Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ - 24 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ

Του Γιώργου Σεφέρη

=====

― Παλιέ μου φίλε τί γυρεύεις;

χρόνια ξενιτεμένος ήρθες

με εικόνες που έχεις αναθρέψει

κάτω από ξένους ουρανούς

μακριά απ' τον τόπο το δικό σου.

― Γυρεύω τον παλιό μου κήπο·

τα δέντρα μού έρχουνται ώς τη μέση

κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια

κι όμως σαν ήμουνα παιδί

έπαιζα πάνω στο χορτάρι

κάτω από τους μεγάλους ίσκιους

κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές

ώρα πολλή λαχανιασμένος.

― Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου

σιγά-σιγά θα συνηθίσεις·

θ' ανηφορίσουμε μαζί

στα γνώριμά σου μονοπάτια

θα ξαποστάσουμε μαζί

κάτω απ' το θόλο των πλατάνων

σιγά-σιγά θα 'ρθούν κοντά σου

το περιβόλι κι οι πλαγιές σου.

― Γυρεύω το παλιό μου σπίτι

με τ' αψηλά τα παραθύρια

σκοτεινιασμένα απ' τον κισσό

γυρεύω την αρχαία κολόνα

που κοίταζε ο θαλασσινός.

Πώς θες να μπώ σ' αυτή τη στάνη;

οι στέγες μού έρχουνται ώς τους ώμους

κι όσο μακριά και να κοιτάξω

βλέπω γονατιστούς ανθρώπους

λες κάνουνε την προσευχή τους.

― Παλιέ μου φίλε δε μ' ακούς;

σιγά-σιγά θα συνηθίσεις

το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις

κι αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν

σε λίγο οι φίλοι κι οι δικοί σου

γλυκά να σε καλωσορίσουν.

― Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;

σήκωσε λίγο το κεφάλι

να καταλάβω τί μου λες

όσο μιλάς τ' ανάστημά σου

ολοένα πάει και λιγοστεύει

λες και βυθίζεσαι στο χώμα.

― Παλιέ μου φίλε συλλογίσου

σιγά-σιγά θα συνηθίσεις 

η νοσταλγία σού έχει πλάσει

μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους

έξω απ' τη γης κι απ' τους ανθρώπους.

― Πια δεν ακούω τσιμουδιά

βούλιαξε κι ο στερνός μου φίλος

παράξενο πώς χαμηλώνουν

όλα τριγύρω κάθε τόσο

εδώ διαβαίνουν και θερίζουν

χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα.

ΚΥΠΡΟΣ Η ΑΕΙ ΕΛΛΑΣ

ΚΥΠΡΟΣ Η ΑΕΙ ΕΛΛΑΣ

Της φιλολόλου και θεολόγου κ. Εὐδοξίας Αὐγουστίνου

=====

Κομμάτι ἀναπόσπαστο ἀπό τήν ἀγαπημένη γῆ τῆς Ἑλλάδος εἶναι τό μεγάλο νησί στά ἀνατολικά τῆς Μεσογείου, ἡ Κύπρος μας. Ἡ στρατηγική θέση της, τά ἀποθέματα χαλκοῦ καί ἡ ξυλεία της ἦταν ἐκεῖνα πού ὁδήγησαν τούς πρώτους Ἕλληνες στήν Κύπρο πρίν ἀπό 34 περίπου αἰῶνες, μεταφέροντας στίς ἀποσκευές τους καί τήν ἀνεπανάληπτη ὁμηρική γλῶσσα, μιά γλῶσσα πού ἀποτελεῖ ἀδιάψευστο μάρτυρα πώς τό νησί ἦταν καί εἶναι -γλωσσικά, ἱστορικά καί φυσιογνωμικά- ἑλληνικό. Ἀπόμακρη ἀπό τόν ἑλληνικό κορμό, ἀδύνατη καί ἀπροστάτευτη ἡ Κύπρος, στή διασταύρωση τριῶν ἠπείρων, δοκίμασε τήν ἄγρια τυραννία καί τήν ἀνηλεῆ ἐκμετάλλευση! Πάμπολλοι κατακτητές ἦλθαν καί παρῆλθαν, ἡ ψυχή της ὅμως ἔμεινε πάντα αὐτή τῶν Ἑλλήνων, ὅπως τήν τραγούδησε ὁ Κωστής Παλαμᾶς:

«Πολλούς ἀφέντες ἄλλαξες

δέν ἄλλαξες καρδιά».

Ἡ ἑλληνικότητα τῆς Κύπρου εἶναι ἀναμφισβήτητη. Ἡ μακρόχρονη ἱστορία τοῦ νησιοῦ, τά ἀρχαιολογικά μνημεῖα, τά ἑλληνικά χαρακτηριστικά, ἡ χριστιανική πίστη, οἱ παραδόσεις, τά ἤθη καί ἔθιμα, τά τοπωνύμια -κοινά σέ πολλές περιπτώσεις μεταξύ Κύπρου καί Ἑλλάδας- διαλαλοῦν τήν ἑλληνικότητά της. 

Ἡ ἱστορία τῆς Κύπρου ἀκολούθη­σε σχεδόν παράλληλη πορεία μέ τόν ὑπόλοιπο ἑλλαδικό χῶρο. Ἔτσι ἡ Τουρκοκρατία στήν Κύπρο ἦλθε μέ καθυστέρηση περίπου 100 χρόνων, τό 1571. Μέχρι τότε ἡ Κύπρος δέν εἶχε οὔτε ἕνα Τοῦρκο. Μέ τήν εἴσοδο τῶν Ὀθωμανῶν στό νησί ἐπαναλαμβάνεται ἡ τραγωδία τῆς ἅλωσης τῆς Πόλης, καθώς ἐξαφανίζεται κάθε ἴχνοςπολιτισμοῦ. Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας διάφορα ἐπαναστατικά κινήματα καί προσφυγές στή χριστιανική Δύση δέν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα. Ὁ ἑλληνισμός τοῦ νησιοῦ στέναζε κάτω ἀπό τό σπαθί τοῦ τούρκου κατακτητῆ, ὅπως καί στήν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα. Ἡ ἐκκλησία τῆς Κύπρου καί ἰδιαίτερα τά μοναστήρια εἶχαν πρωτεύοντα -σχεδόν μοναδικό- ρόλο στή διατήρηση τοῦ ἑλληνισμοῦ κρατώντας τή «φλόγα ἀναμμένη» νά μή χαθεῖ ἡ ἑλληνικότητα τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ γλῶσσα καί ἡ γραφή. Στό μεταξύ Ἕλληνες τῆς Κύπρου συμμετέχουν ἐνεργά στήν προσπάθεια γιά τόν ξεσηκωμό τοῦ Γένους. 

Κι ὅταν ἀέρας ἐλευθερίας ἄρχισε νά φυσᾶ στήν Ἑλλάδα καί ὁδήγησε τό 1814 στόν σχηματισμό τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, ἡ Κύπρος ὡς ἑλληνικό νησί δέν ἔμεινε ἔξω ἀπό τόν σχεδιασμό τῶν Φιλικῶν καί τήν προετοιμασία τοῦ ἀγώνα, καθώς στό τιμόνι τῆς ἐκ­κλησίας τῆς Κύπρου βρισκόταν τότε ὁ φλογερός ἱεράρχης, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανός. Σάν ξέσπα­σε ἡ Ἐπανάσταση στήν Ἑλλάδα τό 1821, ὁ σουλτάνος ὀργισμένος ἀπό τίς ἐπιτυχίες της στήν Ἑλλάδα ἐξέβρασε τή μανία καί ἐκδικητικότητά του στήν Κύπρο. Πρῶτο ἀπαγχόνισαν τόν ἀρχιεπίσκοπο Κυπριανό καί ἀκολούθησαν ἐκτελέσεις τῶν μητροπολιτῶν Πάφου Χρυσάνθου, Κιτίου Μελετίου, Κερύνειας Λαυρεντίου καί ἡ σφαγή ἡγουμένων καί κληρικῶν. Γιά δύο περίπου μῆνες συνεχίστηκαν οἱ λεηλασίες μοναστηριῶν, ἐκκλησιῶν καί πλουσίων κατοικιῶν καί οἱ ἄγριες δολοφονίες. Ἐκκλησίες καί μοναστήρια ἀπογυμνώθηκαν ἀπό ὅλα τά τιμαλφῆ, ἐνῶ κτηματικές περιουσίες δημεύθηκαν. Οἱ σφαγές καταγράφηκαν στά συγκλονιστικότερα γεγονότα τῆς Ἐπανάστασης. Ἀλλά καί ἡ ἡρωική ἀντίσταση τῶν Κύπριων ἀδελφῶν ὑπῆρξε ἀπαράμιλλη, ὅπως ἐπιγραμματικά ὁ ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης ἀποτυπώνει:

«Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσμου.

Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,

κανένας, γιατί σσέπει την ’πού τά ’ψη ὁ Θεός μου.

Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!"

Στή συνέχεια, ὁ Καποδίστριας, τοῦ ὁποίου ἡ μητέρα εἶχε καταγωγή ἀπό τήν Κύπρο, εἶναι ὁ μόνος ἕλληνας πολιτικός ὁ ὁποῖος στή μεγάλη ὁδοιπορία τοῦ κυπριακοῦ διεκδίκησε μέ ἐπίσημο ἔγγραφο τήν ἐνσωμάτωση τῆς Κύπρου στό ἑλληνικό κράτος.

Τό 1878, μετά τόν ρωσοτουρκικό πόλεμο, ἡ μεγαλόνησος παραχωρεῖται ἀπό τούς Τούρκους μέ ἐνοίκιο στή Βρετανία σέ ἀντίβαρο τῆς ρωσικῆς ἀπειλῆς. Μέ τή συνθήκη αὐτή ἡ Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία διατηροῦσε «τήν ὑψηλή ἐπικυριαρχία». Τό 1914, μέ τήν ἀρχή τoύ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἡ Βρετανία θεωρεῖ ἄκυρη τή συμφωνία τοῦ 1878 καί προσαρτᾶ ἐπίσημα τήν Κύπρο. 

Τό 1950 ἡ Ἀρχιεπισκοπή ὀργάνωσε τό γνωστό δημοψήφισμα. Σύσσωμος ὁ Ἑλληνισμός τῆς Κύπρου (σέ ποσοστό 96,5%) σπεύδει μέ ἐνθουσιασμό στίς ἐκκλησίες κάθε πόλης καί χωριοῦ καί ὑπογράφει τήν Ἕνωση μέ τή μητέρα πατρίδα. Ἀλλά ἡ προσπάθεια ἔμεινε ἀδικαίωτη. 

«Ἡ γῆς δέν ἔχει κρικέλια γιά νά τήν πάρουν στόν ὦμο καί νά φύγουν», θά πεῖ ὁ ποιητής Γεώργιος Σεφέρης, ὅταν τό 1953 ταξιδεύει στήν Κύπρο. Ἔτσι, τό 1955 ξεκίνησε ὁ ἔνοπλος ἀγώνας τῆς Ε.Ο.Κ.Α. κατά τοῦ ἀγγλικοῦ ζυγοῦ. Οἱ ἀγωνιστές τῆς Ε.Ο.Κ.Α. κατά τόν ἀπελευθερωτικό ἀγώνα (1955-1959) ἀξιώνουν Ἐλευθερία καί Ἕνωση καί καταδικάζονται σέ θάνατο, γιά νά μείνουν ἀθάνατοι στίς σελίδες τῆς ἱστορίας. Ἔφηβοι καί νέοι ἤθελαν νά βροῦν τά σκαλοπάτια πού πᾶν στή Λευτεριά καί ὁδηγήθηκαν στήν ἀγχόνη μετά ἀπό φρικτά καί ἀπάνθρωπα βασανιστήρια. Τά «Φυλακισμένα Μνήματά» τους ἔγιναν τόπος ἱεροῦ προσκυνήματος, μνημεῖο ἡρωισμοῦ καί ἀντίστασης κατά τῶν δυνάμεων τῆς βίας καί τῆς τρομοκρατίας, ναός ἱερός τῆς ἐλευθερίας, θεμελιωμένος στά κόκαλα τῶν ἀθάνατων παλληκαριῶν, πού ἀναδίδει ἀθανασία, καθώς βροντοφωνάζει: «Τ’ ἀντρειωμένου ὁ θάνατος θάνατος δέ λογιέται». 

Τό 1960 ἱδρύθηκε ἡ Κυπριακή Δημοκρατία. Μετά ἀπό δικά μας λάθη καί δικές μας ὑποχωρήσεις, ἔφτασε νά διχοτομηθεῖ ἡ Κύπρος, γεγονός πού ἐπιχειρήθηκε τό 1964 καί πραγματοποιήθηκε στίς 20 Ἰουλίου 1974, ὅταν οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν στό 40% τῆς νήσου. Ὁ στόχος τῆς Ἄγκυρας εἶναι προφανής: νά δημιουργήσει προϋποθέσεις ἀπόλυτου ἐλέγχου στό βόρειο τμῆμα τῆς Κύπρου καί νά αὐξήσει σταδιακά τήν ἐπιρροή στό νότιο τμῆμα, ὥστε νά μετατρέψει τή μαρτυρική μεγαλόνησο σέ τουρκικό προτεκτοράτο.

Ὅμως,

«Δέν τοῦ πάει Τοῦρκος

αὐτοῦ τοῦ βουνοῦ, βρέ παιδιά,

δέν τοῦ πάει, πρός Θεοῦ, Τοῦρκος!

Πῶς νά τό κάνουμε;»,

λέγει γιά τόν τουρκοπατημένο Πενταδάκτυλο -σύμβολο ὅλης τῆς κατεχόμενης Κύπρου- ὁ Κ. Μόντης, ποιητής μέ βαθειά συναίσθηση τῆς ἑλληνικότητάς του.

Σήμερα ἡ ἡρωοτόκος καί πολύπαθη Κύπρος, μέ «τήν πιό ἀτόφια Ρωμιοσύνη», ὅπως ἔγραφε ὁ Σεφέρης, βρίσκεται σέ μιά κρίσιμη καμπή τῆς ἱστορίας της. Ἄς μή σκιαζόμαστε, ὅμως, γιατί «Κύπρος ἀεὶ Ἑλλάς». 

«Κι ἡ Ἑλλάδα,

τελευταῖος θάμνος στόν γκρεμό,

νά τόν ἁρπάζει ἡ λευτεριά

καί νά κρατιέται»,

σαλπίζει ἀποφθεγματικά καί διαχρονικά ὁ Κ. Μόντης.

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

=====

Στον εθνικό ζόφο που ζούμε, καταφυγή και απαντοχή μας είναι τα όσα έγραψαν και είπαν οι μεγάλοι της Ιστορίας μας και της Λογοτεχνίας μας. Ανάμεσά τους πρωτεύουσα θέση κατέχει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Φέτος, τον Φεβρουάριο, συμπληρώθηκαν 160 χρόνια από την αναχώρησή του εκ του κόσμου τούτου. Λίγοι θυμήθηκαν την επέτειο. Τον Σολωμό πρέπει όλοι οι Έλληνες να τον θυμόμαστε και να διαβάσουμε όλο του το έργο, όχι μόνο να ξέρουμε τις δύο ή τις τέσσερις στροφές του Εθνικού μας Ύμνου. 

Οι εξουσιαστές επιχειρούν να ξεχάσουμε την Ιστορία και την Παράδοσή μας και επιδιώκουν να αραχνιάζουν στα ράφια των βιβλιοθηκών, ως μουσειακό είδος, οι Σολωμός, Παπαδιαμάντης, Μακρυγιάννης, Εγγονόπουλος, Σεφέρης, Ελύτης. Εμείς, αντίθετα, πρέπει να τους μελετάμε, να παίρνουμε δύναμη, να παραδειγματιζόμαστε και να διδασκόμαστε από αυτούς.

Το έργο του Σολωμού είναι όπως η ψυχή του, γεμάτο από Ορθοδοξία και Πατρίδα. Αυτά τα τζιβαέρια μας επιδιώκεται να καταστούν βορά στην παγκοσμιοποίηση. Σ’ ένα στοχασμό του ο Σολωμός γράφει: «Σ’ αυτό (το ποίημα Ύμνο στην Ελευθερία) θα ενσαρκωθεί το ουσιαστικότερο και υψηλότερο περιεχόμενο της αληθινής ανθρώπινης φύσης, η Πατρίδα και η Πίστις». 

Ο Μάντζαρος σημειώνει πως ο Σολωμός τροφοδοτεί συνεχώς την ψυχή του με την αγάπη του στον Θεό. Παραδομένη από αναμφισβήτητη πηγή έχουμε και μια ρήση του, που μας αποκαλύπτει πόσο βαθιά ήταν η πίστη του: «Αν δεν υπάρχει Θεός, τι υπάρχει τότε;». Για την Πατρίδα είναι γνωστό το επίγραμμά του: «Κλείσε στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθείς να λαχταρίζει μέσα σου κάθε είδους μεγαλείο». 

Σήμερα που οι κεκράχτες της παγκοσμιοποίησης ωρύονται και οι ταρτούφοι του εθνισμού τους εξυπηρετούν, ο Σολωμός είναι πάντα σύγχρονος και επίκαιρος. Δίνει το μήνυμα και το παράδειγμα ότι η αγάπη προς τον Χριστό και την Πατρίδα είναι τα εχέγγυα για μια αγάπη όλου του κόσμου έξω από κάθε είδους ρατσισμό και  εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον συνάνθρωπο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Λίνος Πολίτης, σε διάλεξή του στον «Παρνασσό», είπε: «Ο Σολωμός είναι μαζί ποιητής και εθνικός και ευρωπαίος και η λάμψη του δεν μπορεί παρά να έχει την επίδρασή της σε μιαν αναγέννηση ποιητική και πνευματική, που είτε τη βλέπουμε κιόλας είτε την προσμένουμε στην μεταπολεμική Ευρώπη». Αυτή η πνευματική αναγέννηση, στα ίχνη του Σολωμού, παραμένει ζητούμενη για την Ευρώπη.

Μαύρη και αγεφύρωτη απελπισιά στις ημέρες μας. Η ίδια απελπισιά που κάνει το ένα χέρι να χτυπάει το άλλο στον ύμνο του Σολωμού. Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος, σ’αυτή την απελπισιά, μας ζητάει να κατανοήσουμε πως ενώ οι πρόγονοί μας κέρδισαν την ελευθερία του υπόδουλου, εμείς δεν έχουμε κερδίσει ακόμη  την ελευθερία του ελεύθερου. Γι’ αυτό απελπιζόμαστε και πονάμε, ωσότου να μπορέσουμε να ελευθερωθούμε.-

ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ, ΚΩΣΤΑ ΖΟΥΡΑΡΙ

ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ, ΚΩΣΤΑ ΖΟΥΡΑΡΙ

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

=====

Ὁ Ὑφυπουργὸς Παιδείας Κώστας Ζουράρις μᾶς ἐξέπληξε δυσάρεστα δηλώνοντας ὅτι δὲν πειράζει, ἂν μᾶς πάρουν οἱ Τοῦρκοι 16 νησιά, ἀρκεῖ νὰ κρατήσουμε τὴ γλώσσα μας. Προσέθεσε ὅτι τὰ νησιὰ ἄλλοτε τὰ χάνουμε, ἄλλοτε τὰ ἐλευθερώνουμε.

Ἔστω κι ἂν διευκρίνισε ὅτι χρησιμοποίησε «σχῆμα καθ’ ὑπερβολήν», ἡ δήλωση εἶναι ἀπαράδεκτη, εἰδικὰ ὅταν προέρχεται ἀπὸ κυβερνητικὸ στέλεχος.

Μὲ τὸν Κώστα Ζουράρι ἔχουμε παλαιότερα συναντηθεῖ σὲ κοινοὺς ἀγῶνες κατὰ τοῦ σχεδίου Ἀνὰν καὶ ἐναντίον τοῦ βιβλίου τῆς Μ. Ρεπούση. Ἐκτιμῶ τὴν ἑλληνοπρεπῆ παιδεία του, ἀλλὰ ὅπως θὰ ἔλεγαν οἱ Ἀρχαῖοι «Φίλος Πλάτων (ἐν προκειμένῳ: Κώστας), φιλτάτη ἡ ἀλήθεια». Ἡ Ἑλληνικὴ καὶ Ὀρθόδοξη Γραμματεία, τὴν ὁποία γνωρίζει, δίνει ἀποστομωτικὲς ἀπαντήσεις γιὰ τὸ θέμα ποὺ ἄνοιξε ὁ Ὑφυπουργὸς Παιδείας. Ἐπιλέγω ἐνδεικτικά.

Ὁ Ζουράρις διαβάζει πολὺ τὰ Ἀρχαῖα κλασσικὰ κείμενα. Τοῦ θυμίζω τὸν ὅρκο τῶν Ἀθηναίων Ἐφήβων, στὸν ὁποῖο περιλαμβάνεται ἡ φράση «Τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω (ἢ ἐλάσσω) παραδώσω»!  Ἀπὸ τὸν λόγο Λυκούργου κατὰ Λεωκράτους (κεφ. 77) ἀντιγράφω σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση Σαράντου Καργάκου: «Δὲν θὰ ντροπιάσω τὰ ὅπλα τὰ ἱερὰ οὔτε θὰ ἐγκαταλείψω τὸν συμμαχητή μου, μὲ ὁποιονδήποτε κι ἂν ταχθῶ στὴ γραμμή. Θὰ ἀμυνθῶ καὶ γιὰ τὰ ἱερὰ καὶ γιὰ τὰ ὅσια καὶ μόνος καὶ μαζὶ μὲ πολλοὺς καὶ τὴν πατρίδα δὲν θὰ παραδώσω μικρότερη, ἀλλὰ μεγαλύτερη καὶ ἰσχυρότερη ἀπ’ ὅση τὴν παρέλαβα». Μεγαλύτερη καὶ ὄχι μικρότερη ὀφείλουμε νὰ παραδώσουμε τὴν πατρίδα, φίλε Κώστα Ζουράρι, ἂν θέλουμε νὰ τιμήσουμε τοὺς Ἀρχαίους, τοὺς ὁποίους θαυμάζεις.

Ὁ Ζουράρις μελετᾶ τὴ Βυζαντινὴ Ἱστορία καὶ σέβεται τὴν Ὀρθοδοξία. Καλὸ εἶναι νὰ θυμηθεῖ τὴν ἀπάντηση τοῦ Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος τῆς Νικαίας καὶ Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας Ἰωάννου Βατάτζη, ὁ ὁποῖος τὸ 1237 ἔγραφε πρὸς τὸν Πάπα Γρηγόριο Θ΄ τὰ ἑξῆς: «Οὐδέποτε παυσόμεθα μαχόμενοι καὶ πολεμοῦντες τοῖς κατάγουσι τὴν Κωνσταντινούπολιν», δηλαδὴ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ σταματήσουμε νὰ πολεμοῦμε ἐναντίον αὐτῶν ποὺ κατέχουν τὴν Κωνσταντινούπολη, ἡ ὁποία εἶχε καταληφθεῖ ἀπὸ τοὺς Φράγκους ἡγεμόνες τῆς Δ΄ Σταυροφορίας. Ὄχι ἁπλῶς δὲν ἀδιαφοροῦσε γιὰ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα ὁ Βατάτζης, ἀλλὰ ζητοῦσε νὰ ἐλευθερώσει ὑπόδουλα ἑλληνικὰ ἐδάφη.

Ὁ Ζουράρις στὴν πρώτη ὁμιλία του στὴν Βουλὴ χρησιμοποίησε στίχους τοῦ Σεφέρη. Ἀπὸ τὸν Νομπελίστα ποιητή μας θὰ ἔπρεπε νὰ ἐμπνευσθεῖ, γιὰ νὰ δώσει τὴν πρέπουσα ἀπάντηση στὴν ἀλαζονεία τῶν Τούρκων. Παραθέτω στίχους ἀπὸ τὴ «Σαλαμίνα τῆς Κύπρος»: «Ναί, ὅμως ὁ μαντατοφόρος τρέχει κι ὅσο μακρὺς κι ἂν εἶναι ὁ δρόμος του, θὰ φέρει σ’ αὐτοὺς ποὺ γύρευαν ν’ ἁλυσοδέσουν τὸν Ἑλλήσποντο τὸ φοβερὸ μήνυμα τῆς Σαλαμίνας. Φωνὴ Κυρίου ἐπὶ τῶν ὑδάτων. Νῆσος τις ἐστι». (1)

Νῆσοι ἑλληνικαὶ εἰσίν, Κώστα Ζουράρι, αὐτὲς ποὺ ζητᾶ ὁ Ἐρντογὰν καὶ θὰ τὶς προστατεύσουμε. Καὶ τὴ γλώσσα καὶ τὰ νησιὰ θὰ κρατήσουμε!

Κ.Χ. 14.12.2016

(1) Ὁ Γιῶργος Σεφέρης βρέθηκε τὸ 1953 στὴ Σαλαμίνα τῆς Κύπρου καὶ θυμήθηκε τὴ Σαλαμίνα τῆς Ἀττικῆς καὶ τὴ ναυμαχία, στὴν ὁποία κατατροπώθηκε ὁ στόλος τοῦ Ξέρξη. Ἡ γενική «τῆς Κύπρος» εἶναι ἐπιλογὴ τοῦ Σεφέρη καὶ ὄχι τυπογραφικὸ λάθος.

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική Βιβλιογραφία,

 International Hellenic Association 

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Του Στέλιου Παπαντωνίου

=====

Θα γεμίσουν, λέει, ένα λεωφορείο

Θα πάνε στο χωριό τους

Θα κατέβουν στην πλατεία

Εκεί που κατέβαινε ο πατέρας

Με την τσάντα και το καπακλί

Θα στηθούν ο καθένας μπροστά στο σπίτι τους

Άλλοι τώρα κατοικούν μέσα

Θα πουν δυο τρεις κουβέντες στα παιδιά

Στα εγγόνια

Και θα καταπιούν το Φαρμάκι

Όπως οι γάτες τ’άι Νικόλα του Σεφέρη.

ΠΗΓΗ:

wwwsteliospapantoniou.blogspot.com

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟ

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟ

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

=====

Ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας για την αναθεώρηση του Συντάγματος, δήλωσε ότι πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικώς ο ουδετερόθρησκος χαρακτήρας του κράτους. Πιστεύω ότι αν γίνει αυτό, θα πρόκειται για μία τεράστια προσβολή σε όσους κατά καιρούς αγωνίσθηκαν για την απελευθέρωση, ίδρυση και επιβίωση της νεωτέρας Ελλάδος. Οι αγωνιστές της ελληνικής ελευθερίας ήσαν συνειδητοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί και όχι ουδετερόθρησκοι.

Το 1821 οδήγησε στην ίδρυση κράτους διότι «πρώτα είπαμε υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος», όπως σαφώς τονίζει στους μαθητές της Αθήνας ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Η επίκληση της Αγίας Τριάδος τίθεται στο Προοίμιο των πρώτων Συνταγμάτων του Αγώνος από τις Εθνικές Συνελεύσεις, οι οποίες συνόψιζαν και αποκρυστάλλωναν το φρόνημα των αγωνιζομένων Ορθοδόξων Χριστιανών κατά των αλλοθρήσκων Τούρκων.

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευσις διακηρύσσει το 1827 ότι: «Ως Χριστιανοί ούτε ήτο ούτε είναι δυνατόν να πειθαρχήσωμεν δεσποζόμενοι από τους θρησκομανείς Μωαμεθανούς, οι οποίοι κατεξέσχιζον και κατεπάτουν τας ιεράς εικόνας, κατεδάφιζον τους ιερούς ναούς…. Πολεμούμεν προς τους εχθρούς του Κυρίου μας»!

Ο πρώτος Κυβερνήτης του κράτους αυτού δεν ήταν ουδετερόθρησκος. Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε πάντα μαζί του την εικόνα της Παναγίας Πλατυτέρας και μερίμνησε για την ελληνορθόδοξη παιδεία και την κατάρτιση του Ορθοδόξου Κλήρου.

Στον Μακεδονικό Αγώνα του 1903-1908 ο Εθνομάρτυρας Παύλος Μελάς δηλώνει ευθαρσώς τη Χριστιανική του πίστη και ευλάβεια. Και οι εντόπιοι Μακεδόνες αγωνιστές καθοδηγούνται από το παράδειγμα και τη μαχητικότητα Ορθοδόξων Επισκόπων, ηγουμένων και ιερέων.

Στους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 οι στρατιώτες μας παίρνουν θάρρος από τους στρατιωτικούς ιερείς. Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912 υπογράφεται την ημέρα του Πολιούχου της Αγίου Δημητρίου.

Το 1940-41 η Υπέρμαχος Στρατηγός ενδυνάμωνε τον Ελληνισμό. Ο Γιώργος Σεφέρης διηγείται ότι τον Απρίλιο του 1941, όταν οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα, ο λαός των Αθηνών διαδήλωνε ψάλλοντας το κοντάκιο «Τη Υπερμάχω».

Σεβόμαστε κάθε άνθρωπο και κάθε θρησκεία, αλλά αυτό το κράτος δεν μπορεί να είναι ουδετερόθρησκο.

ΠΗΓΗ:

Κυριακάτικη Δημoκρατία

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ

=====

Δέν πάει πολύς καιρός ἀπό τότε πού κάποιοι ἐξήγγειλαν στό τόπο μας, πώς «ἡ ἐλπίδα ἔρχεται». Μά τούτη ἡ ἐλπίδα πού ἦρθε, δέν εἶχε τά χαρακτηριστικά της ἐλπίδας πού οἱ Ἕλληνες γνώριζαν καλά. Ἦταν μία ἄλλη ἐλπίδα πού γεννιόταν σέ ἕνα συγκεκριμένο ἰδεολογικό πλαίσιο, τό ὁποῖο ποτέ δέν θέλησε νά κρύψει τήν μεταχριστιανική του ταυτότητα. 

Δώσανε μία μάχη, οἱ ἄνθρωποι πού ἔφεραν τήν «ἐλπίδα». Ὑποστήριξαν ὅτι ἡ μάχη αὐτή ἦταν γιά τήν ἀξιοπρέπεια καί γιά τό δίκαιο. Μά τοῦτος ὁ ἀγώνας δέν ἐμοίαζε μέ αὐτούς πού ξέραμε ἐδῶ καί χιλιάδες χρόνια σέ τοῦτο τόν τόπο. Ὁ ποιητής διορατικά ἐξηγοῦσε τό γιατί, πολλούς χρόνους πρίν:

«Γιά μᾶς ἦταν ἄλλο πράγμα ὁ πόλεμος

γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου

καθισμένη στά γόνατα τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ,

πού εἶχε στά μάτια ψηφιδωτόν τόν καημό τῆς Ρωμιοσύνης,

ἐκείνου τοῦ πελάγου τόν καημό

σάν ἧβρε τό ζύγιασμα τῆς καλοσύνης».

Γιῶργος Σεφέρης

Οἱ μάχες τῶν Ἑλλήνων μέχρι σήμερα ἦταν γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μάχη γιά τήν πίστη ἦταν γιά τούς Ἕλληνες πάντα ἀγώνισμα ἐσωτερικό, δηλαδή πνευματικό, ἀλλά παράλληλα καί κοινωνικό. Οἱ προπάτορές μας στούς χρόνους πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ, ἀναζητοῦσαν νά δώσουν ἀπαντήσεις γιά τό Θεό καί τόν κόσμο, γιά τόν ἄνθρωπο καί τή κοινωνία. Προσπάθησαν νά συγκροτήσουν κοινότητες πού θά στηρίζονταν στή δικαιοσύνη καί ὄχι μοναχά στήν ἀνάγκη, στήν ἀλήθεια καί ὄχι μόνο στήν οἰκονομία. Ὁ ἀγώνας τους αὐτός ἀποτυπώθηκε στή φιλοσοφία καί τίς τέχνες. Ὁ Ὅμηρος, ὁ Ἠράκλειτος, ὁ Φειδίας, ὁ Πλάτωνας, ὁ Ἀριστοτέλης καί τόσοι ἄλλοι ἀπό τούς προπάτορές μας, δέν σταμάτησαν νά ἀναζητοῦν τήν ἀλήθεια, μέ ἕνα τρόπο πανανθρώπινο καί οἰκουμενικό. Οἱ δικές τους ἀγωνίες, οἱ δικές τους σκέψεις, τά δικά τους ἀδιέξοδα ἦταν ἐκεῖνα πού ὁδήγησαν τούς Ἕλληνες στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. 

Σέ τοῦτες τίς μάχες τῶν Πατέρων μας ἡ Παναγία μας, ἡ ταπεινή αὐτή κόρη, προβάλει ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγός. Κρατᾶ στά γόνατά της τόν καημό μας, τόν κάθε καημό μας, καί τόν μεταμορφώνει μέ τό ζύγιασμα τῆς καλοσύνης, ὄχι σέ στείρα διεκδίκηση, ὄχι σέ φτηνό σύνθημα, ἀλλά σέ τεχνούργημα ψηφιδωτό, ἔργο σύνθεσης καί ἁρμονίας, ἔργο ἀπαντοχῆς καί ἐλπίδας, πώς μέσα ἀπό τίς δοκιμασίες καί τά παθήματά μας οἰκονομεῖται κάτι σπουδαῖο καί ὄμορφο γιά ἐμᾶς. Γι’ αὐτό εἶναι ἡ ἐγγυήτρια τῶν δικῶν μᾶς ἀγώνων, γιά τήν ψυχή καί γιά τήν κοινωνία.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Στις 24 Ιανουαρίου γιορτάζουμε παραδοσιακά τον Αγιο Νεόφυτο τον Εγκλειστο, που έζησε ασκητικά για 60 ολόκληρα χρόνια κλεισμένος σε μια σπηλιά, που την ονόμασε Εγκλείστρα, κοντά στην πόλη της Πάφου κατά το δεύτερο μισό του 12ου, αρχές του 13ου αιώνα. Για την ακρίβεια στις 24 Ιανουαρίου θυμόμαστε τη θαυμαστή του διάσωση, όταν τεράστια πέτρα, που έπεσε από τον γκρεμό της Εγκλείστρας, τον κτύπησε κι ενώ κανονικά έπρεπε να τον σκοτώσει τον τραυμάτισε μόνο στην άκρη του μικρού του δακτύλου. Κι αυτό έγινε όταν ο Οσιος κάλεσε αστραπιαία σε βοήθεια τη Θεοτόκο. Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 12 Απριλίου, μέρα της κοιμήσεώς του. 

Ο Αγιος έγραψε 16 βιβλία και άλλα μικρά συγγράμματα, στα οποία φαίνεται η άνωθεν σοφία με την οποία ήταν προικισμένος. Ο Αγιος, όπως ήταν φυσικό, δεν κάνει εκπτώσεις στους αιρετικούς και δεν διστάζει να πει τα πράγματα με τα όνομα τους. Στο βιβλίο του «Βίβλος των Κατηχήσεων» (ΙΕ΄ 20-25) αναφέρει ότι ο Σατανάς έσπειρε "ζιζάνια ποικίλων αιρέσεων». Επαινεί από καρδιάς τους αγίους πατέρες της Α΄Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι, σαν καλοί ποιμένες, εμείωσαν το σκότος της ασέβειας, ξερίζωσαν σαν γεωργοί τ’ αγκάθια της βλασφημίας, απόκρουσαν τα κύματα των αιρέσεων, αφόρισαν κι έδιωξαν τους λύκους από τα πρόβατα. 

Είναι σαφές ότι ο Αγιος δεν χαϊδεύει τους αιρετικούς. Σκότος η αίρεση, αγκάθια βλαφημίας τα δόγματά της, λύκοι οι αιρετικοί. Δεν λέγει «βλέπομεν και κάνομεν πως δεν βλέπομεν» για να καλύψει, για αλλότριους σκοπούς, τους σύγχρονους παραβάτες των κανόνων της Εκκλησίας. 

Στο σύντομο έργο του «Περί των κατά την χώραν Κύπρον σκαιών» (που το σχολίασε κι ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, στο ποίημά του «Νεόφυτος ο Εγκλειστος μιλά») σχολιάζει την σταυροφορία κατά την οποία ο «Αλαμάνιος» βασιλιάς (δηλαδή της Γερμανίας) και «ο Εγκλινίας» (δηλαδή ο Ριχάρδος της Αγγλίας) κι άλλοι ηγεμόνες της Δύσεως απέτυχαν να πάρουν την Ιερουσαλήμ από τους Μωαμεθανούς. «Ουδέ ευδόκησεν η Θεία Πρόνοια κύνας εξεώσαι και λύκους αντεισάξαι». Κοντός Ψαλμός αλληλούια. Χωρίς πολλές κουβέντες ξεκαθαρίζει λακωνικά κι ευσύνοπτα ο Εγκλειστος Αγιος ποιοί είναι αυτοί που συμμετέχουν στις εχθροπραξίες για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ. Από τη μια είναι οι οπαδοί του Μωάμεθ, οι οποίοι χαρακτηρίζονται «κύνες». 

Δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε αβρααμικές θρησκείες που λατρεύουν δήθεν το ίδιο Θεό, το Θεό του Αβραάμ. Ούτε φυσικα μνεία του «ιερού» Κορανίου, όπως εκφράζονται σήμερα οι οικουμενιστές επίσκοποι. Ολο το σινάφι των Παπικών σταυροφόρων της Δύσεως, Γερμανοί, Αγγλοι και άλλοι χαρακτηρίζονται από τον Αγιο, όχι «αδελφή Εκκλησία της πρεσβυτέρας Ρώμης» με ότι αυτό συνεπάγεται, αλλά λύκοι. Γνωρίζετε πολύ καλά ποιους αποκαλεί «λύκους» το Ιερό Ευαγγέλιο: τους αιρετικούς. Οσοι με κόλπα διάφορα προσπαθούν να απαλλάξουν τους αιρετικούς από το χαρακτηρισμό αυτό θα βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους τους Αγίους της Εκκλησίας. Κι ο Εγκλειστος Νεόφυτος, ο περιώνυμος ασκητής της Πάφου, δεν αποτελεί εξαίρεση. Καλό και χρήσιμο είναι ότι εξεδόθησαν τα έργα του. Αλλά πιο σημαντικό είναι να  συλλαμβάνουμε το φρόνημά του, που είναι το φρόνημα της Εκκλησίας.

Η ΑΡΤΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Η ΑΡΤΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

(Σχολιασμός της περιβόητης συνέντευξης του Νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη)*

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους

=====

Στο μακροσκελές κείμενό του ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, που τιτλοφορείται με τον μονολεκτικό τίτλο «Τα κορίτσια» (Από το βιβλίο του “Ανοιχτά χαρτιά’’), διερωτάται «Αλλά τότε γιατί γράφουμε; Γιατί κάνουμε ποίηση; Ρωτάω με τον ίδιο τον τρόπο που θα ρωτούσα: γιατί κάνουμε έρωτα; Στα μάγουλα ενός κοριτσιού, όπως και στους στίχους ενός ποιήματος, από τον αποστολέα  έως τον αποδέκτη δεν μεσολαβεί τίποτε». Τα λόγια αυτά του Νομπελίστα ποιητή προξενούν λύπη, όχι μόνο για γεγονός ότι τίποτα δεν έχουν να δώσουν, αλλά νοήματα αλλόκοτα σηματοδοτούν. 

Σε συνέντευξή επίσης του Νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, από σχετικό αφιέρωμα στην Εφημερίδα “Τα Νέα’’ 14/5/2011 και σε ερώτηση του δημοσιογράφου «που οφείλεται η οργή, που διαπνέει τα τελευταία πεζά του» ο ποιητής απάντησε «Στο πνευματικό κλίμα της εποχής μας με ενοχλεί η απομάκρυνση από τις αισθήσεις. Δυστυχώς η σύγχρονη ποίηση υποδουλώθηκε σε κομπλεξικές καταστάσεις και επηρεάστηκε από τις ενοχές, που μας φόρτωσαν τα δόγματα (χριστιανισμοί, ιδεαλισμοί…). Το έργο μου για να πραγματοποιηθεί, απαιτούσε μια ζωή ερωτικά ελεύθερη. 

Ημουν πάντοτε “δοσμένος εις τες ηδονές που λέει και Καβάφης". Ολη μου τη ζωή είχα σχέσεις με νέα κορίτσια. Σ’ αυτά πέραν των σεξουαλικών, που με τραβούσαν, βρήκα μεγάλη κατανόηση. Οφείλω σε τέτοιες σχέσεις πάρα πολλά έργα μου. Καλός ο γάμος, αλλά για τους άλλους· όχι για μένα! Ακολούθησα την ιδιωτική μου οδό, ζώντας χωρίς φραγμούς. Αυθεντικά! Ομως δεν το καταλαμβαίνουν αυτό σήμερα. Δεν καταλαμβαίνουν την αγιότητα των αισθήσεων!» (Από σχετικό αφιέρωμα στην Εφημερίδα “Τα Νέα’’ 14/5/2011). Ας ενθυμηθούμε τα λόγια του Αμερικανού ποιητή Ezra Pound (1885-1972) «Η μεγάλη λογοτεχνία είναι απλά γλώσσα φορτισμένη με νόημα στον ύψιστο βαθμό».

Σε μακροσκελές επίσης κείμενό του ο Οδυσσέας Ελύτης, που τιτλοφορείται με τον μονολεκτικό τίτλο «Τα κορίτσια» (Από το βιβλίο του “Ανοιχτά χαρτιά”), αναφέρει «Ο άνθρωπος για την Ποίηση (το κεφαλαίο έχει τεθεί από τον συγγραφέα) δεν είναι ο εθνικός ή ο χριστιανός, ο αιρετικός ή ο ορθόδοξος, ο κομμουνιστής ή ο φασίστας – για να απαριθμήσω ελάχιστους από αυτούς που αλληλοφαγωθήκανε (δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία) δήθεν από την Ανάγκη (το κεφαλαίο έχει τεθεί από τον συγγραφέα)…  ». Ο ποιητής με τα λόγια του τούτα υποδεικνύει σαφώς  τη «φαινομενική αντικειμενική αυθάδεια» του.

Η αρτιότητα της ποιητικής μορφής, δεν εξαρτάται από το κάλλος των χρησιμοποιουμένων λέξεων, το οποίο προσδίδει μια επιπόλαια και επιφανειακή «ωραιότητα». Είναι επικίνδυνο μια λογοτεχνική φυσιογνωμία να κρίνεται με βάση τις βραβεύσεις, γιατί με αυτό τον τρόπο δολωματοποιούνται και τα έργα του, που διακρίνονται για την «ποιητική αυθάδειά» τους. Και επειδή τα “γραπτά μένουν” (scripta manent), οι αδιάκριτες διαδοχικές εκδόσεις όλων όσων έγραψε, καθίστανται επικίνδυνες, εκεί όπου το αλλότριο ήθος ενυπάρχει στον ποιητικό του λόγο. Το λογοτεχνικό κάλλος μαζί με το φιλόκαλο ήθος, συγκαθορίζουν το κάλλος του ποιητικού κειμένου. Είναι απαραίτητη λοιπόν προυπόθεση στην αρχιτεκτόνηση ενός ποιήματος, να ενυπάρχει το ήθος. Η λεκτική ευρηματικότητα, όταν ως καθοριστικό υφολογικό μέσο, ουδόλως καταργεί τις αισθητικές ασχήμιες, ενός λογοτεχνικού κείμενου, καταντά «λεκτική αυθάδεια.»

Σίγουρα ο λόγος του Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα Thornton Wilder (1897-1975) «Η λογοτεχνία είναι ενορχηστρωμένη λογοκλοπή», δεν ισχύει, όπως και του Νομπελίστα ποιητή Τ. Σ. Ελιοτ (1888-19655) «Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν», όμως να αποκλείσομε ότι τούτο αρκετές φορές συμβαίνει σε αρκετούς ποιητές, δεν θα είμαστε ακριβείς. Ούτε από τη συνθετική μορφολογία της γλώσσας, ούτε από την γλωσσική ποικιλία, μπορεί κάποιος να αξιολογήσει ένα λογοτεχνικό κείμενο. Ολα τούτα χωρίς την ποιότητα του περιεχομένου, καθιστούν τον ποιητικό λόγο, μια κατάφορτη νοηματική δυσαρμονία, η οποία αναιρεί το κάλλος του λεξιλογικού πλούτου.

Ο Νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ταύτισε την ποίηση με την ανθρώπινη ανάσα. Θα ήταν ακριβής όμως εάν ταύτιζε την ποίηση, με την φιλόκαλη έγνοια, που καθορίζει το μεγαλείο του ποιητικού λόγου. 

Ο Προηγούμενος της Μονής Ιβήρων Αρχιμανδρίτης Βασίλειος (Γοντικάκης), σε ομιλία του σε φοιτητές στη Γαλλική πόλη Ντιζόν (Dijion), με θέμα «Η υπέρβαση του θανάτου στη μοναχική ζωή», ανέφερε το εξής «Οταν γράφεις για να γράφεις φτιάχνεις τον τάφο σου. Οταν κτίζεις για να κτίζεις πλέκεις τα σάβανά σου. Οταν ζεις, αναπνέεις ζητώντας το έλεος του Θεού, γύρω σου υφαίνεται καταστολή αφθαρσίας. Το αν γράφεις ή αν κτίζεις, είναι πολύ δευτερεύον». Ο σχολιασμός πιστεύω είναι περιττός, γιατί ξεκάθαρα σημαίνεται το δευτερεύον του αυτοσκοπού του «γραψίματος». Οσον αφορά το «μεγαλειώδες» ενός Νόμπελ, ας αφήσομε τον  Νομπελίστα Τ. Σ. Έλιοτ (1888-19655) να επεξηγήσει ότι «Το βραβείο Νόμπελ είναι για κάποιον το εισιτήριο για την κηδεία του».

Σκοπός του κειμένου φυσικά δεν ήταν για να μειωθεί το αναμφισβήτητο ποιητικό ταλέντο του Νομπελίστα ποιητή, αλλά να καταδειχθεί η «αλλόκοτη έμπνευσή» του, από την οποία αφορμούνται αρκετά έργα του.

Θεωρώ σκόπιμο αντί άλλου επιλογικά να αναφέρω το στίχο του ποιητή Γ. Βερίτη, «κι ήταν φώτα, χίλια φώτα, μα δεν ήτανε το Φως».

*(Από σχετικό αφιέρωμα στην Εφημερίδα “Τα Νέα” 14/5/2011)