Tuesday, December 12, 2017

Η ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ



Η ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
=====

Διαβάσαμε, στην εφημερίδα “Δημοκρατία”, την ακόλουθη Ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής Αμερικής:

«Σχετικά με τα χθεσινά δημοσιεύματα (σ.σ.: στον ελληνικό κυριακάτικο Τύπο) περί παραιτήσεως του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Δημητρίου, ισχύει απολύτως η ανακοίνωση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής της 2ας Σεπτεμβρίου 2017, η οποία τότε ρητώς έλεγε ότι οι σχετικές δημοσιεύσεις είναι απολύτως ψευδείς και ανυπόστατες».

Επιπλέον, ο υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής τόνισε:
«Εξίσου ψευδείς και ανυπόστατες είναι και οι πρόσφατες πληροφορίες ότι δήθεν υπάρχει σχετικό γράμμα παραιτήσεως. Οχι μόνον δεν υπάρχει τέτοιο γράμμα, αλλά δεν έγινε καν λόγος για το θέμα αυτό στην πρόσφατη Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην οποία ήταν παρών και ο Αρχιεπίσκοπος ως συνοδικός».
Βυζαντινή ίντριγκα

Τους τελευταίους μήνες την ειδησεογραφία για την πλέον νευραλγική -από πολλές απόψεις- επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, μονοπωλεί έντονο παρασκήνιο που αφορά το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου. Μάλιστα, από κύκλους εντός και εκτός των ΗΠΑ διαρρέουν πληροφορίες σχετικές με την οικονομική διαχείριση στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής και την πρόοδο των εργασιών ανακατασκευής της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στη Νέα Υόρκη, ο οποίος καταστράφηκε στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, που όντως έχουν διακοπεί λόγω οικονομικών δυσχερειών.

Από άλλους κύκλους διέρρεαν φήμες περί δυσαρέσκειας του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, παρότι στις 29 Νοεμβρίου η Αγία και Ιερά Σύνοδός του σε ανακοινωθέν της είχε καταδικάσει «δημοσιευθέντα σχόλια διά το ανακύψαν εν τη Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής θέμα και τα εις βάρος του προσώπου του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Γέροντος Αμερικής κ. Δημητρίου». Μάλιστα, στο ίδιο ανακοινωθέν σημειωνόταν ότι τον Αρχιεπίσκοπο Γέροντα Αμερικής τα μέλη της Ιεράς Συνόδου «περιβάλλουν μετ᾿ αδελφικής αγάπης και τιμής». Ψύχραιμοι εκκλησιαστικοί παρατηρητές, πάντως, εκτιμούν ότι θα πρέπει να υπάρξει κλίμα κατευνασμού και εκτόνωση της έντασης, προκειμένου να επανέλθει η ομαλότητα στους κόλπους της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.”
Οι ίντριγκες, για εξαναγκασμό σε παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, συνεχίζονται με αμείωτη ένταση.

Οι πολέμιοι του Αρχιεπισκόπου έχουν εγκαταστήσει μία βιομηχανία ψεύδους και εκτοξεύουν -σχεδόν επί καθημερινής βάσεως- τόνους λάσπης εναντίον του.

Η εφημερίδα “Δημοκρατία” τονίζει ότι “θα πρέπει να υπάρξει κλίμα κατευνασμού και εκτόνωση της έντασης, προκειμένου να επανέλθει η ομαλότητα στους κόλπους της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.”

Η εφημερίδα έχει δίκαιο, αλλά η απολύτως επιβεβλημένη ανάγκη να υπάρξει κλίμα κατευνασμού, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνει πραγματικότητα.

Οι πολέμιοι του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου δεν έχουν προσωπικά μαζί του. Απλά είναι εμπόδιο στα σχέδιά τους για να καταλάβουν τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο της Αμερικής για να μπορέσουν να ποδηγετήσουν την εκλογή του επόμενου Οικουμενικού Πατριάρχη όποτε ήθελε προκύψει θέμα διαδοχής. 

Η διαρροή παραπλανητικών πληροφοριών για την δήθεν ύπαρξη χάους και την δήθεν κατάρρευση των πάντων στην Εκκλησία της Αμερικής, επιστρατεύθηκε για να εξαναγκαστεί σε παραίτηση ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος.

Γι’ αυτό είναι πλέον ή βέβαιο ότι οι πολέμιοί του θα συνεχίσουν τον πόλεμο φθοράς που του κάνουν σε όλα τα επίπεδα.

Όποιος τρέφει περί του αντιθέτου ψευδαισθήσεις θα αναγκαστεί, από τη συνέχεια των πραγμάτων, να δει κατάμματα την θλιβερή πραγματικότητα.

Ελπίζω να επανέλθω σύντομα, με νέο άρθρο, που θα τιτλοφορείται “Η κατά φαντασία οικονομική χρεωκοπία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.”

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙ ΚΑΙΡΙΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΝ. ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ



ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙ ΚΑΙΡΙΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΝ. ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ο διαπρεπής Καθηγητής της πυρηνικής ιατρικής κ. Κωνσταντίνος Καρακατσάνης καταχώρησε, στο ιστολόγιο “Ακτίνες”, ευστοχώτατο σχόλιο, για τις κακοδοξίες του γνωστού π. Βασίλειου Θερμού.

Είναι σημαντικό ότι επιστήμονες της περιωπής του κ. Κουντουρά και του κ. Καρακατσάνη ελέγχουν τον κακόδοξο κληρικό και από επιστημονικής και από θεολογικής σκοπιάς και τον αποδεικνύουν ανεπαρκή.

Το σχόλιο του κ. Καρακατσάνη κάνει τρεις πολύτιμες επισημάνσεις:

1.) Η προβληματική επιστημονική κατάρτιση του π. Βασίλειου Θερμού είναι το έλασσον. Το μείζον ή μάλλον το παμμέγιστο είναι η διαστροφή της διδασκαλίας του Ευαγγελίου.

2.) Ο κ. Καθηγητής απονέμει τον δίκαιο έπαινο στο Γραφείο επί των αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για τη θαυμάσια δουλειά που κάνει στον αντιαιρετικό αγώνα. Παράλληλα, όμως, πολύ ορθά επισημαίνει ότι το Γραφείο αναιρεί μεν τις κακοδοξίες του π. Βασίλειου Θερμού, πλην όμως με πολλή επιείκεια, η οποία προφανώς αντενδείκνυται όταν αφορά τόσο σοβαρή παράβαση του Ευαγγελίου.

3.) Επισημαίνει, επίσης, πολύ ορθά, ότι ο π. Βασίλειος Θερμός “κατέστησε ἑαυτόν ὑπόλογον γιά βαρύ Ἐκκλησιαστικό ἀτόπημα.”  

Ερώτηση: Αυτοί που αμετανόητα και κατ’ εξακολούθηση επιμένουν να σπέρνουν κακοδοξίες, δεν πρέπει να καταγγέλλονται επί αιρέσει στη Σύνοδο για να οδηγούνται σε καθαίρεση αν είναι κληρικοί και σε αφορισμό αν είναι λαικοί;

Για δεκαετίες ολόκληρες ο π. Βασίλειος Θερμός προκαλεί την ορθόδοξη συνείδηση και σε θέματα λειτουργικής και σε θέματα δογματικής και σε θέματα ηθικής.

Δεν πρέπει η Εκκλησία να επιληφθεί, επιτέλους, της περίπτωσής του;

ΕΥΣΤΟΧΩΤΑΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Γ. ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ


ΕΥΣΤΟΧΩΤΑΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Γ. ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ
=====

Ἐπειδή δέν κατέστη ἐφικτό νά μελετήσω τό ἄρθρο τοῦ π. Β. Θερμοῦ, δημοσιευθέντος στό Περιοδικό "ΣΥΝΑΞΗ" (τ. 141), τά ἀκολουθοῦντα ἡμέτερα σχόλια βασίζονται στίς πληροφορίες, οἱ ὁποῖες παρέχονται ἀπό τήν ἀνακοίνωση τοῦ Γραφείου ἐπί τῶν Αἱρέσεων καί τῶν Παραθρησκειῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς καί σέ ἐκεῖνες τῆς παρέμβασης, γιά τό ἴδιο θέμα, τοῦ ὁμότιμου Καθηγητή κ. Ἰωάννη Κουντουρᾶ.

Κατ' ἀρχήν ἐπιθυμῶ νά δηλώσω ὅτι συμφωνῶ πλήρως μέ τά λίαν εὔστοχα σχόλια τοῦ προαναφερθέντος Γραφείου τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς μέ τήν ἀπαραίτητη, ὅμως, προσθήκη ὅτι, λὀγῳ τῆς σοβαρότητας τοῦ ὀλισθήματος τοῦ ἀνωτέρω κληρικοῦ, αὐτά ἔχουν γραφῆ μέ δυσανάλογη ἐπιείκεια. 

Συμμερίζομαι ἐπίσης τόν προβληματισμό τοῦ Καθηγητή κ. Ἰ. Κουντουρᾶ -ὅσον ἀφορᾶ στήν ὕπαρξη ἀνεγνωρισμένου ἐπιστημονικοῦ ἔργου τοῦ προαναφερόμενου κληρικοῦ-, ἄν καί αὐτή ἡ παράμετρος φρονῶ ὅτι ἐνέχει δευτερεύουσα θέση στή συγκεκριμένη περίπτωση· ὁ λόγος εἶναι ὅτι, κληρικός ὤν ὁ ὁ λαλήσας αὐτά τά "βαρέα καί δυσβάστακτα", κατέστησε ἑαυτόν ὑπόλογον γιά βαρύ Ἐκκλησιαστικό ἀτόπημα.

Ἀσφαλῶς ὀφείλουμε νά εὐχώμαστε οἱ λαϊκοί καί γιά τούς κληρικούς τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά ὁρθοτομοῦν τόν λόγο τῆς ἀληθείας καί ὄχι νά μᾶς παρουσιάζουν τήν ποικίλη ψευδώνυμη γνώση τῆς συγκεχυμένης -καί εἰς παχύ ἔρεβος πορευομένης- "ψυχιατρικῆς" ὡς κριτήριο ἀληθείας._

ΠΗΓΗ:

Ακτίνες

Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟ

ΟΙ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ ΣΟΦΙΣΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ


ΟΙ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΕΣ ΣΟΦΙΣΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
=====

Δεῖτε το παρακαλῶ ὁλόκληρο ἀπὸ ἐδῶ, ἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ μορφῆ PDF/DOCS.

Καταγράφω μερικὰ ἀθεολόγητα καὶ πλανημένα σημεία τῶν ἐν λόγῳ δηλώσεων (https://web.facebook.com/mesogeas/videos/534090013608606/?hc_ref=ARQMVKNvJB8bP6i6dL1d9n5x1t_rJpohT7LY2reZaoBLmzz1TV9nMLeHwXri6GZGUMw&fref=nf) τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας κ. Νικόλαου στὴν ἐκπομπὴν «ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ» περὶ τῶν μεταμοσχεύσεων:

Α΄. Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας, δυστυχῶς, ταυτίζει ἐσφαλμένα τὴν Ἐκκλησίαν μας μὲ τὴν ἱερὰ Σύνοδον, δηλαδὴ μὲ τὴν ἱεραρχίαν. Δὲν εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι ἡ Ἐκκλησία. Δὲν εἶναι ἡ ἱερά Σύνοδος τῶν Ἱεραρχῶν ἡ Ἐκκλησία. Ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ταυτίζει τὴν Ἐκκλησίαν μὲ τοὺς Ἐπισκόπους Της. Ὑποφώσκει δηλαδὴ ἡ κακόδοξη καὶ ἱεροκρατικὴ θεωρία τοῦ Ἐπισκοπομονισμοῦ καὶ Κληρικαλισμοῦ. Ἐκκλησία = Κλῆρος καὶ Λαὸς ἀδιαίρετοι! 

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας συναποτελείται τόσο ἀπὸ τὸν Κλήρον ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ Λαϊκὸ στοιχεῖο, καθῶς καὶ τὸν Μοναχισμὸν Της, (συν)ἀμφότεροι ἀποκαλούνται καὶ ὡς τὸ Βασίλειον ἱεράτευμα.
Δὲν ἔχουμεν μέχρι στιγμῆς «πανορθόδοξα» ἀποφασισθέντα περὶ τῶν μεταμοσχεύσεων.

Β΄. Ὁ Σεβ. Μεσογαίας γνωρίζει πάρα πολὺ καλὰ γιατὶ ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (Κλῆρος καὶ Λαός) διαμαρτύρωνται συστηματικὰ καὶ διαχρονικὰ γιὰ τὴν ἐν λόγῳ κυβερνητικὴν καὶ ἐπισκοπομονιστικὴν προπαγάνδα ὑπὲρ τῶν (ἀπροϋπόθετων) μεταμοσχεύσεων. 

Γ΄. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, μπορεῖ νὰ ὅρισε ἱεράρχη Της ὡς ἐκπρόσωπό Της περὶ τοῦ βιοηθικοῦ ζητήματος τῶν μεταμοσχεύσεων, ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι ὁ ἐκπρόσωπος Της πρέπει νὰ περιφέρεται ὡς ἀλάθητη αὐθεντία, ὡς «ἱερὴ ἀγελάδα», ἀπὸ «πάνελ σὲ πάνελ», γιὰ νὰ προπαγανδίζει τὶς ἀνεπίσημες ἤ ἐπίσημες ὑποκειμενικές του θέσεις-ἀπόψεις καὶ πεποιθήσεις ὑπὲρ τῆς «δωρεὰς ὀργάνων». 

Οὔκ ὁλίγα ἔγγραφα τῆς εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς, περὶ τῶν μεταμοσχεύσεων, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, φέρουν τὶς προσωπικὲς πλᾶνες καὶ τὶς ὑποκειμενικὲς πεποιθήσεις τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας.

Δ΄. Γιὰ ποῖον ἰδιαίτερο λόγο νὰ ἐμπιστευθοῦμε εἶτε τὸν ἐν λόγῳ σεβασμιώτατο εἶτε μερικὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῆς συνοδικῆς ἐπιτροπῆς γιὰ τὸ ζήτημα τῶν μεταμοσχεύσεων; Ἐπειδὴ [μήπως] ὁ ἴδιος ἔγραψε μίαν ἀμφιλεγόμενη διδακτορικὴν διατριβὴν γιὰ τὸ ζήτημα; Καὶ ἄν ἐντὸς ἀυτῆς ἀλλοιώνει καὶ παραχαράττει ἐπιπόλαια τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο; 

Ε΄. Γιὰ ποιὸν λόγον θέτω τέτοιας ὑφῆς ῥητορικὰ ἐρωτήματα; Διότι ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἐπιλύσει τελεσίδικα τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα καὶ ἄρα δὲν ὑφίστανται ἐπίσημα «πανορθόδοξα» Συνοδικὰ ἀποφασισθέντα ἐπὶ τοὺ ζητήματος. Συνεπῶς πῶς καὶ μὲ ποῖον τρόπο σεβασμιώτατε ἡ Ἐκκλησία (;!) εὐλογεῖ τὶς μεταμοσχεύσεις; Τὶ εἴδους μεταμοσχεύσεις εὐλογεῖ; Κάθε εἴδους;

Στ΄. Ἡ ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἄγεται καὶ φέρεται ὑπὸ τινῶν πολυποίκιλων Πολιτειοκρατικῶν συμφερόντων ἀλλὰ ἀναντίῤῥητα καὶ δὲν ἔχει τὴν ἐξουσιοδότηση ἀφ΄ ἑαυτοῦ Της νὰ ἐπιβάλλει στοὺς Χριστιανούς (ἐν Ἑλλάδι) τὶς σύγχρονες ὠφελιμιστικὲς καὶ φιλοσοφικὲς θεωρίες (ἠθικῆς) τοῦ Μπένθαμ καὶ τοῦ Τζῶν Στιούαρτ Μῖλλ. Θέλω να τονίσω μὲ ἔμφαση ὅτι ἡ ἠθικὴ τῶν μεταμοσχεύσεων θεμελιώνεται κυρίως ἐπάνω σὲ Ἀγγλοσαξονικὲς καὶ Γερμανικὲς κατὰ τὰ ἄλλα χριστιανικὲς Φιλοσοφικὲς θεωρίες ὅπου ἀποκλείνουν σημαντικὰ ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. 

Ζ΄. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἱ. Σύνοδος (δηλ. ἡ ἱεραρχία) τῆς ἘτἙ. ἔχει κάποιον ἐκπρόσωπό Της στὸ Ἐθνικὸ Συμβούλιο τῶν μεταμοσχεύσεων, καὶ συνάμα δὲν τὸν ἔχει ἀποσύρει, τοῦτο δὲν σημαίνει ἀπαραίτητα ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία (ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην) ὑϊοθετεῖ, ἀναγνωρίζει καὶ ἀποδέχεται, «ντὲ φάκτο» ἀπροϋπόθετα καὶ τελεσίδικα, ἀγαλλωμένῳ ποδὶ, τὴν ληστρικὴν προπαγάνδα τῶν μεταμοσχεύσεων. 

Η΄. Τέλος, ὁ πολύ-σέβαστος κατὰ τὰ ἄλλα Μεσογαίας κ. Νικόλαος μᾶς παραπέμπει σὲ μία Συνοδικὴ Ἐγκύκλιο τὴν ὁποία συνέταξε ὁ ἴδιος, καὶ γιὰ τὴν ὁποία ἰσχυρίζεται μάλιστα, ὅτι (δῆθεν!) δὲν συμφωνοῦσε μαζί της.

Δηλαδή δὲν συμφωνοῦσε μὲ ὅσα ὁ ἴδιος συνέγραψε ἤ μήπως τὸν ἔβαλαν παρὰ τὴν θέλησή του νὰ καταγράψει πράγματα μὲ τὰ ὁποία ὁ ἴδιος διαφωνοῦσε; 

Γιατὶ τότε νὰ συμφωνήσουμε μαζὶ μὲ τὴν ὅποιανδήποτε «Συνοδικὴ Ἐγκύκλιο» ἅγιε Μεσογαίας; Ἐσεῖς δύνασθε νὰ διαφωνεῖτε (καὶ νὰ ἐκφράζετε δημόσια τὴν διαφωνία σας με Συνοδικές ἐγκυκλίους καὶ ἀποφάσεις) ἐνῶ ἐμεῖς ὄχι; Ἐσεῖς ἔχετε (προικισθεῖ) μὲ ἐγκέφαλον ἐνῶ ἐμεῖς ὄχι; Μήπως (πρέπει να συμφωνοῦμε μὲ τὶς συνοδικὲς ἐγκυκλίους) διότι εἴμεθα πειθήνια καὶ ἅλογα πρόβατα μὲ καπάτσους τσομπάνηδες;  (…) Ἡ ἐν λόγῳ ἐγκύκλιος συνετάχθη κατόπιν ἐνημερώσεως ἁπάντων τῶν ἱεραρχῶν; Τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἐκατηχήθη ἀντικειμενικὰ καὶ ἀμερόληπτα περὶ αὐτῶν τὼν βιοηθικῶν διλλημάτων προτοῦ ἀρχίσουν οἱ «συνοδικὲς» προτροπές;

ΠΗΓΗ:


ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ, Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΓΝΩΣΗ


Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ


Ο ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Του Ιερομάρτυρα Ιλαρίωνα Τρόϊτσκι (1886-1929)
===== 

Τι κατάφεραν οι προτεστάντες ατιμάζοντας με τις σοφιστείες τους την ιδέα της Εκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τον διαμελισμό και μάλιστα ένα διαμελισμό χωρίς καμιά ελπίδα. Ο Προτεσταντισμός συνεχώς θραύεται σε σέκτες. Εκκλησιαστική προτεσταντική ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποια «μισο-ζωή» χωρισμένων σεκτών και κοινοτήτων. Την κοινή εκκλησιαστική ζωή, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική προσευχή, ο Προτεσταντισμός τη φόνευσε. Πράγματι, οι ακραίοι «ορθόδοξοι» προτεστάντες στέκονται πολύ εγγύτερα στους ορθοδόξους χριστιανούς παρά στους προτεστάντες των ακραίων ορθολογιστικών ομάδων, οι οποίες τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους εκτός από αυθαίρετη, και χωρίς καμιά βάση, ιδιοποίηση απ’ αυτούς της ονομασίας «προτεστάντες» μιας και γι’ αυτό κανείς δεν θα τους διώξει δικαστικώς. Ποια ενότητα είναι δυνατή μεταξύ τους; Ποια κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει  σ’ αυτούς;

Αυτά που λέμε δεν είναι δικά μας. Σε στιγμές ειλικρίνειας αυτά τα ίδια και με ακόμα μεγαλύτερη οξύτητα τα λέγουν και οι ίδιοι οι προτεστάντες. «Η χώρα», γράφει ένας απ’ αυτούς, «η οποία ήταν η κοιτίδα της Μεταρρυθμίσεως, έγινε ο τάφος της πίστεως της Μεταρρυθμίσεως. Η προτεσταντική πίστη είναι ετοιμοθάνατη. Όλες οι νεότερες εργασίες για τη Γερμανία καθώς και όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις είναι σύμφωνες μ’ αυτό». «Δεν παρατηρείται στη θεολο­γία μας το γεγονός ότι οι εκπρόσωποί της έχασαν κάθε απόλυτο;», ρωτάει κάποιος άλλος.

Ακόμη θλιβερότερα λόγια ενός τρίτου: «Η ζωτική
δύναμη του Προτεσταντισμού εξαντλείται στη σύγχυση των δογματικών σχολών, των θεολογικών ερίδων, των εκκλησιαστικών δι­ενέξεων... Η Μεταρρύθμιση λησμονείται ή περιφρονείται. Ο λόγος του Θεού, για τον οποίο πέθαναν οι Πατέρες αμφισβητείται. Ο Προ­τεσταντισμός είναι σκόρπιος, ασθενής, αδύναμος».

Και ο ορθόδοξος ερευνητής του Λουθηρανισμού τελειώνει την εργασία του μ’ αυτό το λυπηρό συμπέρασμα: «Εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους, στην υποκειμενική τους λογική και πίστη οι λουθηρανοί προχώρησαν τολ­μηρά σε λαθεμένο δρόμο. Ο αυτονομημένος και αυτοδίδακτος ατομισμός διέστρεψε τον Χριστιανισμό, διέστρεψε την ίδια τη συμβολική διδασκαλία της πίστεως και έφερε τον λουθηρανισμό στο χείλος της καταστροφής. Όλο και περισσότερο απορρίπτονται στον λουθηρανι­σμό οι αυθεντίες των πρώτων μεταρρυθμιστών, όλο και περισσότερο εξαφανίζεται το κοινό πιστεύω, όλο και περισσότερο πλησιάζει ο λουθηρανισμός στον πνευματικό του θάνατο»[1].

Τον τελευταίο καιρό προέκυψαν στον Προτεσταντισμό όχι και λίγα φαινόμενα τα οποία αποκάλυψαν όλη την καταστροφικότητα και την ψευτιά του χωρισμού χριστιανισμού και Εκκλησίας που ο ίδιος προκάλεσε. Μεταξύ των παστόρων εμφανίστηκαν κάποιοι οι οποίοι στους πιστούς τους όχι μόνο δεν εκήρυτταν Χριστόν εσταυρωμένον, αλλά αρνούνταν ακόμη  και την ύπαρξη προσωπικού Θεού. Κάποιοι άλλοι εξέφρασαν ανοιχτά τη συμπάθειά τους σε κάποιον κακόβουλο εχθρό του χριστιανισμού[2], ο οποίος καλυπτόμενος πίσω από την επιστήμη, «απέδειξε» ότι ο Χριστός ποτέ μα ποτέ δεν έζησε στη γη, ότι, επομένως, όλο το Ευαγγέλιο είναι μόνο μύθος. Σ’ εμάς υπάρχουν πολλοί που έχουν την τάση να ονομάζουν τους προτεστάντες χριστιανούς. Γι’ αυτούς είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι έχουν υγιή τον νου τους (δες παραπάνω τους λόγους του Μ. Αθανασίου).

Πράγματι, τώρα είναι στον καθένα σαφές ότι χάνοντας την Εκκλησία οι προτεστάντες χάνουν και τον Θεάνθρωπο Χριστό. Σήμερα οι προτεστάντες παραδέχονται ανοιχτά ότι στη Γερμανία αναγνωρίζει τη θεότητα του Χριστού όχι περισσότερο από το ένα τρίτο των παστόρων. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από πνευματικός θάνατος διότι «ο μη έχων τον υιόν του Θεού, την ζωήν ουκ έχει» (Α Ιω. 5,12).

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:


1.) ΤΕΡΕΝΤΙΕΦ Ν., Τό σύστημα τής λουθηρανικής ομολογίας πίστεως στά συμβολικά βιβλία τοϋ λουθηρανισμού, Καζάν σ. 460 (έπ. ρωσ. έκδ.).

2.)Paul Drews (1858-1912): Γερμανός προτεστάντης θεολόγος

ΠΗΓΗ;


Monday, December 11, 2017

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΣΟΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ;



ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΣΟΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Το ιστολόγιο “Τρελογιάννης” αναδημοσίευσε, από το ιστολόγιό μας, το άρθρο του κ. Ανδρέα Κυριακού “Τάδε έφη επίσκοπος”.

Στην ανάρτηση αυτή καταχωρήθηκε, από ανώνυμο, το σχόλιο που δημοσιεύουμε στο τέλος του άρθρου μας.

Ας αρχίσουμε από αυτά με τα οποία συμφωνούμε με τον σχολιογράφο.

Όντως! Οι Οικουμενιστές και εθνοφυλετιστές της Ρωσσίας και της Αντιόχειας, ούτε απέρριψαν, ούτε είναι δυνατόν να απορρίψουν τη Σύνοδο της Κρήτης για λόγους ουσίας, επειδή, δηλαδή, είναι οικουμενιστική Σύνοδος.

Αν ενοχλούσε τα δύο Πατριαρχεία ο Οικουμενισμός δεν θα συμμετείχαν στο ΠΣΕ σαν ισότιμα μέλη και οι εκπρόσωποί του δεν θα προέβαιναν σε Οικουμενιστικές ασχημίες -επί καθημερινής βάσεως- εφάμιλλες των Οικουμενιστών του Φαναρίου.

Αυτό είναι το σημείο της συμφωνίας μας με τον σχολιογράφο.

Δύο σημεία διαφωνίας.

Η Εκκλησία της Γεωργίας και η Εκκλησία της Βουλγαρίας καταδίκασαν τη Σύνοδο της Κρήτης, επειδή είναι Οικουμενιστική Σύνοδος.

Το ότι εξακολουθούν να έχουν κοινωνία με τις δέκα Εκκλησίες που υπέγραψαν τα κακόδοξα κείμενα δεν λέγει απολύτως τίποτα, επειδή η διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με όσους διατυπώνουν αιρέσεις ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ μόνον εάν υπάρχει Συνοδική καταδίκη των αιρετικών.

Αφού τέτοια καταδική ουδέποτε υπήρξε, είναι στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια των Πατριαρχείων Βουλγαρίας και Γεωργίας πότε και εάν θα διακόψουν την εκκλησιαστική κοινωνία με τις υπόλοιπες δέκα Εκκλησίες.

Στις Συνοδικές αποφάσεις των δύο παραδοσιακών Εκκλησιών η Σύνοδος της Κρήτης απορρίφθηκε για λόγους δογματικούς.

Επομένως σαφέστατα την θεωρούν αιρετική. 

Οι δύο παραδοσιακές Εκκλησίες γνωρίζουν ότι πέραν του 70% των πιστών και μόλις το ένα πέμπτο των επισκόπων υπέγραψαν τα κακόδοξα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης και ως εκ τούτου βάσιμα ελπίζουν ότι η Εκκλησία αργά ή γρήγορα θα αναθεωρήσει τα κακόδοξα κείμενα σε μελλοντική Πανορθόδοξη Σύνοδο.

Άρα οικονομούν τα πράγματα, επειδή γνωρίζουν ότι, στο άμεσο ή στο απώτερο μέλλον, η εξέλιξη των πραγμάτων διαγράφεται ευοίωνη.

*****


Ιδού το σχόλιο του "Τρελογιάννη" που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω κειμένου:


Ωραία η απάντηση στα γραφόμενα του Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε, πλην, όμως, δεν έχουν έτσι ακριβώς τα πράγματα όπως αναφέρονται. Η Εκκλησία της Ρωσσίας και η Εκκλησία της Αντιόχειας δεν αποδέχθηκαν τον Πανορθόδοξο χαρακτήρα της "Συνόδου" του Κολυμπαρίου και τις Αποφάσεις της, διότι αυτές δεν ελήφθησαν με ομοφωνία. Ούτε τις κατεδίκασαν, ούτε τις χαρακτήρισαν ως Αιρετικές, ολικά ή μερικά, Αποφάσεις. 

Επίσης οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας διαφώνησαν και ως προς την έλλειψη της ομοφωνίας, αλλά έθεσαν στις Συνοδικές Αποφάσεις τους για την "Σύνοδο" του Κολυμπαρίου και αντιρρήσεις, που αφορούν και δογματικά θέματα. Παρόλα αυτά ούτε και οι δύο αυτές Εκκλησίες χαρακτήρισαν την "Σύνοδο" του Κολυμπαρίου ως Αιρετική ή φιλαιρετική, ούτε προέβησαν καμμία από τις 4 τοπικές Εκκλησίες, είτε μεμονωμένα, είτε ομαδικά, σε καταδίκη της "Συνόδου" της Κρήτης. Αντιθέτως κοινωνούν ακώλυτα με τις 10 Τοπικές Εκκλησίες που συμμετείχαν και αποδέχθηκαν τις Αποφάσεις της "Συνόδου" του Κολυμπαρίου, διακηρύσσοντας με αυτό τον τρόπο, στην πράξη, ότι η "Σύνοδος" του Κολυμπαρίου δεν πάσχει στο Δογματικό μέρος, είναι δηλαδή Ορθόδοξη Σύνοδος. 

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για μεμονωμένους Ορθόδοξους Ιεράρχες, που δημοσίευσαν κριτική της "Συνόδου" της Κρήτης θέτοντας και αντιρρήσεις επί σοβαρών Δογματικών και Κανονικών θεμάτων στις Αποφάσεις της και εκείνοι ομοίως Συγκοινωνούν ακώλυτα με εκείνους που ουσιαστικά κατηγορούν, αναιρώντας στην πράξη, τα όσα καταγγέλουν ακόμη και για Δογματική εκτροπή. 

Όλα αυτά τα πραγματικά γεγονότα, είναι φυσικό να δίνουν το ηθικό δικαίωμα στον Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε και σε κάθε ομόφρονά του, ανώτερο ή κατώτερο ιεραρχικά, να ισχυρίζεται όλα αυτά που γράφει, ή κάποιοι άλλοι, ακόμη χειρότερα, να επαίρονται για αυτή την άμεση ή έστω έμμεση αποδοχή της Ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου από το σύνολο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

ΟΙ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ, ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ...



ΟΙ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ, ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ...

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση παραθέσαμε το ρεπορτάζ του κ. Αντώνη Τριανταφύλλου αναφορικά με τα εθνοφυλετικά και οικουμενιστικά αίσχη που σημειώθηκαν στη Μόσχα με την ευκαιρία της φιέστας που οργάνωσε η Εκκλησία της Ρωσσίας για να προβάλει τον ηγεμονικό της ρόλο στην Ορθοδοξία.

Ορθότατα έπραξαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Εκκλησία της Ελλάδος και αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σ’ αυτή την εκτροπή.

Ο Πατριάρχης Μόσχας έδειξε τα δόντια του. Έβαλε τον εαυτό του σε υπερυψωμένο θρόνο, ενώ σε χαμηλότερους θρόνους κάθονταν οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, αν και προηγούνται του Μόσχας στα πρεσβείας τιμής.

Οι Ρώσσοι ενδιαφέρονται μόνον για τον Ρωσσικό εθνοφυλετισμό, για τον ηγεμονισμό επί των Ορθοδόξων Εκκλησιών και για την προώθηση των συμφερόντων της Ρωσσικής Ομοσπονδίας.

Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες της Ρωσσίας ζουν σε αυτοκρατορική χλιδή και προβαίνουν σε οικουμενιστικούς ακροβατισμούς εφάμιλλους των Φαναριωτών.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται σε φοβερή δίνη.

Ο Οικουμενισμός επελαύνει. Μόνον στις παραδοσιακές Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας -και σε μεμονωμένους επισκόπους άλλων Εκκλησιών- έχουμε εμπιστοσύνη. 

Για την ώρα τουλάχιστον μόνον οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας είναι εκτός του ΠΣΕ και ακολουθούν ορθόδοξη γραμμή για τους διαλόγους με τους αιρετικούς και για τη Σύνοδο της Κρήτης.

Οι Οικουμενιστές αισθάνονται ευφορία επειδή -κατά κόσμον- φαίνεται ότι επικρατούν.

Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Χριστός δεν θα αφήσει την Εκκλησία Του να πλανεθεί. Ο Οικουμενισμός τελικά θα καταδικαστεί συνοδικά και οι εκπρόσωποί του θα αναθεματιστούν από μελλοντική Πανορθόδοξη Σύνοδο, που θα πραγματοποιηθεί όταν ο Κύριος αποφασίσει ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Καμία απολύτως ανησυχία για την έκβαση του αντιοικουμενιστικού αγώνα δεν έχουμε. Η δική μας δουλειά είναι να μετανονούμε και να ομολογούμε την πίστη μας.

Η έκβαση του αγώνα είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια του Αγίου Θεού.

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΦΙΕΣΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΣΙΩΝ


ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΦΙΕΣΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΣΙΩΝ

Επίδειξη ισχύος από το πατριαρχείο Μόσχας! 

Αρνήθηκαν Αθήνα και Φανάρι την πρόσκληση

Του κ. Αντώνη Τριαντάφυλλου
=====

Με φαραωνικές εκδηλώσεις σε μια -άνευ προηγουμένου- προσπάθεια επίδειξης πυγμής και οικονομικής ευρωστίας η Εκκλησία στη Ρωσία γιόρτασε τα 100 χρόνια από την ανασύσταση του θεσμού της πατριαρχίας.

Επίκεντρο αποτέλεσε η Μόσχα, ενώ σημαίνον πρόσωπο, που γύρω του φάνηκε ότι είχαν στηθεί όλες οι εκδηλώσεις, ήταν ο Πατριάρχης Κύριλλος. Επιπλέον ορισμένοι Ρώσοι παράγοντες συνέκριναν την καλά σκηνοθετημένη παρουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν με αυτήν των βυζαντινών αυτοκρατόρων στις Οικουμενικές Συνόδους, φέρνοντας αυθόρμητα στη μνήμη όσων γνωρίζουν τη γενική και εκκλησιαστική ιστορία τους παλιούς συνειρμούς και τη στρεβλή αντίληψη που καλλιεργούνταν στην τσαρική Ρωσία περί «τρίτης Ρώμης».

Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος στην ομιλία του φρόντισε να εμφανιστεί ως προστάτης όλων των διωκόμενων χριστιανών, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Καλούμαστε με θάρρος και με συνέπεια να υπερασπίζουμε τις χριστιανικές αξίες, οι οποίες σήμερα εξοβελίζονται από τη ζωή πολλών λαών. Το παράδειγμα των πρωτοχριστιανικών κοινοτήτων μάς ωθεί να φροντίζουμε εκείνους τους ορθοδόξους χριστιανούς οι οποίοι είναι εμπερίστατοι ή πλήττονται από τον πόλεμο ή την τρομοκρατία».

Το πομπώδες μεγαλείο -κατά ορισμένους επικριτές- σε βαθμό υπερβολής, η επίδειξη πλούτου και η προσήλωση στην αριθμητική ισχύ κάθε μορφής είναι ένα ιδίωμα του ρωσικού πολιτισμού από το οποίο δεν εξαιρείται ούτε η Εκκλησία της Μόσχας. Χρυσοποίκιλτα άμφια, πατριαρχικά συλλείτουργα, πανάκριβα αλλά και ανεκτίμητης ιστορικής και συμβολικής αξίας δώρα, λαμπρές εκδηλώσεις σε ναούς και μοναστήρια, λουκούλλεια δείπνα στους εκατοντάδες προσκεκλημένους από όλη την ορθοδοξία κυριάρχησαν τις προηγούμενες ημέρες και αποτυπώθηκαν σε επίσημες φωτογραφίες, ακόμα και σε... selfies στα social media.

Σε μια επίδειξη δύναμης και χρήματος το Πατριαρχείο Μόσχας προσκάλεσε όλους τους ορθόδοξους προκαθημένους. Θετικά απάντησαν όλοι πλην του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου. Τη ρωσική πρωτεύουσα επισκέφθηκαν οι προκαθήμενοι των παλαίφατων Πατριαρχείων Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄, Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄και Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ΄, οι Πατριάρχες Σερβίας Ειρηναίος και Ρουμανίας Δανιήλ, αντιπροσωπίες από τη Βουλγαρία και τη Γεωργία, οι Αρχιεπίσκοποι Κύπρου Χρυσόστομος και Τιράννων Αναστάσιος και εκατοντάδες επίσκοποι.

Αίσθηση προκάλεσε και το μέγεθος του θρόνου του Πατριάρχη Μόσχας, που ήταν ψηλότερος από αυτούς των άλλων προκαθημένων, παραπέμποντας συνειρμικά στην οργάνωση της Πανορθόδοξης Συνόδου, όπου ο Κύριλλος είχε διατυπώσει ανησυχία για τη χωροταξία και για το αν το κάθισμα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου θα βρισκόταν ψηλότερα από τα υπόλοιπα.

Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ


Η ΚΥΡΙΑ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ
=====

Το σεξ ανήκει στα διαβλητά πάθη ή όχι; Αν όχι, τότε το είχε και ο Θεάνθρωπος Χριστός και μάλιστα, θου Κύριε, υπό την οποιαδήποτε επιλογή. Τότε σε τι διαφέρει ο Θερμός, ψυχρός και ανάποδος από τους κατά καιρούς βλάσφημους, που η Εκκλησία έχει αφορίσει όπως ο Καζαντζάκης; Τότε γιατί χρειάζεται η ειδική ιερολογία του γάμου, για να γίνεται η χρήση του σέξ στην υπηρεσία της τεκνογονίας και της διαιώνισης; 

Μπορεί ο γάμος να είναι και κάποια άλλα πράγματα όπως η ολοκλήρωση των συμβαλλομένων, όμως ο πυρήνας είναι η τεκνογονία. Κανένα ζευγάρι δεν είναι και τόσο ευτυχισμένο, όταν δεν υπάρχουν παιδιά. Ακόμα και οι ομοφυλόφιλοι θέλουν να υιοθετήσουν παιδί. Όταν αυτονομείται αυτή η λειτουργία από την υπηρεσία της στην τεκνογονία και στον βαθμό που αυτονομείται, λειτουργεί εις βάρος της ασκητικής. Αν ο σκοπός του γάμου ετερόφυλου ή ομόφυλου είναι η "ολοκλήρωση" τότε αυτό σημαίνει ότι οι μη συμβαλλόμενοι στον γάμο είναι ανολοκλήρωτοι. Τότε αυτό σημαίνει ότι ο Θερμός -αν είναι δυνατόν να λέγεται παπάς- καταργεί τον θεσμό του μοναχισμού και την εγκράτεια και μέσα στο γάμο ως πνευματική κατάσταση. Η Εκκλησία έχει θέσει τα πράγματα σε μία ισορροπία. 

Ο Απόστολος Παύλος ευλογεί τον γάμο ως λελογισμένη και κατά φύσιν θεραπεία της πορνείας μέσα στα πλαίσια της υπηρεσίας του στην δημιουργία. Κάθε εγωιστική αυτονόμηση του σεξ είναι αμαρτία και χάνει το ηθικό πλεονέκτημα της δημιουργίας. Κανένας Θερμός δεν έχει το δικαίωμα να διασαλεύει τις ισορροπίες που έθεσε η Εκκλησία και ο Θεός. Πώς να το κάνουμε; Όταν φοβόμαστε να πούμε τις αλήθειες με το όνομά τους όλο και κάποιος Θερμός θα βγει που θα μας αναγκάσει θέλοντας και μη να τις πούμε. Ο γάμος είναι η συγκατάβαση του Θεού στον πεπτωκότα άνθρωπο. Ο Θεός και η Εκκλησία είναι αυτή που προσδιορίζει τον βαθμό της συγκατάβασης και αυτό είναι ένα θέμα υπακοής στο θείο νόμο που άλλωστε είναι καταγεγραμμένος στην οντολογία του ανθρώπου. 

Στην αρχή βγήκε ο Γιανναράς και είπε “τι πέντε λεπτά πριν, τι πέντε λεπτά μετά” και τώρα ολοκληρώνει ο Θερμός με την πλήρη ανατροπή της φυσιολογίας και οντογίας του ανθρώπου. Αν υπήρχε Εκκλησία θα έπρεπε να καταδικάσει με αφορισμό και καθαίρεση τους ανθρώπους αυτούς και τις διδασκαλίες τους. Προσωπικώς δεν μούρχεται να τον πω παπά.
Θέλω να πω, δηλαδή, ότι κανένα πάθος υπό την οποιαδήποτε μορφή γκέι, στρέιτ ή οτιδήποτε άλλο ακατονόμαστο δεν απενοχοποιείται και η θεσμοθέτηση και η ιερολογία του γάμου δεν έχει αυτό τον σκοπό. Η μόνη ευλογημένη από την Εκκλησία και την φυσιολογία του ανθρώπου ένταξη του σέξ στο γάμο δεν μοιράζεται το ηθικό πλεονέκτημά του με καμμία άλλη κατάσταση. 

Για την θεραπεία των παθών ετερόφυλων, ομόφυλων, ζωόφιλων και δεν ξέρω τι άλλο, η Εκκλησία προτείνει την ευλογημένη εγκράτεια, ας πούμε αυτή την αλήθεια, γιατί μόνο η αλήθεια μπορεί να θεραπεύσει τον πεπτωκότα άνθρωπο και ψυχολογικά να τον αναπαύσει.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ:


ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ:


Δύο τρόποι γιά νά προστατεύσουμε τά παιδιά μας

Τῆς «ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ»
=====

Μετά τήν ἐπιστροφή τῶν βιβλίων τῶν Θρησκευτικῶν στό Ὑπουργεῖο Παιδείας ἤ στά σχολεῖα μέ τήν σχετική ἐπιστολή κυριαρχεῖ μία ἀμηχανία. Χρειάζεται κάτι ἀκόμη νά γίνει. Τί θά κάνουν τά παιδιά πού δέν ἔχουν βιβλία μέσα στήν τάξη τήν ὥρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν;

Κατά πρῶτον τό παιδί πρέπει νά ἐνισχυθεῖ στήν πίστη του ἀπό τούς γονεῖς ἤ καί τόν Πνευματικό του, ὥστε νά ἀποκτήσει δύναμη Ὁμολογίας. Νά μή φοβᾶται ἤ νά ντρέπεται ἤ νά δειλιάζει ἀπαντώντας σέ ἐρωτήματα τοῦ τύπου: «Ποῦ εἶναι τό βιβλίο σου; Γιατί δέν τό ἔχεις;» Μπορεῖ νά ἀπαντήσει: «Δέν συμφωνοῦν οἱ γονεῖς μου μέ τό περιεχόμενό του. Ἀλλά καί ἐγώ δέν συμφωνῶ καί γι΄ αὐτό γιά λόγους θρησκευτικῆς συνειδήσεως τό ἔχουμε ἐπιστρέψει».

Βέβαια αὐτή ἡ στάση Ὁμολογίας προϋποθέτει διαρκῆ πνευματική καλλιέργεια, κατά τήν ὁποία τό παιδί φωτιζόμενο ἀπό τό ἅγιο Πνεῦμα ἔχει ἀγαπήσει τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία καί θεωρεῖ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη τήν ἀνώτερη ἀξία στή ζωή του. Διαβάζουμε στά Συναξάρια καί τῶν παλαιῶν καί τῶν νεωτέρων Ἁγίων Μαρτύρων γιά τή δύναμη τῆς πίστεως τῶν μικρῶν Μαρτύρων. Βλέπουμε ἐπίσης ἐκεῖ ὅτι, ὅταν οἱ Μάρτυρες δείλιαζαν μπροστά στό μαρτύριο, οἱ σύζυγοι, οἱ συγγενεῖς, οἱ πνευματικοί δέν τούς ἄφηναν σέ μιά ἡττοπαθῆ στάση, ἀλλά τούς ἐνεθάρρυναν σέ Ὁμολογία.

Κατά δεύτερο λόγο, ὡς ἐνίσχυση στήν προσπάθεια τῶν παιδιῶν ἤ ἄν νιώθουμε ὅτι τά παιδιά μας δυσκολεύονται νά ἀντιμετωπίσουν τούς δασκάλους τους, πού πολλές φορές ἀπό φόβο ταυτίζονται μέ τίς κρατικές ἐπιταγές, ὀφείλουμε νά τά προστατεύσουμε.

Δύο τρόπους προτείνει ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ, οἱ ὁποῖοι προϋποθέτουν συμφωνία τῶν γονέων:

α) Προσωπική παράσταση στόν δάσκαλο, ὅπου θά τοῦ ἐξηγήσουμε τή στάση μας. Θά ἐκθέσουμε τό δικαίωμά μας γιά ὀρθόδοξη διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί θά ἀπαιτήσουμε εὐγενικά: Νά σεβαστεῖ τό παιδί μας. Νά μήν τοῦ δημιουργεῖ κανένα πρόβλημα μέ ἄστοχες παρατηρήσεις. Νά τό προστατεύει ἀπό τυχόν ἐπιθετικότητα ἐκ μέρους τῶν συμμαθητῶν του. Νά τό ἐξετάζει γραπτά ἤ προφορικά μέ βάση τήν παράδοση τοῦ μαθήματος μέσα στήν τάξη.

β) Ἐπιστολή τήν ὁποία κλεισμένη σέ φάκελο καί μέ τό ὄνομα τοῦ δασκάλου ἤ τοῦ καθηγητῆ Θρησκευτικῶν θά ἐπιδώση ὁ μαθητής στό δάσκαλο ἤ στόν καθηγητή ἐκ μέρους τῶν γονέων του.

Γιά διευκόλυση τῶν γονέων ἔχουμε συντάξει δύο τύπους ἐπιστολῶν. Γιά τόν δάσκαλο (Δημοτικό) καί γιά τόν Καθηγητή-Θεολόγο (Γυμνάσιο)

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική Βιβλιογραφία, 

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ, ΟΛΑ ΟΣΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΤΟ ΝΑ ΤΙΜΑΤΑΙ Ο Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;


ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΤΟ ΝΑ ΤΙΜΑΤΑΙ Ο Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς
=====
   
Αφορμή για το παρόν σχόλιό μας πήραμε από πρόσφατη εκδήλωση των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας, στις 17 Νοεμβρίου, για τον γνωστό κρητικό συγγραφέα Ν. Καζαντζάκη, στην οποία πήρε μέρος και μίλησε και ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος. Άλλωστε η φετινή χρονιά είναι αφιερωμένη στα 60 χρόνια από το θάνατο του λογοτέχνη και για το λόγο αυτό γυρίστηκε ταινία η ζωή του και γίνονται διάφορες εκδηλώσεις. Η συμμετοχή του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και η ομιλία του στην εκδήλωση αυτή έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση και πικρία στον πιστό λαό, διότι ο συγκεκριμένος συγγραφέας, πέρα από τις αντιφατικές και αλλοπρόσαλλες δοξασίες του, υπήρξε ένας σφοδρός πολέμιος της πίστεως της Εκκλησίας στο Πρόσωπο του Χριστού. Υπήρξε ο εισηγητής ενός «Χριστού» ολότελα απογυμνωμένου από τη Θεότητά Του.
   
Δυστυχώς ο Ν. Καζαντζάκης, ένας όντως οξυδερκής άνθρωπος και δυνατό μυαλό, ήταν ένας τραγικός άνθρωπος, ο οποίος δε γνώρισε ποτέ στη ζωή του την ηρεμία και τη γαλήνη, βιώνοντας μια αδιάκοπη ταραχή και ανασφάλεια, προϊόν της εσωτερικής του κενότητας, την οποία μάταια προσπαθούσε να γεμίσει με δοξασίες του θεοσοφικού κινήματος, του ανατολικού μυστικισμού και του αποκρυφισμού. Τα έργα του είναι ο αψευδής μάρτυρας της εναγώνιας προσπάθειάς του, να δημιουργήσει μια δικής του εμπνεύσεως θρησκευτική πίστη, δομημένη με αποκρυφιστικά στοιχεία και ορθολογική φαινομενολογία, αρνούμενος την παραδεδομένη πίστη της Εκκλησίας.
   
Αλλά δεν είναι μόνον η αμφισβήτηση της Ορθοδοξίας και οι θρησκευτικές αναζητήσεις του κρητικού λογοτέχνη, αλλά οι ύβρεις του κατά της Εκκλησίας και των θείων και ιερών προσώπων της Πίστεώς μας. Ο ταλαίπωρος εκείνος άνθρωπος, μέσα στον στροβιλισμό των εσωτερικών του συμπλεγμάτων, ξεσπούσε συχνά σε απίστευτες βλασφημίες κατά της Εκκλησίας μας, μιμούμενος ή και ξεπερνώντας τους γνωστούς διάσημους εχθρούς του χριστιανισμού. Κύριος στόχος του υπήρξε η απαξίωση και ο υποβιβασμός του Χριστού σε έναν σημαντικό άνθρωπο. Η απογύμνωσή Του από την Θεανθρώπινη υπόστασή Του και τον υποβιβασμό του όχι απλά σε έναν έστω ενάρετο σημαντικό άνθρωπο, αλλά σε εμπαθή. Σε άνθρωπο, ο οποίος διακατέχονταν από τα πλέον ταπεινά πάθη και αδυναμίες. Στο πλέον βλάσφημο έργο του «Ο Τελευταίος Πειρασμός», φτάνει στην έσχατη κατάντια να παρουσιάζει το Χριστό επάνω στο σταυρό, να διακατέχεται από αισχρούς λογισμούς και να παραδέχεται την ήττα του! Βεβαίως εδώ θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως αυτή τη προσπάθεια του Ν. Καζαντζάκη δεν είναι δική του επινόηση, αλλά πανάρχαια απόπειρα να αναιρεθεί ο Θεανθρώπινος χαρακτήρας του Χριστού και να πάψει έτσι να είναι ο σωτήρας του κόσμου. 

Sunday, December 10, 2017

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ, ΟΝΤΩΣ, Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ;



ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ, ΟΝΤΩΣ, Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Το “Βήμα Ορθοδοξίας” και το “Έθνος” μιλούν για παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, που θα ισχύσει από το Καλοκαίρι του 2018.

Άλλα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κατά τη συνάντηση του με τον Τσίπρα στην Αθήνα, είπε ότι ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος θα παραιτηθεί, αφού γίνουν τα εγκαίνια του ανεγειρόμενου ναού του Αγίου Νικολάου, η αποπεράτωση του οποίου, όμως, δεν προβλέπεται να γίνει πριν το 2019.

Τι να πρωτοπιστέψει, λοιπόν, κανείς από τα δημοσιεύματα αυτά τα οποία είναι φανερόν ότι είναι υποβολιμαία και εξυπηρετούν ύποπτες σκοπιμότητες;

Πηγή και των δύο δημοσιεύματων φαίνεται ότι είναι ο Σεβ. Προύσσης Ελπιδοφόρος, που διαρρέει προς κάθε κατεύθυνση αντικρουόμενες πολλές φορές πληροφορίες for obvious reasons.

ΟΙ ΠΡΟΥΣΣΗΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΑΣ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΠΑΡΑΘΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
_________

Ο Σεβ. Προύσσης επιδιώκει την όσον το δυνατόν ταχύτερη εκπαραθύρωση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου για να ανοίξει ο δρόμος της διαδοχής.

Στην προσπάθειά του αυτή έχει την ολόθυμη υποστήριξη της ομάδας του π. Αλέξανδρου Καρλούτσου, που υποστηρίζει την εκλογή του Σεβ. Γαλλίας, η οποία θεωρεί τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο σαν το πρώτο και μεγάλο εμπόδιο για την πραγματοποίηση του στόχου της.

Αφού εξαναγκαστεί ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος σε “οικειοθελή” παραίτηση, τότε θα βγουν τα στιλέτα μεταξύ των υποστηρικτών του Σεβ. Γαλλίας και του Σεβ. Προύσσης. Για την ώρα, και μέχρι την εκπαραθύρωση του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, διεξάγουν στα παρασκήνια ακήρυκτο αδυσώπητο κλεφτοπόλεμο.

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΥΣΣΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ
_________

Ο Σεβ. Προύσσης Ελπιδοφόρος θέλει, οπωσδήποτε, να εκλεγεί Αμερικής για να μπορέσει να εκλεγεί, στη συνέχεια, Οικουμενικός Πατριάρχης.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξαρτάται βασικά από την Εκκλησία της Αμερικής και την Ομογένεια για να επιβιώσει οικονομικά.

Αφού καταλάβει τον Θρόνο της Αμερικής, ο Σεβ. Προύσσης θα δημιουργήσει μια σοβαρή υποδομή για να λύσει οριστικά το οικονομικό πρόβλημα του Πατριαρχείου.

Μόλις το πετύχει αυτό θα έχει ουσιαστικά εξασφαλίσει την εκλογή του ως Οικουμενικός Πατριάρχης, όποτε προκύψει θέμα διαδοχής. Οι εν Φαναρίω ιεράρχες θα τον εκλέξουν Πατριάρχη, επειδή έλυσε τον βραχνά του χρόνιου οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν.

ΑΝ ΟΝΤΩΣ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ Ο ΑΡΧΙΕΠΣΙΚΟΠΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΚΩΣ ΔΙΕΠΡΑΞΕ
_______

Δεν γνωρίζω αν ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος έδωσε γραπτή ή προφορική παραίτηση στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, που θα ισχύσει από το Καλοκαίρι του 2018 ή μετά τα εγκαίνια του ναού του Αγίου Νικολάου.

Αν το έκανε κακώς, κάκιστα, παγκάκιστα έπραξε.

Ουδείς ιεράρχης που έχει ακμαίες τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις δεν έχει το δικαίωμα, από τους Ιερούς Κανόνες, να παραιτηθεί.

ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΥΣΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΙ
________

Τόσον ο Σεβ. Γαλλίας, όσον και ο Σεβ. Προύσσης, είναι εν παντί ακατάλληλοι για να διαδεχθούν τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, επειδή και οι δύο είναι συνειδητοί Οικουμενιστές, εκκοσμικευμένοι και νεωτεριστές ιεράρχες.

Η Εκκλησία της Αμερικής στενάζει κυριολεκτικά, από τα γεννοφάσκια της, κάτω από την μπότα του Οικουμενισμού, των νεωτερισμών, του εκπροτεσταντισμού και της εκκοσμίκευσης. Ως εκ τούτου αντενδείκνυται οπωσδήποτε οι δύο αυτοί ιεράρχες να διαδεχθούν τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο.

ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΔΙΑΒΛΗΤΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ
________

Η Εκκλησία της Αμερικής και η Ομογένεια ζητούν επιτακτικά Αρχιεπίσκοπο παραδοσιακό, ασκητικό, αδιάβλητο, εχθρό του Οικουμενισμού, των νεωτερισμών και της εκκοσμίκευσης.

Οι βυζαντινές μηχανορραφίες των παρασκηνίων ούτε μας ενδιαφέρουν, ούτε μας οικοδομούν.