Ο ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΑΠΟΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

Ο ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΑΠΟΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Σε επιστολή του «Προς ανώνυμους και επώνυμους λιβελλογράφους» ο Σεβασμιώτατος Αργολίδος κ. Νεκτάριος ασχολείται με κάποιους μοναχούς που περιφέρονται στην μητρόπολη του καλώντας το λαό σε αποτείχιση. Ασφαλώς κι η αποτείχιση ΔΕΝ είναι η ενδεδειγμένη λύση ως αντίδραση στη Σύναξη του Κολυμβαρίου. Όμως, στην εν λόγω Επιστολή, φανερώνεται και το φρόνημα του Σεβασμιώτατου περί οικουμενισμού. 

Κατ’ αυτόν «δεν είναι ποιμαντικό πρόβλημα ο οικουμενισμός». Από πότε Σεβασμιώτατε η αίρεση, η οιαδήποτε παραχάραξη του ευαγγελικού μηνύματος, ΔΕΝ αποτελεί ποιμαντικό πρόβλημα; Από πότε οι λύκοι έπαψαν να είναι πρόβλημα και κίνδυνος  για το ποίμνιο; ΟΛΕΣ οι Οικουμενικές Σύνοδοι δεν ασχολήθηκαν με το περιβάλλον ημάς στοιχείον, αλλά με τις αιρέσεις, διότι αυτές στερούν τον άνθρωπο από το μέγιστον, την εν Χριστώ σωτηρία. Σημειώνει επίσης: «Όσον αφορά την πανορθόδοξο σύνοδο ένα ερώτημα έχω να σας θέσω: Τόσοι αιώνες πέρασαν. Είναι τόσο μεγάλη αμαρτία, τόσο μεγάλος κίνδυνος να συναντηθούν επί το αυτό οι απανταχού της γής ορθόδοξοι ποιμένες και να κουβεντιάσουν μερικά θέματα»;

Πρωτίστως η Σύναξη του κολυμβαρίου ΔΕΝ είναι πανορθόδοξος. Ο Σεβασμιώτατος, ως ευπαίδευτος θεολόγος οφείλει να μην παραπληροφορεί. Όσον αφορά το ερώτημά του είναι τω όντι παρελκυστικό. Το πρόβλημα ΔΕΝ είναι αν πέρασαν τόσοι αιώνες χωρίς Σύνοδο. Εξ άλλου όλους αυτούς τους αιώνες η Εκκλησία ΔΕΝ έπαψε να αναδεικνύει Αγίους. Ο Άγιος Νεκτάριος λ.χ. αναδείχθηκε πριν από το Κολυμβάριο.

Επί της ουσίας τώρα: Η λέξη αμαρτία δεν κολλά πουθενά. Ούτε η λέξη  κίνδυνος. Η συνάντηση αυτή καθ’ εαυτήν δεν είναι ούτε καλή, ούτε εφάμαρτη κι επικίνδυνη απ’ τη φύση της. ΑΛΛΟΥ υφίσταται το ζήτημα: Στο τι «μαγειρεύτηκε» από το Φανάρι και το τι, με τη μαγική συνταγή του 24 (που παρακάθονται)+1 (Προκαθήμενος που αποφασίζει), επιβλήθηκε τελικά στο Κολυμβάριο. Για την ταμπακιέρα, ήγουν για την μετατροπή των αιρετικών (Παπικών κι  όλων των άλλων ειδών και αποχρώσεων) σε «ετερόδοξες Εκκλησίες» λέξη ο Σεβασμιώτατος. Ουδεμίαν μνείαν ποιείται του πράγματος. Και συνεχίζει: «Το αν κάποιες Εκκλησίες απείχαν …είναι  γνωστό τοις πάσι, ότι τα κίνητρα δεν ήσαν τόσο … όρθόδοξα. Δεν ήταν θεολογικοί λόγοι, αλλά μάλλον γεωπολιτικοί και εθνικιστικοί». Πάλι δεν μας τα λέει καλά ο Σεβασμιώτατος. Οι τέσσερις Εκκλησίες Αντιοχείας, Γεωργίας, Ρωσσίας και Βουλγαρίας που απείχαν, μίλησαν από μόνες τους για τους λόγους που τις ανάγκασαν να μην προσέλθουν στο Κολυμβάριο. Εμείς γνωρίζουμε τουλάχιστον ότι οι Γεωργιανοί επίσκοποι ξεκαθάρισαν ότι για λόγους πίστεως δεν προσήλθαν, το αυτό και οι Βούλγαροι επίσκοποι. Όσο για τις εικοτολογίες και τη λάσπη των οικουμενιστών όλ’ αυτά που εκστομίζονται, (λ.χ. το «τρεις τέσσερις γκρινιάρηδες» του μητρ. Προικοννήσου) είναι γιατί τους εμπόδισαν να αλωνίζουν. Όλα τα άλλα είναι, εν πολλοίς, προφάσεις και φτηνές δικαιολογίες.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Σε κείμενο του Σεβ. Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου που δημοσιεύτηκε στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων romfea.gr., και που τιτλοφορείται «Προς τους επώνυμους και ανώνυμους λιβελογράφους», απαντά και στις θεολογικές ενστάσεις για τον  Οικουμενισμό.   Αναφερόμενος σε κάποιο Κατουνακιώτη μοναχό π. Κ., παραθέτει αναφορά στον προβληματισμό του Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη, για το αν θα διέκοπτε ή όχι το μνημόσυνο του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα.

Ο προβληματισμός του Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη για το αν θα διέκοπτε ή όχι το μνημόσυνο του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, ποσώς δεν συνεπάγεται αδιαφορία για τον Οικουμενισμό. Είναι μεγάλο λάθος να εκληφθεί ο προβληματισμός του Γέροντα, ως αδιαφορία απέναντι στον Οικουμενισμό. 

Η αναφορά του καθηγητή κ. Δ. Τσελεγγίδη  στη συνάντηση που είχε με τον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη, κατά την οποία του ζήτησε την άποψή του για τον Οικουμενισμό,  πιστεύω δίνει την απάντηση. Ο κ. Δ. Τσελεγγίδης για την συνάντηση  αυτή αναφέρει τα εξής: «Τον ρώτησα λοιπόν, επί του συγκεκριμένου, μήπως μπορεί να μου πει τι πράγμα είναι ο Οικουμενισμός.  Μου απάντησε απερίφραστα και χωρίς καμιά δυσκολία: ‘’Αυτήν την ερώτηση, παιδί μου, μου την έχει κάνει κι ένας ακόμη νωρίτερα από σένα.  Εγώ, εδώ πέρα επάνω, βρίσκομαι σαράντα χρόνια στα βράχια.  Έχω ξεχάσει και τα ελληνικά μου’’, σημειωτέον ότι τελείωσε σχολαρχείο, ‘’αλλά μ’ αυτό το θέμα δεν έχω ασχοληθεί. Γι’ αυτό, επειδή έπρεπε  να το απαντήσω, αφού δέχτηκα ερώτημα και δεν είχα καμιά γνώμη πάνω στο θέμα, πήγα στο κελλί μου και προσευχήθηκα και ρώτησα τον Χριστό να με πληροφορήσει τι είναι ο Οικουμενισμός.  Πήρα την απάντησή του, η οποία είναι ότι ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα’’. Και τον ρώτησα, πως ακριβώς πιστοποιήθηκε αυτό. Μου απάντησε πως ‘’μετά την προσευχή γέμισε το κελλί μου από αφόρητη δυσωδία, η οποία μου έφερνε ασφυξία στην ψυχή, δεν μπορούσα να αναπνεύσω πνευματικά’’. Τον ρώτησα, αν αυτό ήταν ένα έκτακτο γεγονός γι’ αυτόν ή αν έτσι του απαντά ο Χριστός σε ανάλογες περιπτώσεις, και με βεβαίωσε, ότι ‘’σε όλες τις περιπτώσεις, που είναι μπλεγμένες με μάγια, με ακάθαρτα πνεύματα, αυτή είναι η κατάσταση στην οποία με εισάγει.  Μερικές φορές υπάρχει και λεκτική απάντηση, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτή ήταν η απάντηση και έχω απόλυτη τη βεβαιότητα ότι ο Οικουμενισμός δεν έχει το Πνεύμα το Άγιο, αλλά το πνεύμα το ακάθαρτο».

H απάντηση λοιπόν είναι ξεκάθαρη: «ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα». Μετά από προσευχή ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης πήρε την απάντηση. Ήταν χαρακτηριστική η απάντησή του: ‘’μετά την προσευχή γέμισε το κελλί μου από αφόρητη δυσωδία, η οποία μου έφερνε ασφυξία στην ψυχή, δεν μπορούσα να αναπνεύσω πνευματικά’’.

Μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι απέναντι στον Οικουμενισμό; Σαφέστατα όχι. Η βεβαίωση που έδωσε ο Γέροντας ήταν σαφής: ‘’σε όλες τις περιπτώσεις, που είναι μπλεγμένες με μάγια, με ακάθαρτα πνεύματα, αυτή είναι η κατάσταση στην οποία με εισάγει. Μερικές φορές υπάρχει και λεκτική απάντηση, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτή ήταν η απάντηση και έχω απόλυτη τη βεβαιότητα ότι ο Οικουμενισμός δεν έχει το Πνεύμα το Άγιο, αλλά το πνεύμα το ακάθαρτο».  

Aυτό καταγράφεται και από τη Συνοδεία του Γέροντα στα Κατουνάκια σε σχετικό βιβλίο για τον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη. Σαφέστατα λοιπόν προκύπτει ότι οι σοβαρές θεολογικές ενστάσεις για τον Οικουμενισμό, δεν αποτελούν λιβελλογραφήματα.  Δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι απέναντι στον Οικουμενισμό. Θα επαναλάβω το λόγο του Γέροντα της υπομονής και της προσευχής: «Έχω απόλυτη τη βεβαιότητα ότι ο Οικουμενισμός δεν έχει το Πνεύμα το Άγιο, αλλά το πνεύμα το ακάθαρτο». Ο σχολιασμός πιστεύω είναι περιττός.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΤΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΕ ΟΛΑ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΤΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΕ ΟΛΑ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο κ. Φίλης ήταν αποκαλυπτικός. Ήρθησαν όλες οι παρεξηγήσεις και τα νέα Προγράμματα Σπουδών για το μάθημα των Θρησκευτικών θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται, είπε. 

Τι σημαίνει ήρθησαν όλες οι παρεξηγήσεις;  Ότι η Εκκλησία θα σιωπήσει και δεν θα ασκεί κριτική στον κ. Φίλη και στον κ. Γιαγκάζογλου. Τι σημαίνει ότι θα συνεχιστεί η εφαρμογή των νέων Προγραμμάτων Σπουδών; Ότι ο Γιαγκάζογλου, ο Φίλης, οι ΚΑΙΡΟΣκόποι και οι “φωτισμένοι” ιεράρχες της Εκκλησίας -εν οις και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος- πέτυχαν αυτό που ήθελαν όπως πέτυχαν και την σιωπή της Εκκλησίας.

Τι σημαίνει ότι θα ξανακουστούν οι απόψεις της Εκκλησίας; Οτι όπως δεν εισακούστηκαν οι εισηγήσεις της την πρώτη φορά έτσι δεν θα εισακουστούν ούτε και τώρα. 

Τι σημαίνει η όλη συνάντηση Αρχιεπισκόπου και Τσίπρα και των συνεργατών τους; Ότι η Εκκλησία όχι μόνον ηττήθηκε επί της ουσίας αλλά και υποσχέθηκε να σιωπήσει.

Σε απλά Ελληνικά ο διά τας αμαρτίας ημών Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος κατάφερε ακόμη μια πισώπλατη μαχαιριά κατά της Εκκλησίας και δη κατά του ορθόδοξου χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών.

Λίγες αμφιβολίες είχαμε από την αρχή για την ειλικρίνεια του Αρχιεπισκόπου όταν έδινε την εντύπωση ότι αντιδρούσε στο Νέο Πρόγραμμα Σπουδών. Το alter ego του ο Νέας Ιωνίας Γαβριήλ έκανε έγκαιρα αρκούντως διαφωτιστικές δηλώσεις με τις οποίες  προετοίμαζε τον κόσμο για την ήττα της Εκκλησίας που θα ακολουθούσε.

Επίσης οι ΚΑΙΡΟΣκόποι Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Μάριος Μπέγζος και Θεόδωρος Γιάγκου εξακολουθούν να αποτελούν την εκδοτική επιτροπή του επίσημου περιοδικού της Εκκλησίας “Θεολογία” και δεν είναι καθόλου σαφές αν η παραίτηση του κ. Γιαγκάζογλου είναι οριστική. Θα φανεί σε λίγο μέχρι πού φτάνει η συμπαιγνία Αρχιεπισκόπου -Γιαγκάζογλου.

Μακάρι ο Θεός να με διαψεύσει αλλά φοβούμαι φόβον μέγα ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος όπως ναρκοθέτησε το δρόμο της Εκκλησίας για το μάθημα των Θρησκευτικών έτσι θα κάνει και σήμερα στην Ιεραρχία για τη Σύνοδο της Κρήτης.

ΝΑ ΑΠΟΠΕΜΦΘΕΙ Ο ΦΙΛΗΣ

ΝΑ ΑΠΟΠΕΜΦΘΕΙ Ο ΦΙΛΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε στο newsit.gr:

«Προτείνω ο κ. Τσίπρας ως δείγμα καλής θέλησης να αποπέμψει τον κ. Φίλη για να αποκλιμακωθεί η κατάσταση» δήλωσε ο πρώην Πρόεδρος της ΝΔ, Γιάννης Πλακιωτάκης, μιλώντας στον Real Fm.

«Πρέπει να το κάνει άμεσα αν εννοεί στην πράξη ότι σέβεται την Εκκλησία και επιθυμεί να ξεκινήσει ο διάλογος από μηδενική βάση.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να καταλάβουν ότι διαχρονικά ο ελληνικός λαός πορεύθηκε μαζί με την Ορθοδοξία και είναι εθνικό έγκλημα να ακρωτηριάζεις την ψυχή των Ελλήνων για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων» σημείωσε ο κ. Πλακιωτάκης.

Ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ κατηγόρησε τον Νίκο Φίλη για "ιδεοληπτικές μεθοδεύσεις" σε σχέση με το μάθημα των Θρησκευτικών, ενώ με αφορμή τις αλλαγές στο μάθημα της ιστορίας επιτέθηκε και στην κυβέρνηση η οποία όπως είπε θέλει" να ξεριζώσει βίαια τη θρησκευτική συνείδηση των μαθητών για να εφαρμόσει τις ακραία παλαιομαρξιστικές και διεθνιστικές αντιλήψεις της".

Ορθές βεβαίως οι παρατηρήσεις του κ. Πλακιωτάκη αλλά ελλιπείς. Ας μην είμαστε αφελείς. Δεν έχουμε απλά πρόβλημα με τον κ. Φίλη αλλα με τον ΣΥΡΙΖΑ και με τον κ. Τσίπρα. Η ανάγκη αποπομπής του κ. Φίλη που αντιμάχεται ότι Ελληνικό και Ορθόδοξο είναι δεδομένη αλλά δεν αρκεί. Ο τόπος πρέπει να απαλλαγεί όσο γίνεται πιο γρήγορα από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσίπρα. Αν απλά φύγει ο κ. Φίλης -που πρέπει να φύγει- ένας άλλος Συριζαίος θα καταλάβει τη θέση του. Βέβαια η αποπομπή του κ. Φίλη θα δώσει ένα συναίσθημα ικανοποίησης στον Έλληνα που βλέπει τον υπουργό παιδείας και θρησκευμάτων να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αφελληνίσει και να αποχριστιανοποιήσει την παιδεία, να παραποιήσει την Ιστορία και να εντάξει στις ιδεολογικές του αγκυλώσεις ότι πιο ιερό έχει το έθνος μας.

ΣΟΒΑΡΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΜΥΡΝΗΣ

ΣΟΒΑΡΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΜΥΡΝΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ.

ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟΙ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ.

Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΑ ΦΡΟΝΗΜΑΤΑ ΤΟΝ ΔΙΑΚΑΤΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ.

Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ A΄

Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

A΄

  

Του Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου,

Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου

=====

Α΄. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Στήν μακραίωνη πορεία τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας ὁ πιστός λαός τοῦ Θεοῦ εἶναι πάντοτε ὁ θεματοφύλακας καί ὑπερασπιστής τῆς ἀληθείας τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας· εἶναι ὁ ἔσχατος κριτής τῆς ὀρθότητος καί τῆς ἐγκυρότητος τῶν ἀποφάσεων ὁποιασδήποτε Συνόδου· εἶναι αὐτός, πού μέ τήν γρηγοροῦσα ἐκκλησιαστική καί δογματική του συνείδηση ἐπικυρώνει ἤ ἀπορρίπτει αὐτά πού ἀποφαίνονται οἱ Σύνοδοι1.

Κατά ἀνάλογο τρόπο κρίνεται καί ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης. Καλούμαστε ὅλοι, ὡς πιστά μέλη τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας μας, νά τήν ἀποτιμήσουμε. Εἶναι καθῆκον ὅλων μας νά μήν σιωπήσουμε. Εἶναι καθῆκον μας νά ἐκφράσουμε τήν ἱερατική καί μοναχική μας συνείδηση, νά καταθέσουμε ἁπλά καί ταπεινά τόν λογισμό μας, νά ἐκφράσουμε τήν ἄποψή μας ἐνώπιον τῶν Ποιμένων μας. Εἶναι καθῆκον μας νά ἀναλάβουμε τό μερίδιο τῆς προσωπικῆς μας εὐθύνης, ἀλλά καί τῆς εὐθύνης μας ἔναντι τῶν πνευματικῶν μας τέκνων καί πολλῶν πιστῶν, πού μᾶς ἐμπιστεύονται τήν ἀγωνία, τήν ἀνησυχία, ἀλλά καί τήν ἱερή ἀγανάκτησή τους γιά τά συμβάντα στήν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης.

Τά γραφόμενά μας στό παρόν τεῦχος, ὅπως καί ἄλλα σχετικά πού προηγήθηκαν καί ὅσα, σύν Θεῷ, θά ἀκολουθήσουν, συνιστοῦν τήν ἐλάχιστη ἀνταπόκρισή μας στά αὐτονόητα τῆς πίστεώς μας, στήν παρακαταθήκη τῶν ἁγίων Πατριαρχῶν, ἐπισκόπων, κληρικῶν, ὁσίων μοναχῶν, καί λαϊκῶν ὁμολογητῶν τῆς πίστεώς μας, στό καθῆκον μας πρός τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία μας. Συνιστοῦν τήν ἐπιβαλλόμενη ὑπακοή μας στούς Ἁγίους Πατέρες μας, πού μᾶς τονίζουν στά θέματα τῆς πίστεως νά ἐκφέρουμε λόγο. Ὄχι λόγο καί ἀπόψεις ἀτομικές, ἀλλά τόν διαχρονικό ἁγιοπνευματικό λόγο τῶν Ἁγίων Πατέρων, τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, τόν αὐθεντικό καί ζωντανό λόγο τῶν συγχρόνων γερόντων μας καί ὅλων ὅσων παραμένουν πιστοί στήν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας καί πορεύονται «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι».

(Συνεχίζεται)

Ο Α. ΠΑΝΩΤΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ…

Ο Α. ΠΑΝΩΤΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ…

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο βαμμένος και παλαίμαχος οικουμενιστής κ. Αριστείδης Πανώτης  ξιφουλκεί λαύρος, δια μίαν εισέτι φοράν, κατά παντός υπευθύνου σε άρθρο του στο «Αμήν». Το εν λόγω άρθρο επιγράφεται: «Η προϊστορία της Διορθοδόξου Συνόδου (Προς καταλαλούντας την Αγίαν Σύνοδον)". 

Εν πρώτοις ο, γεγηρακώς εν τω οικουμενισμώ και εκ των προμαχούντων αυτού, κύριος Πανώτης εισάγει τον όρον Διορθόδοξος Σύνοδος. Τον σερβίρει τώρα, διότι δεν τον αναπαύει το γεγονός ότι εκ των οκτακοσίων και πλέον επισκόπων της Εκκλησίας ανά την υφήλιον, παρουσιάσθηκαν στο Κολυμβάριον 159. Οι δεν λοιποί πού; Τους υπόλοιπους τους απέκλεισαν οι ο οικουμενιστές με τις αλχημείες του τύπου 24+1 και την παραχώρηση στους  δέκα Προκαθημένους παπικού τύπου εξουσιών. Οι τέσσερις Εκκλησίες Αντιοχείας, Γεωργίας, Ρωσίας και Βουλγαρίας γύρισαν την πλάτη στη Σύναξη του Κολυμβαρίου κι οι  οικουμενιστές τους έσυραν τα εξ αμάξης. Δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλοιώς. Τους χάλασαν τη μανέστρα κι από την άλλη είναι εξοικειωμένοι με τον  πόλεμο λάσπης. 

Κατ’ αρχάς δηλώνει: «η ψυχή της ιστορίας είναι η αλήθεια». Στη συνέχεια αποφαίνεται: «κατά την πρώτη και δεύτερη χιλιετία ποτέ δεν αμφισβητήθηκε η εκκλησιολογική υπόσταση αυτής της Εκκλησίας» (εννοεί τον Παπισμό). Παρά τη δήλωση του περί αληθείας ο Ελλογιμώτατος δεν μας τα λέει καλά. Καθόλου καλά. Όταν στον Παπισμό υπάρχει αυτή η πληθώρα των αιρέσεων, εν οις το Φιλιόκβε (που καταδικάστηκε από Σύνοδο Οικουμενική), η περί κτιστής χάριτος διδασκαλία, το παπικό αλάθητο, το παπικό πρωτείο, το κοσμικό παπικό κράτος και αλλές πολλές, ΔΕΝ υπάρχει θέμα και μιλάμε περί Εκκλησίας; Κύριε Πανώτη μου δεν ασπαζόμαστε την αγγλικανική θεωρία των κλάδων και γι’ αυτό αφήστε μας ήσυχους. 

Αν ο Παπισμός είναι Εκκλησία ρωτάμε απλώς αν είναι ίδιον των εν τη Εκκλησία πιστών να θανατώνουν με μαρτύρια τους 13 Οσιομάρτυρες μοναχούς της Καντάρας; Τι αναφέρει επί του θέματος ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς; Γιατί ο εν αγίοις Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός, μετά την τραυματική εμπειρία της μετ’ αυτών συναφείας, τους ονομάζει τελεσιδίκως αιρετικούς; Τότε γιατί οι τέσσερις Ορθόδοξοι πατριάρχες της Ανατολής αρνήθηκαν στα 1848 την παπική πρόσκληση; Διαβάστε τι λέει επί του θέματος ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως. Για ποιο λόγο ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης αρνήθηκε να συμπροσευχηθεί μετ’ αυτών; Να σας θυμίσω,τέλος τον παπικό «κληρικό» και φοβερό σφαγέα των Σέρβων Ορθοδόξων κατά το Β΄παγκόσμιο πόλεμο Μίροσλαβ Φιλίπποβιτς Μαϊστόροβιτς. Πολύ «εκκλησιαστικά» ενεργούσε, δεν είν’ έτσι; 

Όσο γι’ αυτούς που αποτολμούν να μην δέχονται ότι ο Παπισμός (κι οι υπόλοιπες αιρετικές κοινότητες, φυσικά) είναι «Εκκλησίες» ο Ελλογιμώτατος έχει ακαταμάχητα επιχειρήματα εναντίον τους. Αυτόχρημα καταπελτικά. Αυτοί είναι «παρανοϊκοί και έξαλλοι» και «μονομερώς αποφθέγγονται για να γελούν οι πάντες» κι η κριτική τους «ανάδελφός ζηλωτισμός»!!!  

Όσον αφορά δε τις παπικές αιρέσεις,που ανατρέπουν κι αλλοτριώνουν το Ευαγγέλιο δεν σκοτίζεται και πολύ. Σχεδόν τους παραχωρεί συγχωροχάρτι. Αποτελούν, πάντοτε κατ’ αυτόν, «δογματικές και διοικητικές υπερβολές»!!! Ο Βησσαρίων, ο Βαρλαάμ, ο Ισίδωρος Ρωσίας, ο Μελέτιος Μεταξάκης κι ο Αθηναγόρας Σπύρου κι όχι μόνο τον χειροκροτούν όρθιοι.   

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΕΜΙΑ Β΄, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΛΟΥΘΗΡΑΝΟΥΣ

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΕΜΙΑ Β΄, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΛΟΥΘΗΡΑΝΟΥΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Οι Προτεστάντες επιζητούν την παρουσία Ορθοδόξων στους εορτασμούς για τα 500 χρόνια από τη Μεταρρύθμιση του Λούθηρου. Σαφώς και δεν πρέπει να  συμμετάσχουμε ως Ορθόδοξοι στους εορτασμούς αυτούς, γιατί πρώτον αποτελεί έμμεση συνηγορία στις κακοδοξίες τους και δεύτερο ανασταλτικό παράγοντα στην επιστροφή όσων προτεσταντών επιθυμούν στην Μία Αγία Εκκλησία.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Ιερεμία Β΄(1536-1595), στον οποίον απέστειλαν οι Λουθηρανοί θεολόγοι της Τυβίγγης, τρεις επιστολές στις οποίες κατέθεταν τις δοξασίες τους εκζητώντας απάντηση από την Ορθόδοξη Εκκλησία, στους ο οποίους απάντησε με  αγάπη, αλλά και ομολογιακό θάρρος. 

Όσο αφορά την αιρετική προσθήκη του Filioque, ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής στην  απάντησή του: «Αλλά και η Έβδομη Σύνοδος, συμπληρώνοντας τη χρυσή αλυσίδα και ακολουθώντας το ένα Άγιο Πνεύμα, στον Όρο αποφαίνεται: Εμείς ακολουθούμε πιστά τα αρχαία νομοθετήματα της Καθολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας· εμείς τηρούμε τους θεσμούς των Πατέρων· εμείς αναθεματίζουμε εκείνους που προσθέτουν κάτι ή αφαιρούν από την Πίστη της Εκκλησίας».

Αλλού ανέφερε με πόνο: «Προς Θεού λοιπόν αφήστε, αφήστε τη διατύπωση λόγων που βρίσκονται μακριά από την αλήθεια για το θέμα τούτο, και υιοθετήστε την ευσεβή πίστη, όπως εξηγήσαμε, γνωρίζοντας ότι το Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός».

Αναφερόμενος στο θέμα της δικαίωσης από μόνη τη πίστη, μίλησε και για τα αγαθά έργα και μεταξύ άλλων ανέφερε το εξής: «Όπου απουσιάζει η ευλάβεια προς τα θεία και η υπακοή στα λόγια των Αγίων Πατέρων, επίσης και η γνήσια πίστη που φανερώνεται με αγαθά έργα, εκεί τίποτα καλό δεν είναι δυνατό να ευδοκιμήσει».

Σε κάποιο σημείο μετά τις εξηγήσεις που δίνει, λέγει τα εξής: «Αφού λοιπόν γνωρίσατε καλά από τις θείες γραφές την Ορθοδοξία, ελάτε σ’ αυτήν με όλη σας την ψυχή. Κάθε άτοπη καινοτομία, την οποίαν η χορεία των οικουμενικών διδασκάλων και η Εκκλησία δεν παραδέχθηκε, διώξτε την πολύ μακριά από σας».

Δεν παραλείπει να αναφερθεί και στα επιτίμια από την εκτροπή από τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων, λέγοντας χαρακτηριστικά τα εξής: «Γιατί όπως προείπαμε, δεν πρέπει να μετακινούμε όρια αιώνια που έθεσαν οι Πατέρες μας, ώστε να μη υποστούμε τα επιτίμια, παραβαίνοντας το όρο που έθεσε στην αρχή η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος».

Ομίλησε για την τιμή στους Αγίους, την προσκύνηση των Αγίων Λειψάνων, την προσκύνηση των Αγίων Εικόνων, τον Μοναχισμό, τα Άγια Μυστήρια, τις νηστείες τις προσευχές κλπ. δεν άρχισε με τα ελάσσονα και να μείνει σ’ αυτά προς χάρη του δήθεν ‘’καλού’’ κλίματος, αλλά ομολογώντας την αλήθεια προέτρεπε αυτούς να εγκαταλείψουν τις πλάνες τους και να επιστρέψουν στην Εκκλησία. Κι όταν είδε ότι δεν επείθοντο με λύπη τους λέγει: «Αξιούμεν δε υμάς του λοιπού μη κόπους παρέχειν ημίν, μηδέ περί των αυτών γράφειν και επιστέλλειν». 

Στις μέρες μας οι Λουθηρανικές αιρετικές κοινότητες στη Βαυαρία, στο Όλτερπουρκ, της Σαξονίας, στο Ανόβερο, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Χιλή, στο Κονγκό, στη Δανία, στην Ιορδανία και στους Αγίους Τόπους, στη Ναμίμπια, στη Νότια Αφρική, στη Ζιμπάμπουε, στη Φιλλανδία κλπ, που είναι και μέλη του Π.Σ.Ε. πως αντιμετωπίζονται;

Τα λόγια του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β΄, στην πρώτη απάντηση, στην Αυγουσταία Ομολογία, που εστάλη στην Τυβίγγη το 1576, «όσοι ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού  όλοι είναι με την αλήθεια˙ και όσοι γενικά δεν είναι με την αλήθεια, ούτε και με την Εκκλησία του Χριστού είναι», ας είναι κανόνας Oρθόδοξης ακρίβειας, στο πως αντιμετωπίζουμε τις αιρετικές κοινότητες.

*Οι επιστολιμαίες απαντήσεις του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Β΄, είναι παρμένες από το βιβλίο ‘’Β΄ και Γ΄ Απόκρισις προς Λουθηρανούς θεολόγους’’ , Εκδόσες Λύχνος, σε νεοελληνική απόδοση Ευάγγελου Π. Λέκκου.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο Πανοσιολογιότατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτης Τύχων, έστειλε εκτενή αναφορά στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους με την οποία περιγράφει τα διαδραματισθέντα στη Σύνοδο της Κρήτης και εισηγείται δράση για τα περαιτέρω.

Η Έκθεση του Αγίου Καθηγουμένου είναι ελλειματική, μονομερής, και εν πολλοίς άδικη και παραγνωρίζει -σχεδόν στο σύνολό τους- τα επιλήψιμα στοιχεία της Συνόδου της Κρήτης.

Το σημαντικώτερο αποσκοπεί στη φίμωση της Ιεράς Κοινότητας και στην ακύρωση κάθε ενέργειας εκ μέρους της που θα στρίμωχνε το Φανάρι.

Ουδείς φυσικά εκπλήττεται από τη στάση του Πανοσιολογιότατου Καθηγουμένου, ο οποίος δεν εστάλη από την Ιερά Κοινότητα ως εκπρόσωπος τους Αγίου Όρους αλλά επελέγη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως μέλος της αντιπροσωπείας του στη Σύνοδο της Κρήτης.

Ο π. Τύχων -όπως είναι φυσικό- έγραψε αναφορά σύμφωνη με το θέλημα του Παναγιότατου που τον επέλεξε γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο να συμμετάσχει στην αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τι έγραψε στην αναφορά του ο Άγιος Καθηγούμενος -ήταν αναμενόμενο το τι θα έγραφε- αλλά πώς θα αντιδράσει η Ιερά Κοινότητα. 

Ελπίζουμε και προσευχόμαστε ότι η εισήγηση του Αρχιμανδρίτου Τύχωνος δεν θα εισακουστεί από την Ιερά Κοινότητα η οποία θα τολμήσει να θέσει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων και δεν θα δειλιάσει να επισημάνει τα αρνητικά στοιχεία της Συνόδου της Κρήτης.

Θα είναι πραγματικά κρίμα αν το Άγιον Όρος υποκύψει στον εκβιασμό και σιωπήσει για τα διαδραματισθέντα στη Σύνοδο της Κρήτης. Αλίμονον αν οι μοναχοί -και μάλιστα οι Αγιορείτες μοναχοί- καταντήσουν ο ουραγός και όχι η εμπροσθοφυλακή των αγώνων της Ορθοδοξίας.

Ο “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΝΙΚΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

=====

Η έκθεσις του Πανοσιολογιωτάτου Καθηγουμένου αποτελεί κειμήλιον δια την εκκλησιαστικήν ιστορίαν του μέλλοντος όχι μόνον διότι αναφέρεται εις λεπτομερείας των εσωτερικών διεργασιών της Συνόδου της Κρήτης, αλλά πολύ περισσότερον επειδή εγράφη υπό ευλαβούς Ηγουμένου ενός εκ των 20 ιστορικών Ι. Μονών του Αγίου Όρους, αι οποίαι και σήμερον δίδουν εις τους Ορθοδόξους απανταχού της οικουμένης και οδοδείκτας της ορθής πνευματικής πορείας της Εκκλησίας, αναβλύζοντες τους ποταμούς της Παραδόσεως καθ’ ον μέτρον όμως στοιχούνται προς την αδιάκοπον υπερχιλιετή άσκησιν και βίωσιν της αληθείας του Κυρίου φανερουμένη εις τα πρόσωπα, τας πράξεις και τους λόγους των αγιασάντων Αθωνιτών Πατέρων. Δια τούτο με μεγάλην προσοχήν οφείλει κανείς να μελετήση αυτήν.

Εις την αρχήν της εκθέσεως αναφέρεται ότι η πρόσκλησις του Πανοσ. Καθηγουμένου ήτο «τιμητική-συμβολική» καθώς δεν ανετέθη εις αυτόν κάποια αρμοδιότης. Μας λυπεί αυτό ιδιαιτέρως, διότι το πλήρωμα της Εκκλησίας ανέμενε το Άγιον Όρος να έχη βαρύνοντα ρόλον και ευθύνην δια το γεγονός της Συνόδου, η οποία διεκδικεί κατά τους συγκαλέσαντας αυτήν οικουμενικόν κύρος. Επομένως, η πρόσκλησις και εν συνεχεία ο παροπλισμός του Ηγουμένου μάλλον εντάσσεται εις το γενικόν πλαίσιον της Συνόδου, όπου υπήρχαν αντιπρόσωποι, όμως απεφάσισαν οι Προκαθήμενοι. Αν συνυπολογίση κανείς ότι την ιδιότητα του συμβούλου είχε και η Πανοσ. Καθηγουμένη της Ι. Μ. Χρυσοπηγής καθώς και η συνεργασθείσα με την CIA Καθηγ. κ. Ελισάβετ Προδρόμου, μάλλον συμπεραίνει ότι κάθε άλλο παρά τιμητική ήτο η προσκλησις εις το Άγιον Όρος, το οποίον δι’ αυτής υπεβιβάσθη εις ένα φορέα ως κάθε άλλος. Ο π. Τύχων μετέβη μεν ως Ηγούμενος του ζώντος φρονήματος του Αγίου Όρους επέστρεψε δε ως υποτακτικός των κελευσμάτων προσαρμογής της Ορθοδόξου ζωής εις τα μέτρα των σημερινών Επισκόπων. Η αβρότης των Επισκόπων έναντι του Αγίου Όρους, την οποία διεπίστωσεν, εις τας συνομιλίας του, εμάλαξε την Αγιορειτικήν ακρίβειαν. Τοσούτον μάλιστα, ώστε να παραβλέπεται το γεγονός ότι ήτο φανερή «η αδυναμία τινών εξ αυτών να συλλάβουν και να εκφράσουν διακριτικά και επίκαιρα τον θεολογικόν λόγον, καθώς και η έντονη επήρεια τινών εκ του κοσμικού φρονήματος»! Διερωτώμεθα αν η σχετικοποίησις της Ορθοδόξου Πίστεως τυγχάνει πάντοτε εμπρόθετος η μήπως πολλάκις προέρχεται εκ της αλλοτριώσεως από το κοσμικόν φρόνημα; Αν κάποιος Επίσκοπος αρνείται εις τα λόγια την σχετικοποίησιν είναι ασύνηθες εις την πράξιν να πορεύεται διαφορετικώς; Δεν είμεθα της γνώμης ότι τα εχέγγυα παρέχει εις αυτό η ομόφωνος καταδίκη της ουνίας, καθώς αυτή ευρίσκεται ήδη από παλαιοτέραν Σύνοδον καταδεδικασμένη.

Αναγινώσκομεν εις την έκθεσιν ότι «η όλη πολεμική» εναντίον της Συνόδου είναι «απαράδεκτος και άνευ ουδενός ερείσματος» διότι τα επιχειρήματα στηρίζονται εις «υπόνοιες και στις υποψίες». Άγιοι ως ο Ιουστίνος Πόποβιτς κ.α. έπεφταν τόσον έξω; Οι ένδεκα Μητροπολίται που ηρνήθησαν να συμμετάσχουν εις την Σύνοδον παρεσύρθησαν; Οι Ιεράρχαι που δεν υπέγραψαν κάποια εκ των κειμένων είναι ανίδεοι; Καθηγηταί ως ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο π. Θεόδωρος Ζήσης, ο κ. Δ. Τσελεγγίδης κ.α. τυγχάνουν απαίδευτοι; Ποία επιχειρήματα δεν ευσταθούν; Μήπως ότι είναι η πρώτη φορά εις την δισχιλιετή πορείαν της Εκκλησίας κατά την οποίαν αφηρέθη η ψήφος από τους Επισκόπους, είναι συκοφαντία; Μήπως είναι συκοφαντία ότι οι παρόντες Επίσκοποι παρεβίασαν την εντολήν που έλαβαν από το σύνολο της τοπικής τους Ιεραρχίας; Μήπως δεν ισχύει ότι αι Αυτόνομαι Εκκλησίαι εξεπροσωπήθησαν μόνον εκ των Προκαθημένων τους αντιθέτως προς την εκκλησιολογίαν; Μήπως ο ίδιος ο Παν­οσιολογιώτατος δεν γράφει ότι δια του κειμένου περί του γάμου ηνοίχθη δυνατότης δια δεύτερον γάμον εις τους κληρικούς; Αυτά όλα και άλλα πολλά «άτινα εάν γράφηται καθ’ εν, ουδέ αυτόν οίμαι χωρή­σαι» εις δεκάδας τόμους χαρακτηρίζονται ως συκοφαντικαί κατηγορίαι; Εις την έκθεσιν όμως γίνεται εμμέσως επίκλησις των «τόσων Ορθοδόξων Αρχιερέων» οι οποίοι μετείχαν. Να υπενθυμίσωμεν ότι αυτοί έφθασαν μόλις τους 160, ολιγώτεροι και από αυτούς της Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, η οποία είχε συγκληθή ως τοπική και όχι «Μεγάλη», αποτελούν δε μόλις το 1/6 των Ορθοδόξων Επισκόπων!

Εις την συνέχειαν της εκθέσεως δίδεται αναφορά περί ενός εκάστου των κειμένων. Δια το κείμενον περί της «αποστολής της Εκκλησίας εις τον σύγχρονον κόσμον» αναφέρονται απλώς άνευ ιδιαιτέρων σχολίων αι προσθαφαιρέσεις. Δια το κείμενον αυτό όπως και δια τα υπόλοιπα υπάρχουν εξαντλητικαί μελέται, τας οποίας δεν προτιθέμεθα να επαναλάβωμεν. Θα αρκεσθώμεν μόνον να θέσωμεν το ερώτημα, το οποίον αν και διαλανθάνη της προσοχής είναι θεμελιώδες: Υπήρχεν ανάγκη, ώστε η Εκκλησία να συναχθή δια να καθορίση εκ νέου την «αποστολήν της εις τον σύγχρονον κόσμον»; Οφείλει να μεταβληθή η αποστολή της Εκκλησίας εις το παραμικρόν μετά από δύο χιλιάδας έτη; Ήτο ασυγχρόνιστος με την εποχή της; Δια πόσα έτη συνέβαινε αυτό;! Μήπως αυτό δεν ήτο και το σύνθημα της Β΄ Βατικανῆς; Αν το κείμενον διετύπωσε νέα πράγματα, τότε έως τώρα ήτο παρωχημένη η Εκκλησία, αν επανέλαβε τα ίδια τότε προς τι η επαναβεβαίωσις; Δια πρόκλησιν εντυπώσεων; Δια να γραφή ένα κείμενον «εκθέσεως ιδεών»; Η μήπως ήτο επιτακτική ανάγκη Συνοδος να συμπεριλάβη, ως και έπραξε, τας «γενετικάς αλλαγάς», τον ρατσισμόν «των φύλων» και τα «μέσα ενημερώσεως» εις την αποστολήν της;

Δια το κείμενον δια την «Διασποράν» τα πράγματα ομιλούν από μόνα τους. Ενημερωνόμεθα ότι ελέχθη ποίον είναι το «κανονικώς ορθόν», όμως  η Σύνοδος κατέληξεν εις «ενδιάμεσον λύσιν». Τι τελικώς είναι η λύσις αυτή; Οικονομία η αντικανονικότης; Υπάρχει οικονομία εις δογματικά ζητήματα η πρόκειται απλώς δια διοικητικόν θέμα; Θα ηδύνατο δηλαδή η δομή της στρατευομένης Εκκλησίας να έχη και ετέραν μορφήν; Εις ποίον ιστορικόν προηγούμενον εστηρίχθη η Σύνοδος δια την απόφασιν; Εις αυτά τα ερωτήματα τα οποία είναι ουσιώδη οφείλουν να δώσουν όσοι συμμετείχαν εις την Σύνοδον –και οι σύμβουλοι- κρυσταλλίνην απάντησιν. Δυστυχώς, η Σύνοδος αδυνατούσα να δώση λύσιν εποίησε δύο και πονηρά: επεκύρωσε συνοδικώς την ανωμαλίαν (δηλ. εσχετικοποίησε την Κανονικήν παράδοσιν) και προέτεινεν αυτήν δια καθολικήν αποδοχήν, διότι «πρέπει να είμεθα πραγματισταί», ως εδήλωσεν Ιεράρχης (δηλ. εισήγαγε την εκκοσμίκευσιν: ότι το κριτήριον της αναγκαιότητος υπερβαίνει το κριτήριον της φύσεως της Εκκλησίας).

Εις το ζήτημα του «Αυτονόμου» αφιερώνονται μόλις τρεις γραμμαί! Αγνοείται τελείως, ώστε να επισημανθή, ότι εις την Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν δεν υπήρξαν Αυτόνομοι Εκκλησίαι. Ο «θεσμός» εδημιουργήθη εις τα νεώτερα έτη λόγω δυσλειτουργίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις το διοικητικόν πεδίον και κατ’ επίδρασιν οθνείων αντιλήψεων. Δεν υπήρχον ουδέποτε υπάλληλοι σχέσεις μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών! Όμως και αυτό το επεκύρωσεν η Σύνοδος αποδούσα μάλιστα προσωπικώς και όχι συνοδικώς εις τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως το δικαίωμα, που ποτέ προηγουμένως δεν κατείχε, να αποφαίνεται εις διενέξεις Αυτοκεφάλων Εκκλησιών δια μίαν Αυτόνομον Εκκλησίαν!

Το κείμενον περί «γάμου» κρύβει ένα από τα πιο προκλητικά γεγονότα της Συνόδου. Ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Σταυρονικήτα αποδέχεται με τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον ότι αι μεταβολαί εις το κείμενον «δίδουν το δικαίωμα δια υποψίαν τινά αλλαγής της στάσεως της Εκκλησίας»! Τελικώς μετετοπίσθη εν δυνάμει έστω και ελαχίστως η παράδοσις της Εκκλησίας; Μήπως επιβεβαιούνται τώρα αι «συκοφαντίαι»; Ακατανόητη τυγχάνει η φράσις «ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρησιμοποιηθή η διατύπωσις αυτή από οποιονδήποτε δια την καταστρατήγησιν» των Ι. Κανόνων! Επαφίεται πλέον εις τον καθένα η ερμηνεία της και εμείς θα ελπίζωμεν ότι δεν θα το πράξη; Ευρίσκουν ισχυρόν έρεισμα, συνοδικά επικυρωμένον, όσοι κληρικοί επιθυμούν να τελέσουν δεύτερον γάμον; Όποιος επικαλεσθή το κείμενον αυτό η απάντησις θα είναι ότι πρέπει να συνέλθη επομένη Σύνοδος, δια να το διευκρινίση; Ανοίγωμεν με ελαφράν την καρδίαν περιπετείας δια την Εκκλησίαν… Ούτε όμως δια τους μεικτούς γάμους λαμβάνει θέσιν ο π. Τύχων. Τους αποδέχεται; Συμφωνεί η παράδοσις του Αγίου Όρους εις αυτό; Παρακαλούμεν δι’ απάντησιν!

Δια το κείμενον περί «νηστείας» το πρόβλημα επισημαίνεται εις την «επιπολαιότητα», ως αναφέρεται, ελαχίστων Επισκόπων. Δι’ εν τόσον «μεγάλο» γεγονός επιτρέπεται η επιπολαιότης και μάλιστα από Επισκόπους; Δια τας ενστάσεις έναντι της Συνόδου οι προσδιορισμοί ήσαν βαρύτατοι εις την έκθεσιν, όμως δια την επιπολαιότητα των Επισκόπων ευρέθησαν ευκόλως αι απαλύνουσαι αυτήν χαρακτηρισμοί (ρητορική δεινότητα, άγνοια, αγαθότητα κ.λπ.). Ποίον είναι δεινότερον η αυστηρά κριτική, η επισκοπική επιπολαιότης η μήπως η υστερόβουλος κολακεία; Δύο εκ των Επισκόπων, οι οποίοι δι’ άγνωστον λόγον(;) δεν κατονομάζονται, εζήτησαν την μείωσιν της νηστείας. Ποίος νους θα ηδύνατο να διανοηθή ότι υπάρχουν ακόμη υπολείμματα υποστηρικτών των θέσεων του Μ. Μεταξάκη, ο οποίος όταν εσχεδίαζε την Συνοδον αυτήν, επεθύμει την τροποποίησιν της νηστείας. Αν ευρέθησαν έστω και δύο να υποστηρίζουν αυτάς τας θέσεις παρά το γεγονός ότι είχον μεσολαβήσει προ ετών αι αντιδράσεις του Αγίου Όρους δια το κείμενον της νηστείας, ώστε να ευρεθή εις την σημερινήν του μορφήν, τι θα είχε συμβή αν δεν είχαν λάβει χώραν ποτέ; Μήπως και «οι υπόνοιες και υποψίες», ως αρνητικώς εχαρακτηρίσθησαν αι αντιδράσεις των συγχρόνων, μήπως δεν συνεκράτησαν την Σύνοδον από τα χειρότερα;

Αλγεινήν εντύπωσιν προκαλεί η στάσις του Σεβ. Περγάμου, ο οποίος κατεφέρθη «με άκρως υποτιμητικόν και περιφρονητικόν τρόπον» κατά του Αγίου Όρους. Πως ανέχεται η Ι. Κοινότης να υβρίζεται η χιλιετής πορεία των Αγίων του μοναδικού εις τον κόσμον περιβολίου της Υπεραγίας Θεοτόκου; Υπήρξεν όμως μεγαλυτέρα προσβολή από την λεκτικήν: συμφώνως με μαρτυρίαν του Σεβ. Ναυπάκτου τελικός κριτής των κειμένων ήτο ο Σεβ. Περγάμου, εκμαγείον της θεολογίας του οποίου κατέστησε τας αποφάσεις. Η Ι. Κοινότης ανέχεται την προσβολήν του Άθωνα, θα ανεχθή και την διαβολήν της Ορθοδόξου θεολογίας από την αποκλίνουσαν «ζηζιούλιαν» θεολογίαν; Όμως δεν εξέπληξε κανένα η στάσις του, διότι όπως μετέδωσεν από τας στήλας του ο Ο.Τ., δις κατά συνέντευξιν τύπου αι τοποθετήσεις του εκπροσώπου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως π. Ιωάννου Χρυσαυγή ήσαν εξίσου υποτιμητικαί δια το Άγιον Όρος. Το ίδιον επίσης υποτιμητική ήτο και η στάσις του Πατριάρχου ότε εζητήθη ο λόγος υπό του Ηγουμένου της Σταυρονικήτα. Η δικαιολογία ότι δεσμεύεται από τον κανονισμόν είναι ανήκουστος. Δεν ενεθυμήθη ότι εις Οικουμενικήν Σύνοδον, την Έκτην, ικανοποιήθη παράλογον αίτημα μοναχού, διότι οι Πατέρες όντως Πνευματοκίνητοι έπραξαν κατά το Αποστολικόν ότι εξ ανάγκης «και μετάθεσις νόμου γίνεται»!

Δια το κείμενον περί των διαχριστιανικών σχέσεων καιρία κατά την έκθεσιν ήτο η συμβολή του Πατριάρχου Ρουμανίας, ο οποίος είναι γνωστός «εν τη Ιουδαία»… Το ενδιαφέρον έλκει περισσότερον ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος επαινείται τελευταία δια την υποδειγματικήν προεδρίαν της Συνόδου, υπεχώρησε και συνετάχθη πλήρως με τον Σεβ. Περγάμου παρά τας διαφωνίας των Εκκλησιών! Δεν επιθυμούμε να εικάσωμεν τι θα συνέβαινε, αν δεν υπήρχαν ισχυραί αντιδράσεις (ιδού δι’ άλλην μία φοράν ωφελούν). Όμως παρά το γεγονός ότι υπήρχαν τρεις λύσεις (ονομασία των ετεροδόξων ως Εκκλησιών, απάλειψις του όρου Εκκλησίαι και αναβολή του ζητήματος δι’ επομένην Σύνοδον) επελέγη η πρώτη! Ενώ είχε την δυνατότητα η Σύνοδος με τας δύο λύσεις να οικοδομήση γεφύρας με τους αντιοικουμενιστάς επελέγη η πρώτη, η οποία προφανώς μοναδικόν σκοπόν είχε να ικανοποιήση τους ετεροδόξους! Η τελική διατύπωσις, παρά την άποψιν της εκθέσεως ότι είναι ιστορική και κοινωνιολογική (ως η Σύνοδος να είναι επιστημονικόν όργανον) έχει επιβεβαιωθή από συγγραφάς οικουμενιστών ότι αναγνωρίζει τους ετεροδόξους ως Εκκλησίας. Άλλωστε, είναι δυνατόν θεολογικώς να υπάρξη διάστασις μεταξύ ιστορίας και πραγματικότητος; Επιπλέον θα ηδύνατο η Σύνοδος να συμπληρώση απλώς έξι λέξεις, αλλά δεν το έκανε: «οι ετερόδοξοι δογματικώς δεν είναι Εκκλησίαι».

Ο π. Τύχων ισχυρίζεται ότι με την αλλαγήν κάποιων διατυπώσεων δεν αποδίδεται το έργον ενότητος των Χριστιανών εις το ΠΣΕ, αλλά μόνον η προώθησις της ειρήνης και η αντιμετώπισις των κοινωνικών προκλήσεων. Πέραν από το γεγονός ότι ακόμη και αυτά τα ζητήματα άπτονται της πνευματικότητος, η οποία διαφέρει εις την Ορθοδοξίαν και εις τας αιρέσεις, το ότι η Σύνοδος προσδιώρισεν έτσι το ΠΣΕ δεν σημαίνει ότι εις το εξής το ΠΣΕ θα παύση να αυτοπροσδιορίζεται ως θεσμός προωθήσεως της «ενότητας» και οι μετέχοντες εις αυτό θα το αποδέχωνται. Επομένως, αντί να διορθωθή η ρίζα του προβλήματος, δηλ. να απορριφθή η συμμετοχή εις το ΠΣΕ, θέτομεν την κεφαλήν μας εις το χώμα, ως ποιεί η στρουθοκάμηλος.

Το περιστατικόν Αρχιερέως που κατεφέρθη εναντίον της αδιαψεύστου αρχής ότι και πρόσωπον και όχι μόνον Σύνοδος δύναται να ορθοτομή, αποτελεί την επιβεβαίωσιν ότι πολλοί εκ των συμμετεχόντων Επισκόπων έχουν αλλοτριωθή εκ του κοσμικού φρονήματος, αποφασίζουν όμως δι’ όλην την Εκκλησίαν! Ο Ο.Τ. είχε γράψει ότι ένας από τους λόγους, δια τους οποίους δεν έπρεπε να συγκληθή η Σύνοδος αυτή είναι ότι κανείς εκ των συμμετεχόντων δεν διεκρίνετο δια την αγιότητά του.

Όσον αφορά την προσθήκην με αναφοράν περί της «καθολικού κύρους Συνόδου», η έκθεσις υπονοεί ότι επρόκειτο δια διασφάλισιν της Παραδόσεως. Η άλλη ανάγνωσις όμως, η χρήσιμος δια τους οικουμενιστάς, είναι η διασφάλισις ότι η παρούσα Σύνοδος είναι και αυτή μέρος των «καθολικού κύρους Συνόδων». Δεν είναι τυχαίον ότι οι εκπρόσωποι τύπου και άλλοι Ιεράρχαι επανελάμβαναν συνεχώς περί της Συνόδου της Κρήτης ότι «οι Πατέρες της Συνόδου» και άλλας παρομοίους εκφράσεις, δια να υποβάλουν παντού την ιδέαν ότι πρόκειται δια μίαν Σύνοδον, ως εκείναι εις τας οποίας μετείχον Άγιοι και ωρθοτόμησαν δια δογματικά ζητήματα, παρά το γεγονός ότι η παρούσα Σύνοδος εις ουδέν δεν ωμοίαζε προς αυτάς.

Ο Άγιος Καθηγούμενος κατακλείει την έκθεσιν με την βεβαιότητα της επιτυχίας αυτής της Συνόδου. Δεν τον στενοχωρούν αι αποτειχίσεις; Δεν τον προβληματίζουν αι διακοπαί μνημοσύνων; Δεν αγωνιά δια την στάσιν των Πατριαρχείων που απουσίασαν; Μέλημα όλων θα έπρεπε να είναι η ενότης της Εκκλησίας και όχι η ρήξις με όσους διαφωνούν δια των προκλητικών εκφράσεων περί «προσυνοδικών ψευδολογιών και ανυποστάτων φόβων». Αλλά όταν μέλημα καθίσταται το πως θα είμεθα ευάρεστοι εις την προϊσταμένην μας αρχήν, τότε λησμονούμεν ότι εικών του Θεού είναι κάθε αδελφός.