ ἐμφάσεως, ὅτι Ἐκκλησίαι τινές Ἐθνικαί, ἐπιζητοῦσαι Αὐτοκέφαλον, καί μή εὑρίσκουσαι κατανόησιν σκέπτονται νά ἀποχωρήσουν ἀπό τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί νά γίνουν οὐνιτικαί.

Εἰς τήν παρατήρησιν αὐτήν ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Τσεχίας καί Σλοβακίας θέλων νά ὑποστηρίξῃ τήν θέσιν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἶπε: "Ἐγώ φοβοῦμαι τόν ἐκβιασμό! Ὅποιος θέτει τήν ταυτότητά του ὑπεράνω τῆς πίστεως, ἀργά ἤ γρήγορα θά φύγη! Ἄν δέν εἶσαι εὐχαριστημένος πού εἶσαι ἐλεύθερος, νά φύγης καί νά πᾶς ὅπου θέλεις"!».

Τότε ὁ Σεβ. Νικοπόλεως εἶπε:

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν εἶναι δεκατέσσερα σώματα, ἀλλ’ ἕν σῶμα. Ἐδῶ οἱ συνομιλίαι μας ὁμοιάζουν μέ ἐκεῖνες τοῦ Χριστόφια μέ τόν Ταλάτ. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καί ὑπάρχει διά τήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου. Ὁ Χριστός μᾶς λέγει, ὅτι ὁ Καλός Ποιμήν, ὅταν πλανηθῇ καί φεύγῃ ἕνα πρόβατον ἀπό τά ἑκατόν, ἀφίνει τά ἐννενῆντα ἐννέα καί βγαίνει στά βουνά πρός ἀναζήτησιν τοῦ πλανηθέντος. Εἴμεθα ποιμένες -ἐκτός ἄν εἴμεθα μισθωτοί! Καί ἔχομεν καθῆκον νά φροντίζωμεν τά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ. Διαμαρτύρομαι γιά αὐτό πού ἐλέχθη, δηλαδή "ἄν θέλουν ἄς φύγουν"! 

Τά πρόβατα εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός σταυρώθηκε γιά μᾶς. Καί ἐμεῖς πρέπει νά σταυρώσωμεν τίς δικές μας ἐπιθυμίες. Ὅταν μιά Ἐκκλησία τελεῖ σαράντα χρόνια σέ σχίσμα, ἔχομεν χρέος νά παρέμβωμεν καί ὄχι νά ἀκολουθοῦμεν τήν "κατά φιλονεικίαν" γνώμην τοῦ ἑνός. Ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι Ο.Η.Ε. Δέν ἔχουν οἱ Ἐκκλησίες βέτο. Ἡ Ἐκκλησία καλεῖ σύνοδον καί αὐτή ἐπιβάλλει λύσιν διά τήν σωτηρίαν τῶν λογικῶν προβάτων. Ἀκόμη καί ἐπιτίμια. Τό θέμα εἶναι πνευματικόν, ὄχι νομικίστικον! Εἴμαστε ἀδελφοί! Καί δέν κάνει νά συμπεριφερόμεθα σάν ἐχθροί».

(Συνεχίζεται)

ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΟΛΥΠΗΓΑΙΝΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑ!

Δεν τον πολυπηγαίνω αυτόν τον Πετρούνια.

Φορά σταυρό.

Κάνει τον σταυρό του πριν αρχίσει το άθλημα.

Ψάλλει τον εθνικό ύμνο.

Κρατά με περηφάνεια την Ελληνική σημαία.

Κάνει δηλώσεις ότι στους Ολυμπιακούς και Ευρωπαικούς αγώνες που συμμετέχει πηγαίνει για να δοξάσει την Ελλάδα.

Και ως να μη έφταναν αυτά αριστεύει πάντοτε και παντού και χαρίζει στην Ελλάδα πρωτιά.

Για όλα αυτά τα εγκλήματα τον μισούν θανάσιμα οι άνθρωποι του Σόρος, ο υπόκοσμος του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων προοδευτικάριων και ο ανθός της Ελληνικής νεολαίας των Εξαρχείων.

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων Β΄

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ

Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων

Β΄

Του π. Θεόδωρου Ζήση

=====

1. Στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἔχει δίκαιο. Κίνδυνος νὰ περιπέσουν στὴν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ οἱ ἑλληνόφωνες Ἐκκλη­σίες.

Ὁ γράφων ὡς παλαιὸς συνεργάτης καὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατιαρχείου στὶς διαφαινόμενες τάσεις ἡγεμονισμοῦ τῆς Μόσχας ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἰδία μὲ τὴν διαμόρφωση τῆς θεωρίας περί «Τρίτης Ρώμης», ἡ ὁποία βέβαια δὲν προεβλήθη οὔτε προβάλλεται ἐπισήμως, καὶ στὰ πλαίσια τῶν ἐρευνητικῶν ἐνδιαφερόντων μου γιὰ τὶς διορθόδοξες σχέσεις καὶ τὴν πορεία τους, ἀσχολήθηκα μὲ τὶς διαχρονικὲς σχέσεις τῶν δύο ἐκκλησιῶν σὲ εἰσηγήσεις ποὺ ἔκανα σὲ δύο διεθνῆ συνέδρια. 

Οἱ σχέσεις αὐτὲς βρέθηκαν στὴν ἐπικαιρότητα τὸ 1988 μὲ ἀφορμὴ τὸν ἑορτασμὸ τῶν χιλίων ἐτῶν ἀπὸ τὴν βάπτιση τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου καὶ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στὸ Κίεβο (988-1988). 

Ἡ πρώτη μου μελέτη μὲ τίτλο «Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας» ἀνακοινώθηκε ὡς εἰσήγηση στὸ Διεθνὲς Σεμινάριο ποὺ ὀργάνωσε στὴ Γενεύη τὸ Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου (Μάϊος 1988) μὲ θέμα: «Ρωσία. Χίλια χρόνια χριστιανικοῦ βίου». 

Ἡ δεύτερη μελέτη μου μὲ θέμα «Ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὡς παράγων ἑνότητος τῶν ὑπ᾽ αὐτῆς ἐκχριστιανισθέντων Ρώσων» ἀνακοινώθηκε στὸ συγκληθὲν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας Διεθνὲς Ἱστορικὸ Συνέδριο (Ἰούλιος 1988) στὸ Κίεβο στὰ πλαίσια ἐπίσης τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς χιλιετηρίδος. Ἀμφότερες οἱ μελέτες δημοσιεύθηκαν στὸ βιβλίο μου «Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα»[1], ὅπου ἐπίσης σὲ παράρτημα δημοσιεύονται δεκάδες ἐγγράφων ποὺ ἀφοροῦν στὶς σχέσεις τῶν δύο ἐκκλησιῶν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς χιλιετίας, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἐξαγάγει ἀσφαλῆ συμπεράσματα καὶ γιὰ τὸ συζητούμενο σήμερα θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Οὐκρανίας. 

Προκαλεῖ γι᾽ αὐτὸ ἐντύπωση ἡ ἐκ μέρους τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπιλεκτικὴ ἐπίκληση δύο μόνον ἐγγράφων ὡς ἀποδεικτικῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα μάλιστα παρερμηνεύονται, γιὰ νὰ θεμελιώσουν τὴν θέση ὅτι ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἑπομένως δικαιώνουν τὴν πρωτοβουλία καὶ τὶς ἐνέργειές της, γιὰ τὴν χορήγηση αὐτοκεφαλίας στοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Οὐκρανίας, ἀγνοώντας τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ τὸν κανονικὸ μητροπολίτη Κιέβου, οἱ ὁποῖοι δικαιολογημένα ἀντιδροῦν.

Εἶναι χρήσιμο νὰ ἀναφέρω ἀκόμη ὅτι ἡ σύζυγός μου Χριστίνα Μπουλάκη-Ζήση (τώρα μοναχὴ Νεκταρία), ἐπίκουρη καθηγήτρια τῆς «Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν» στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συνέταξε μονογραφία στὰ πλαίσια καὶ πάλιν τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς χιλιετηρίδος μὲ τίτλο: «Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῶν Ρώσων»[2], ἀνατρέπουσα τὶς ἐπιστημονικὲς ἀπόψεις ὅσων ἐπεδίωκαν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἀρνηθοῦν τὸ καλὰ τεκμηριωμένο γεγονὸς ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἐξεχριστιάνισε τοὺς Ρώσους καὶ νὰ ἀποδώσουν τὸν ἐκχριστιανισμὸ σὲ ἄλλα χριστιανικὰ κέντρα, ἰδιαίτερα στὴ Ρώμη. 

Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἐπὶ πολλὰ ἔτη διενέμετο ὡς διδακτικὸ ἐγχειρίδιο στοὺς φοιτητὰς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καὶ μετὰ τὴν συνταξιοδότηση τῆς συγγραφέως.

Ὡς Ἕλληνας κληρικὸς καὶ ἐπιστήμων θὰ χαιρόμουν ὑπερβολικά, ἂν τὸ ἑλληνι­κὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας εἶχε τὴν ἱστο­ρία καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες μὲ τὸ μέρος του, ὁπότε θὰ εἶχα ἕνα ἐπὶ πλέον κίνη­τρο νὰ ὑποστηρίξω ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ τὶς διεκδικήσεις του. 

Δυστυχῶς τὸ δί­καιο εἶναι μὲ τὴν πλευρὰ τῆς Μόσχας, καὶ ἑπομένως ἡ ἀδικουμένη πλευρὰ πρέπει νὰ ὑποστηριχθεῖ καὶ νὰ λεχθεῖ ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, μολονότι εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοὶ κρίνοντας ἐθνοφυλετικὰ θὰ μᾶς κατηγορήσουν γιὰ ἀντιπατριωτικὴ καὶ ἀν­θελληνικὴ στάση. 

Δὲν θὰ ἀντιπροβάλω τὸ ἀρχαιοελληνικό «Φίλος μὲν Πλάτων φιλτάτη δὲ ἡ ἀλήθεια», οὔτε τὸ τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ «Πρέπει νὰ θεωροῦμε ἐθνικὸ ὅ,τι εἶναι ἀληθινό»[3]. 

Περισσότερο μὲ ἐκφράζει ἡ θέση ὅτι οἱ Χριστιανοὶ πάνω ἀπὸ τὶς ἐπίγειες πατρίδες μας πρέπει νὰ θέτουμε τὴν οὐράνια πατρίδα μας καὶ τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία της, τὴν Ἐκκλησία, τῆς ὁποί­ας ὅλοι εἴμαστε μέλη καὶ πολίτες, ἀνεξαρτήτως φυλετικῆς καὶ ἐθνικῆς καταγωγῆς, Ἕλληνες, Ρῶσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Γεωργιανοί, Ρουμᾶνοι, Ἄραβες. 

Ὅλοι εἴμαστε μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐν Χριστῷ «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[4]. 

Ὅποιος προτάσσει τὸν πατριωτισμὸ καὶ τὸν θέτει ὑπεράνω τῆς ἐκκλησιαστικῆς του ταυτότητος εἰσάγει στὴν Ἐκκλη­σία τὸν ἐθνοφυλετισμό, ὅπως ἀποφάνθηκε ἡ ἐν Κωνσταντινούπολει Τοπικὴ Σύνοδος τοῦ 1872, ὁ ὁποῖος προσβάλλει τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὑπερφυλετικὴ καὶ ὑπερεθνική της διάσταση. 

Δυστυχῶς στὴν πλάνη τοῦ ἐθνοφυ­λετισμοῦ περιπίπτουν ὅσοι ὑποστηρίζουν ἢ κατακρίνουν πράξεις ἢ ἀποφάσεις ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐθνική τους ταυτότητα καὶ ὄχι μὲ βάση τὴν ἀλήθεια. 

Κινδυνεύουμε τώρα οἱ Ἕλληνες, οἱ ἑλληνόφωνες τοπικὲς ἐκκλησίες, ὑποστηρίζοντας λανθασμένες ἐνέργειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νὰ περι­πέσουμε στὴν πλάνη τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, προσβάλλοντας τὴν καθολικότητα καὶ οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐμεῖς θὰ παρουσιάσουμε τὶς σχέσεις Κωνσταν­τινούπολης καὶ Μόσχας, ὅπως αὐτὲς προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὰ συνοδικὰ κείμενα.

(Συνεχίζεται)