ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΗ Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΝΕΑ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ
Νέα απόφαση της Βουλγαρικής Εκκλησίας επιβεβαιώνει την απόρριψη της Συνόδου της Κρήτης… Κατά τη συνεδρίασή της στις 11 Δεκεμβρίου του 2016 η βουλγαρική Ιερά Σύνοδος ουσιαστικά σφράγισε όσα είχε αποφασίσει από τον Νοέμβριο για την Σύνοδο της Κρήτης. Βάσει λοιπόν του ανακοινωθέντος της 11ης Δεκεμβρίου «εγκρίθηκε ομόφωνα και υπογράφτηκε από τον αρχιερέα. η № 22 της 15/11/2016 απόφαση που περιέχει τη συνοδική Γνώμη σχετικά με τη Σύνοδο στην Κρήτη (Ιούνιος 2016) και το κείμενο που ενέκρινε «Οι σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον υπόλοιπο Χριστιανικό κόσμο»».
Όπως το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ είχε αναλύσει σε άρθρο το περασμένο Σάββατο οι Βούλγαροι στην προαναφερθείσα γνωμοδότηση διαλύουν κυριολεκτικά στα εξ ων συνετέθη την Περγάμειο “θεολογία” βάση της οποίας συντάχθηκαν τα κείμενα της Συνόδου του περασμένου Ιουνίου.
Το πρώτο σημαντικό συμπέρασμα της βουλγαρικής Εκκλησίας, λοιπόν, είναι ότι, σε σύγκριση με την αρχική έκδοσή τους, τα εγκριθέντα και ψηφισθέντα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης έχουν υποβληθεί σε “ορισμένες, αλλά ασήμαντες και ανεπαρκείς” αλλαγές.
Αναφερόμενη η βουλγαρική Εκκλησία συγκεκριμένα στο πολύκροτο κείμενο «Οι σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο» σημειώνει πως για το σημείο 4 “μπορούμε να πούμε ότι πάντα στην Ορθόδοξη Εκκλησία όταν λέγεται κάτω από την “ενότητα όλων”εννοείται η σύζευξη ή επιστροφή στην αγκαλιά της, υπό τον Άγιο Βάπτισμα, και με την Αγία Μετάνοια για όλα τα περιπλανώμενα στοιχεία σε αυτόν τον κόσμο που έχουν πέσει σε αίρεση και σχίσμα, σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο της Εκκλησίας. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ποτέ δεν έχασε την ενότητα στην πίστη και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορεί να αποδεχθεί την υποτιθέμενη «ανάκτησης ενότητας » με “άλλους χριστιανούς” (…)
Η βουλγαρική Εκκλησία κρατώντας στην κυριολεξία φραγγέλιο σημειώνει ακόμη πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να δεχτεί τις διαφορετικές έννοιες και δόγματα ετεροδόξων και θεωρίες για την ύπαρξη μιας φαινομενικής «ενότητας» όλων των χριστιανικών δογμάτων, όπως. οι διδασκαλίες της «αόρατης εκκλησίας», «η θεωρία των κλάδων», «η βαπτισματική θεολογία» ή «η ισότητα των δογμάτων».
Όλες αυτές οι θεωρίες, σύμφωνα με την θεολογικά τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία που παραθέτει η βουλγαρική εκκλησία, μπορεί να συνδεθουν με το δημιουργηθέν δόγμα της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, το οποίο κατεδαφίστηκε και καταδικάστηκε από την Άγια Εκκλησία. Αν δεχτούμε αυτό το δόγμα, τότε μπορεί να δικαιολογήσουμε την παρουσία της χάριτος του Θεού σε διάφορα χριστιανικά δόγματα, στα οποία υποτίθεται πως επίσης όπως στην Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί κανείς να βρει τη σωτηρία.
Σημειώνει δε πως όσοι υποστηρίζουν αυτό το τεκμήριο της χάριτος σε όλα τα χριστιανικά δόγματα και κατ΄επέκτασιν την κοινή προσπάθεια για να επιτευχθεί η πληρότητα της ενότητας εν Χριστώ συντάσσονται με το Διάταγμα για τον Οικουμενισμό της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου!
Σε σχέση με την αναφορά και την έγκριση του σημείου 5 του ιδίου κειμένου, περί της «χαμένης ενότητας όλων των Χριστιανών» η βουλγαρική Εκκλησία το χαρακτηρίζει απαράδεκτο “γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει χάσει ποτέ την ενότητα της, παρόλο που αιρέσεις και σχίσματα, έχουν αποκοπεί από το σώμα της Εκκλησίας, το σώμα δεν χάνει την πρωταρχική οντολογική ακεραιότητα του, η οποία συνεπάγεται οντολογική ενότητα ενώπιον της υποστάσεως του Χριστού”.
Όσον αφορά το σημείο 6, παραγραφοι 16 και ούτω καθεξής έως 20 όπου γίνεται αναφορά για “ετεροδόξες χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες” με τις οποίες δεν είναι όμως σε κοινωνία η Ορθόδοξη Εκκλησία, η βουλγαρική Σύνοδος ξεκαθαρίζει πως “δεν είναι δυνατόν κάθε αιρετική ή σχισματική κοινότητα να ονομάζεται «εκκλησία». Η παρουσία πολλών εκκλησιών είναι απαράδεκτη σύμφωνα με τα δόγματα και τους κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.”
Προσθέτει δε πως στην περίπτωση αυτή, η ιστορική ονομασία »εκκλησίες» για τις αποκλίνουσες από την Ορθόδοξη Εκκλησία κοινότητες έρχεται σε σαφή αντίθεση με την παράγραφο. 1 και με τις αρχικές αναφορές του σημείου 6 του εγγράφου, όπου αναφέρεται πως “Η Εκκλησία είναι μία και μόνο”.
Κατόπιν προχωράει στο σημείο 12 όπου σχολιάζει τη…διαβεβαίωση πως “κατά τη διεξαγωγή των θεολογικών διαλόγων κοινός στόχος όλων είναι η τελική αποκατάσταση της ενότητας της αληθινής πίστης και της αγάπης», τονίζοντας πως η αναφορά αυτή είναι υπερβολικά απλοϊκή και δεν καλύπτει όλες τις διαστάσεις της διαδικασίας. Επιμένει δε πως “Ο τρόπος για να επιτευχθεί αυτή η ενότητα είναι μέσω της μετάνοιας, της ομολογίας της ορθοδόξου πίστεως και της βάπτισης”.
Στο σημείο 20 όπου αναφέρεται ότι «οι προοπτικές των θεολογικών διαλόγων της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την υπόλοιπη Χριστιανοσύνη πάντα καθορίζονται με βάση τις αρχές της εκκλησιολογίας και τα κανονικά κριτήρια της Ορθοδοξίας όπως ήδη καθιερώνονται από την εκκλησιαστική παράδοση» η βουλγαρική Εκκλησία σημειώνει πως ο πιο ακριβής όρος θα ήταν αντί του “εκκλησιαστική παράδοση” να γραφτεί “την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.»
Η συνολική εντύπωση της βουλγαρικής Εκκλησίας σε αυτό το κομμάτι είναι ότι υπάρχουν πολλές ασαφείς εκφράσεις και ασυνεπής εκκλησιολογική ορολογία. Είναι επίσης σημαντικό ότι δεν δικαιολογείται και δεν ολοκληρώνεται ο πρωταρχικός στόχος αυτών των θεολογικών διαλόγων με τους ετεροδόξους, που είναι η επιστροφή των ετεροδόξων στην κανονική τάξη στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και επίσης δεν διατυπώνονται με σαφήνεια οι αρχές των διαλόγων αυτών. Ειδική μνεία η βουλγαρικη σύνοδος κάνει και για το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών από το οποίο απέχει σημειώνοντας πως το κείμενο της Κρήτης “Νομιμοποιεί το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», στο οποίο η Bουλγαρική Εκκλησία, ευτυχώς, "εδώ και πολύ καιρό δεν συμμετέχει”.
Τέλος, η βουλγαρική Εκκλησία επικρίνει και όσα αναφέρονται στο σημείο 22. Συγκεκριμένα εκεί αναφέρονται τα εξης:
“Η Ορθόδοξος Εκκλησία θεωρεί καταδικαστέαν πάσαν διάσπασιν της ενότητος της Εκκλησίας, υπό ατόμων ή ομάδων, επί προφάσει τηρήσεως ή δήθεν προασπίσεως της γνησίας Ορθοδοξίας. Ως μαρτυρεί η όλη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η διατήρησις της γνησίας ορθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διά του συνοδικού συστήματος, το οποίον ανέκαθεν εν τη Εκκλησία απετέλει την ανωτάτην αυθεντίαν επί θεμάτων πίστεως και κανονικών διατάξεων (κανών 6 της Β’ Οικουμενικής Συνόδου).”
Αυτή η αναφορά για τους Βούλγαρους συνεπάγεται σαφώς αλάθητο και άκριτη αναφορά στη Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη, (ειδικά το προαναφερθέν υπογραμμισμενο απόσπασμα), και συμπληρώνει πως χωρίς τη δογματική συνείδηση του συνόλου των Ορθοδόξων. Το σύστημα της Οικουμενικής Συνόδου δεν μπορεί να παρέχει αυτόματη ή μηχανική ορθότητα της για την πίστη των Ορθοδόξων Χριστιανών.
ΠΗΓΗ:
Βήμα Ορθοδοξίας
”Οι εκκλησίες λειτούργησαν με γερμανικό νούμερο μέσα στο Πάσχα! Οι ιερείς λειτουργούσαν μυστικά κάθε βράδυ από τις 4 έως τις 6 τα χαράματα με ικανό εκκλησίασμα! Στην… παρανομία. Οι πιστοί δεν πτοήθηκαν, αντιθέτως πείσμωσαν από τις απαγορεύσεις, τα πρόστιμα, και το κυνηγητό” μας ελέχθη από πηγή της Αρχιεπισκοπής η οποία ενημερώθηκε και αυτή με ελαφρά καθυστέρηση γι αυτό το “κρυφό σχολειό” των Εκκλησιών. Και βεβαιως οι ιερείς κοινωνούσαν τους πιστούς, ηλικιωμένους αλλά και δεκάδες νεωτέρους.
Κατά την ίδια πηγή σε ναό της Νοτίου Ελλάδος συνέβη το εξής καταπληκτικό. Ο ιερεύς συνεννοήθηκε με τα νεώτερα σε ηλικία μέλη του πληρώματός του που λόγω και εργασίας ξυπνούσαν αργότερα και τα κάλεσε να ευρίσκονται έξω από την εκκλησία όχι στις 4 π.μ κατά την έναρξη αλλά στις 5.30-6.00 τα χαράματα στα αυτοκίνητά τους, όπως στα παλαιά Drive Inn των κινηματογράφων. Τους ζήτησε να ακούσουν όσο μπορούσαν μέσα στην σιωπή την λειτουργία από τα… αυτοκίνητα και κατά τις 6 να του στέλνουν ένας-ένας γραπτό μήνυμα στο κινητό του το ακριβές σημείο που ευρίσκονται και την μάρκα του ΙΧ. Με αυτό το μοντέλο ειδοποιήσεως έβγαινε αθόρυβα έξω από την εκκλησία με το Δισκοπότηρο, την λαβίδα και την Θεία Κοινωνία, του αναβόσβηναν συνθηματικά τα φώτα, τους πλησίαζε και τους κοινωνούσε όλους. Μέσα στα αυτοκίνητά τους! Πριβέ.
Οι ιστορίες αυτές έρχονται να προστεθούν στις ιστορίες των ιερέων που έκρυβαν την Θεία Κοινωνία στις τσάντες με τα φρούτα. 
