ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ - ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ - ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ

Του π. Θεοδώρου Ζήση

=====

[Στην Πανορθόδοξη Σύνοδο] εἰς δὲ τὸ θέμα τοῦ Ἡμερολογίου – Πασχαλίου, ἀντὶ νὰ ἐπιδιωχθεῖ μὲ κάθε τρόπο ἡ θεραπεία τοῦ σχίσματος ποὺ προκάλεσε ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου χωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφαση, θὰ προκληθεῖ τώρα καὶ ἄλλο σχίσμα μὲ τὸν προτεινόμενο καὶ προωθούμενο κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα. Εὐτυχῶς ποὺ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ ἄλλες Ἐκκλησίες ποὺ τηροῦν τὸ παλαιὸ πάτριο Ἡμερολόγιο κατέστησαν σαφές, ὅτι οὔτε θὰ προσχωρήσουν στὸ Νέο Ἡμερολόγιο, οὔτε θὰ συζητήσουν τὸ θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. Τὸ ἐπώδυνο πάντως καὶ τραυματικὸ σχίσμα ἀπὸ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση παραμένει· κάποιες πλευρὲς πάντως πρέπει νὰ δείξουν γενναιότητα καὶ ἢ νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ λάθος τῆς ἐσπευσμένης καὶ μονομεροῦς, χωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφαση, εἰσαγωγῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καὶ νὰ ἐπανέλθουν στὸ Παλαιό, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ λατρευτικὴ ἑνότητα ἢ νὰ πείσουν τοὺς ἄλλους συνοδικὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὸ Νέο. Ἄλλος δρόμος δὲν ὑπάρχει. Διαφορετικὰ καθίστανται ὑπεύθυνοι γιὰ τὸ σχίσμα, τὸ ὁποῖο κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο εἶναι χειρότερο ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὸ ὁποῖο κατὰ τὸν αὐτὸν μεγάλο Πατέρα δὲν ξεπλύνεται οὔτε μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου.

ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Πρωτόγνωρη στην ιστορία των Συνόδων η παρουσία αιρετικών σε Σύνοδο και δη Πανορθόδοξη! Αν μετροφυλλήσει κανείς πρόχειρα την ιστορία των Οικουμενικών Συνόδων θα διαπιστώσει ότι στην Α΄ Οικουμενική  Σύνοδο παρέστησαν αιρετικοί, αλλά σαν κατηγορούμενοι. Το αυτό και στις υπόλοιπες. Και μάλιστα, λόγω της αμετακίνητης κι ατέγκτου εμμονής των στις κακοδοξίες τους, αναθεματίσθηκαν κι αποκόπηκαν της Εκκλησίας. 

Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν! Από πού αντλούν οι νεωτερίζοντες; Μα φυσικά από τους κακόδοξους του Παπισμού και δη από την Β΄ Βατικάνεια «Σύνοδο» του 1965! Από αυτήν την συγαγωγή πονηρευομένων άντλησαν το συμπέρασμα: “Μας κάλεσαν σαν παρατηρητές τότε; Θα τους καλέσουμε κι εμείς τώρα. Τι έκαναν οι Οικουμενικές Σύνοδοι ΔΕΝ μας απασχολεί.” 

Τοιουτοτρόπως στην Πανορθόδοξη Σύνοδο, κατά το άρθρο 14, θα παρίστανται σαν παρατηρητές, Παπικοί, Μονοφυσίτες και Προτεστάντες όλων των αποχρώσεων κι απόψεων. Δεν φαντάζομαι να μην μας αποστείλουν οι Προτεστάντες και γυναίκες «επισκόπους» σαν παρατηρητές. Απ’ αυτές διαθέτουν ουκ ολίγες στη Σουηδία, στην Αγγλία, στη Φινλανδία κ.ο.κ.. 

Τελικά απαλείφθηκε από το άρθρο 14 η πρόταση του Φαναρίου που έλεγε ότι οι κακόδοξοι  παρατηρητές δικαιούνται να ενημερώνονται από τη Γραμματεία της Συνόδου για τις συζητήσεις των θεμάτων «μετά δικαιώματος διά υποβολήν παρατηρήσεων εις την Γραμματείαν» πράγμα που δεν έγινε αποδεκτό. 

Όλα αυτά κάνουν να ακούγεται σαν κακόηχος αντίλαλος η αναφορά ότι όλα τα τεκταινόμενα στη Σύνοδο γίνονται «τη επινεύσει του Παρακλήτου».

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΩΖΟΜΕΝΟ ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ Α΄ ΚΟΜΝΗΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΟ ΠΑΤΜΟ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΣΩΖΟΜΕΝΟ ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ Α΄ ΚΟΜΝΗΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΟ ΠΑΤΜΟ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Μετά το Σχίσμα του 1054 μ.Χ. και την αποκοπή των Παπικών από την Εκκλησία κατά το έτος 1088 μ. Χ. ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Αλέξιος ο Α΄ ο Κομνηνός, είχε δωρήσει ολόκληρη τη νήσο Πάτμο στον Όσιο Χριστόδουλο με σωζόμενο  Χρυσόβουλο, μετά που ήρθε ο Όσιος διωγμένος λόγω των αραβικών επιδρομών, από τη μεγάλη Μοναστική Κοινότητα του όρους Λάτρους της Βιθυνίας. Σεβασμό σε τούτη την παράδοση, αποτελεί η μη παραχώρηση Ιερού Ναού Ορθοδόξων στους αιρετικούς Παπικούς.

Ο σωζόμενος «Χρυσόβουλος λόγος του Αυτοκράτορος Αλεξίου Α΄ Κομνηνού» άρχεται ως εξής: «Εν ονόματι, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, Αλέξιος πιστός Ορθόδοξος βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Κομνηνός, πάσιν οις το παρόν ημών ευσεβές επιδείκνυται σιγίλλιον…»

Αναφέρει ως εξής τη δωρεά προς το στον Όσιο Χριστόδουλον: «δωρείται δε αυτώ (τω ευλαβεστάτω μοναχώ Χριστοδούλω) την δηλωθείσαν νήσον μετά πάσης αυτής περιοχής και διακρατήσεως, ου καιρικώς ουδέ χρόνοις αριθμητοίς, αλλ’ επ’ αναφαιρέτω και διηνεκή δεσποτεία και κυριότητι.»

Η αναφορά στον σωζόμενο «Χρυσόβουλο λόγο του Αυτοκράτορος Αλεξίου Α΄ Κομνηνού», γίνεται εξ αιτίας της παραβίασης της Ορθόδοξης Ιερότητας των Προσκυνημάτων της νήσου Πάτμου, σε περίπτωση παραχώρησης Ναού Ορθοδόξων στους Παπικούς.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πριν λίγες μέρες το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αγιοκατάταξε τον ιερομόναχο Ιωάννη Χοζεβίτη. Η αναγνώριση της αγιότητας του Οσίου Iωάννου του Χοζεβίτου επιβεβαιώνεται με το άφθαρτο λείψανο του Οσίου, με τα θαύματα που επιτελεί, με την αγιότητα του βίου του και με την ομολογία της πίστεως που προέβη. Είχε, δηλαδή, όλα τα γνωρίσματα της αγιότητας ο σύγχρονος αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας.

Όλως παραδόξως το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων προέβη στην αγιοκατάταξη του Οσίου Ιωάννου αμέσως μετά την επιστροφή του Μακαριοτάτου Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφίλου από τη Σύναξη των Προκαθημένων στο Σαμπεζύ όπου απέτυχε να ομολογήσει την ορθόδοξη πίστη αφού συμμάχησε με τους Φαναριώτες και με τους άλλους οικουμενιστές για να προωθήσουν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο έγγραφα για τον Οικουμενισμό και άλλα θέματα της πίστης μας που είναι άγευστα ορθόδοξης πνοής.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης, όμως, εκτός της αγιότητας του βίου του είχε να επιδείξει λαμπρή ομολογία της πίστεως. Ήταν σθεναρός αντιοικουμενιστής Άγιος και όπως άλλοι δύο σύγχρονοι άγιοι -ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς και ο Όσιος Παίσιος ο Αγιορείτης- διέκοψε το μνημόσυνο των οικουμενιστών του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Είναι πολύ λυπηρό ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων το οποίο διακόνησε με τόση αυταπάρνηση και αγιότητα βίου ο σύγχρονος αυτός Άγιος δεν ακολουθεί το παράδειγμα του Οσίου Ιωάννη Χοζεβίτη. Ο Πατριάρχης Θεόφιλος επανέφερε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών -γράφε αιρέσεων- απο όπου το είχαν βγάλει οι προκάτοχοί του, συμμετέσχε ενεργά στην Αγία Γη και στη Ρώμη στις οικουμενιστικές ασχημίες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα Φραγκίσκο για τα πενηντάχρονα της αντικανονικής άρσης των αναθεμάτων κατά του Βατικανού, ενώ επίσης χαρίζει “ιερά κοράνια” και συμπλέει με τους Φαναριώτες για την σύγκληση οικουμενιστικής Πανορθόδοξης Συνόδου.

Τα ίδια ισχύουν για το Πατριαρχείο Ρουμανίας από όπου έλκει την καταγωγή του ο Όσιος Ιωάννης που επίσης αγιοκατάταξε τον Όσιο Ιωάννη ενώ και η Εκκλησία της Ρουμανίας είναι μια οικουμενιστική Εκκλησία.

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΜΑΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΜΑΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ 

Του Αββά Ισαάκ του Σύρου

=====

Ο σωματικός κόπος και η μελέτη των θείων Γραφών φυλάσσει την καθαρότητα του νου. Τον κόσμο πάλι, τον ενισχύει η ελπίδα και ο φόβος του Θεού. Την ελπίδα και το φόβο στηρίζουν μέσα μας η φυγή από τους κοσμικούς ανθρώπους και η αδιάλειπτη προσευχή.

Μέχρι να δεχθεί ο άνθρωπος τη χάρη του Παρακλήτου, χρειάζεται να μελετά τις θείες Γραφές, για να εντυπωθεί μέσα του η μνήμη του καλού, και για να ανακαινισθεί, με τη συνεχή ανάγνωση, η κίνηση της ψυχής του προς το αγαθό, και για να φυλάξει την ψυχή του από τους επικίνδυνους δρόμους της αμαρτίας.

Διότι ο αρχάριος αγωνιστής δεν απέκτησε ακόμη την πνευματική δύναμη που αποδιώκει την πλάνη: αυτή την πλάνη, που αιχμαλωτίζει τις ψυχωφελείς ενθυμήσεις και επιφέρει ψυχρότητα σκορπίζοντας εδώ κι εκεί το νου μας.

Διότι, όταν η δύναμη του αγίου Πνεύματος κυριαρχήσει στην ψυχή και την καθοδηγεί, τότε, αντί των γραπτών εντολών και των νόμων των θείων Γραφών, πιάνουν ρίζες και βλασταίνουν στην καρδιά οι εντολές του αγίου Πνεύματος. Και τότε διδάσκεται ο άνθρωπος μυστικά, από το άγιο Πνεύμα, και δε χρειάζεται πια τη βοήθεια των γραμμένων λόγων των θείων Γραφών, οπότε η μνήμη των λόγων του Θεού παραμένει αβλαβής, μακριά από τον κίνδυνο της πλάνης και της λήθης.

ΠΗΓΗ:

Αγία Βαρβάρα Πατρών

ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ. Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

  

ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ. Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του κ. Φώτη Αθανασίου

=====

Θα προσπαθήσω να αναλύσω με λίγα λόγια την εκκοσμίκευση στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα. Την αφορμή για να γράψω μου την έχει δώσει Αρχιερέας ο οποίος την ώρα της Θείας Λειτουργίας ασχολείτο με το κινητό του τηλέφωνο. 

Εκκοσμίκευση είναι μια παγκόσμια αντίληψη πραγμάτων, ένας τρόπος ζωής στον οποίο τα βασικά θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης όπως οικογένεια, επιστήμη, επάγγελμα κ.τ.λ. δεν βασίζονται, αλλά ούτε έχουν κάποια σχέση με την πίστη.

Ο εκκοσμικευμένος χριστιανός δεν έχει την αγάπη του Κυρίου σαν κέντρο για το καθετί στην ζωή του, αλλά ζει την ζωή του σύμφωνα με το δικό του θέλημα, ασκώντας παράλληλα και τα θρησκευτικά του καθήκοντα με μικρότερη επιμέλεια.

Τα μυστήρια της Εκκλησίας δε δέχονται ούτε ορισμούς, ούτε περιορισμούς, ούτε αξιολόγηση. Δεν μπορούμε εμείς να τα διορθώσουμε, ούτε να τα τροποποιήσουμε. Τα μυστήρια χαριτώνουν, αγιάζουν και μεταμορφώνουν τον άνθρωπο.

Η εκκοσμίκευση είναι εχθρός της ευσέβειας. Η εκκοσμίκευση δεν έχει να κάνει με την ευσέβεια και με την Εκκλησιαστική ζωή ούτε έχει να κάνει με την πίστη. Είναι ασέβεια, υποκρισία και εμπαιγμός. Είναι άρνηση της χάριτος του Θεού. Η εκκοσμικευμένη Εκκλησία με την προσπάθεια ανάπτυξης της Εκκλησιαστικής περιουσίας χάνει τον στόχο της που είναι η σωτηρία των μελών της. Η επένδυση της Εκκλησίας είναι ο λαός της και όχι κερδοφόροι οργανισμοί ανωνύμων εταιρειών.

Μια εκκοσμικευμένη Εκκλησία είναι εντελώς ανίσχυρη και αδύναμη να βοηθήση τους πιστούς να βρούν τον ζώντα Θεό. Οι εκκοσμικευμένοι Χριστιανοί είναι αποτυχημένοι σε όλα τα επίπεδα.    

ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΑ Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΑ Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Του π. Θεοδώρου Ζήση

=====

Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῶν συνόδων, κατὰ τὴν ὁποία ἡ προετοιμασία της Πανορθόδοξης Συνόδου διήρκεσε τόσο πολύ. Ὑπάρχει πρωτιά, ρεκόρ, στὸν χρόνο προετοιμασίας τῆς Συνόδου. Ἂν ὑπολογίσουμε τὴν πρώτη ἐπίσημη ἐξαγγελία τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη στὸ «Πανορθόδοξο Συνέδριο» τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1923, ἔχουν περάσει ἐνενήντα τρία (93) χρόνια. Ἂν ξεκινήσουμε ἀπὸ τὴν πρώτη ὀργανωμένη πανορθόδοξη ἀπόφαση τῆς Α΄ Πανορθόδοξης Διάσκεψης τῆς Ρόδου (1961), ἔχομε πενήντα πέντε (55) χρόνια. Καὶ δὲν καθιστοῦμε βέβαια τὸ μακρὸ αὐτὸ χρόνο προετοιμασίας κριτήριο τῆς Συνόδου, ἀλλὰ ἐκτιμοῦμε, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους, ὅτι αὐτὸ δείχνει ὅτι δὲν ὑπῆρχε οὔτε «εὔλογος αἰτία» οὔτε «ἐπείγουσα ἀνάγκη» γιὰ σύγκληση τῆς Συνόδου, ἀλλὰ ἐξυπηρετοῦνται ἄλλες ἐκκλησιαστικοπολιτικὲς σκοπιμότητες. Διότι, ἂν ὑπῆρχε «ἐπείγουσα ἀνάγκη», ὅπως πάντοτε συνέβαινε στὴν συνοδικὴ παράδοση μὲ τὴν ἐμφάνιση κάποιας αἱρέσεως, σχίσματος ἢ ἄλλης ἐκτροπῆς, αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ἀμέσως ἐντὸς ὀλίγων μηνῶν ἢ ὀλίγων ἐτῶν.

ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗΝ ΤΗΣ ΟΜΟΦΩΝΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗΝ ΤΗΣ ΟΜΟΦΩΝΙΑΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Είναι τοις πάσι γνωστή η πατριαρχική ρήση κατά την Εναρκτηρια Ομιλία του Παναγιωτάτου στο Σαμπεζύ στις 21 λήξαντος μηνός. Σαφώς και ξεκάθαρα δεν αποδεχόταν το δικαίωμα της αρνησικυρίας μιάς ή περισσοτέρων Εκκλησιών, κατά την μέλλουσαν να συνέλθει Πανορθόδοξη Σύνοδο. 

Το τελικό ανακοινωθέν της Συνάξεως των Προκαθημένων, όμως, και συγκεκριμένα το άρθρο 12, παράγραφος δ΄ αναφέρει: Εάν η πλειονοψηφία των μελών αυτοκεφάλου τινός Εκκλησίας τηρήση αδιάλλακτον αρνητικήν θέσιν εις εν κείμενον θα ηδύνατο να τεθή υπό αμφισβήτησιν η ομόφωνος αποδοχή αυτού διό και η αξιολόγησις της διαφωνίας είναι πλέον και ζήτημα της Συνόδου, η οποία δύναται να εφαρμόση την συμβιβαστικήν αρχήν της συναινέσεως  (consensus) δια την αποδοχήν του κειμένου. 

Στο ίδιο άρθρο προβλέπεται ότι η ψήφος δεν είναι κατ’ άτομον αλλά κατ’ Εκκλησίαν. Η Εκκλησία εις ην ανήκουν αι διαφωνίες διεξάγει διαβουλεύσεις μεταξύ των μελών της και αποφασίζει κατά πλειονοψηφίαν. 

Η διαφωνία, δηλαδή, θεωρείται περίπου ανεπίτρεπτη και απαράδεκτη. Δεύτερον με αυτά τα «μασημένα λόγια», ούτε απορρίπτεται, ούτε προβάλλεται το δικαίωμα της αρνησικυρίας (veto)  μιας ή περισσοτέρων Εκκλησιών. Η αρχή της πλειονοψηφίας (που ίσχυε παραδοσιακά στις Συνόδους της Εκκλησίας) ξαφνικά έγινε αποδεκτή, αλλά ΜΟΝΟ εντός μιας αυτοκέφαλης Εκκλησίας, ως εσωτερική της υπόθεση, όχι σαν υπόθεση ολόκληρης της Εκκλησίας εν συνόλω και εν συνόδω. Πολύ περίεργο υβρίδιο, μα την αλήθεια. 

Τι θα βγει απ’ όλα αυτά, που θυμίζουν επικίνδυνη πιρουέτα, Κύριος οίδε. Σε απλά ελληνικά οι Πατριαρχικοί θέλουν σώνει και καλά να μας «φορτώσουν» τον οικουμενισμό σαν επίσημη εκκλησιαστική διδασκαλία, βρέξει χιονίσει. Τέλος λόγου. Όσες αποφάσεις κι αν πάρουν, όσες απειλές κι αν εκτοξεύσουν, αν αυτά που θα αποφασίσουν ΔΕΝ συμφωνούν με τις προηγούμενες Συνόδους, θα καταλήξουν στον κάλαθο των αχρήστων. Νά 'ναι βέβαιοι γι’ αυτό.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Η Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, από τον Ορθόδοξο λαό καλείται και Εορτή της Παναγίας.  Τα παλιά χρόνια την ημέρα της Υπαπαντής του Χριστού, στις 2 Φεβρουαρίου γιόρταζαν τη γιορτή της μάνας. Τούτο εγίνετο και επίσημα στα σχολεία.  Μάλιστα ορίσθηκε από το Υπουργείο Παιδείας το έτος 1929  να γιορτάζεται η γιορτή της μάνας στις 2 Φεβρουαρίου, την εορτή της Υπαπαντής.  Δυστυχώς κατά τη δεκαετία του 1960 άρχισε να γιορτάζεται η γιορτή της μάνας, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, σύμφωνα με τα  παιχνιδίσματα του δυτικότροπου συναισθηματισμού. 

Αυτή την εόρτιο μέρα της Υπαπαντής του Κυρίου, που κατά τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης «η Ιερά Μήτηρ, και του Ιερού υψηλοτέρα, επί το Ιερόν παραγέγονεν, εμφανίζουσα τω κόσμω, τον του κόσμου Ποιητήν», ο Ορθόδοξος λαός συνήθιζε να γιορτάζει και τη γιορτή της μάνας, τιμώντας την του Θεού Μητέρα, που κατ’ εξοχή έχει ως πρότυπο μητέρας. 

Ο απλός Ορθόδοξος λαός την εορτή της Υπαπαντής, την καλεί γιορτή της Παναγίας. Το Θεομητορικό πρόσωπο της Παναγίας, αποτελεί πρότυπο για παραδειγματισμό για κάθε Χριστιανή μητέρα, που θέλει να αγαπά σωστά τα παιδιά της, υπερβαίνοντας την κατά φύσιν αγάπη. Όπως επισημαίνει ο Άγιος Βασίλειος, η κατά φύσιν αγάπη μήτε επαινετή είναι, μήτε κατακριτέα. Η υπέρ φύσιν αγάπη είναι επαινετή.

Έχοντας λοιπόν ως πρότυπο μητέρας την Παναγία μας, τη μάνα των ορφανών, των πονεμένων, των αδικημένων, είναι δυνατό η κάθε Χριστιανή μητέρα να υπερβεί την κατά φύσιν αγάπη, μια αγάπη που δοκιμάζεται μόλις το παιδί της δρασκελίσει το κατώφλι του σπιτιού της για να παίξει με τα γειτονόπουλα. Πρότυπο έχει την αγάπη εκείνη που έχει την ευωδία μια άλλης αρχοντιάς. Τότε λοιπόν η Χριστιανή μητέρα θα υποδεικνύει στα παιδιά της, όπως και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος το «Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι» (Ιω. 3,30). Το παράδειγμα εκείνης της υπέρ φύσιν αγάπης, που δεν περιορίζεται στους «αγαπώντας ημάς» είναι επαινετό.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι πέρυσι στην ενορία του Τσεραμιού της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης, τα παιδιά των Κατηχητικών τίμησαν την Ορθόδοξη γιορτή της Μητέρας, την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου 2015, μετά την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία. Αποτελεί αξιέπαινο παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά όλων των Κατηχητικών. Ανεξάρτητα από το τι όρισε η παραπαίουσα εκκοσμικευμένη Παιδεία, θα πρέπει σε επίπεδο Κατηχητικών, να γιορτάζεται  η γιορτή της μάνας στις 2 Φεβρουαρίου, την εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΕΣΤΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΕΣΤΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ

ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Του Δρ. Χριστόδουλου Βασιλειάδη

======

Εκοιμήθη χθες Κυριακή, 31 Ιανουαρίου στις 4 το απόγευμα ο εν Χριστώ αδελφός Δημητράκης Αργυρού. Ο Δημητράκης αγωνιζόταν με μεγάλη αυταπάρνηση να ακολουθεί, όσο ήταν δυνατό, κατά γράμμα τα λόγια του Κυρίου και προσπαθούσε με όλη την ψυχή του να εφαρμόζει στη ζωή του, ει δυνατόν, όλες τις εντολές του Κυρίου. 

Αγάπησε τον Θεό και τον συνάνθρωπο με μία απέραντη αγάπη, που σπάνια βρίσκεις σε άνθρωπο σήμερα: Αφιλάργυρος, ταπεινός και εγκρατής. Όλη του η ζωή ήταν μια προσφορά στον πονεμένο συνάνθρωπό του.

Ο Δημητράκης Αργυρού έζησε σε αυτό τον μάταιο κόσμο σαν άγγελος, υπακούοντας στις εντολές του Κυρίου κατά γράμμα και κατά πνεύμα. Ο Κύριος λέγει στον νεαρό, που ήθελε να τον ακολουθήσει: Πώλησον πάντα τα υπάρχοντά σου και δος πτωχοίς και δεύρο ακολούθει μοι. Ο Δημητράκης εφάρμοσε την εντολή αυτή στο έπακρο: Ουδέποτε απέκτησε τίποτα δικό του, ούτε οικία, ούτε αυτοκίνητο, ούτε τίποτα άλλο, που θεωρούμε αναγκαίο για την διαβίωση του ανθρώπου. Πήγαινε με το ποδήλατό του κάθε Κυριακή στο Μετόχι του Αγίου Προκοπίου στην Λευκωσία, όπου διακονούσε σαν νεωκόρος αφιλοκερδώς. Το μισθό που έπαιρνε από την εργασία που έκανε τον έδινε σε ευαγή ιδρύματα, σε φτωχούς, σε γηροκομεία και στην ιεραποστολή.

Για χρόνια υπηρέτησε αφιλοκερδώς τον μακαριστό Κυριάκο, τον παράλυτο, ο οποίος διέμενε στον Άγιο Δομέτιο. Αργότερα υπηρέτησε και φρόντιζε πολλούς πάσχοντας ηλικιωμένους και ασθενείς, μεταξύ αυτών και τον ήδη κοιμηθέντα επίσκοπο Κυρηνείας, όταν λόγω γήρατος και ασθενειών δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί. Και όλα αυτά γινόντουσαν τελείως αφιλοκερδώς «για την αγάπη του Χριστού», όπως συνήθιζε να λέγει πάντα ο ίδιος.

            

Όσο και αν μας φαίνεται απίθανο, μιλούσε με τον ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Μια φορά μου λέγει: «Ο Κύριος μιλά άπταιστα την κυπριακή διάλεκτο». Και εγώ τον ρώτησα: «Και τι σου λέγει ο Κύριος». «Μου λέγει» απάντησε ο Δημητράκης «ότι κόφκω χίλια μίλια για λόου σου» (δηλαδή διανύω χίλια μίλια για να εξυπηρετήσω τα δίκαια αιτήματά σου προς τους πάσχοντας). Αγάπησε και αγαπήθηκε από τον Κύριο.

            

Στα τελευταία του τον επισκέφθηκα δυο φορές στο γενικό νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου νοσηλευόταν. Μου λέγει ότι όταν θα γίνει η κηδεία μου θα μου ψάλλουν το «Αναστάσεως ημέρα» και θα προπορεύεται Σταυρός. Ασφαλώς ο Δημητράκης προέβλεπε την κοίμησή του και την πορεία του προς συνάντηση του Κυρίου μας;

            

Ευχόμαστε ο Κύριος να αναπαύσει την ψυχή του εν σκηναίς δικαίων, αφού τόσο τον αγάπησε και αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι σ’ Αυτόν!

Υ.Γ. Εξ όσων πληροφορούμαστε η κηδεία του μεταστάντος δούλου του Θεού Δημητράκη θα τελεστεί την ερχόμενη Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 13.00 στον Ιερό Ναό Παναγίας Μακεδονίτισσας Λευκωσία.