Α. ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ,ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ Γ΄

 

ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Τοῦ κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Γ΄

=====

Ὁ γνωστὸς «δάσκαλος» κ. Μάννης, εἶχε ἁρπάξει τότε τὴν εὐκαιρία καὶ προσδοκώντας ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ εἰσροὴ πιστῶν ἀπὸ τὸ Νέο, ἐμφάνισε τότε (τὸ 2019!) τὴν προσαρμοσμένη στοὺς καιροὺς διδασκαλία του σὲ ἄρθρο μὲ τίτλο «Η Εκκλησία της Ρωσίας και οι Παλαιοημερολογίτες της Ελλάδος» (ἐδῶ) Τὸ ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας «ΕΣΤΙΑ» δείχνει νὰ ἐπιβεβαιώνει αὐτὰ ποὺ προσδοκοῦσε τότε ὁ Γ.Ο.Χ. «δάσκαλος». Ἕγινε ξαφνικά μάντης ὁ κ. Μάννης; Εἶχε γράψει τότε:

«Η αναγνώριση των Ουκρανών Σχισματικών από την Εκκλησία της Ελλάδος (η οποία τελικώς ανακοινώθηκε χθες, όπως αναμενόταν), θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών Ρωσίας και Ελλάδος, αλλά και την πιθανή αναγνώριση, εκ μέρους της Μόσχας, της Εκκλησίας των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών, οι οποίοι, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, είναι έτοιμοι να συνταχθούν με την Ρωσική Εκκλησία, αρκεί βεβαίως και η τελευταία να λάβει ξεκάθαρη θέση σχετικά με τα ζητήματα για τα οποία οι πρώτοι διαχώρισαν την θέση τους από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδή το Ημερολογιακό Ζήτημα και την αίρεση του Οικουμενισμού)… ΄

Πρέπει αρχικά να συγκληθεί Πανορθόδοξος (Οικουμενική) Σύνοδος, με πρωτοβουλία της Ρωσίας, η οποία αποτελεί σήμερα το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος (σσ. ἐντυπωσιάζει ἡ συμφωνία ἐξελίξεων καὶ κ. Μάννη στὴν ὁρολογία). Κατά την περίοδο των 7 Οικουμενικών Συνόδων το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος στην οικουμένη ήταν η λεγόμενη Βυζαντινή (Ρωμαϊκή) Αυτοκρατορία, της οποίας ο αυτοκράτορας έδινε την προσταγή για την σύγκλησή τους. Μετά την πτώση της όμως (1453) το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος, και τρόπον τινά διάδοχός της, είτε αρέσει σε ορισμένους, είτε όχι, είναι η Ρωσία, για αυτό και οι δύο Μεγάλες Πανορθόδοξοι Σύνοδοι του 1593 και του 1666 συνεκλήθησαν με την πρωτοβουλία των Ρώσων αυτοκρατόρων… 

Πρώτον, επιβάλλεται να εξεταστεί το Ημερολογιακό Ζήτημα, όπως εξ αρχής είχαν συμφωνήσει όλες οι Τοπικές Εκκλησίες (ακόμη και αυτές που υιοθέτησαν το νέο ημερολόγιο), το οποίο θεωρείται ακόμη μετέωρο και ανοικτό… 

Δεύτερον, και σημαντικότερον, είναι απολύτως απαραίτητο να επανεξεταστεί η συμμετοχή των Τοπικών Εκκλησιών στη λεγόμενη "Οικουμενική Κίνηση", η οποία, όπως αποδείχτηκε, κάθε άλλο παρά "ορθόδοξη μαρτυρία" αποτελεί, αλλά μάλλον "αποτυχία των ορθοδόξων"· παράλληλα δε να καθοριστούν με ορθόδοξα κριτήρια οι προϋποθέσεις του "Διαλόγου" με τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους, με βάση τα πατερικά πρότυπα (Διάλογος Αγίου Γρηγορίου Παλαμά με Μωαμεθανούς, Ιερεμία του Τρανού με 

Λουθηρανούς κλπ.). 

Ειδικότερα επιβάλλεται η απομάκρυνση από το λεγόμενο "Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών" και η καταδίκη της αιρέσεως του Οικουμενισμού με παράλληλο αναθεματισμό δοξασίας, αλλά και προσώπων, για την προστασία του Πληρώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Βασικός οδηγός δε, προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί να είναι η, κατά του "Οικουμενικού Κινήματος" και της συμμετοχής στο Π.Σ.Ε., απόφαση του Πανορθοδόξου Συνεδρίου της Μόσχας το 1948, την οποία αργότερα δυστυχώς αθέτησε το Πατριαρχείο Μόσχας, αλλά και η καταδίκη του Οικουμενισμού από την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς το 1983 [7], όπως και η σχετική αντιοικουμενιστική διδασκαλία των Πατέρων της εποχής μας (π.χ. Γέροντος (σσ. προσέξτε ὄχι Ἅγιος ἀλλά γέρων) Ιουστίνου Πόποβιτς, Συρακουσών Αβερκίου, π. Σεραφείμ Ρόουζ κ.α.)».

(Συνεχίζεται)

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΜΑΣ ΚΑΤΗΧΕΙ!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΩΣ ΑΙΡΕΣΗ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Ο Οικουμενισμός είναι παναίρεση, σύμφωνα με τον ομολογητή άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, δηλαδή σύστημα αιρέσεων και κακοδοξιών, συγκεφαλαιώνοντας όλες τις αιρέσεις του παρελθόντος. Το περίεργο, μάλλον το σατανικό, είναι ότι δεν υιοθετεί επίσημα κάποια από τις κακοδοξίες του παρελθόντος, αλλά και δεν απορρίπτει καμία. Αυτό σημαίνει ότι στο δαιδαλώδες σύστημά του χωράει κάθε πλάνη και κακοδοξία, όσο ακραία και αν είναι. Επίσης δεν απορρίπτεται η αλήθεια, αλλά εξισωμένη με τις πλάνες, σβήνεται στον κυκεώνα των κακοδοξιών του. 

Είναι άλλωστε γνωστές οι αρχές του νεοεποχίτικου θρησκευτικού συγκρητισμού: «πίστευε ό, τι θέλεις, όμως μην απολυτοποιείς την πίστη σου», «όλες οι θρησκείες είναι καλές και οδηγούν στον ίδιο Θεό» και ακόμη: «η αλήθεια δεν υπάρχει αυτούσια σε καμιά θρησκεία, αλλά είναι διαμοιρασμένη σε όλες τις θρησκείες, η πλήρης αλήθεια θα αποκαλυφθεί όταν ενωθούν οι θρησκείες»! 

Παράλληλα  δίνεται και «μεσσιανική» διάσταση στον θρησκευτικό Οικουμενισμό, υποστηρίζοντας πως αν συντελεστεί η θρησκευτική ένωση του κόσμου, θα επέλθει η ειρήνη και 

η ευημερία στην 

οικουμένη! 

Μήτρα του οικουμενιστικού θρησκευτικού συγκρητισμού είναι ο παραφθαρμένος δυτικός χριστιανισμός, ο οποίος παραχαράχτηκε και καταρρακώθηκε τα τελευταία χίλια χρόνια από τον αιρετικό φραγκολατινικό Παπισμό 

και κομματιάστηκε από το γέννημά του, τον επίσης αιρετικό Προτεσταντισμό. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Οικουμενισμός γεννήθηκε στον προτεσταντικό χώρο, για να φρενάρει την αφάνταστη πολυδιάσπαση και να συγκολλήσει τα μυριάδες κομμάτια του. 

Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι το παναιρετικό Παγκόσμιο Συμβούλιο 

Εκκλησιών (ΠΣΕ) ιδρύθηκε στα σπλάχνα του Προτεσταντισμού το 1948 και παραμένει κατ’ ουσίαν  προτεσταντικό, παρά την απαράδεκτη συμμετοχή Ορθοδόξων Εκκλησιών σ’ αυτό.

Μέσα στο νοσηρό αυτό πνευματικό και θρησκευτικό κλίμα αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και ο κοσμικός Οικουμενισμός, η παγκοσμιοποίηση, ο οποίος αποσκοπεί στην πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική ενοποίηση του κόσμου, του οποίου ο θρησκευτικός συγκρητισμός είναι δική του επιδίωξη, με το μέλλον της ανθρωπότητας 

να φαντάζει αβέβαιο 

και δυσοίωνο.

Όπως είναι γνωστό, το Βατικανό έμεινε έξω από το ΠΣΕ, για λόγους τακτικής και μόνο, καθ’ ότι θεωρεί ότι «η καθολική εκκλησία» είναι η «αληθινή εκκλησία, υπό τον διάδοχο του αποστόλου Πέτρου» και πως αναμένει τους πάντες να υποταχτούν στην εξουσία του «Πάπα», διότι δεν εννοείται η Εκκλησία χωρίς εκείνον, χωρίς την «ορατή ενότητα με τον αντιπρόσωπο του Χριστού στη γη».

ΜΕΤΕΩΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Προηγουμένου Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου

=====

«Ἡ ενότητα τῆς Ἐκκλησίας, κατά τόν Καθηγητή κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, ὡς θεμελιώδης ἰδιότητά της, προκύπτει ἀπό τήν ἴδια τήν ὀντολογία της καί ἐκφράζει ἰδιαιτέρως τήν αὐτοσυνειδησία της, ἡ ὁποία διατυπώθηκε ἱστορικά κατά τόν πλέον ἐπίσημο καί ἀδιαμφισβήτητο τρόπο στόν Ὅρο τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (381), ὁ ὁποῖος 

ἀπετέλεσε καί τό Σύμβολο 

Πίστεως τῆς Ἐκκλησίας».

Ὁ δέ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς τονίζει: «Αὐτός ὡς Θεάνθρωπος συγκρατεῖ ὅλον τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἰς μίαν ἀδιαίρετον ἑνότητα χάριτος, ἀληθείας καί ζωῆς».

Τό οἰκουμενιστικό ἐγχείρημα, 

πού ὀργανώθηκε καί ξεκίνησε τίς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20^οῦ αἰώνα, ἡ μετάλλαξη, δηλαδή, τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας, πού ἔκτοτε καλλιεργήθηκε καί ἑδραιώθηκε συστηματικά, ἀποζητοῦσε καί ἐπεδίωκε, ἐπί ἑκατό ὁλόκληρα χρόνια, τήν πανορθόδοξη θεσμική κατοχύρωσή της, ὥστε νά προβάλλεται καί νά χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς 

οἰκουμενιστές ὡς 

πανορθόδοξη 

ἀπόφαση.

Ὅλες αὐτές οἱ προσπάθειες τῆς ἀποδόμησης τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ἐκβάλει θεσμικά καί κατά ἀποδεικτικό τρόπο στήν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης. 

Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης προσέδωσε 

ἐκκλησιαστικότητα στίς αἱρέσεις, 

τίς ἀναγνώρισε, 

δηλαδή, ὡς Ἐκκλησίες.

Πρόκειται οὐσιαστικά γιά τήν ἐκτέλεση ἑνός προσυμφωνημένου συμβολαίου, ἀφοῦ εἶναι γνωστό ὅτι ὅλα ὅσα διαδραματίστηκαν στήν διάρκεια τῶν ἑκατό αὐτῶν χρόνων ἦταν σέ ἀπόλυτη συμφωνία καί στενή συνεργασία μεταξύ Φαναρίου καί Βατικανοῦ καί ἐνταγμένα στά γενικά 

πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ 

καί τοῦ Παγκοσμίου 

Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν. 

Ἡ ἐκκλησιολογική μετάλλαξη μέ τήν θέσπιση μίας νέας ἐκκλησιολογίας, πού θά παρέχει ἐκκλησιαστικότητα στίς 

αἱρέσεις, θά τίς ἀναγνωρίζει δηλαδή ὡς «Ἐκκλησίες», ἦταν, ἤδη, προαποφασισμένη καί προσυμφωνημένη. Ἐξίσου προαποφασισμένη καί προσυμφωνημένη εἶναι καί ἡ τόσο προβαλλόμενη καί πολυδιαφημιζόμενη «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν». 

Παρουσιάζονται, ὅμως, καί κοινοποιοῦνται τμηματικά καί μέ προσεκτικά βήματα, ὥστε νά μήν ὑπάρχουν πολλές καί μεγάλες ἀντιδράσεις ἀπό τό ὀρθόδοξο πλήρωμα καί νά ἀφομοιώνονται πιό εὔκολα 

ἀπό τούς 

ἀνυποψίαστους 

πιστούς.

Εἶναι δεδομένο ὅτι ἡ Κανονική, Ἐκκλησιολογική καί, κατά συνέπεια, δογματική ἐκτροπή τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης δέν ἦταν μόνον μία ἐσφαλμένη δογματικά ἀπόφαση∙ δέν προέκυψε ξαφνικά καί ἀναπάντεχα κατά τήν 

διάρκεια τῶν ἐργασιῶν της. 

Ἀντίθετα, ἀποτελοῦσε συγκεκριμένη ἐπιλογή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῶν δορυφόρων του∙ ἦταν μία προμελετημένη, καλά ὀργανωμένη καί μεθοδικά στοχευμένη ἐκτροπή στά πλαίσια τοῦ συνολικοῦ ἐγχειρήματος 

τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιά τήν 

ἀποδόμηση τῆς ἑνότητας  

τῆς Ἐκκλησίας. 

Ὑπάρχει μία ἰδιαιτερότητα πού διαφοροποιεῖ πλήρως τήν Σύνοδο τῆς Κρήτης ἀπό κάθε ἄλλη Ὀρθόδοξη Σύνοδο:

Ἡ συγκεκριμένη «Σύνοδος» πραγματοποιήθηκε ὄχι γιά νά καταδικάσει κάποια 

αἵρεση, ἀλλά γιά νά παράσχει ἐκκλησιαστικότητα σ’ ὅλες τίς αἱρέσεις-πρωτοφανές στά ἐκκλησιαστικά χρονικά-∙ ὄχι γιά νά ἐπιλύσει κανονικά ζητήματα, ἀλλά γιά νά παραβιάσει συνειδητά τούς κανόνες καί νά λάβει ἀντικανονικές ἀποφάσεις∙ ὄχι γιά νά ἐνισχύσει καί ἀναδείξει τήν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων, ἀλλά γιά νά ἐπιβάλει τήν κατασκευασμένη «ἑνότητα» μέ τούς αἱρετικούς!!

ΜΕΤΕΩΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,Η ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

Η ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Πανοσ. Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Προηγουμένου Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου

=====

Τῆς «Συνόδου τῆς Κρήτης» εἶχαν προηγηθεῖ τά κείμενα τῆς Ραβέννας (10^η Γενική Συνέλευση Μικτοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων-Παπικῶν, Ὀκτώβριος 2007) καί τῆς Θ΄ Συνελεύσεως τοῦ ΠΣΕ (Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν) στό Porto Alegre τῆς Βραζιλίας 

(Φεβρουάριος 2016).

Μέ τά κείμενα αὐτά ἔχουμε τήν ἀποδοχή τῆς νέας ἐκκλησιολογίας, ἔχουμε τήν ἐπέκταση τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, μέ συνέπεια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νά μήν ταυτίζεται ἀποκλειστικά μέ τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. 

Ἡ ὀρθόδοξη δογματική συνείδηση ἀποδέχεται καί ἐκφράζει διαχρονικά τήν πάγια θέση τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας «extra Ecclesiam nulla salus» (ἐκτός Ἐκκλησίας 

οὐδεμία σωτηρία). 

«Ὁ ἕνας Κύριος, ἡ μία πίστη, τό ἕνα βάπτισμα καί τά τρία αὐτά συνθέτουν τήν ἔννοια τῆς μίας Ἐκκλησίας καί διασφαλίζουν τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητά της. Ἐκτός αὐτῆς ὅ,τι λέγεται Ἐκκλησία εἶναι συνάθροιση αἱρετικῶν πού ἔχουν ἀπολέσει τήν μία πίστη στόν ἕνα Κύριο καί κατά συνέπεια τό βάπτισμα, τό ὁποῖο τελεῖται ἀπό αὐτούς, δέν εἶναι 

Χριστιανικό Βάπτισμα».

Ποτέ ἄλλοτε στό παρελθόν ἡ Ἐκκλησία δέν ἀπώλεσε τήν αὐτοσυνειδησία Της ὡς τῆς «Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» καί δέν τήν ὑπέβαλε σέ συσχετισμούς καί σέ λογικές ἰσορροπιῶν καί πλειοψηφιῶν ἤ δέν τήν περιόρισε στά ψιλά γράμματα τῶν ὑποσημειώσεων, ὅπως στό τελευταῖο κείμενο τῆς Ραβέννας ἤ τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στό Porto Alegre τῆς Βραζιλίας, τόν Φεβρουάριο τοῦ 2006, ὅπου συναποδεχθήκαμε ὅτι «Ὁμολογοῦμε Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὅπως αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὸ σύμβολο Νικαίας-Κων/πολης (381). Κάθε ἐκκλησία (σημ. πού συμμετέχει στό Π.Σ.Ε., δηλαδή οἱ ἀναρίθμητες προτεσταντικές «ἐκκλησίες») εἶναι ἡ Ἐκκλησία καθολικὴ καὶ ὄχι ἁπλὰ ἕνα μέρος της. Κάθε ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία καθολική, ἀλλὰ ὄχι στὴν ὁλότητά της. Κάθε ἐκκλησία ἐκπληρώνει τὴν καθολικότητά της ὅταν 

εἶναι σὲ κοινωνία μὲ τὶς 

ἄλλες ἐκκλησίες»(!). 

Γι’ αὐτή τήν κατάλυση κάθε ἔννοιας ἐκκλησιολογίας στό Porto Alegre ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐπιχαίρει, δύο χρόνια ἀργότερα στήν Γενεύη καί στήν ὁμιλία του ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 60 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. 

Διαβάζω τμῆμα τῆς Συνεντεύξεώς του:

«...Ἀπηλλαγμένοι λοιπόν τῶν ἀγκυλώσεων τοῦ παρελθόντος καί ἀποφασισμένοι νά παραμείνωμεν ἡνωμένοι καί νά ἐργασθῶμεν ἀπό κοινοῦ, ἐθέσαμεν, πρό δύο ἐτῶν, κατά τήν διάρκειαν τῆς Θ΄ Συνελεύσεως ἐν Porto Alegre Βραζιλίας, τάς βάσεις μιᾶς νέας περιόδου εἰς τήν ζωήν τοῦ Συμβουλίου, λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τό σημερινόν πλαίσιον τῶν διεκκλησιαστικῶν σχέσεων, ὡς καί τάς σημειωθείσας εἰς τόν οἰκουμενικόν χῶρον σταδιακάς ἀλλαγάς. Χαίρομεν διότι εἰς τό ἐπίκεντρον τῶν δραστηριοτήτων τοῦ Συμβουλίου εὑρίσκεται πάντοτε τό ὅραμα τῶν ἐν αὐτῷ δραστηριοποιουμένων Ἐκκλησιῶν διά τήν ἐπίτευξιν, τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ, τῆς ἑνότητος ἐν τῇ αὐτῇ πίστει καί πέριξ τῆς αὐτῆς Εὐχαριστιακῆς Τραπέζης...». (περιοδικό Ἐπίσκεψις).

Ὅπως εἶναι φανερό, ἡ νέα ἐκκλησιολογία περικλείει ταυτόχρονα ὅλες τίς δυτικογενεῖς ἀντορθόδοξες θεωρίες περί ἀοράτου ἐκκλησίας, περί διηρημένης ἐκκλησίας, τήν θεωρία τῶν κλάδων, τῶν δύο πνευμόνων, τῶν ἀδελφῶν 

ἐκκλησιῶν καί τήν 

μεταπατερική θεολογία.

Τελικά εἶχε ἀπόλυτο δίκαιο ὁ μακαριστός καί θεοφώτιστος π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὅταν ἔγραφε: «Ὑπό τόν ἐπάρατον Οἰκουμενισμόν δέν κρύπτεται ἁπλῶς μία αἵρεσις. Κρύπτεται αὐτή αὕτη ἡ ἄρνησις τοῦ ἀποκαλυπτικοῦ χαρακτῆρος τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως. Κατά τοῦτο ὁ 

Οἰκουμενισμός εἶναι χείρων πάσης 

αἱρέσεως. 

Πᾶσαι αἱ χριστιανικαί αἱρέσεις, καί αἱ πλέον βλάσφημοι, οὐδέ διενοοῦντο κἄν νά ἀμφισβητήσωσι τήν μοναδικότητα καί ἀποκλειστικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς ἀληθείας ἐξ ἀποκαλύψεως. Ἐνῷ διά τόν Οἰκουμενισμόν πᾶσαι αἱ Θρησκεῖαι ἔχουσιν στοιχεῖα ἀληθείας καί στοιχεῖα πλάνης, ὁ δέ Χριστιανισμός δέν ἀποτελεῖ εἰμή μίαν Θρησκείαν μεταξύ τῶν λοιπῶν. Πολλά τέρατα ἐγέννησεν ἐν τοῖς καιροῖς ἡμῶν ὁ Ἅδης, ἀλλ’ ἰσομέγεθες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ οὐδέν!».

ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ,ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΟ ΠΣΕ

 

Ο ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Ο ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Δεν μας έφτανε ότι κατέστη όργανο της Μόσχας, για να διαμφισβητηθεί ο συντονιστικός ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ορθόδοξη Εκκλησία και το ότι λάμπει ως αστήρ πολύφωτος της Ουκρανομαχίας, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος διαπρέπει παράλληλα παντοιοτρόπως, από καιρού, στο παναιρετικό στερέωμα του Οικουμενισμού.

Με τέτοιο ηγέτη ποιο μέλλον έχει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων;

1.) Επανέφερε στο προτεσταντικό ΠΣΕ (Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών) το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων από το οποίο το απομάκρυναν οι δύο προκάτοχοί του (Διόδωρος και Ειρηναίος). 

2.) Μοιράζει “ιερά κοράνια” αποδεικνύει εαυτόν θιασώτη του Διαθρησκειακού Οικουμενισμού. 

3.) Συμμετέχει -ευκαίρως ακαίρως- σε κοινές ποιμαντικές παραστάσεις και συμπροσευχές με τους κάθε λογής αιρετικούς ακόμα και με τους αλλόθρησκους.

Γι’ αυτό επαναλαμβάνουμε το ερώτημα:

Με τέτοιο ηγέτη ποιο μέλλον έχει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων;

Παραθέτουμε στην συνέχεια το δημοσίευμα της εφημερίδας “Ορθόδοξος Τύπος", που μας έδωσε την αφορμή για την σύνταξη 

του πιο πάνω σχολίου.

“Ο Πατρ. Ἱεροσολύμων συν­εχίζει νὰ σκανδαλίζει μὲ τὰ «τολμηρά» του ἀνοίγματα πρὸς τοὺς αἱρετικούς, στοὺς ὁποίους ἔχει ἀναθέσει τὶς ἐλπίδες του γιὰ τὴν «διάσωση» τοῦ Πατριαρχείου. 

Κάθε τόσο συμμετέχει σὲ ἀπαράδεκτες διαχριστιανικὲς καὶ διαθρησκειακὲς συναντήσεις. 

Πρὶν λίγες ἡμέρες ἔλαβε μέρος σὲ διαδικτυακὴ συνάντηση μὲ μέλη τοῦ Βρετανικοῦ Κοινοβουλίου στὸ πλαίσιο τῆς πρωτοβουλίας ἀφιερωμένη στὸν Χριστιανισμὸ στοὺς 

Ἁγίους Τόπους.

 

Εἶπε ὁ Μακαριώτατος: «Εἶναι προνόμιο γιὰ ἐμᾶς νὰ ἀποδείξουμε τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἐκπροσωπήσουμε μαζί τούς Χριστιανοὺς τῶν Ἁγίων Τόπων σὲ αὐτὸ τὸ Κοινοβούλιο. Μὲ σταθερότητα, ἐμεῖς, ὡς ἡ χριστιανικὴ κοινότητα τῶν Ἁγίων Τόπων, συνεργαζόμαστε τόσο στενὰ καὶ παρουσιάζουμε τὴν ἀναγκαία ἑνοποιημένη φωνή. Ἡ ὑποστήριξή σας εἶναι ἀνεκτίμητη καὶ μᾶς βοήθησε ἤδη νὰ ἐπιλύσουμε ὁρισμένα προκλητικὰ ζητήματα. Μὲ τὴ βοήθειά σας, ἐλπίζουμε νὰ δημιουργήσουμε ἕνα λαμπρότερο μέλλον γιὰ ἀνθρώπους ὅλων τῶν θρησκειῶν στοὺς ἀγαπημένους 

μας Ἁγίους Τόπους» 

(Ἱστ. Βῆμα Ὀρθοδοξίας)! 

Ὁ Πατρ. Θεόφιλος ἀναθέτει τὶς ἐλπίδες του στοὺς αἱρετικοὺς ἀγγλικανοὺς, γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα «λαμπρὸ μέλλον γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν θρησκειῶν», παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἐκκλησία βεβαιώνει τὸ ὀλέθριο μέλλον τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἀλλοθρήσκων! Προσπαθεῖ ἐπίσης νὰ ἀποδείξει στοὺς αἱρετικοὺς συνομιλητὲς του «τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ», χωρὶς νὰ διευκρινίζει ποιᾶς «ἐκκλησίας» τὴν ἑνότητα ἐννοεῖ. Προφανῶς τὴν προτεσταντικὴ «ἐκκλησία τῶν κλάδων»! Δυστυχῶς!”

ΓΕΛΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ

ΓΕΛΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ

Τοῦ κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

=====

Γιὰ μία ἀκόμα φορὰ γινόμαστε μάρτυρες τῆς συγχύσεως ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία μὲ τρομερὴ εὐθύνη πρωτίστως τῶν ποιμένων, ἀλλὰ φυσικὰ καὶ τοῦ ποιμνίου. Ἡ ἀφορμὴ τώρα αὐτῆς τῆς, φεῦ, ἐπαναλαμβανομένης διαπιστώσεως εἶναι ἡ συζήτηση περὶ μεταθέσεως τῆς ἡμερομηνίας καὶ ὥρας ἑορτασμοῦ τῆς Ἀναστάσεως. Καὶ ποῦ βρίσκεται ἡ σύγχυση; Ἐπειδὴ δὲν μᾶς φθάνει ὡς ἐπιχείρημα τὸ «ἀνεστήθη τριήμερος» καὶ ἡ δυσχιλιάχρονη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τώρα ἀναδεικνύονται ἀπὸ διάφορους ἱερεῖς καὶ λαϊκοὺς καὶ ἄλλα ἐπιχειρήματα, ποὺ μόνο κακὸ κάνουν. 

Τὸ κυριότερο ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι ἂν κάνουμε Ἀνάσταση τὸ Σάββατο (ποὺ φυσικὰ δὲν πρέπει) θὰ συνεορτάσουμε 

μὲ τοὺς Ἑβραίους.

Καὶ οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἐκκοσμικευμένοι Οἰκουμενιστὲς γελοῦν μαζί μας, φέροντας ὡς ἀπόδειξη τοῦ γέλωτός τους τὸ τραγικὸ αὐτὸ ἐπιχείρημα. Διότι τὸ Πάσχα τῶν Ἑβραίων ἔγινε ἐδῶ καὶ ἕνα μῆνα καὶ ἡ ἐαρινὴ ἰσημερία ἔχει περάσει ἐδῶ καὶ ἕνα μῆνα.

Τὸ πρόβλημα λοιπόν, δὲν βρίσκεται στὸν ὑποτιθέμενο συνεορτασμὸ μὲ τοὺς Ἑβραίους στὶς 01.05.21, ἀφοῦ αὐτοὶ ἑόρτασαν στὶς 04.04, ἀλλὰ στὴν κατάργηση τῆς πίστεως περὶ τριημέρου θανάτου τοῦ Χριστοῦ καὶ στὸν τρόπο ἐπιβολῆς μίας αὐθαίρετης ἐκ κοσμικῶν παραγόντων καὶ μὲ ὑποταγμένη τὴν ἱεραρχία ἡμερομηνίας 

καὶ ὥρας.

Τὸ τραγικὸ μάλιστα εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ζητοῦν τὴν ἀκρίβεια (καὶ φυσικὰ καλὰ κάνουν) καὶ μὴ ἀνεχόμενοι καταδικάζουν τὴν Οἰκονομία ὡς πρὸς τὴν ἀλλαγὴ ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, εἶναι αὐτοὶ ποὺ κάνουν Οἰκονομία καὶ δὲν ἀποδέχονται τὴν ἀκρίβεια, ἀνεχόμενοι τὴν κατάργηση ὅλων τῶν κυρίων δογμάτων τῆς Πίστεως (Μία Ἐκκλησία, Ἕν Βάπτισμα, Θεοτόκο, Τριαδικός Θεός, Πρωτεῖο κλπ.), ὅπως ἀποφασίστηκε καὶ σταδιακὰ ἐφαρμόζεται, κυρίως μετὰ τὴν Κολυμπάρια Σύνοδο.

Ὑπερασπίζονται τοὺς Ἱ. Κανόνες στὸ θέμα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καὶ ἀπαιτοῦν τὴν τήρησή τους, ἀλλὰ στὸ θέμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς αἱρέσεως (τὸ ἀναγνωρίζουν καὶ οἱ ἴδιοι) δὲν πράττουν τίποτα καὶ καταργοῦν στὴν πραγματικότητα τοὺς Ἱ. Κανόνες μὴ ἐφαρμόζοντάς τους.

Δὲν θέλουν τὸν συνεορτασμὸ μὲ τοὺς Ἑβραίους (καλὰ καὶ ὀρθά πράττουν), ἀλλὰ τὶς συμπροσευχὲς τῶν ἱεραρχῶν τους μὲ τοὺς Ἑβραίους, μουσουλμάνους καὶ ὅλους τοὺς αἱρετικούς, τὶς εὐχετήριες ἐπιστολές τους στὶς ἑορτές τους, καὶ τὴν συμπόρευση μαζί τους 

τὶς ἀνέχονται 

κατ’ οἰκονομία.

Ὑπερασπίζονται τὴν εὐσέβεια στὸ θέμα τοῦ ἑορτασμοῦ (καί, ἐπαναλαμβάνω, καλὰ καὶ ὀρθὰ πράττουν) ἀλλὰ στὴν ὕβρη ἐναντίον τῶν Ἁγίων (βλέπε τὴν πρόσφατη μελέτη/ὕβρη ἀρχιμανδρίτου ἐναντίον τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ), στὴν βεβήλωση τῶν Ἱ. Ναῶν (βλέπε συμπροσευχές), στὴν ἀναγνώριση μυστηρίων στοὺς αἱρετικούς (βλέπε συμφωνίες, Π.Σ.Ε. κλπ.), στὴν μνημόνευση αἱρετικῶν ἐπισκόπων κηρυττόντων γυμνῇ τῇ κεφαλῇ (καὶ ὄχι μόνο τῇ κεφαλῇ) στὴν Θ. Λειτουργία, στὴν ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας (βλέπε συναυλίες σὲ ναούς κλπ.), δὲν πράττουν τίποτα ἀπὸ τὴν ἱεροκανονικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

Μιλοῦν γιὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν ἀποδέχονται (μάλιστα χωρὶς ἐπιχειρήματα) τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ τὸν γράφει κάποιος, ποὺ δὲν ἀνήκει στὴν παράταξη ποὺ αὐτοὶ δημιούργησαν καταργώντας τὸ «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται». Μιλοῦν γιὰ ἀλήθεια ἀλλὰ τὴν ἀποκρύβουν ἀπὸ τὸ ποίμνιο, ἐπειδὴ τὴν παρουσιάζει κάποιος 

ποὺ ὁ πνευματικός τους 

ἀνακήρυξε ὡς ἐγκληματία.

Καὶ τὸ χειρότερο, μὲ αὐτὴ τὴν στάση τους, διασποῦν τὸν ἀγῶνα, διασποῦν τὸ ποίμνιο, διασποῦν τὴν δυναμικότητα μίας εὐλογημένης ἀντίδρασης ἢ ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν οἱ ἴδιοι (ἐπ)ἀνάστασης καὶ δίνουν τὸ δικαίωμα στοὺς αἱρετικοὺς νὰ συνεχίζουν τὸ βλάσφημο, βέβηλο καὶ καταστροφικὸ ἔργο τους.

Διότι πρέπει νὰ ξανατονισθεῖ: Ὅλα αὐτὰ τὰ αἴσχη ποὺ συμβαίνουν μὲ τὸν Κορονοϊὸ στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἀποτέλεσμα/προέκταση τῆς πτώσης τῶν ποιμένων καὶ τοῦ λαοῦ, τῆς προδοσίας ποὺ ἐπέφερε ἡ ἐπικράτηση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν Ἐκκλησία. Ἂς εἴμαστε ἐπιτέλους ἀληθινοί:

Ἡ ἔλλειψη ἑνότητος, συμπορεύσεως καὶ θεολογικῆς ὁμονοίας, ἡ ἔλειψη ἐφαρμογῆς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ λόγος νὰ γελοῦν μαζί μας οἱ αἱρετικοί.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο “Ορθοδοξία και Οικουμενισμός”

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΟΛΩΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΠΡΩΗΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

 ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΟΛΩΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΠΡΩΗΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Συγκινητική επιστολή προς τον Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων Αμβρόσιο απέστειλε ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας και πάσης Πολωνίας κ. Σάββας με την οποία συγχαίρει θερμά τον πρώην Καλαβρύτων επειδή κατηγόρησε, με ανοιχτή επιστολή του, τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος ως προδότες της πίστεως, επειδή υπάκουσαν στην Πολιτεία για το κλείσιμο των ναών.

Πάντοτε πρέπει να συμβαίνει αυτό. Όπου υπάρχει παρέκκλιση σε θέματα πίστεως σε μία Ορθόδοξη Εκκλησία οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες πρέπει να την ανακαλούν σε τάξη.

Γι’ αυτό ενθυμούμεθα με βαθεία ευγνωμοσύνη τον Μακαριώτατο Βαρσοβίας και Πάσης

Πολωνίας κ. Σάββα. 

1.) Να καταγγέλλει με δριμύτητα την Κοινή Δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου με τον μειοδότη της πίστεως Πατριάρχη Ρωσσίας Κύριλλο, ο οποίος υπέγραψε στην Αβάνα ανακοινωθέν που δεν λέγει τίποτα διαφορετικό από το διαβόητο κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης.

2.) Είμαστε εσαεί ευγνώμονες στον Μακαριώτατο Βαρσοβίας διότι η Εκκλησία της Πολωνίας απέσχε, για λόγους πίστεως, από την Σύνοδο της Κρήτης και γι’ αυτό δεν υπέγραψε το Κείμενο 6 

της Συνόδου 

του Κολυμπαρίου.

3.) Η Εκκλησιαστική Ιστορία, Μακαριώτατε Πολωνίας, θα γράψει το όνομά σας με χρυσά γράμματα, επειδή συνεχώς διαμαρτύρεστε για τα οικουμενιστικά ανοίγματα του Φαναρίου και της Μόσχας και των υπόλοιπων Οικουμενιστών.

4.) Εκφράζουμε, επίσης, την ομόθυμη χαρά μας διότι αποστείλατε συνοδική επιστολή στην Εκκλησία της Ελλάδος με την οποία την επιτιμήσατε επειδή υπέγραψε το Κείμενο 6 

της Συνόδου της Κρήτης.

5.) Μας γεμίσατε με χαρά διότι αποστείλατε Συνοδική επιστολή στην Εκκλησία της Ρωσσίας και διαμαρτυρηθήκατε έντονα επειδή ο Σεβ. Βολοκολάσμκ Ιλαρίωνας βυθίζει σε ξύδι την Αγία Λαβίδα, κάθε φορά που προσφέρει την Θεία Κοινωνία, επειδή φρονεί ότι η Θεία Κοινωνία μπορεί να γίνει αιτία μολυσμού από τον κορωνοιό.

6.) Σας ευχαριστούμε διότι με πρωτοβουλία δική σας, Μακαριώτατε, η Εκκλησία της Πολωνίας εξήλθε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών -γράφε αιρέσεων- και προπαντός διότι καταβάλλετε άοκνες προσπάθειες για να πείσετε όσες Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι μέλη του 

ΠΣΕ να το εγκαταλείψουν.

7.) Τέλος σας ευχαριστούμε, Μακαριώτατε Πολωνίας, διότι η Εκκλησία της Πολωνίας δεν κάνει συμπροσευχές και κοινές ποιμαντικές παραστάσεις με τους Παπικούς και άλλους αιρετικούς της Πολωνίας.

Μακαριώτατε Πολωνίας! Τους ανθρώπους ίσως καταφέρνουμε να τους ξεγελάσουμε.

Τον Θεό όμως κανείς δεν μπορεί να Τον ξεγελάσει.

Η Εκκλησία της Πολωνίας, Μακαριώτατε, μιλά για πιστότητα σε θέματα πίστεως;

Πόσος εμπαιγμός πια!

Και κάτι άλλο!

Ξέρετε τι πρόσεξα γενικά με τους κάθε λογής Ουκρανομάχους 

Μακαριώτατε; 

Είστε ακριβοί στα πίτουρα (τον Ρωσσικό εθνοφυλετισμό) και φτηνοί στο σιτάρι (τον αντιοικουμενιστικό αγώνα).

Υπάρχουν, βέβαια, και ελάχιστες εξαιρέσεις, που μιλούν για το Ουκρανικό, αλλά γνωρίζουν να το ιεραρχούν σωστά και γι’ αυτό πολεμούν προπαντός τον Οικουμενισμό, αλλά αυτές οι εξαιρέσεις είναι τόσο σπάνιες, ώστε υπογραμμίζουν ποιος είναι ο κανόνας.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΘ’ ΥΠΟΒΟΛΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

 ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΘ’ ΥΠΟΒΟΛΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ποιο νόημα έχει η αναμόχλευση του Ουκρανικού από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο;

Κατά γενική ομολογία η περσινή αντικανονική σύγκληση Σύναξης Προκαθήμενων στο Αμμάν από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων για το Ουκρανικό 

απέτυχε παταγωδώς.

Μόλις το ένα τρίτο των Ορθοδόξων Προκαθήμενων παρουσιάστηκε στην Σύναξη, αλλά και όσοι πήγαν δεν είχαν κοινή ατζέντα. 

Γι’ αυτό δεν μπόρεσαν να εκδώσουν παραγωγική απόφαση, που να έχει οποιονδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα.

Βεβαίως η περσινή πρωτοβουλία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων εξυπηρέτησε τα μέγιστα τα συμφέροντα της πολιτικής και εκκλησιαστικής ηγεσίας της Μόσχας. 

Ίσως η νέα πρωτοβουλία του Μακαριωτάτου για το Ουκρανικό αποσκοπεί στο να δείξει ότι υπάρχουν 5 Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, οι οποίες είναι πειθήνια όργανα της Ρωσσίας και τα οποία η Μόσχα μπορεί να ενεργοποιεί, προς ίδιον όφελος, 

ανά πάσα στιγμή.

Το σίγουρο είναι ότι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων είναι εντελώς αναξιόπιστο πρόσωπο το οποίο, από την μέρα που ενθρονίστηκε, προκαλεί σειρά προβλημάτων στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και στην Ορθοδοξία εν γένει.

Είναι απολύτως επιβεβλημένο να αναφερθεί ότι οι αντικανονικές και καθ’ υπόδειξη της Μόσχας πρωτοβουλίες του Ιεροσολύμων για το Ουκρανικό, δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Δύο είναι τα κορυφαία προβλήματα που ταλανίζουν το παλαίφατο πατριαρχείο 

των Ιεροσολύμων:

1.) Η εφιαλτική λειψανδρία που αντιμετωπίζει, και

2.) Τα ατέλειωτα Οικουμενιστικά έκτροπα στα οποία συστηματικά επιδίδεται, από την ενθρόνισή του, ο Πατριάρχης Θεόφιλος.

Η μεν λειψανδρία μπορεί να αντιμετωπιστεί με την αποστολή συνοδειών από το Άγιον Όρος στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Όσο για τα οικουμενιστικά έκτροπα μπορούν να τερματιστούν μόνο αν καθαιρεθεί ή εκθρονιστεί ο Πατριάρχης Θεόφιλος.

Τι να πρωτοαναφέρουμε από τις οικουμενιστικές επιδόσεις του Μακαριώτατου 

κ. Θεόφιλου;

1.) Ότι επανέφερε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στο ΠΣΕ (Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών) από το οποίο οι δύο προκάτοχοί του -Διόδωρος και Ειρηναίος- το απομάκρυναν;

2.) Ότι συναγελάζεται και συμπροσεύχεται συστηματικά με Παπικούς και Προτεστάντες;

3.) Ότι μοιράζει σε μουσουλμάνους “Ιερά Κοράνια”;

4. Ότι συμμετείχε προφρόνως στην Οικουμενιστική Σύνοδο της Κρήτης; 

5.) Ή ότι συναντήθηκε και συμπροσευχήθηκε -κατ’ επανάληψη- με τον Πάπα Φραγκίσκο;