ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ 50ην ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΗΣ Ι. Μ. ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ 50ην ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΗΣ Ι. Μ. ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

====================

Συγκινητική όντως η εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτη Γερμανίας κ. Αυγουστίνου με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την ίδρυση της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας.

Η ανθρωπιά και η σεμνότητα ξεχειλίζουν μέσα από την εγκύκλιο του Σεβασμιότατου που διεκτραγωδεί τα πάθη αλλά και την σημερινή άνθηση της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας και της εκεί εγκατεστημένης Ομογένειας.

Και ενώ είχα κάθε καλή διαθεση να αναφέρω μόνον επαίνους για την όντως συγκινητική και σεμνή εγκύκλιο του Σεβασμιότατου υποχρεώνομαι - εκ των πραγμάτων - να επισημάνω ένα επιλήψιμο σημείο. 

Αναφέρει συγκεκριμένα:

“Ιδιαίτερη ευχαριστία οφείλω και στις αδελφές μας Εκκλησίες της χώρας αυτής, που μας βοήθησαν έμπρακτα: κτηριακά, οικονομικά και συμβουλευτικά.”

Δεν είναι επιλήψιμο βέβααια ότι ο Σεβασμιότατος Γερμανίας θέλει να ευχαριστήσει όσες “Εκκλησίες” βοήθησαν υλικά ή ηθικά την ορθόδοξη Μητρόπολη Γερμανίας, αλλά είναι επιλήψιμο επειδή τις χαρακτηρίζει “αδελφές Εκκλησίες” γεγονός, που παρεπέμπει αναπόφευκτα - τουλάχιστον τους υποψιασμένους αναγνώστες ή ακροατές της εγκυκλίου - στην κακοδοξία των "αδελφών Εκκλησιών." 

Το αναφέρουμε αυτό επειδή πιστεύουμε ότι ο Σεβασμιότατος δεν αποσκοπούσε να αναφερθεί στη συγκεκριμένη κακοδοξία, αλλά ότι πρόκειται για lapsus calami. 

Και το λέγω αυτό επειδή Μητροπολίτης του Οικουμενικού Θρόνου με πληροφόρησε ότι ναι μεν ο Σεβασμιότατος συμμετέχει σε κάποια οικουμενιστικά παρατράγουδα και διέπραξε την απρέπεια να καθήσει να τον "αγιάσει" Παπικός “επίσκοπος”, πλην όμως κατά βάθος δεν ανήκει στους συνειδητά Οικουμενιστές ιεράρχες του Θρόνου.

Αυτό φυσικά με χαροποίησε ιδιαίτερα - ελπίζω να αληθεύει - και γι’ αυτό παρακαλώ θερμά και υικά τον Σεβασμιότατο να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός τι κάνει και τι λέγει για να μη δίνει λανθασμένες εντυπώσεις για τα φρονήματά του.

Θεολόγος - ιεράρχης είναι και γνωρίζει ποια είναι τα κακοτόπια που πρέπει να αποφεύγει.

*****

Παραθέτουμε στη συνέχεια την εγκύκλιο του Σεβασμιότατου, όπως την διαβάσαμε στον “Πυλώνα Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΗΝ”:

Αγαπητοί μου Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Γερμανίας,

Πριν από 50 χρόνια, την 5η Φεβρουαρίου 1963, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέδωσε τον ιδρυτικό τόμο της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας. Από την ημέρα εκείνη η Μητρόπολή μας απέκτησε υπόσταση και με την ευλογία της Μητέρας Εκκλησίας μας συγκροτήθηκε σε νέες στέρεες βάσεις η ορθόδοξη παρουσία στη Γερμανία μετά τα μέσα του 20ου αιώνα.

Αφορμή για το καταπληκτικό αυτό γεγονός στάθηκε η εγκατάσταση εδώ χιλιάδων Ελλήνων εργατών, οι οποίοι μαζί με εργάτες από άλλες χώρες, δέχθηκαν την πρόσκληση της τότε Δυτικής Γερμανίας να ενισχύσουν το εργατικό δυναμικό της στην κρίσιμη μεταπολεμική εποχή. Οι λεγόμενοι Gastarbeiter εγκατέλειψαν την πατρίδα αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Κανείς τότε δεν μπορούσε να προβλέψει τη δυναμική αυτής της μεταφύτευσης. Αυτό που ξεκίνησε ως πικρή αναγκαιότητα, κατέληξε να είναι πια μια δημιουργική πραγματικότητα. Ήρθαμε τότε στη Γερμανία με μία βαλίτσα στο χέρι, στην οποία δεν υπήρχε χώρος παρά μόνο για τα στοιχειώδη, κατοικούσαμε σε πρόχειρα καταλύματα και ο εκκλησιασμός μας ήταν πραγματικό κατόρθωμα. Μια χούφτα ιερείς, δίχως ναούς, δίχως μέσα, και μια Εκκλησία διαρκώς εν κινήσει.

Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι στήσαμε πλέον τη ζωή μας, ζούμε αξιοπρεπώς και εξασφαλίσαμε στις γενιές που ακολουθούν τις δυνατότητες να προκόψουν. Ορόσημο του ριζώματος και της καρποφορίας μας εδώ αποτελεί το γεγονός ότι έχουμε πλέον ιδιόκτητους ναούς και πνευματικά κέντρα στις κυριώτερες πόλεις της Γερμανίας. Η θεία Λειτουργία και τα μυστήρια της Εκκλησίας μας τελούνται σχεδόν παντού, όπου υπάρχουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Δημιουργήσαμε, όπως συνηθίζω να λέω, μικρές πατρίδες. Αν αναλογιστούμε, μάλιστα, τις δυσκολίες τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος, δεν θα είναι υπερβολή να ισχυριστούμε πως πρόκειται για ένα θαύμα. Ένα θαύμα που οφείλεται στην αγάπη του Θεού, που μας χάρισε τα πάντα, αλλά και στην αγάπη μυριάδων ανθρώπων, επωνύμων και ανωνύμων, που συνέβαλαν με ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία στο εκκλησιαστικό έργο.

Με το γράμμα μου αυτό θέλω να δοξολογήσω τον Κύριο της δόξης για την ευκαιρία που μας έδωσε να μετατρέψουμε το πικρό σε γλυκύ, από απόδημοι να γίνουμε μόνιμοι και ισότιμοι πολίτες και να συνεχίσουμε να δίνουμε την ορθόδοξη μαρτυρία στο κέντρο της Ευρώπης. Θέλω να εκφράσω βαθιά ευγνωμοσύνη και πηγαία ευχαριστία σε όλους εσάς, που από την πρώτη ώρα έως σήμερα σταθήκατε συνεργάτες και συμπαραστάτες, ηθικά και υλικά, στον αμπελώνα του Κυρίου στη Γερμανία. Ιδιαίτερη ευχαριστία οφείλω και στις αδελφές μας Εκκλησίες της χώρας αυτής, που μας βοήθησαν έμπρακτα: κτηριακά, οικονομικά και συμβουλευτικά. Προσεύχομαι για τις θεοφιλείς ψυχές όσων δεν βρίσκονται πλέον ανάμεσά μας και αναπαύονται είτε στα πάτρια χώματα είτε στα κοιμητήρια της νέας πατρίδας μας. Εύχομαι και προσεύχομαι να ευλογήσει ο Θεός τις υποδομές της Εκκλησίας μας στη Γερμανία, να διατηρηθούν, να αυξηθούν και να αποτελούν πάντοτε καταφύγιο πίστης, ελπίδας και αγάπης για κάθε μέλος της Εκκλησίας μας και για κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως. Να υπενθυμίζουν και να προσφέρουν, στους καιρούς της αποϊεροποίησης των πάντων και της εγκατάλειψης του Θεού, την ομορφιά της αγιότητας, τη μεταμορφωτική δύναμη της χριστιανικής αγάπης και αλληλεγγύης, την καταξίωση του ανθρώπινου προσώπου και το νόημα της ζωής.

Το μυστικό της ορθόδοξης εκκλησιαστικής παράδοσής μας ήταν ανέκαθεν η απλότητα, η ανθρωπιά, η ανοιχτή αγκαλιά, η συμπάθεια και η συμπαράσταση ιδίως στον αδύναμο και πεσμένο συνάνθρωπο. Μ᾽ αυτό το πνεύμα θα ήθελα να γιορτάσουμε και την 50η επέτειο της ιδρύσεως της Μητροπόλεώς μας. Να γιορτάσουμε οικογενειακά, στις κατά τόπους ενορίες μας, με έμπνευση αλλά και λιτότητα, μη ξεχνώντας όσους υποφέρουν δίπλα η μακριά μας. Η Ιερά Μητρόπολή μας σκοπεύει εξάλλου, στα πλαίσια του ιωβηλαίου μας, να εκδώσει ένα σεμνό Λεύκωμα, στο οποίο για πρώτη φορά θα καταγραφεί, με λιγότερο λόγο και περισσότερες εικόνες, το θαύμα της ορθοδόξου παρουσίας στη Γερμανία.

Από καρδιάς εύχομαι σε όλους σας να είστε ενωμένοι στη Μητέρα Εκκλησία μας, χαρούμενοι σε κάθε βήμα της ζωής σας και να έχετε πάντοτε όλα τα καλά του Θεού!

Βόννη, 3 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ο Γερμανίας Αυγουστίνος

ΣΕΒ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ! Ω! ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΣΑΣ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ!!!

Η ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ ΚΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΡΙΑ!

Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΑΝΘΙΜΟΣ ΔΙΑΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΝΤΕΡΤΙΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΟΤΙ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΝΑ ΠΡOΣΤΕΙ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ.!!!

ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ! 

ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: 

ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΩΣ ΧΟΥΝΤΙΚΟ;

ΕΤΣΙ Ε; 

ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ;

ΕΜΕΙΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΗΤΑ ΣΑΣ ΩΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΡΩΤΟΝ ΕΞ ΔΕΞΙΩΝ, ΠΙΣΩ ΣΑΣ ΤΟΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ, ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΤΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΕΖΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ ΔΙΠΛΑ ΣΑΣ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ (ΚΟΤΣΩΝΗ) ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ!!!

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΤΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ! 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ;

ΓΙΑ ΔΕΝ ΣΙΩΠΑΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΔΕΣΠΟΤΗ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΕΠΙΛΗΨΙΜΟ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΝΤΕΡΤΙΛΗ. 

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ.

ΟΥΤΕ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ  ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΗΨΙΜΗ ΠΡΑΞΗ.

ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΕΝΘΟΥΝΤΕΣ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.

ΕΠΙΛΗΨΙΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΑΠΡΕΠΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΣΤΟΜΙΣΕ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ.

ΜΙΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΕ:

ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΨΗ ΣΑΣ ΤΟΝ α΄ΚΑΙ β΄ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΣΑΡΔΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ΠΟΥ ΕΠΕΚΥΡΩΣΕ Η ΠΕΝΘΕΚΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ;

ΓΙΑΤΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΤΕ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΦΕΡΝΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ;

ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΦΤΑΝΕ ΠΟΥ ΓΙΝΑΤΕ - ΜΕ ΤΙΣ ΛΟΓΧΕΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ Δ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ - ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, ΠΡΟΣΘΕΣΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΙΜΑ ΤΟΥ "ΜΕΤΑΘΕΤΟΥ" ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑ - ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΜΕΤΑΝΟΗΣΕΤΕ - ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΑ ΚΛΙΝΗ;

ΜΙΛΑ ΚΑΠΟΙΟΣ, ΔΕΣΠΟΤΗ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΣΙΓΗΣ ΤΙ ΚΡΕΙΣΣΟΝ."

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Διαβάζουμε στο ιστολόγιο christian-vivliografia άρθρο του π. Βασίλειου Ι. Καλλιακμάνη, που επιγράφεται: “Ὑπάρχει χριστιανικὴ εὐθανασία;”

“Τὰ τελευταῖα χρόνια, τόσο στὴ χώρα μας ὅσο καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, γίνεται λόγος γιὰ τὴν εὐθανασία. Σὲ ὁρισμένες μάλιστα ἀπὸ αὐτὲς ἡ εὐθανασία ἔχει νομιμοποιηθεῖ.

Τὰ ἐρωτήματα ποὺ συχνὰ θέτονται εἶναι: Ἔχει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ποὺ πάσχει ἀπὸ κάποια ἀνίατη ἀσθένεια, τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίσει πότε καὶ πῶς θὰ πεθάνει; Ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιλέξει ἕναν ἤρεμο θάνατο χωρὶς βάσανα καὶ πόνους; Ἔχουν οἱ γιατροὶ τὸ δικαίωμα νὰ «ἀπαλλάξουν» τοὺς ἀσθενεῖς ποῦ τὸ ἐπιθυμοῦν ἀπὸ μία ζωὴ γεμάτη ὀδύνη;

Ἂν κάνουμε μία σύντομη ἀναδρομή, θὰ δοῦμε ὅτι στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ἡ εὐθανασία συνδέεται μὲ τὸν εὐτυχισμένο καὶ ἔνδοξο θάνατο, κι ὄχι μὲ τὴ βίαιη διακοπή του. 

Ἐπίσης, ἡ Ἐκκλησία εὔχεται, τὰ τέλη τῆς ζωῆς νὰ εἶναι «χριστιανά», ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καὶ εἰρηνικά. Οἱ μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας ἀντιμετώπιζαν μὲ καρτερία τὸν θάνατο καὶ προσεύχονταν γιὰ τοὺς δημίους τους (βλ. Πράξ. 7, 54-59). Ἡ κοινωνία μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ συμβάλλει στὴν ὑπέρβαση τοῦ φόβου τοῦ θανάτου καὶ γεννᾶ ἐσωτερικὴ πληρότητα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Θεοδόχος ὅταν συνάντησε τὸν Κύριο, πλήρης χάριτος ζήτησε νὰ πεθάνει.

Ὅμως, ἡ ἔννοια αὐτὴ μεταφέρθηκε στὴ Δύση μὲ διαφορετικὸ νόημα. Ὁ ἄγγλος φιλόσοφος R. Bacon (13ος αἵ.), κατ’ ἄλλους ὁ Fr. Bacon (16ος -17ος αἵ.) τὴ μετέφρασαν στὰ ἀγγλικὰ ὡς euthanasia μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἐπίσπευσης τοῦ θανάτου, προκειμένου νὰ τεθεῖ τέρμα σὲ μία ζωὴ γεμάτη πόνο καὶ ταλαιπωρίες. Ἡ μεταφορὰ αὐτὴ συνδέεται μὲ τὴ δυτικὴ θεολογικὴ σκέψη, τὴν ἀτομιστικὴ θεώρηση τῆς ζωῆς καὶ τὴ σταδιακὴ ἐξατομίκευση τοῦ θανάτου, ἀφοῦ ἐκεῖ χάθηκε βαθμηδὸν ὁ κοινοτικὸς καὶ κοινωνικὸς χαρακτήρας του καὶ μεταβλήθηκε σὲ ταμπού.

Ὅμως, ὁ θάνατος καὶ ἡ εὐθανασία δὲν εἶναι ἀτομικὲς ὑποθέσεις. Ἔχουν εὐρύτερες κοινωνικὲς διαστάσεις. Ἀφοροῦν τὸν ἄνθρωπο ὡς αὐτεξούσιο καὶ ἐλεύθερο πρόσωπο σὲ σχέση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο. Πολὺ περισσότερο ἰσχύει αὐτὸ στὸν τόπο μας ὅπου οἱ οἰκογενειακοὶ δεσμοὶ εἶναι ἰσχυροὶ καὶ διασώζεται κάποιο κοινοτικὸ πνεῦμα. 

Ὅταν γίνεται λόγος γιὰ εὐθανασία, δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοεῖται ἡ ἐπίγεια πορεία τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ τὴν ὁποία δημιουργοῦνται οἱ προϋποθέσεις καὶ διαμορφώνονται τὰ κριτήρια γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ πόνου, τῆς ἀνίατης ἀσθένειας καὶ τοῦ θανάτου. Ἡ διαμορφωμένη ἀντίληψη γιὰ τὸ εὖ ζῆν ὁδηγεῖ καὶ σὲ ἀνάλογη ἀντίληψη γιὰ τὸ εὖ θνήσκειν.”

Η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου του άρθρου του π. Βασίλειου είναι εξ απόψεως χριστιανικής σαφώς αρνητική. 

Χριστιανικά ούτε για αστείο δεν μπορούμε να συζητήσουμε για ευθανασία. 

Κάθε θλίψη και πόνος - ακόμη και ο πιο αβάστακτος - θεωρείται από τους πιστούς δοκιμασία Κυρίου και η ώρα του θανάτου του ανθρώπου αφήνεται εξ ολοκλήρου στα χέρια του Θεού. 

Και αλίμονον αν οιοσδήποτε χριστιανός - πολλώ μάλλον ένα κληρικός Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου - πραγματευόταν το θέμα στο σχετικό άρθρο του υπό διαφορετικό πρίσμα.

Το άρθρο του π. Βασιλείου απαντά πολύ ικανοποιητικά για τους πιστούς γιατί είναι αδιανόητο να συζητούμε από χριστιανικής σκοπιάς για ευθανασία. 

Οι συνειδητοί όμως άθεοι - και αυτοί είναι ουσιαστικά που θέτουν θέμα ευθανασίας - δεν ενδιαφέρονται ποσώς ούτε για το ποιες δοξασίες έχουμε ως χριστιανοί ούτε τι είναι που αγωνιζόμαστε να κατορθώσουμε με την πίστη.

Η συζήτηση με ένα συνειδητό άθεο για το θέμα είναι - πιστέψτε με επειδή συζήτησα το θέμα πολλές φορές μαζί τους - εξαιρετικά δυσχερής. 

Ασύγκριτα πιο δυσχερής από ότι η συζήτηση για τις εκτρώσεις, επειδή δεν μπορείς να προσκομίσεις καμιά ιατρική επιστημονική μαρτυρία για να στηρίξεις τις θέσεις σου παρά μόνον την προσωπική σου πίστη για την ύπαρξη Θεού, η οποία φυσικά είναι εντελώς αδιάφορη για ένα συνειδητό άθεο. 

Συζήτησα πολλές φορές με οπαδούς της έκτρωσης - ορισμένους άπιστους - πολλοί από τους οποίους διαφοροποίησαν εξαιτίας της συζήτησης τις θέσεις τους.

Με τους οπαδούς της ευθανασίας όμως διαπίστωσα ότι η συζήτηση δεν οδηγεί πουθενά.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

================

Η τέλεση της πανηγυρικής θείας λειτουργίας με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τεσσάρων χρόνων από την ανάρρηση του Μακαριότατου κ. Κύριλλου στον Πατριαρχικό θρόνο Ρωσίας, γιορτάστηκε με τη συμμετοχή εκατοντάδων αρχιερέων και ιερέων.

Πολύ χρυσάφι τεχνητό και αληθινό, πολλή τελετουργία θεατρική. Μπαρόκ. Οι λειτουργικές ευχές απαγγέλλονται εκφώνως και πομπωδώς. Μικτές φραγκοχορωδίες έψαλλαν στη Θ. Λειτουργία θλιβερό κατάλοιπο των προτεσταντικών επιδράσεων ήδη από την εποχή του Μ. Πέτρου και της Μ. Αικατερίνης. 

Οι εικόνες του τέμπλου εξακολουθούν να είναι οι γλυκαδερές της Αναγεννήσεως και όχι ορθόδοξες.

Το πολυαρχιερατικό συλλείτουργο - πραγματικό υπερθέαμα - υπερέβη κατά πολύ και λόγω αριθμού συμμετοχής σ’ αυτό και εξαιτίας του όλου πανηγυρικού χαρακτήρα του, κάθε έννοια πολυαρχιερατικού συλλείτουργου που γνωρίζουμε με τα Ελληνικά δεδομένα.

Αίσθηση αυτοκρατορικού μεγαλείου, εντυπωσιακό υπερθέαμα, επίδειξη εγκόσμιας δυνάμεως μιας πολυπληθούς Εκκλησίας που σφύζει από ζωή.

Δεν θα έλεγα όμως την αλήθεια αν έγραφα ότι με ενέπνευσε να προσευχηθώ με τους ομόδοξους Ρώσους αδελφούς μας.

Ούτε τα χρυσοποίκιλτα άμφια και τα πολυαρχιερατικά συλλείτουργα με συγκινούν, ούτε οι φραγκοχορωδίες, ούτε οι φράγκικες εικόνες και η πομπώδης μεγαληγορία και φαντασμαγορία του όλου κλίματος.

Προσδοκώ τη μέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας θα γίνει ο φρυκτωρός της Ορθοδοξίας για όλα τα θέματα.

Τη μέρα που θα ακολουθήσει συνειδητά την παράδοση των Κολλυβάδων και των στάρετς της Οπτινα.

Μακριά από το ΠΣΕ, να επιζητήσει επιτακτικά να διεξάγονται ορθόδοξοι διάλογοι με τους αιρετικούς και τους αλλόθρησκους πάνω σε ορθόδοξες βάσεις για να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο στην Κτίση και όχι για να πετύχουμε εγκόσμιους σκοπούς.

Η Θεία Λειτουργία - όπως τελείται στο Φανάρι και στα άλλα παλαίφατα Πατριαρχεία - έχει ένα άλλο ήθος και μια άλλη σεμνότητα που εκφράζουν το ορθόδοξο ήθος.

Αν ο Παναγιότατος και οι άλλοι Οικουμενιστές εξέπεμπαν από την Βασιλίδα των Πόλεων και από τις επαρχίες του Θρόνου ένα διαφορετικό μήνυμα σε θέματα Οικουμενισμού...

Και αν η ομόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας αποτινάξει αυτά τα βαρίδια του Μπαρόκ και μιλήσει πιο καθαρά για θέματα Οικουμενισμού...

Ευχόμαστε ταπεινά ο Αγιος Θεός, επί της πατριαρχίας του Μακαριότατου κ. Κύριλλου, να βοηθήσει τους Ρώσους αδελφούς μας να απαλλαγούν από κάθε οθνείο προς την ορθόδοξη παράδοση στοιχείο, που κληρονόμησαν στην Εκκλησία της Ρωσίας οι προηγούμενοι αιώνες, όπως τους βοήθησε να απαλλαγούν από τους κομμουνιστές διώκτες τους.

Η “ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ” ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ κ. Σ. ΤΖΟΥΜΑ

Η “ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ” ΤΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ κ. Σ. ΤΖΟΥΜΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Δημοσιεύσαμε πρόσφατα αυτούσιο - χωρίς σχόλια - το άρθρο του κ. Σ. Τζούμα για την κριτική που ασκήθηκε στον Σεβ. Καλαβρύτων για τον επικήδειο που εξεφώνησε για τον αείμνηστο στρατηγό Ντερτιλή.

Αναφέραμε μάλιστα ότι το άρθρο ήταν καλογραμμένο - όπως πάντοτε τα κείμενα του κ. Τζούμα - και ότι περιείχε αποκαλυπτικές πληροφορίες για πολλά εκκλησιαστικά γεγονότα.

Το άρθρο δεν δείχνει - όπως ίσως πιστεύει ο κ. Τζούμας - το μεγαλείο του αείμνηστου Χριστόδουλου και την ανδρεία και τη συνέπεια του Αγίου Καλαβρύτων αλλά τη δική του επικοινωνιακή ικανότητα.

Και εξηγούμαι.

Ο μεν αείμνηστος Χριστόδουλος οπωσδήποτε είχε αγαθές σχέσεις και με τα δύο στρατιωτικά καθεστώτα. 

Χρημάτισε Αρχιγραμματέας της Συνόδου επί Ιερωνύμου Α΄, του οποίου στυλοβάτης υπήρξε ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος (ασχέτως του ότι το στρατιωτικό καθεστώς είχε ως πρώτη προτίμηση τον τότε Καστορίας και μετέπειτα Αττικής Δωρόθεο). 

Αλλά υπήρξε και ευνοούμενος της Β΄ φάσης της δικτατορίας όταν ο ταξίαρχος Ιωαννίδης ανέβασε τον μακαριστό Σεραφείμ στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο - για να το παίζει μάλιστα στη συνέχεια αντιχουντικός!!!-, και ο οποίος χειροτόνησε ως μοιχεπιβάτη Δημητριάδος τον αείμνηστο Χριστόδουλο!

Οι επιθέσεις του αείμνηστου Βαγγέλη Γιαννόπουλου, τον οποίο ο κ. Τζούμας αποκαλεί “εκσυγχρονιστή” - ειρωνικά φαντάζομαι επειδή έβριζε δημόσια με τη χυδαιότητα που βωμολοχεί στα ιστολόγια ανώνυμα ή ψευδώνυμα ο π. Μελέτιος Βαδραχάνης - εναντίον του αείμνηστου Χριστόδουλου έπεσαν στο κενό!

Πώς; Με μια μαεστρική επικοινωνιακή κίνηση μετάβασης με ελικόπτερο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου στα Υστέρνια στην Τήνο για να τελέσει τρισάγιο στον τάφο του Ιερώνυμου Α΄.

Διερωτώμαι, αγαπητέ κ. Τζούμα, ποιος ήταν ο επικοινωνιολόγος του Χριστόδουλου εκείνη την εποχή!!!

Και ερχόμαστε στην “αγιογραφία” του Σεβ. Καλαβρύτων. 

Ο κ. Τζούμας έχει δίκαιο να λέγει ότι ο Αγιος Καλαβρύτων ποτέ δεν έκρυψε τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Είχε όντως το θάρρος να λέγει αυτά που πιστεύει, έστω και αν γινόταν στόχος σκληρών επιθέσεων από τα ΜΜΕ και την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου.

Δυστυχώς η σταθερότητα και το θάρρος του Αγίου Καλαβρύτων στα πολιτικά θέματα - ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με όλες ή με ορισμένες θέσεις του - δεν έχει να παρουσιάσει την ίδια συνέπεια σε θέματα εκκλησιαστικά και θεολογικά.

Υπενθυμίζω τις παλινωδίες του για θέματα Οικουμενισμού και την κριτική του για τον αείμνηστο Χριστόδουλο την εποχή που κυβερνούσαν - κατά τον ισχυρισμό του - οι “παντενολάδες”! 

Σε ποιους άραγε αναφερόταν ο Αγιος Καλαβρύτων, κ. Τζούμα;

Περιττόν φυσικά  να αναφέρουμε ότι κατάπιε τη γλώσσα του μόλις συμπεριελήφθη στο Διευθυντήριο της Αυλής του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα κραυγαλέας ασυνέπειας του Αγίου Καλαβρύτων αφορά την υποστήριξη που παρέχει στον Σεβ. Βρεσθένης τον οποίο προσέλαβε άτυπα ως βοηθό  επίσκοπο της Μητροπόλεως Καλαβρύτων και τον προωθεί - σε αγαστή σύμπνοια με τον κ. Τζούμα, τον Θεοφ. Διαυλείας Γαβριήλ (Παπανικολάου), αλλά και με τον Αγιο Δημητριάδος - ως νέο Μητροπολίτη Μαρωνείας.

Γιατί υπάρχει πρόβλημα με αυτή την προσπάθεια;

Ο Αγιος Δημητριάδος είναι Μητροπολίτης στο Βόλο εξαιτίας του πολέμου που έκαναν στον νυν Βρεσθένης οι Αγιοι Πειραιώς Καλλίνικος και Καλαβρύτων Αμβρόσιος. 

Γνωρίζετε πολύ καλά ποιες μεθοδεύσεις μετήλθαν και τι ακριβώς διέδιδαν εκείνη την εποχή. Δεν τα αναπαράγω επειδή κανένα δεν θα ωφελήσουν.

Και σας ερωτώ κ. Τζούμα: Αν αυτά που έλεγαν είναι αλήθεια σύμφωνα με ποια λογική και σύμφωνα με ποιο κανονικό δίκαιο και με τις αρχές ποιου Ευαγγελίου, ο π. Θεόκλητος Κουμαριανός ήταν ανάξιος να χειροτονηθεί Μητροπολίτης Δημητριάδος, αλλά δεν υπήρχε πρόβλημα να χειροτονηθεί Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος;

Αλλά και τώρα βάσει ποιας λογικής, βάσει ποιου κανονικού δικαίου και βάσει ποιας ευαγγελικής συνέπειας είναι άξιος να συνεχίσει να ιερουργεί τα μυστήρια του Θεού και να προωθείται μάλιστα για Μητροπολίτης Μαρωνείας από την ισχυρή συμμαχία που έχετε συμπήξει;

Πώς τολμά ο Αγιος Δημητριάδος να προωθεί τον Κουμαριανό για Μαρωνείας; 

Ο Σεβ. κ. Ιγνάτιος - ιεράρχης με πολλές ηγετικές και επικοινωνιακές ικανότητες - εγκαλείται και δικαίως για πολλές νεωτεριστικές και Νεοβαρλααμικές θέσεις. 

Τώρα προωθεί τον Σεβ. Βρεσθένης για Μαρωνείας; 

Δεν γνωρίζει πώς ο ίδιος εξελέγη Μητροπολίτης στο Βόλο και όχι ο π. Θεόκλητος Κουμαριανός;

Η ίδια ασυνέπεια φυσικά αφορά τον Αγιο Καλαβρύτων, ο οποίος έφτασε στο σημείο να προσπαθεί να εξασφαλίσει τη συμμαχία του Αγίου Δωδώνης για να προωθήσει τον Κουμαριανό, ενώ λίγο νωρίτερα τον είχε στολίσει δεόντως με τους απίστευτους υπαινιγμούς για “τις κούκλες και τα στρατιωτάκια” εν Συνόδω!

Πέστε μου, να χαρείτε, κ. Τζούμα: Πού τη βλέπετε τη συνέπεια και την ανδρεία του Αγίου Καλαβρύτων σε θέματα εκκλησιαστικά και θεολογικά;

Γι’ αυτό ανέφερα ότι η “αγιογραφία” σας δείχνει τις δικές σας επικοινωνιακές ικανότητες και όχι την αληθινή - ανύπαρκτη άλλωστε - συνέπεια του Αγίου Καλαβρύτων σε εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα.

Αλλά εμάκρυνα τον λόγο. Πρέπει να επανέλθω για να συμπληρώσω τις σκέψεις μου.

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΤΡΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΤΡΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Του κ. Στ. Παπαντωνίου

=======================

Να μιλήσω για τη ζωή σου, αδελφέ μου, είναι σάμπως δύσκολο, μη ξέροντας πούθε ν’ αρχίσω. Γιατί αγαπούσες τη ζωή και δεν τη χόρταινες με τίποτε, όπως και τη χαρά.

Μεγάλες οι προσδοκίες σου για όλους και για όλα, προπάντων για τον εαυτό σου. Οι γνώσεις σου πολλές και εκπληκτικές πολλές φορές. Εκεί που νόμιζε κανείς πως δεν είχες τι να πεις, άνοιγες το στόμα κι άφηνες κατάπληκτο, τουλάχιστον εμένα. Με τη φωνή σου πάντα δυνατή, με την καρδιά σου πάντα ανοιχτή, με το στόμα να μην ξέρει να κλείσει, αν δεν έλεγε όσα ήθελες να πεις.

Την παλικαριά σου κανένας δεν την αμφισβήτησε:  απόδειξη τα τραύματά σου. Άλλα στο φυλάκιο, τότε που υπηρετούσες ακόμα τη θητεία σου. Κι άλλα ύστερα στην εισβολή. Έχω να λέω πως αν δεν ήσουν εσύ κι οι φίλοι σου στο φυλάκιο του Καπαρτή, ο άγιος Κασσιανός θα’ χε από καιρό πέσει στα χέρια των εχθρών μας. Τα βόλια στο κορμί σου επιβεβαιώνουν την πάλη σου και την παλικαριά σου. Ποιος ασχολείται όμως σήμερα με τους μικρούς ήρωες της μικρής μας γειτονιάς;

Άνθρωπο πιο σταθερό στις πίστεις και πεποιθήσεις του δε γνώρισα. Πιστός στην πατρίδα και στο Χριστό, κοντά στην εκκλησία σου, ποτέ δεν έλειψες, ποτέ δεν κάμφθηκες, και προπάντων με παρρησία ομολογούσες την πίστη σου. Για πολλούς ήταν το λογικό παράδοξο, πώς ένας άνθρωπος σαν εσένα, με τις διασκεδάσεις, τις φωνές, τα αστεία του ήταν τόσο πιστός και μάλιστα να διακηρύσσει την πίστη του! Αυτό όμως ήταν και το μεγάλο σου όπλο στον αγώνα κατά της αρρώστιας. Την αιώνια ζωή τη ζει ήδη από την παρούσα όποιος είναι κοντά  στον Κύριο  κι εσύ δεν διανοήσουν καν να μην είσαι. Ακόμα και στο νοσοκομείο να ρωτάς, ήταν πολλοί στην εκκλησία σήμερα, επίτροπος που ήσουν, να ξέρεις τα πάντα για  τον άγιο Κασσιανό σου.

Μα τα πλοία δεν είχαν πια δρομολόγια να φύγεις, τα αεροπλάνα είχαν σταματήσει για σένα τις πτήσεις, οι δρόμοι δεν έβγαζαν παρά μόνο στο ογκολογικό, στο ακτινολογικό, στο αδιέξοδο τέλος.

Σωριασμένα κι εξογκωμένα τόσα και τόσα,  τόσων χρόνων στα πλεμόνια σου, πήραν την τελευταία ανάσα σου και σε ταξιδεύουν τώρα στους άλλους κόσμους, που σε περιμένουν πατέρας και μάνα παππούδες και γιαγιάδες, θείοι και θείες. Θα δέσεις και πάλι την καινούργια παρέα, κι όλοι θα βρίσκεστε, είμαστε σίγουροι,  κάτω από τη σκέπη του Χριστού, που μας έδωσε την πίστη και τη δύναμη να μη φοβόμαστε το θάνατο, προσδοκώντας την ανάσταση των νεκρών.  

Γι’ αυτό δεν πρέπει να κλαίμε: γιατί ξέρουμε πως η ζωή συνεχίζεται, κι εκεί θα βρεις την ανάπαυση και την ψυχική γαλήνη που δεν πολυγνώρισες εδώ κάτω.

Γι’ αυτό κι από μας η ευχή: Καλό σου ταξείδι, αδελφέ. ‘Ησουν λεβέντης στη ζωή και στο θάνατο.  Αιωνία σου η μνήμη.

ΠΗΓΗ:

steliospapantoniou.blogspot.com