ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΘΟΣ ΟΡΟΣ; ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ή ΑΘΗΝΑΓΟΡΙΣΜΟΣ;

 ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΘΟΣ ΟΡΟΣ; ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ή ΑΘΗΝΑΓΟΡΙΣΜΟΣ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο σεβαστός π. Βασίλειος Βολουδάκης, σε βίντεο που ανάρτησε στο διαδίκτυο, ισχυρίστηκε ότι δεν πρέπει να μιλούμε για Οικουμενισμό, αλλά για Αθηναγορισμό, διότι οι αιρέσεις ονομάζονται  σύμφωνα με το όνομα του αιρεσιάρχη που τις διατύπωσε.

1.) Ερώτηση πρώτη στον σεβαστό Πρωτοπρεσβύτερο των Εξαρχείων:

Ποιος είναι ο πιο περιεκτικός 

όρος; ο Οικουμενισμός ή 

ο Αθηναγορισμός;

Προφανώς ο πρώτος.

Ο Οικουμενισμός έκανε την εμφάνισή του πολύ πριν εκλεγεί Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Αθηναγόρας.

Αν υιοθετήσουμε τον όρο Αθηναγορισμό, αντί του όρου Οικουμενισμός, σημαίνει ότι εξοβελίζονται αυθαίρετα από τα οικουμενιστικά αίσχη, οι Οικουμενιστικές Εγκύκλιοι του Οικουμενικού 

Θρόνου του 1902 και του 1903, 

καθώς επίσης η διαβόητη Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Θρόνου του 1920, που διαδραμάτισε ουσιαστικό 

ρόλο στην περαιτέρω 

προώθηση 

του Οικουμενισμού.

Θα άφηνε, επίσης, στο απυρόβλητο η υιοθέτηση του όρου Αθηναγορισμός τον αρχιοικουμενιστή Μελέτιο Μεταξάκη και το οικουμενιστικό και νεωτεριστικό Συνέδριο της 

ανομίας του 1924.!!!

Επομένως βάσει ποιάς λογικής και ποιάς ιστορικής αλήθειας και ποιάς θεολογικής αποτίμησης θα αμνηστεύαμε τους προ του Αθηναγόρου Οικουμενιστές για να υιοθετήσουμε ένα αδόκιμο και ουχί αρκούντως περιεκτικό όρο;

2.) Ερχόμαστε στο δεύτερο 

ερώτημα προς τον σεβαστό 

π. Βασίλειο:

Ισχυρίζεστε, σεπτέ Γέροντα, ότι οι αιρέσεις παίρνουν τον όνομά τους ανάλογα με το όνομα του αιρεσιάρχη που τις προώθησε;

Όντως αυτό συνέβηκε ΜΟΝΟ δύο φορές! Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Αρειανισμό εξαιτίας του αιρεσιάρχη Αρείου.

Το ίδιο και η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Νεστοριασμό εξαιτίας του αιρεσιάρχη Νεστορίου.

Στην Ε΄Οικουμενική Σύνοδο καταδικάστηκε ο Ωριγενισμός, αλλά η Σύνοδος αυτή ασχολήθηκε κυρίως με τον Μονοφυσιτισμό.

Τι γίνεται, όμως, με τις υπόλοιπες Οικουμενικές Συνόδους;

Η Β΄Οικουμενική Σύνοδος δεν ονομάστηκε Μακεδονισμός αν και εισηγητής της ήταν ο Μακεδόνιος. Καταδικάστηκε η Πνευματομαχία.

Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος αναφέρεται στον  Μονοφυσιτισμό.

Το ίδιο συνέβηκε με τις Οικουμενικές Συνόδους Ε΄και Στ΄: Ασχολήθηκαν με τον Μονοφυσιτισμό και τον Μονοενεργητισμό 

αντίστοιχα.

Το ίδιο έγινε με την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο όταν καταδικάστηκε η Εικονομαχία και όχι ο Ισαυρισμός ή οι όποιοι όλοι προωθούσαν την αίρεση.

Επομένως;

Το επιχείρημα του σεβαστού 

πατρός ότι οι αιρέσεις ονομάζονται πάντοτε από τους αιρετικούς που τις διατύπωσαν αποδεικνύεται έωλο και κατακρημνίζεται από το βάθρο του παταγωδώς.

3.) Και ερχόμαστε στο τρίτο ερώτημα που αφορά τον λόγο για τον οποίο ο σεβαστός π. Βασίλειος διατύπωσε τόσο έωλες θεολογικές απόψεις.

Έχω εξηγήσει πολλές φορές ότι το θεολογικό εκτόπισμα του π. Βασίλειου είναι πολύ μικρό. Μόλις και μετά βίας μπορεί να θεωρηθεί ως μέτριος θεολόγος.

Υπάρχει, όμως, στην προκειμένη περίπτωση ένας άλλος λόγος που τον οδήγησε 

να διατυπώσει τόσο άστοχες 

θεολογικές θέσεις.

Με την αλεπουδιά του Αθηναγορισμού προσπάθησε να πει: 

Ο Αθηναγορισμός έφτασε στο απόγειο της δόξας του όταν ζούσε ο Αθηναγόρας. 

Έκτοτε δεν έγινε -κατά την άποψη του σεβαστού πατρός-, εξ απόψεως Οικουμενισμού, κάτι χειρότερο. 

Άρα δεν χρειάζεται να πολυασχολούμαστε με τον 

Οικουμενισμό και να διερευνούμε δραστικά μέτρα για να αντιμετωπιστεί.!!! 

Ας ασχοληθούμε καλύτερα με άλλα επείγοντα σύγχρονα προβλήματα.

Πονηρός ο Βλάχος! Αν και, όπως είδαμε, θεολογικά και ιστορικά ανεπαρκής ή μάλλον δόλιος.!

ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ! ΓΑΜΠΡΟΣ ΜΕ ΡΑΣΑ!

ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ! ΓΑΜΠΡΟΣ ΜΕ ΡΑΣΑ!

Της κ. Ελένης Παπασταματάκη
αρθρογραφεί για katanixi.gr

=====

Η ανατρεπτική απόφαση του Πατριάρχη

Έχει βαλθεί ο Οικουμενικός Πατριάρχης να μην αφήσει τίποτα όρθιο μέσα στην Εκκλησία του Χριστού μας και για όσο καιρό του έχει απομείνει απεργάζεται τρόπους, ώστε να ανατρέψει και να απορρίψει τα παραδεδομένα, να αποδομήσει και να διασπάσει τη συνοχή της πίστης μας, της Αγίας Ορθοδοξίας μας.

Κάθε του απόφαση αποτελεί και μία επιπλέον βλάσφημη καινοτομία, μία ακόμα καταπάτηση της Αγιοπατερικής μας Παράδοσης, με την πιο πρόσφατη ανατρεπτική και αντικανονική του απόφαση να επιτρέψει, αν είναι δυνατόν! το δεύτερο γάμο ιερέων!

Οι ομοϊδεάτες του Βαρθολομαίου, την αποκαλούν Ιστορική αυτή του την απόφαση αλλά και σταθμό για την εκκλησιαστική ζωή των κληρικών, καθώς εκπληρώνεται ένα αίτημα δεκαετιών των εν χηρεία ή των διαζευγμένων κληρικών, όπως λένε.

Πιο συγκεκριμένα η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, έλαβε τη σχετική απόφαση, μετά από νομικές και εκκλησιολογικές εισηγήσεις, με την οποία επιτρέπει πλέον το δεύτερο γάμο των κληρικών της δικαιοδοσίας της. Για τον Ελλαδικό χώρο η απόφαση αυτή έχει ισχύ για τους κληρικούς της Κρήτης και της Δωδεκανήσου και για την μεν περίπτωση της χηρείας, η διαδικασία είναι απλή, για τη δε περίπτωση διαζευγμένου ιερέα τίθεται μία προϋπόθεση, ότι το διαζύγιο θα πρέπει να έχει εκδοθεί χωρίς υπαιτιότητα του ιερέα.

Ενάντια στους κανόνες της Εκκλησίας μας η απόφαση αυτή

Κανένας Πατριάρχης δεν τόλμησε να το αγγίξει αυτό το θέμα παρεκτός του μασόνου Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη, στο Πανορθόδοξο Συνέδριο, όπως μας πληροφορεί και μας αναλύει περί του θέματος ο σεβαστός Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης στην σχετική ομιλία του. Από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, η Αγία μας Εκκλησία τοποθετήθηκε περί του θέματος και απαγόρευσε μέσω των Κανόνων της τον δεύτερο γάμο κληρικών για οποιοδήποτε λόγο. Και μέχρι τον 20ο αιώνα ο κλήρος ακολουθούσε τους θεόπνευστους Κανόνες των Συνόδων.

Και αν ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή απευθυνόμενος σε λαϊκούς λέγει «Λέγω δε τοις αγάμοις και ταις χήρες, καλόν αυτοίς εστίν εάν μείνωσιν ως καγώ…» και «Δέδεσαι γυναικί; Μη ζητεί λύσιν. Λέλυσαι από γυναικός; Μη ζήτει γυναίκα» (Α΄Κορινθ. Κεφ. 7,8 και 7,27), πόσο μάλλον αυτά ισχύουν για ιερείς!

Πως γίνεται παπάς να ψάχνει νύφη;

Και αναρωτιόμαστε εμείς οι πιστοί, πως αυτός ο παπάς ο ξαναπαντρεμένος θα δώσει αύριο μεθαύριο κουράγιο στη χήρα και στα ορφανά που θα πλησιάσουν στο πετραχήλι του ζητώντας βοήθεια; Ή στον άντρα που τον άφησε η γυναίκα του και έφυγε…Όλα θα τα συμπαρασύρει αυτή η εκτροπή, βήμα βήμα προς την απώλεια…

Γιατί έτσι δουλεύει ο διάβολος μεθοδικά και υπομονετικά και παίρνει δικαιώματα.

ΤΟΥ Π. ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ,ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

======

Σε δήλωσή του, που διαρκεί μόλις 2.37 λεπτά, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος διατύπωσε περισσότερες από είκοσι αιρέσεις και συνόψισε, με μοναδική -ομολογουμένως- μαεστρία, όλα τα οικουμενιστικά έκτροπα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από την μαύρη μέρα που ανεδείχθη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο συγκρητιστής Ιωακείμ, ο επικληθείς ο Πάνυ.

Όντως ο Πάνυ!

Ο Πάνυ ως προς την οικουμενιστική και συγκρητιστική ασέβεια.!!!

Ο Παναγιώτατος έκανε ειδική μνεία για τους Πατριάρχες Ιωακείμ τον επικληθέντα Πάνυ και τον Αθηναγόρα τον αποκληθέντα, από τον Αμερικής Ιάκωβο (Κουκούζη), ως “Μεγάλος Αθηναγόρας”.

Όντως μεγάλος -παμμέγιστος- Αποστάτης της πίστης μας ο Αθηναγόρας.!!!

Όλως παραδόξως, ο Παναγιώτατος άφησε εκτός μνείας τους Μεταξάκη και Δημήτριο ως Πατριάρχες που προώθησαν τον Οικουμενισμό.

Δεν παρέλειψε φυσικά να ισχυριστεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ότι εργάζεται για την πανορθόδοξη ενότητα.!!! 

Γιατί μπήκατε στον κόπο, Παναγιώτατε, να αναφερθείτε στο θέμα; 

Όλοι ομοθυμαδόν αναγνωρίζουμε ότι οι πρωτοβουλίες σας για προώθηση της πανορθόδοξης ενότητας σε Ανατολή και Δύση, σε Νότο και Βοριά έχουν γίνει αισθητές, όπως γίνεται αισθητός σεισμός των 9 ρίχτερ, και έχουν προκαλέσει κατακλυσμιαίο τσουνάμι που συνιστά θανάσιμη απειλή για την ενότητα της Ορθοδοξίας.!!!

Το κερασάκι στην τούρτα των δηλώσεων του Παναγιώτατου -φυσικά- αφορά την διαβόητη Σύνοδο της Κολυμπαρίου, όπου οι Οικουμενιστές κατόρθωσαν να αναγνωρίσουν συνοδικά όλες τις παραφυάδες των αιρέσεων ως Εκκλησίες.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης μετέβη στην Γενεύη, όπου και η έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, για να γιορτάσει τα εβδομήντα χρόνια της ιδρύσεως του ΠΣΕ, του οποίου το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου είναι δυστυχώς ιδρυτικά μέλη και στο οποίο σταδιακά προσχώρησαν όλες οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. 

Σήμερα -προς τιμή τους- μόνον οι παραδοσιακές Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας δεν συμμετέχουν στον παναιρετικό ΠΣΕ.

Ούτε ο κίνδυνος από τον θανατηφόρο κορωνοιό, ούτε τα 80 του χρόνια, ούτε η επάρατη νόσος που τον ταλαιπωρεί από χρόνια, εμπόδισαν τον Παναγιώτατο να παραστεί στην οικουμενιστική φιέστα του ΠΣΕ στην Γενεύη.

Προσευχόμαστε διακαώς προς τον Κύριο, Παναγιώτατε, να σας φωτίσει να αποστείτε, από την πορεία του Οικουμενιστικού ολέθρου που βαδίζετε διά βίου, με αποφευκτέα συνέπεια και με μη κατά Θεόν ζήλο.

Παναγιώτατε! Μέμνησο! Υπάρχει Θεός και Ημέρα της Κρίσεως.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΒΟΣΤΩΝΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΒΟΣΤΩΝΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε, στην ιστοσελίδα “Ρομφαία”, ότι απολύθηκαν 3 Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού στην Βοστώνη και 3 Καθηγητές του Ελληνικού Κολλεγίου της Βοστώνης, λόγω μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Το πρόβλημα της Θεολογικής Σχολής της Βοστώνης δεν είναι μόνον ή κυρίως οικονομικό.

Η απόλυση Καθηγητών δεν είναι εξ ορισμού απορριπτέα νοουμένου ότι εδράζεται σε πνευματικά και όχι σε οικονομικά κριτήρια.

Ας γίνουμε συγκεκριμένοι. 

Η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στην Βοστώνη κυριαρχείται -κατά το πλείστον- από προτεσταντόπληκτους Καθηγητές.

Η όποια θετική επίδραση, εξ απόψεως ορθοδόξου, στους φοιτητές της Σχολής, δεν γίνεται από τους Καθηγητές, αλλά από παράγοντες εκτός της Σχολής και κυρίως από την ευεργετική επίδραση των μονών που ίδρυσε ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας.

Όσοι δεν γνωρίζουν από κοντά τι συμβαίνει στην Εκκλησία της Αμερικής έχουν πολύ εξωπραγματική αντίληψη των πραγμάτων.

Είναι απίστευτος ο βαθμός εκπροτεσταντισμού του ήθους των ομογενών της Αμερικής. 

Στην αλλοτρίωση του ήθους των πιστών της Αρχιεπσικοπής Αμερικής συνετέλεσε ουσιαστικά και η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στην Βοστώνη.

Η Εκκλησία της Αμερικής είναι ο εμπεσών εις χείρας ληστών άνθρωπος της παραβολής.

Είναι η Εκκλησία που έπεσε στα χέρια των Οικουμενιστών λήσταρχων Μεταξάκη, Αθηναγόρα και Κουκούζη.

Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής αναμένει εναγώνια τον Καλό Σαμαρείτη για να της δέσει τις πληγές και να την νοσηλεύσει στο πανδοχείο της Ορθοδοξίας.

Ενόσω αυτό δεν γίνεται θα συνεχίσει ακάθεκτη την πορεία προτεσταντικού ολέθρου που ακολουθεί από την σύστασή της. Θα κηδεύει σκυλιά, οι ιερείς της θα προσκαλούν φραγκοπαπάδες και Προτεστάντες πάστορες να δίνουν ομιλίες την Μεγάλη Τεσσαρακοστή σε ορθόδοξους ναούς, οι ομογενείς θα ακούν κηρύγματα δανεισμένα από προτεσταντικά Κυριακοδρόμια κοκ. 

Βεβαίως οι απαράδεκτες αυτές πρακτικές δεν αφορούν όλους τους κληρικούς, αλλά δεν είναι τυχαίο ότι έζησα για 24 συναπτά χρόνια στις ΗΠΑ και δεν γνώρισα παρά μόνον μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού κληρικούς με πραγματικά ορθόδοξο φρόνημα.

Στο διά ταύτα τώρα.

Απολύσεις Καθηγητών της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης;

Βεβαίως! Και ας αναζητήσουν εργοδοσία σε Προτεσταντικές Θεολογικές Σχολές.

Απολύσεις μπορούν ή μάλλον πρέπει να γίνουν για να διασφαλιστεί ότι θα εκπαιδεύονται με ορθόδοξα κριτήρια οι φοιτητές της και όχι απλά επειδή η ανικανότητα του Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου και του κ. Γ. Γκαντώνη, του Προέδρου της εφορευτικής επιτροπής της Σχολής, δεν μπορεί να καλύψει τις οικονομικές ανάγκες της Σχολής του Τιμίου Σταυρού και του Ελληνικού Κολλεγίου.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ, ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

___________

Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ, Συνοδοιπορία στη Μεγάλη Εβδομάδα, Dr Jeckyl and Mr Haydn χωριστά, εκδ. Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Ωρωπός 2020, σσ. 299.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Το μυστήριο των Παθών του Κυρίου με αποκορύφωμα την άρση του Σταυρού, τη σταύρωση και το θάνατο, αλλά και την ένδοξη Ανάσταση παρουσιάζει ο π. Ιωάννης Κωστώφ στο παρόν. Και τούτο με τη γνωστή του μέθοδο, που είναι, όπως έχουμε αναφέρει κι άλλοτε, η παράθεση μικρών, ως επί το πλείστον διηγήσεων, που βοηθούν τον αναγνώστη, χωρίς πολλές κορώνες υψηλής θεολογίας, να πλησιάζει βήμα προς βήμα τα γεγονότα αυτά. 

Στόχος να συμπορευθεί μαζί με το Χριστό με απώτερο στόχο να συσταυρωθεί μαζί Του και να νεκρωθεί εν σχέσει με τις ηδονές του βίου, όπως αναφέρει γνωστό υμνολογικό κείμενο του Όρθρου της Μεγ. Δευτέρας.

Αυτές είναι οι προϋποθέσεις «ίνα και συζήσωμεν αυτώ». 

Ένα  γεγονός σταυρικής ταπείνωσης παραθέτουμε αμέσως: 

«Διαβάζουμε για τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο ότι όταν ήταν Σχολάρχης στα Ιεροσόλυμα είχε ορίσει «οι μαθητές κατά τη θεία λειτουργία να μετέχουν πότε ο ένας, πότε ο άλλος στην υπηρεσία του Ιερού Ναού, να κρατούν, κατά την Μεγάλη Είσοδο τα εξαπτέρυγα και το σταυρό. Ένα πρωί, όμως, κατά την ώρα της θείας λειτουργίας του ανάφεραν ότι ο μαθητής Μελέτιος Μεταξάκης (ο μετέπειτα Κιτίου, Αθηνών, Οικουμενικός Πατριάρχης και Αλεξανδρείας) αρνιόταν να υπακούσει στη διαταγή να κρατήσει το σταυρό. 

Μόλις ο Χρυσόστομος έμαθε την άρνηση του Μελέτιου έσπευσε προς στο Ιερό. Η ώρα δεν επέτρεπε καθυστερήσεις. Όλοι περίμεναν να δουν επί τέλους ή την οργή του Σχολάρχου και την τιμωρία του αντάρτου ή τουλάχιστον τον Μελέτιο που κατά την υπερηφάνεια της κρητικής καταγωγής του θα έβγαινε από τη θύρα του Ιερού κατησχυμένος, κρατώντας το σταυρό παρά τις αντιρρήσεις του. Σε λίγο τα εξαπτέρυγα, τα οποία κρατούσαν οι μαθητές, άρχισαν να εμφανίζονται και στο τέλος ο σταυρός, με φορέα όμως όχι τον μαθητή και διάκονο Μελέτιο αλλά τον ίδιο τον … Αρχιμανδρίτη Σχολάρχη! 

Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας ο διάκονος Μελέτιος παρουσιάστηκε στο γραφείο του Σχολάρχου. Ήθελε να του πει ότι αυτό που συνέβη το θεωρούσε βαρειά ηθική τιμωρία, που γι’ αυτόν ήταν αδικαιολόγητη, διότι αυτός πίστευε ότι σαν διάκονος δεν έπρεπε να κρατήσει το σταυρό. Του απάντησε: - Αγαπητέ μου, δεν διανοήθηκα καν να σε τιμωρήσω! Τουναντίον θέλω να σε ευχαριστήσω, διότι μου έδωσες ωραία αφορμή να διδάξω ότι μεγαλύτερη τιμή από το να φέρει κανείς το σταυρό του Χριστού δεν υπάρχει»! 

Μην περιμένετε να προχωρήσω στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Αυτά ανήκουν στον αναγνώστη. Πλείστα όσα συγκλονιστικά γεγονότα κοσμούν τις σελίδες του βιβλίου, που σπρώχνουν τον φιλότιμο αναγνώστη προς τη σωστή κατεύθυνση. Ευχαριστούμε τον καλό κληρικό για την «ψυχοτρόφον τράπεζαν».

ΚΑΤΑΝΤΙΑ, ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΜΗΘΕΙ Ο ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ!

Ιδού η κατάντια μας!

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών διοργανώνει διημερίδα για να τιμήσει τον Σάβα Αγουρίδη, τον οποίο ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης συνήθιζε να αποκαλεί "κακό δαίμονα της Νεοελληνικής θεολογίας".

Το κακό έχει παραγίνει!

Άλλοι διοργανώνουν συνέδρια για να τιμήσουν τον Μεταξάκη, άλλοι τον Μακράκη, άλλοι τον Φαρμακίδη, άλλοι τον Κουτρουμπή και πάει λέγοντας.

Δείκτης της γενικής κατάντιας που επικρατεί.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ

Του κ. Ανδρέα Κυριακού

====== 

Σε ομιλία του, στον πατριαρχικό ναό στις 30 Νοεμβρίου, (παρουσία αξιωματούχων του αιρετικού Παπισμού), ο Παναγιώτατος κ. Βαρθολομαίος ανέφερε μεταξύ άλλων: 

«Εις δε τους εκπροσώπους του αντιοικουμενικού και αντιδιαλογικού φονταμενταλισμού λέγομεν μετ’ εμφάσεως ότι ου μόνον δεν είναι οι αυθεντικοί υπερασπισταί της εκκλησιαστικής παραδόσεως, ως οι ίδιοι θεωρούν τον εαυτό τους, αλλ’ ότι παρερμηνεύουν και παραποιούν την γνήσιαν παράδοσιν και διά του ου κατ’ επίγνωσιν ζήλου των διχάζουν τον λαόν του Θεού». 

Μετά λύπης μας δεν συμμεριζόμαστε τις ανωτέρω διαπιστώσεις του Παναγιώτατου. Εν πρώτοις δεν μιλάμε για οικουμενική κίνηση (όπως αρέσκονται να λένε οι οικουμενιστές), αλλά αντίσταση στην κακοδιδασκαλία του Οικουμενισμού, που ενώ είναι άγνωστος στην Εκκλησία και δη την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν προ του 20^ου αιώνος σήμερα την έχει αλώσει εν πολλοίς, με πρωτοπαλλήκαρα τους αλήστου μνήμης Μελέτιο Δ΄(Μεταξάκη) και Αθηναγόρα (Σπύρου). 

Αντιδιαλογικοί ΔΕΝ είμαστε, αλλά αρνούμαστε τον ανούσιο, άγονο και εν παντί άκαρπο διάλογο χάριν του διαλόγου με τους πάσης φύσεως αιρετικούς, όπως διεξάγεται σήμερα. Πέστε μας, επιτέλους, ποιοι είναι οι καρποί των ανωτέρω διαλόγων; Σε διάλογο, σαν αυτό που διεξήγαγε ο μακαριστός π. Γεώργιος Γρηγοριάτης με τους Κόπτες Μονοφυσίτες, υποκλινόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Όσον αφορά δε την περί φονταμενταλισμού λασπολογία το μόνο που λέμε είναι: ψάξτε καλύτερα στους πάσης φύσεως Προτεστάντες με τους οποίους συναγελάζεσθε και συμπροσεύχεσθε επί μονίμου βάσεως. 

Όσον αφορά δε το διχασμό του λαού του Θεού καλό είναι να κοιτάξετε τη δικιά σας αυλή. Δεν ρίχνουν πέτρες όσοι ζουν σε γυάλινα σπίτια. Ποιος δίχασε το λαό του Θεού με τις κακόδοξες αποφάσεις του Κολυμβαρίου, όπως την «περι ετεροδόξων Εκκλησιών και Ομολογιών»; Ποιος προξένησε το Σχίσμα με το Πατριαρχείο της Μοσχας χάριν των σχισματικών ομάδων της Ουκρανίας; 

Τέλος λόγου. Παρερμηνεύουν συνειδητά και παραποιούν επί μονίμου βάσεως την γνήσια εκκλησιαστική παράδοση όλοι εκείνοι που αρνούνται πεισματικά και καταπατούν προκλητικά τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας.

ΦΑΝΑΡΙ ή ΣΚΟΤΟΣ ΕΡΕΒΩΔΕΣ;

ΦΑΝΑΡΙ ή ΣΚΟΤΟΣ ΕΡΕΒΩΔΕΣ;

(Σχόλιο με αφορμή την πρόσφατη απόφαση που επιτρέπει το δεύτερο γάμο των κληρικών)

Του ιατρού κ. Λυκούργου Νάνη

=====

Το περιλάλητο και περίφημο, λεγόμενο πλέον "Φανάρι", το πάλαι ποτέ Παλλάδιο της Ορθοδοξίας, η μέχρι πρότινος καιρού Ακρόπολη της πατρώας πίστεως, ο διαχρονικός φρυκτωρός της ελληνορθοδόξου παραδόσεως και ιεράς παρακαταθήκης, για μία ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια πρόδωσε ασύστολα το Ορθόδοξο Ήθος (αφού πρωτίστως και κυρίως πρόδωσε το Ορθόδοξο Δόγμα), καινοτομώντας και αυθαιρετώντας, αθετώντας και καταπατώντας τους σχετικούς ιερούς κανόνες, αγνοώντας τα λοιπά ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις υπόλοιπες, τοπικές αυτοκέφαλες ορθόδοξες Εκκλησίες, (προς δόξαν του συνοδικού συστήματος διοικήσεως και διακυβερνήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας βεβαίως-βεβαίως...),πυροδοτώντας ενδο-ορθόδοξες διαιρέσεις και σχίσματα και κατασκανδαλίζοντας πιστούς και απίστους, ενθέους και αθέους, έλαβε την απόφαση επί τη βάσει της οποίας, του λοιπού επιτρέπεται ο δεύτερος γάμος των ιερέων!!! Ω της  φρικτής απονοίας, ω της αν-οικονομήτου "οικονομίας", ω της μεγίστης και ανηκούστου προδοσίας του Ορθοδόξου Ήθους! 

Αποτελεί αφόρητη πρόκληση να ονομάζεται ακόμη "Φανάρι", όταν θεραπεύει και προωθεί τα "έργα του σκότους". "Εσβεσμένο" Φανάρι πρέπει να ονομάζεται στις μέρες μας, και κέντρο εκπορεύσεως σκότους και προδοσίας! Και φυσικά ο νυν πατριάρχης κάθε άλλο παρά επιβάλλεται να μνημονεύεται ψευδέστατα ως "ορθοτομών τον λόγον της Αυτού αληθείας", αλλά ως καινοτομών και ως "ορθοτομών" τον λόγον της κακοδοξίας, αυθαιρεσίας και προδοσίας της Ορθοδοξίας.

Εισέβαλε το δαιμονιώδες και κοσμικό πνεύμα εν τόπω αγίω! "Θριάμβευσε" και κατίσχυσε το φρόνημα της "πλατείας και ευρυχώρου οδού" του "καλοπερασάκια", αθεόφοβου, στομαχόφρονα και μηδενιστή "κόσμου", (κόσμος σημαίνει στολίδι κατά τα άλλα...), εις βάρος της "στενής και τεθλιμμένης" του αγίου και ιερού Ευαγγελίου! Και όλα αυτά με τη σφραγίδα ΑΝΑΞΙΩΝ ΚΑΙ  ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥΣ εκκλησιαστικών αξιωματούχων!

Ούτε Θεόν φοβούνται, ούτε ανθρώπους εντρέπονται οι ένοικοι του Βοσπόρου; Εξετάσεις στους νεοταξίτες και τους παγκοσμιοποιητές δίνουν καθώς φαίνεται!

Από των αρχών του περασμένου αιώνος, οπότε και ο Σατανάς της εκκοσμικεύσεως και του συσχηματισμού με τον κόσμο και το  ά-κοσμο και πνευματοκτόνο φρόνημά του εισήλθε εντός του περιβόλου του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (όρα επαίσχυντες και προδοτικές εγκυκλίους 1902, 1904 και 1920, αποφάσεις "Πανορθοδόξου" συνεδρίου Κωνσταντινουπόλεως 1923 κ.τ.ό.) οι εν Φαναρίω οικούντες διολισθαίνουν συνεχώς σε επικίνδυνες ατραπούς επί θεμάτων Ορθοδόξου Δόγματος και Ήθους.

Μία πτυχή της εν λόγω ολεθρίας πολιτικής του Φαναρίου αποτελεί και η πρόσφατη απόφαση. Την αρχή άκανε ο διαβόητος, αδίστακτος καινοτόμος και αναστατώσας όσον ολίγοι την Εκκλησία του Χριστού, Μελέτιος (Μεταξάκης) με το ελεεινό και τρισάθλιο και ανατρεπτικό της Ορθοδόξου εκκλησιαστικής παραδόσεως "Πανορθόδοξο", αντορθόδοξο στην πραγματικότητα, "συνέδριον των ανόμων και συναγωγή πονηρευομένων"! Στην προδοτική γραμμή του στοιχούνται και οι νυν εν Φαναρίω οικούντες.

Δεν αναμέναμε τίποτε καλύτερο από τους Βαρθολομαίο Αρχοντώνη, Ιωάννη Ζηζιούλα , Ελπιδοφόρο Λαμπρυνιάδη και τους ομόφρονες και ομοτρόπους τους. Τέτοιοι είμαστε, τέτοιοι μας "ποιμαίνουν"! Στην ουσία εμείς φταίμε (αυτό δεν σημαίνει επ ουδενί ότι απαλλάσονται της κολοσσιαίας ευθύνης τους οι α-νόμως νομοθετήσαντες Φαναριώτες).

Όταν εμείς αμαρτάνουμε χωρίς φόβο Θεού και το κυριότερο όταν δεν συναισθανόμαστε ότι αμαρτάνουμε, τι πρέπει να περιμένουμε; Όταν πορνεύουμε, όταν αμνηστεύουμε τις προγαμιαίες σχέσεις, όταν μοιχεύουμε, όταν ασελγούμε, όταν κληρικοί "αμνηστεύουν" την ομοφυλοφιλία, όταν φονεύουμε ανυπεράσπιστα έμβρυα, όταν αποφεύγουμε την τεκνογονία με σατανικά μέσα, όταν πέφτουμε με τα μούτρα στις απολαύσεις (λες και δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, κρίση και ανταπόδοση), όταν χορεύουμε ανήθικους χορούς (όρα το τι συμβαίνει και σε κάποια "γλέντια γάμου" "χριστιανικών" ζευγαριών"), όταν μεταβάλλουμε τις ενορίες μας σε κοσμικά κέντρα και "νυφοπάζαρα” και "οίκους εμπορίου", όταν επιτρέπονται τα "γαμοβαφτίσια", μεταξύ των άλλων και σε υποτιθέμενες "παραδοσιακες" μητροπόλεις που τις ποίμαναν αφιλοχρήματοι, ασκητικοί και ελεγκτικοί ιεράρχες..., όταν γυμνωνόμαστε ακόμη και μέσα στους ιερούς ναούς, όταν τιμούμε εντός των ναών  πολιτειακούς παράγοντες που εθεσαν την υπογραφή τους κάτω από αντίχριστα και ανήθικα νομοθετήματα, όταν δεν μελετούμε (όχι να διαβάζουμε αλλά να μελετούμε και να εμβαθύνουμε στο ανεξάντλητο αυτό μεταλλείο) την Αγία Γραφή και τους πατέρες που την ερμήνευσαν (πολλοί "χριστιανοί" της σήμερον έχουν αφημένο το ιερό βιβλίο, το βασιλέα των βιβλίων, σε κάποιο μέρος του σπιτιού τους καταχωνιασμένο και κατασκονισμένο, παίζουν στα δάκτυλα όμως υποτιθέμενες "προφητείες" συγχρόνων γερόντων και επιζητούν αγωνιωδώς "θαύματα", οι "θαυματολιγούρηδες"...), όταν το ένα, όταν το άλλο, τότε γιατί να μην προίστανται της Εκκλησίας οι Βαρθολομαίοι και Ιερώνυμοι και Αναστάσιοι Αλβανίας, και Θεόδωροι και Φιλόθεοι κ.ο.κ.;

Και πώς να μην "νομιμοποιούνται" καινοφανείς και πρωτοφανείς εκκλησιαστικώς και θεολογικώς συνήθειες; 

Δεν αντέχω στον πειρασμό να μην παραλληλίσω (τηρουμένων των αναλογιών φυσικά) την παρούσα συγκυρία με εκείνη της συγχρόνου Κύπρου.

Όταν ανέχθηκαν οι Κύπριοι αδελφοί μας επί σειράν ετών ένα νόθο εκκλησιαστικο-πολιτικό καθεστώς, μίαν "μείξιν άμεικτον και τέρας αλλόκοτον", ένα ιεροκανονικό έκτρωμα συνασκήσεως πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας στο πρόσωπο του αποθανόντος τέως αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου (επί τουλάχιστον 14 έτη παρακαλώ...(κανονικώς καθαιρεθέντος), εισαγαγόντος την αίρεση του παποκαισαρισμού στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου, πώς μετά να ελκύσουν την ευλογία του Θεού και να έχει αίσια έκβαση ο ιερός αγώνας τους για την ένωση της Μεγαλονήσου με τη μητέρα Ελλάδα αλλά και η υπόθεση της βιωσιμότητος της αρτισυστάτου "Δημοκρατίας της Κύπρου", προιόντος της συμφωνίας "Ζυρίχης και Λονδίνου"; Πώς να μην παραδοθούν εις χείρας αλλοτρίων; Βαθύτερα και πνευματικότερα είναι τα κυρίως αίτια και όχι μόνο ο Κίσσινγκερ και η προδοσία της ελλαδικής πολιτικής και στρατωτικής ηγεσίας και ο νοών νοείτω... 

Εμείς φταίμε, κατά το μεγαλύτερο μέρος, αδελφοί! Γι αυτό μας κυβερνούν και μας διοικούν αθεόφοβοι και ανάξιοι ηγέτες, εκκλησιαστικοί, πολιτειακοί και πολιτικοί. Και να αναμένουμε τρισχειρότερες συμφορές από αυτές των παρελθουσών πυρκαιών της Αττικής.

Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει, φυσικά, ότι μοιρολατρικά όλοι μας, οφείλουμε, αδιαμαρτύρητα και εν σιγή να αποδεχόμαστε τα όσα συμβαίνουν, επειδή ο Θεός επέτρεψε εξ αιτίας των πολλών και φρικαλέων ανομημάτων μας να συμβή το απευκταίο αυτό γεγονός. Ο θείος Παύλος παραγγέλει διαχρονικά στους χριστιανούς όλων των αιώνων: "και μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε". Και μεις, οι χριστιανοί του 21ου αιώνος, οφείλουμε να στιγματίσουμε την επαίσχυντη απόφαση των Φαναριωτών λυκοποιμένων. Και να τους δακτυλοδεικτούμε και να αποδοκιμάζουμε τς αθεόφοβες πρακτικές τους και διά λόγου και διά γραφίδος και να διαμαρτυρόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας. Δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο οι Φαναριώτες καταστροφείς. Και θα πρέπει να ντρέπονται, αν έχουν ίχνος τσίπας επάνω τους, εκείνα τα "χριστιανικά" ιστολόγια που τους προβάλλουν και εγκωμιάζουν. Και εκείνοι οι Ελλαδίτες επίσκοποι που "ερωτοτροπούν" μαζί τους!

Πρωτίστως, όμως, να αναλογισθούμε και τις δικές μας, κολοσσιαίες ευθύνες για τη διαμόρφωση, συντήρηση και εξέλιξη αυτής της κατάστασης. Επί παραδείγματι, ικανός αριθμός, μάλλον η πλειοψηφία των συμπατριωτών μας, "ξεσηκώθηκε" θεοφιλώς με αφορμή το λεγόμενο "σκοπιανό" ζήτημα. Ελπιδοφόρο και παρήγορο, κατ αρχήν το γεγονός.

Πόσοι, όμως, από αυτούς κίνησαν γη και ουρανό και κατήλθαν στο "άγιο πεζοδρόμιο" για τις αμβλώσεις, την υπογεννητικότητα, την "αλλαγή φύλου", τη νομιμοποίηση του σοδομισμού, το μετασχηματισμό του μαθήματος των Θρησκευτικών κ.τ.ό.;

Πέπλος σιγής απλώθηκε εν προκειμένω, λες και τα εθνικά ζητήματα δεν σχετίζονται με τα ηθικά και πνευματικά αλλά αυτονομούνται από αυτά! Η Ιστορία, πάντως, άλλη γνώμη έχει! Αλλά εμείς κωφεύουμε στο Ευαγγέλιο, κωφεύουμε και στις επιταγές της Ιστορίας! Είμαστε άξιοι της τύχης μας!

Κάθε άλλο, λοιπόν, παρά είμαστε άμοιροι ευθυνών όλοι μας! Πρώτοι και "καλύτεροι" οι επίσκοποι και οι κληρικό αξίωμα γενικότερα φέροντες. Που σιωπούν ανεπιτρέπτως και ενόχως ενώπιον της προδοσίας. Που δεν ελέγχουν τους μεγάλους ενόχους για την προδοσία της Ορθοδοξίας. Που εξακολουθούν να τους μνημονεύουν. Που έχουν καταλείψει ακατήχητο και αδιαφώτιστο το λαό επί θεματων Δόγματος, Ήθους και Λατρείας. Που συνευωχούνται αφόβως με τους ενόχους πολιτικούς εξουσιαστές όταν δεν τους τιμούν και εγκωμιαζουν, Που δεν τολμούν να αφορίσουν τους δημοσίως αμαρτάνοντας (δεν αρκεί ο πρόσφατος αφορισμός βλασφήμου δημοσιογραφίσκου. Όταν αφήνουν επί τόσα χρόνια ανενόχλητους τους αντιχρίστους και βλασφήμους, τύπου Καζαντζάκη, Ανδρουλάκη και..σία φοβούμενοι το ψευτοπροοδευτικό κατεστημένο (π.χ. "εφημερίδα των συντακτών", δημοσιογραφικό και λοιπό) δεν προκύπτει κάτι ουσιαστικό προς αυτήν την κατεύθυνση. Όπως επίσης και όταν αφήνουν ασύδοτους τους Βαρθολομαίο, Ζηζιούλα, Χαρκιανάκι, Ελπιδοφόρο, παπα-Φάρο, παπα-Θερμό, Γιανναρά και λοιπούς στα δεινά αιρεσιολογήματά τους, δημιουργείται στην ψυχή του θρησκεύοντος λαού ατμόσφαιρα αμφισβήτησης και αμφιβολίας  και αισθήματα αντιφατικά.

Βαρυνόμαστε, όμως, και εμείς με ικανό φορτίο ενοχής και ευθύνης όπως κατεδείχθη προηγουμένως. 

Απαιτείται, λοιπόν, συνειδητοποίηση, από μέρους μας, των σφαλμάτων μας, μεταβολή του τρόπου του σκέπτεσθαι, των φρονημάτων μας, των συνηθειών και σχημάτων της συμπεριφοράς μας ούτως ώστε να ελκύσουμε το έλεος του διαρκώς καταφρονουμένου και εμπαιζομένου από της πλευράς μας Τριαδικού Θεού προκειμένου να εκλείψουν τα φαινόμενα των καινοφανών και αθεμίτων μεταστοιχειώσεων και ματαρρυθμίσεων που νοθεύουν και αλλοιώνουν το Ορθόδοξο Ήθος και οδηγούν ψυχές υπέρ ων Χριστός απέθανεν στην απώλεια!

Υ.Γ. Ήδη έχουν "ξεφυτρώσει" στο διαδικτυακό περιβάλλον κάποιοι κοσμικόφρονες ψευτο-χριστιανοί οι οποίοι καλυπτόμενοι τεχνηέντως υπό  το μανδύα της "φιλανθρώπου οικονομίας" επικρότησαν το φαναριώτικο αίσχος και υπερμάχησαν της εφαρμογής του. Πρόκειται περί ψευδοδιδασκάλων, στην περίπτωση των οποίων "ταιριάζει γάντι" το αποστολικό λόγιο "εκ του κόσμου λαλούσιν και ο κόσμος αυτών ακούει". Σίγουρα και κάποιοι "θεολόγοι του δαίμονος", ακαδημαικοί "προφέσσορες", για να θυμηθούμε και τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, δεν θα διστάσουν να εξάρουν την δαιμονιώδους εμπνεύσεως απόφαση του "παπάτου της Ανατολής", που αισχρώς μονοπωλεί την Ορθόδοξη Αυθεντία. Απαιτείται ολομέτωπος και ασυμβίβαστος αγώνας κατά των νεωτεριστών της αισχύνης. Οδηγός εν προκειμένω το παύλειο χωρίο “τας νεωτερικάς επιθυμίας φεύγε"!