hits

Thursday, December 18, 2014

TO ΠΑΠΙΚΟ ΓΕΝΕΘΛΙΑΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ, ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟΥ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ




TO ΠΑΠΙΚΟ ΓΕΝΕΘΛΙΑΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ, ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟΥ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους
=====

Όπως αναφέρεται στη Vatican insider, ημερομηνίας 17 Δεκεμβρίου 2014, ο Πάπας Φραγκίσκος γιόρτασε το 78ο έτος της ηλικίας του, με χορωδίες, μια τούρτα με τα χρώματα της Αργεντινής και χιλιάδες χορευτές ταγκό.

Δεν ομιλούμε για το εκκοσμικευμένο ολίσθημα ενός ανθρώπου, αλλά για συνεχή ολισθήματα του Παπισμού, μετά την αποκοπή από τη Μία Αγία Εκκλησία. Από τη μια να επαίρονται αδίκως οι Παπικοί, για διαδοχή από τον Απόστολο Πέτρο και από την άλλη να προβάλλουν το γενεθλιακό εκκοσμικευμένο ατόπημα του «αλάθητου» της Ρώμης.

Δυστυχώς αντί για τον Παπισμό να είναι «Τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. Γ΄ 11) και γύρω από «το εν ούτινος εστί χρεία» (Λουκ. Ι΄ 42), είναι γύρω από τον «ένα», τον της Ρώμης «αλάθητο».

Ακόμα ένα γεγονός που καταμαρτυρεί το εκκοσμικευμένο φρόνημα των Παπικών. Ως γνωστόν ο εορτασμός των γενεθλίων είναι ίδιον των Προτεσταντών καθότι δεν εορτάζουν Αγίους. 

Ο εγωκεντρικός τρόπος εορτασμού της γενεθλίου ημέρας του Πάπα Φραγκίσκου καταδεικνύει σαφώς το ολίσθημα της εκκοσμίκευσης. Και σαν να μην έφτανε τούτο προστέθηκαν οι χιλιάδες χορευτές ταγκό. 

ΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΑΙΣΧΗ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ



Α.) ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΧΘΕΝΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΤΟΥ Α΄ ΣΤΗΝ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (30.11.2014)

ΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΑΙΣΧΗ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Tης I. Μητροπόλεως Πειραιώς
=====

Θλίψη, οδύνη αλλά και αγανάκτηση προκάλεσαν στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της τοπικής μας Εκκλησίας τα όσα απαράδεκτα ελέχθησαν και επράχθησαν, για μια ακόμη φορά κατά το διήμερο της επισήμου επισκέψεως του αιρεσιάρχη Πάπα κ. Φραγκίσκου του Α΄, κατά την «θρονική εορτή» του Φαναρίου στις 30.11.2014.

Δεχθήκαμε πολλές διαμαρτυρίες ευσεβών χριστιανών και ερωτήματα και δώσαμε απαντήσεις, τις οποίες θεωρήσαμε αναγκαίο να δημοσιεύσουμε  στην παρούσα ανακοίνωσή μας με σκοπό την ενημέρωσή του πιστού λαού του Θεού, τον επιστηριγμό του στην αλήθεια της Ορθοδοξίας και την προφύλαξή του από την αίρεση και από αυτούς, που την εκφράζουν και την προωθούν.

Στο Φανάρι, σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε, ότι επανελήφθη το ίδιο τυπικό και οι ίδιες τελετουργικές φιέστες, που έλαβαν χώρα κατά την επίσκεψη του πρώην και νυν «επιτίμου» Πάπα Βενεδίκτου του ΙΣΤ΄ στο Φανάρι το 2006. Είχαμε δηλαδή και τώρα, όπως και τότε, μια πανηγυρική υποδοχή ενός αιρεσιάρχου ωσάν να ήταν Ορθόδοξος επίσκοπος. 

Ο Πάπας προσφωνήθηκε ως «αγιώτατος» και ως κανονικός επίσκοπος Ρώμης, εψάλη προς τιμήν του ένα κατάπτυστο «τροπάριο» («Πρωτοκλήτου λυχνία τε, άγει εορτήν λαμπροφόρον, δεχομένη τον Πρόεδρον, Ρωμαίων Εκκλησίας της σεπτής,…»), και ανεπέμφθη υπό του διακόνου ειδική δέηση «υπέρ του αγιωτάτου επισκόπου και Πάπα Ρώμης». Κατά δε την θεία Λειτουργία της εορτής είχαμε ουσιαστικά ένα ημι-συλλείτουργο. Και τούτο διότι ο Πάπας, φέρων ωμοφόριο, δέχθηκε από τον Πατριάρχη και ανταπέδωσε τον λειτουργικό ασπασμό προ της αγίας Αναφοράς, πράγμα το οποίο μόνο σε συλλειτουργούντες ιερείς και αρχιερείς επιτρέπεται, απήγγειλε το «Πάτερ ημών», τον θυμιάτισαν ως κανονικό επίσκοπο, ευλόγησε τον λαό,  εν τέλει του παραχωρήθηκε ο άμβωνας προκειμένου να ομιλήσει.

(Συνεχίζεται)

HIGH CHURCH, LOW CHURCH, BLOW CHURCH


HIGH CHURCH, LOW CHURCH, BLOW CHURCH

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=======

Καθόμαι σ’ ένα καφέ στο Σαουθάμπτον. Απέναντι μου μια κυρία κι ένας κύριος πίνουν τον καφέ τους. Τι τράβηξε την προσοχή μου; Μα η κυρία, που φορούσε το γνωστό κολλάρο των “ιερέων” της Εσπερίας. Ηταν μια “ιέρεια” του Αγγλικανισμού. Ετσι μου περιέγραψε κάποιος γνώριμός μου τη συνάντησή του με τη γυναικεία “ιερωσύνη” του Αγγλικανισμού. 

Ομως τα γεγονότα τρέχουν. Ηδη από χτές ο Αγγλικανισμός της Αγγλίας απέκτησε την πρώτη του “Επίσκοπον” ή “δεσπόταινα” (κατά το γιάτραινα). Πρόκειται για την αιδεσιμοτάτη Λίμπυ Λέιν που εξελέγη “επίσκοπος” του Στόκπορτ. Φυσικά ο Αγγλικανισμός έχει ήδη “επισκόπους” γένους θηλυκού 29 το σύνολον στις ΗΠΑ (Επισκοπελιανοί), στον Καναδά, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία. Οταν σκεφτεί κανείς πόσοι Αγιοι έζησαν στις Βρεττανικές Νήσους μέχρι το 1066, οπόταν οι Νορμανδοί με το Γουίλλιαμ τον Κατακτητή επέβαλαν με τη δύναμη των όπλων τον Παπισμό στη χώρα, κυριολεκτικά τον πιάνει θλίψη και οδύνη. 

Κι η αίρεση γέννησε αίρεση, δηλαδή τον Αγγλικανισμό, όπως το διαμόρφωσε ο Ερρίκος Η΄, που έφτιαξε δική του θρησκεία, στα δικά του μέτρα διότι τσακώθηκε με τον Πάπα της εκπεσούσης Ρώμης για να παντρεύεται όσες γυναίκες θέλει. Ετσι δημιουργήθηκε ο Αγγλικανισμός. Με τα ακραία του προτεσταντικά στοιχεία, τη διακοσμητική ιερωσύνη των τριών ανύπαρκτων βαθμών κι έτσι φτάσαμε στον 20ο αιώνα, οπόταν απέρριψε και την Αγία Γραφή, που έλεγε πως ήταν το θεμέλιο της πίστης του. Ετσι φτάσαμε ν’ ακούμε τον Τζέκιγκς “Αρχιεπίσκοπο” του Γιορκ να διακηρύττει πως δεν πιστεύει στην ανάσταση του Χριστού, αλλά είδαμε ενεοί και τον δρυίδη (ιερέα των ειδώλων) “Αρχιεπίσκοπο” του Καντέμπουρυ Γουίλιαμς. 

Και για να επιστρέψουμε στη “δεσπόταινα” ο σύζυγός της είναι κι αυτός “ιερέας” του Αγγλικανισμού κι υφιστάμενός της φυσικά. Εκ του μηδενός μηδέν παράγεται. Οταν μιλά κανείς για χριστιανικά στοιχεία στον Αγγλικανισμό είναι σαν να προσπαθεί να φυτέψει πορτοκαλιές στην Ανταρκτική ή σουσάμι στους κρατήρες του φεγγαριού. Ολα έχουν προ πολλού τιναχθεί στον αέρα. Υπάρχουν μόνο λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμένοι. 

Το ερώτημα είναι τι έχουν να συζητήσουν οι ημέτεροι στο Διάλογο με τον Αγγλικανισμό με τους ανθρώπους αυτούς; Αν νομίζουν πως συζητούν με τον Αγγλικανισμό του 16ου αιώνος ζουν στον κόσμο τους. Το μόνο που απομένει είναι να προσέλθει εν μετανοία για να βαπτισθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε καλοπροαίρετος Αγγλικανός που έχει σιχαθεί όλες αυτές τις αηδίες.

ΤΟ ΣΒΗΣΜΕΝΟ “ΦΑΝΑΡΙ” ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ



ΤΟ ΣΒΗΣΜΕΝΟ “ΦΑΝΑΡΙ” ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 

Tοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
=====

Στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐπιπόλαιων κοσμικῶν ἐντυπώσεων ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης βγῆκε κερδισμένος. Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὶς 29 καὶ 30 τοῦ περασμένου Νοεμβρίου τὸν προέβαλε ὡς πρωτόθρονο στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως παρουσίασαν τὴ συνάντηση ὡς γεγονὸς μεγάλο, ποὺ γεφυρώνει διχασμὸ χιλίων χρόνων. Στὸν χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης ἀλήθειας ὅμως ἡ ζημία ὑπῆρξε ἀνυπολόγιστη. Ὄχι διότι τυχὸν ἔγινε κάποια φανερὴ ὑποχώρηση στὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἀλλὰ διότι μὲ ἕνα ἀκόμη βῆμα ἀνάμεσα στὰ πολλὰ ἄλλα προωθήθηκε αὐτό, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐπανειλημμένως ἔχουμε γράψει: ἕνωση στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη. Ὁ δὲ διεξαγόμενος θεολογικὸς Διάλογος χρησιμοποιεῖται ὡς προπέτασμα γιὰ νὰ ἐξαπατᾶ τοὺς ἀφελεῖς. Κανένας σήμερα δὲν πιστεύει ὅτι θὰ ἐπιτευχθεῖ συμφωνία μὲ τὸν θεολογικὸ Διάλογο.

Ὁ πάπας σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὑπῆρξε εἰλικρινής. Δήλωσε στὸν δημοσιογράφο Andrea Tornielli κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πτήσεως ἐπιστροφῆς του στὶς 30 Νοεμβρίου ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη στὴ Ρώμη: «Πιστεύω ὅτι κινούμαστε πρὸς τὰ ἐμπρὸς στὶς σχέσεις μας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, αὐτοὶ ἔχουν τὰ μυστήρια καὶ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή, κινούμαστε πρὸς τὰ ἐμπρός. Ἐὰν περιμένουμε ἀπὸ τοὺς θεολόγους νὰ καταλήξουν σὲ συμφωνία, αὐτὴ ἡ μέρα δὲν θὰ ἔρθει ποτέ!». Ὑπενθυμίζοντας ­μάλιστα καὶ πάλι, ὅπως εἶχε κάνει καὶ μετὰ τὴ συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων στὶς 25 τοῦ περασμένου Μαΐου, τὰ λόγια τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, προσέθεσε: «Εἶμαι ἐπιφυλακτικός: οἱ θεολόγοι ἐργάζονται καλά, ἀλλὰ ὁ Ἀθηναγόρας δήλωσε: “ Ἂς βάλουμε τοὺς θεολόγους σὲ ἕνα νησὶ γιὰ νὰ συζητοῦν μεταξύ τους καὶ ἐμεῖς νὰ προχωρήσουμε μαζὶ μπροστά”. Ἡ ἑνότητα εἶναι ἕνα ταξίδι ποὺ πρέπει νὰ συνεχίσουμε μαζί, εἶναι πνευματικὸς οἰκουμενισμός, νὰ προσευχόμαστε μαζί, νὰ ἐργαζόμαστε ἀπὸ κοινοῦ» (vaticaninsider.lastampa.it/en/the-vatican/detail/articolo/francesco-turchia-37828/).

Τὸ ζήτημα λοιπὸν εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ σαφές: Ὁ θεολογικὸς Διάλογος γίνεται γιὰ τὰ μάτια τῶν πολλῶν, ἐνῶ ταυτόχρονα μέσῳ τῶν ἑορταστικῶν καὶ ἄλλων ἐκδηλώσεων προωθεῖται ἡ ἕνωση στὴν πράξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὠμὴ ἀλήθεια.

Καὶ διερωτᾶται πλέον κάθε Ὀρθόδοξη συνείδηση: Πῶς μπορεῖ ὁ παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης νὰ βαδίζει σ᾿ αὐτὸν τὸν ὀλισθηρότατο δρόμο;

Ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς προσέβλεπε πάντοτε μὲ ἐμπιστοσύνη στὸ σταυρωμένο θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως· στὸ ἔνδοξο Φανάρι. Ὄχι γιὰ νὰ ὑποδέχεται μὲ ἀσπασμοὺς τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη πάπα, ἀλλὰ γιὰ νὰ κρατάει ἀναμμένη τὴ φλόγα τῆς Ὀρθοδοξίας. Δὲν θέλει σβησμένο τὸ «Φανάρι». Τὸ θέλει ἀναμμένο νὰ ἀκτινοβολεῖ τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια σὲ ὅλο τὸν κόσμο!

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική Βιβλιογραφία

Wednesday, December 17, 2014

ΣΥΝΑΝΤΗΣH ME ΤΟΝ “ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΑΣΤΟΡΙΑΣ”


ΣΥΝΑΝΤΗΣH ME TΟΝ “ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΑΣΤΟΡΙΑΣ”

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Σε πρόσφατη ανάρτηση αναφέρθηκα στη συνάντηση που είχα με τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο λίγο μετά την ενθρόνισή του.

Ανέφερα ότι ορισμένες φορές ίσως όντως θέλει να κάνει κάτι καλό, πλην όμως συναντά ανυπέρβλητα εμπόδια για να πραγματοποιήσει τις επιδιώξεις του.

Πριν πολλά χρόνια ο τότε αρχισυντάκτης της εφημερίδας “Πρωινή”, κ. Ζουμπανιώτης, επικοινώνησε μαζί μου για να μου δώσει το τηλέφωνο του κ. Νίκου Ανδριώτη, Προέδρου της κοινότητας της Αστόριας -γνωστού και ως “πρωθυπουργού της Αστόριας”-, επειδή ήθελε να με συναντήσει.

Παραξενεύτηκα ιδιαίτερα. Για ποιο λόγο να θέλει να με δει ο πρόεδρος της κοινότητας; Ποιος είμαι, σε τελευταία ανάλυση, για να ζητά να με συναντήσει;

Οταν πήγα να τον δω μου εξήγησε ότι ήταν απολύτως απογοητευμένος μαζί μου εξαιτίας άρθρου που έγραψα στην “Πρωινή” με το οποίο τόνιζα πόσο επιτακτική ανάγκη ήταν ο Σεβ. κ. Δημήτριος να φέρει στις ΗΠΑ ανθρώπους να τον βοηθήσουν από την Ελλάδα.

Ανέφερα μάλιστα, στο συγκεκριμένο άρθρο, ότι, αν ο Σεβασμιότατος δεν φέρει από την Ελλάδα τους κατάλληλους άγαμους κληρικούς συνεργάτες, η Αρχιεπισκοπία του θα ήταν εξ αντικειμένου interim Αρχιεπισκοπία και όχι Αρχιεπισκοπία δραστικών αλλαγών. Οσο ικανός και αν είναι ένας ιεράρχης τι μπορεί να πετύχει χωρίς πολλούς και ικανούς συνεργάτες και μάλιστα σε μια τόσο αχανή Αρχιεπισκοπή όπως είναι η Αρχιεπισκοπή Αμερικής;

Ο κ. Ανδριώτης νόμισε ότι η αναφορά στο άρθρο μου σήμαινε ότι δεν υπάρχουν στην Αμερική άνθρωποι που επιτελούν σπουδαίο έργο και ότι χρειάζεται να μετακληθούν από την Ελλάδα!!!

Δεν αντελήφθηκε, δηλαδή, ότι αναφερόμουν στην ανάγκη ο Σεβασμιότατος να φέρει άγαμους κληρικούς για να τον βοηθήσουν. Εντελώς λανθασμένα -και σε αντίθεση με όσα σαφώς έγραφα στο άρθρο-, εξέλαβε την προτροπή μου προς τον Σεβασμιότατο ως προτροπή να φέρει από την Ελλάδα πολλούς κληρικούς και λαικούς για να αναλάβουν όλα τα πόστα της Ομογένειας και της Εκκλησίας.!!!

Ο ίδιος θεώρησε τον εαυτό του ιδιαίτερα θιγμένο από το άρθρο επειδή -όπως μου εξήγησε- επιτέλεσε σπουδαίο έργο, αφού πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Ελληνικού σχολείου στην Αστόρια.

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι η αναφορά μου αφορούσε μόνον άγαμους κληρικούς, αλλά δεν νομίζω ότι τον έπεισα. Γι’ αυτό και συνέχισε να μου εξηγεί εν εκτάσει πόσο σπουδαίο και πόσο σημαντικό έργο έχει επιτελέσει.

Εκ πρώτης όψεως κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο κ. Ανδριώτης ανήκει στα “ψώνια” -όπως τα χαρακτηρίζει το ιστολόγιο “Καλάμι”- του γκέτο της Αστόριας που αρέσκονται να παριστάνουν τους μεγαλοπαράγοντες. Μη σοβαρά υποκείμενα -κατά το πλείστον-, που δημιουργούν συλλόγους με το όνομα της περιφέρειας του τόπου καταγωγής τους, που στην πραγματικότητα λειτουργούν σαν χαρτοπαικτικές λέσχες και σαν χώρος που παραβιάζονται ασύστολα οι νόμοι του κράτους αφού -μεταξύ άλλων- καπνίζουν χωρίς καμιά αναστολή σε κλειστό χώρο.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ο κ. Ανδριώτης μπορεί να έχει τη λόξα να νομίζει ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από την αυτοκρατορική του μεγαλειότητα και την τεράστια προσφορά του προς την κοινότητα της Αστόριας, πλην όμως -εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζω-, δεν ανήκει στα χαρτόμουτρα που περιφέρουν την φαιδρότητά τους στους ομογενειακούς συλλόγους (γράφε χαρτοπαικτικές λέσχες).


Και όχι μόνον αυτό. Το λίγο που τον γνωρίζω μου δίνει την εντύπωση καλού κατά βάθος ανθρώπου που θέλει να προσφέρει. Ετυχε μάλιστα σε περίοδο νηστείας -αν θυμάμαι καλά ήταν Μεγάλη Εβδομάδα- να τον δω σε εστιατόριο εδώ στην Αστόρια και χάρηκα να διαπιστώσω ότι τηρούσε τη νηστεία. Μπαίνω σ' αυτές τις λεπτομέρειες, όχι από διάθεση αδιάκριτης επέμβασης στη ζωή του, αλλά για να τονίσω ότι δεν έχω κάτι εναντίον του ως ανθρώπου και για να μη νομισθεί ότι προσπαθώ να μηδενίσω την προσφορά του ή να τον τσαλακώσω σαν άνθρωπο. Και κάτι επιπλέον. Ορισμένες φορές διαπίστωσα ότι κατηγορείται για πράγματα που ευθύνονται άλλοι, οι οποίοι κρύβονταν ανέντιμα επιμελώς πίσω του για να δικαιολογήσουν την αήθειά τους.

Σε κάθε περίπτωση η συνάντηση που είχα με τον κ. Ανδριώτη με προβλημάτισε σοβαρά. Αν το άρθρο ενός -εξ αντικειμένου ασήμαντου ανθρώπου- ενόχλησε σε τόσο μεγάλο βαθμό τον κ. Ανδριώτη επειδή θεώρησε ότι παραγνώριζε την προσφορά του, πόσο περισσότερο θα αισθάνονταν θιγμένοι πολλοί άλλοι που βρίσκονται σε επιτελικές θέσεις της Εκκλησίας, αν ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος έφερνε από την Ελλάδα άγαμους κληρικούς να τον βοηθήσουν;

Γι’ αυτό, ενώ εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα ότι η έλευση άγαμων κληρικών από την Ελλάδα έπρεπε και πρέπει να είναι η άμεση προτεραιότητα του Σεβασμιότατου, μετά την εμπειρία που είχα με τον κ. Ανδριώτη, αναγνωρίζω ότι αυτό ίσως δεν είναι τόσο εύκολο να πραγματοποιηθεί.

Και αυτό είναι τραγικό, επειδή ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος αναγκάζεται να χειροτονεί -κατά το πλείστον- ακατάλληλους -τουτέστιν οικουμενιστές ή νεωτεριστές ή διαβεβλημένους ή εκκοσμικευμένους κληρικούς- ως αρχιερείς με ότι αυτό συνεπάγεται για την Ομογένεια και την Εκκλησία.

Ακόμη χειρότερα! Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος, όχι μόνον δεν έχει στις άμεσες προτεραιότητές του τη μετάκληση από την Ελλάδα άγαμων κληρικών, αλλά ούτε καν την περιλαμβάνει στην ατζέντα των σχεδίων του.

Αλλά τότε πώς δεν έχει την πρωταρχική ευθύνη για τις ακατάλληλες χειροτονίες που τελούνται, αφού έχει πλήρη επίγνωση της λειψανδρίας που υπάρχει στην Εκκλησία της Αμερικής;

Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ, ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ «ΙΔΙΟΤΥΠΟΥ» ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟΥ ΠΑΘΟΥΣ



Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ, ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ «ΙΔΙΟΤΥΠΟΥ» ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟΥ  ΠΑΘΟΥΣ

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους
=====

Ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης, είναι μια ποιητική φυσιογνωμία, αναμφισβήτητα  αμφισβητούμενη. Από τη μια ο πολιτικός  του λόγος, με την εις βάθος κριτική των ιστορικών γεγονότων και από την άλλη οι ποιητικές περιγραφές των ερωτικών ‘’βιωμάτων’’. Το ποιητικό ταλέντο φυσικά του ποιητή είναι αναμφισβήτητο.

Δεν θα ήταν άτοπο να ισχυριστεί κανείς ότι θα μπορούσε κάλλιστα το ποιητικό έργο του, να αποτελέσει δύο εντελώς ποιητικές ενότητες, με μόνο ενοποιό στοιχείο το ιδιάζον ποιητικό του ύφος.

Η παρατήρηση του Γιώργου Ν. Καλαματιανού «Πολλές συζητήσεις και αντιρρήσεις έχει προκαλέσει η ποίηση του Καβάφη» (από το σύγγραμμά του «Σύντομη Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας») είναι ενδεικτική τόσον της αποδοχής όσο και της απόρριψης. Προσωπικά έχω την βεβαιότητα ότι η λογοτεχνική κριτική πρέπει να διέπεται από αντικειμενικότητα. Όμως η αντικειμενικότητα παρέχει το θάρρος τόσο της θετικής αναγνώρισης των ποιημάτων κάποιου ποιητή, όσο και την απόρριψη των ποιημάτων που ξέφυγαν των ορίων της ποιητικής ηθικής. Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς το ποιητικό έργο του Καβάφη από κάποιου είδους δυϊκότητα. 

Η περιγραφική του ποιητικού του λόγου αφορά σχεδόν αποκλειστικά πρόσωπα, είτε για να μεταφέρει το μήνυμά του κρίνοντας ιστορικά γεγονότα είτε για να περιγράψει πρόσωπα που αφορούν το ιδιότυπο ‘’πάθος’’ του.

Αυτό που αναφέρει ο Φραγκίσκος  Σομμαρίπας στο σύγγραμμά του «Καβάφης μια άλλη υπόθεση» για τη συγγραφέα Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, στην οποία  οφείλεται μια γαλλική μετάφραση του Καβάφη και μια κριτική του έργου του, είναι ότι ξεπέρασε πολλά όρια «ναι μεν ο Καβάφης έχει μιαν απόλυτη κυριαρχία στο λόγο του, αλλά η γραφή σε πρώτο πρόσωπο σε ορισμένα ερωτικής έμπνευσης ποιήματά του, όπως ‘’Ήλιος του απογεύματος’’ και το ‘’του πλοίου’’ ανοίγει το δρόμο σε ‘’απερίσκεπτες παρορμήσεις».

Τα ποιητικά λόγια του ποιητή Κ. Καβάφη, στα οποία καταδεικνύεται σαφώς το ιδιότυπο ‘’ηδονικό πάθος’’ προξενούν λύπη, όχι μόνο για γεγονός ότι τίποτα δεν έχουν να δώσουν, αλλά νοήματα αλλόκοτα σηματοδοτούν. Ο λεξιλογικός πλούτος ουδόλως αρκεί για να καλύψει την ασχήμια των εμπνεύσεων αρκετών ποιημάτων του. «Ήμουν πάντοτε δοσμένος εις τες ηδονές» λέγει ο Καβάφης. Αρκετά ποιήματά  του που προσεγγίζουν το πεζολογικό ύφος, είναι παραινετικά για να γίνει το ήθος δευτερεύον. Ο «ανήθικος αναγραμματισμός» από μέρους του ποιητή είναι απαράδεκτος. Εκεί είναι όπου η καλλιτεχνική δημιουργία δολωματοποιεί τις παρυφές  του ποιητικού λόγου, συμπαρασύροντας με το κάλλος του στιχουργήματος, τα περιγραφικά ατοπήματά του. Είναι πάμπολα τα ποιήματά του που η περιγραφικότητά των παραπέμπει σαφώς στο πάθος τούτο της ατιμίας. Εξάλλου ο ίδιος ο Καβάφης ομιλεί γι αυτό. Είναι για τούτη την κατάντια που μίλησε ο Γέροντας Παΐσιος ότι κάποιοι υπερηφανεύονται κιόλας. Είναι γι’ αυτό που ο Ντοστογέφσκυ ανέφερε ως διαφορά του αιώνος που ζούσε, ότι δηλαδή το κακό έγινε νόμος.

Όταν οι στίχοι  περιθωριοποιούν το ήθος, καθίστανται επικίνδυνοι. Αντιδιαστέλλεται το ήθος και η ερωτική  ανηθικότητα. Παραφράζοντας ουσιαστικά το κάλλος του ποιητικού λόγου ο ποιητής Κ. Καβάφης προχωρεί σε απαράδεκτες  υποδείξεις. Περιγραφές απαράδεκτες, που μεταβάλλουν τον στίχο του σε μετρικό παραμόρφημα.

Ως παραγωγικό πρόθημα καθίσταται το στρεβλό των ομοφυλοφιλικών αντιλήψεων του ποιητή ο οποίος δολωματοποιεί το κάλλος της ποιητικής φόρμας. Η ποιητική φόρμα δεν μπορεί ποσώς να διαφοροποιήσει την αμεταβλητότητα του αήθους ποιητικού λόγου του Καβάφη.

Επιλογικά θα ήθελα να αναφέρω ότι σκοπός του κειμένου αυτού φυσικά δεν ήταν για να μειωθεί το αναμφισβήτητο ποιητικό ταλέντο του ποιητή Κ. Καβάφη, αλλά να καταδειχθεί η «αλλόκοτη έμπνευσή» του, από την οποία αφορμούνται πάρα πολλά  έργα του. Γιατί είναι αλήθεια ότι ο ποιητής Κ. Καβάφης με τα λόγια του, στα ποιήματα που ενυπάρχει το ιδιότυπο πάθος του, υποδεικνύει σαφώς την «αήθη αυθάδεια» του για τούτη την «αλλόκοτον λύσσαν», κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Και εκείνο που μας λυπεί ακόμα πιο πολύ, είναι όταν βρίσκονται κληρικοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας που επαινούν το συνολικό έργο του Καβάφη, όπως τούτο δυστυχώς συνέβη πέρυσι, με τις ατυχείς υποδείξεις του Οικουμενικού μας Πατριάρχη στο Ζωγράφειο Μαθητικό Συνέδριο, στην Κωνσταντινούπολη, για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Καβάφη. Αφού τόνισε τη σχέση του ποιητή με την Κωνσταντινούπολη, ανέφερε πως «τα ποιήματα του συγκινούσαν ανέκαθεν την ψυχή του».

Ως μαθητής τότε ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης, στην Α΄ Λυκείου αντέγραφε τα ποιήματα αυτά σε ένα τετράδιο όπως ανέφερε. Περί τούτου ανέφερε χαρακτηριστικά: «Το μαθητικόν αυτό τετράδιον του 1954 κυκλοφόρησε προ ετών εις φωτοαστικήν έκδοσιν και αποτελεί γλυκείαν ανάμνησιν των μαθητικών μας χρόνων …», «Αγαπάτε τον Καβάφην και μαζί του ότι αναδεικνύει η ποίησίς του, τον πλούτον της παραδόσεως και της ιστορίας του Γένους μας». Το πλήθος των ποιημάτων που σαφώς καταδεικνύουν τα «πάθη ατιμίας», καθιστούν τις γενικευμένες παρατηρήσεις ατυχείς, αν και πιστεύω ότι ο Οικουμενικός  μας Πατριάρχης, δεν συμπεριέλαβε στον έπαινο του τα περιγραφικά ποιήματα του ιδιότυπου πάθους του Καβάφη. Η σημείωσή του «…ότι αναδεικνύει η ποίησίς του, τον πλούτον της παραδόσεως και της ιστορίας του Γένους μας», είναι ενδεικτική, αν και πάλι δεν μας αναπαύει ο γενικευμένος έπαινος «και μαζί του ότι αναδεικνύει η ποίησίς του» χωρίς καμιά στα ανούσια, και «ομοφυλοφιλικά» ποιήματά του.

ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΝΑ ΕΧΕΤΕ!!!


ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΝΑ ΕΧΕΤΕ!!!

(ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΤΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ!)

Η ΑΝΩΤΕΡΩ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΗ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ -ΚΥΡΙΑ ΛΙΜΠΙ ΛΕΙΝ- ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ "ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ" ΠΟΥ ΕΞΕΛΕΞΕ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑ H AΥΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΣ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΕΛΙΣΑΒΕΤ.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ "ΔΕΣΠΟΤΙΝΑ" ΠΟΥ ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΟΙ ΤΗΣ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΠΑΡΟΛΟΝ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟ 1994 "ΧΕΙΡΟΤΟΝΟΥΝ" "ΙΕΡΕΙΕΣ". 

ΗΔΗ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ, ΣΤΙΣ ΗΠΑ, ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΥΝΑΙΚΕΣ "ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ" ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟΥ, ΕΝΩ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΛΛΕΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΕΣ "ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ" -ΙΔΙΩΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ- ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΑΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ.

ΟΥΤΕ ΙΕΡΩΣΥΝΗ, ΟΥΤΕ ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΟΥΤΕ ΑΝΤΡΕΣ, ΟΥΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΟΥΤΕ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ, ΟΥΤΕ ΕΤΕΡΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΟΥΝ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΤΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΡΦΩΜΑ! 

Ο ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΚΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ "ΕΙ ΜΗ ΒΛΗΘΗΝΑΙ ΕΞΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΘΗΝΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ", ΟΠΩΣ ΛΕΓΕΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ.

ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΤΕΙ ΑΜΕΣΩΣ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΟΙΔΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟΥ.

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΟΡΦΟΥ



ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΟΡΦΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε στη Romfea.gr:

“Η εικόνα του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου είναι έργο του Αρχιμ. Αμβροσίου Γκορέλωβ, προϊσταμένου του ιερού ησυχαστηρίου του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, στην Σκουριώτισσα.

Η εικόνα εκτέθηκε για προσκύνηση για πρώτη φορά την 1η -2α Δεκεμβρίου 2014, κατά τη διάρκεια της Αγρυπνίας που τελέσθηκε προς τιμή του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοκουρδαλιώτισσας στο Κούρδαλι, του οποίου προσφάτως (27.11.2013) την αγιότητα του διακήρυξε επισήμως το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η μνήμη του τιμάται στις 2 Δεκεμβρίου.”

Αυτές τι ειδήσεις θέλουμε να ακούμε από τη Μητρόπολη Μόρφου, Σεβασμιότατε κ. Νεόφυτε. Για μοναστήρια, για ησυχαστήρια, για λατρευτικές εκδηλώσεις τιμής σε αγίους, για αγρυπνίες, για ορθόδοξες εικόνες, για προβολή σύγχρονων Αγίων. Οχι να εξακολουθούμε να βλέπουμε αναρτημένη στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως σας την απαράδεχτη συνέντευξη με την οποία  υποστηρίζετε την διδασκαλία του Χριστομάχου Κορανίου στα σχολεία της κατεχόμενης Κύπρου και τη μελέτη του από τους Ελληνες χριστιανούς Ορθόδοξους της Κύπρου χωρίς να σας προβληματίζει ότι έτσι προάγετε τον Διαθρησκειακό Οικουμενισμό.

Σεβασμιότατε! Σας παρακαλούμε θερμά και υικά να κατεβάσετε χωρίς χρονοτριβή την επαίσχυντη συνέντευξη από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως σας! 

ΛΟΙΠΟΝ ΣΕΒ. ΣΥΡΟΥ; ΝΑ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΒΑΛΕΤΕ ΜΥΑΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ;


ΛΟΙΠΟΝ ΣΕΒ. ΣΥΡΟΥ; ΝΑ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΒΑΛΕΤΕ ΜΥΑΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Τελικά ξεκαθαρίζει η εικόνα για τα γεγονότα στην Τήνο.

Τέτοιο το θράσος των δημοτικών συμβούλων του νησιού και των παπικών τους συμμάχων ώστε θεωρούν άξιο άγριας αποδοκιμασίας τον Σεβ. Σύρου κ. Δωρόθεο επειδή θα έχει ψήφο στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιερού Ιδρύματος της Ευαγγελίστριας Τήνου.!!!

Τέτοια αυθάδεια.!!! Οι αιρετικοί Παπικοί της Τήνου μπορούν να έχουν λόγο στη διαχείριση του ορθόδοξου προσκυνήματος. Οχι όμως ο οικείος ορθόδοξος ιεράρχης!!!

Και κοντά στην προπέτεια του κ. δημάρχου, που ενορχήστρωσε την αποδοκιμασία σε βάρος του Σεβ. Σύρου, και την προπέτεια του Δημοτικού Συμβουλίου που αυθαδιάζει προς τη Σύνοδο και μιλά για προσπάθεια δημιουργίας Μπέλφαστ στην Τήνο επειδή τους υπεδείχθη ότι οι Παπικοί δεν μπορούν να διαχειρίζονται ορθόδοξο προσκύνημα, προσετέθη και η φωνή του εκλαμπρότατου Παπικού “Αρχιεπισκόπου” Νάξου Νικολάου.!!!

Και τι προτείνει; Παριστάνει τον επιδιαιτητή της διαφοράς και νουθετεί ξεκαθάρισμα των λογαριασμών μετά τις εορτές με τρόπο ώστε οι Παπικοί να μην αποκλειστούν από τη διαχείριση ορθόδοξου προσκυνήματος.!!!

Οτι ο δήμαρχος και το Δημοτικό συμβούλιο έχουν άδικο ούτε που συζητείται. Αυτό δα έλειπε! Οι αιρετικοί να έχουν λόγο σε ορθόδοξο προσκύνημα και να απαγορεύεται στον ορθόδοξο Μητροπολίτη στον οποίο υπάγεται το Ιδρυμα να έχει έστω και δικαίωμα ψήφου στο Διοικητικό Συμβούλιο!!!

Ελπίζουμε ότι τώρα ο Σεβ. Σύρου κατανοεί τις αντιδράσεις των πιστών για τις συνεχείς συμπροσευχές και κοινές ποιμαντικές παραστάσεις του με τους αιρετικούς Παπικούς των Κυκλάδων.

Ορίστε με ποια αυθάδεια μιλούν οι Παπικοί, και με ποιο τρόπο παρεμβαίνει δήθεν πυροσβεστικά -στην πραγματικότητα όμως για να πατρονάρει τις εξελίξεις- ο αντιπαθέστατος Παπικός “Αρχιεπίσκοπος” Νάξου Νικόλαος ώστε να συνεχίσουν οι Παπικοί να έχουν λόγο στη διαχείριση ενός ορθόδοξου προσκυνήματος.!!!

Σε τι ωφέλησαν οι κοινές παραστάσεις σας με τους αιρετικούς Παπικούς, Σεβασμιότατε Σύρου;

Απλά εμπέδωσαν τον “λαικό οικουμενισμό”! 

Και τώρα; 

Οι ανεπρόκοποι του δημοτικού συμβουλίου συμμαχούν εναντίον σας με τους Παπικούς υπό τις ευλογίες του Παπικού “Αρχιεπισκόπου.”

Να ελπίσουμε ότι -έστω και τώρα- καταλάβατε ότι η ουνιτική ποιμαντορία σας πρέπει να τερματιστεί αμέσως; Ή μήπως θα μας εξαναγκάσετε και φέτος να γίνουμε μάρτυρες νέων οικουμενιστικών σας ασχημιών με συμπροσευχές και με κοινές ποιμαντικές παραστάσεις με τους Παπικούς “επισκόπους” με την ευκαιρία των εορτών των Χριστουγέννων;

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ, ΤΟ ΨΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ, ΑΠΟΡΙΑΙ ΨΑΛΤΟΥ(Β΄)



Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΟ ΨΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ

ΑΠΟΡΙΑΙ ΨΑΛΤΟΥ (Β΄)

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσα μαθαίνει κάποιος στο αναλόγιο του ψάλτου. Το πρώτον είναι ότι βλέπει τα ψαλλόμενα, τα ψάλλει ή τα διαβάζει κι έτσι τα προσεγγίζει καλύτερα. Το άλλο είναι ότι του κτυπούν πιο εύκολα στο μάτι τυχόν αβλεψίες, λάθη, ή δεδομένα που αλλοιώνουν το νόημα των ψαλλομένων. 

Απορία την οποία θέτω σήμερα: Στον κανόνα των Χριστουγέννων που ψάλλουμε τις μέρες αυτές (όχι στον ιαμβικό) και δη στην ς΄ ωδήν και δη στον Ειρμό της ψάλλωμεν από της 21ης Νοεμβρίου: “Σπλάχνων Ιωνάν, έμβρυον απήμεσεν ενάλιος θηρ οίον εδέξατο”. Η απορία μου έγκειται στη λέξη έμβρυον. Σαν να μην δουλεύει στην προκειμένη περίπτωση. Κι εξηγούμαι: Τι λέγει το αντίστοιχο βιβλικό κείμενο του βιβλίου του Ιωνά; Λέγει ότι τον Προφήτη τον κατάπιε ζωντανό (έμβιον) ο ενάλιος θηρ δηλαδή το ψάρι, το κήτος, και τον απήμεσε (τον ξέρασε) πάλι ζωντανό (έμβιον). Ο ανυπάκουος Προφήτης στη γνωστή του περιπέτεια  ήταν κάποιας ηλικίας, με μουστάκια και γένεια κι όχι έμβρυον (δηλαλή μωρό στην κοιλιά της μάνας του). Η λέξη έμβρυον δεν έχει άλλη σημασία στη γλώσσα μας. Αν έχω λάθος παρακαλώ κάποιο να με διαφωτίσει. 

Εξάλλου στα προεόρτια των Χριστουγέννων ψάλλουμε ότι η Θεοτόκος “έμβρυον φέρουσα Χριστόν” (έχοντας στην κοιλιά της το Χριστό σαν έμβρυο) πορεύεται στη Βηθλεέμ. Αρα μπορούμε να ανταλλάξουμε τη λέξη έμβρυον (που είναι ακατάλληλη για την περίσταση) με τη λέξη έμβιον και να μεταφράσουμε: Ο ενάλιος θηρ, το ψάρι, απήμεσε, ξέρασε τον Ιωνά ζωντανό (έμβιον), όπως τον δέκτηκε (ζωντανό). 

Η συνέχεια του λόγου, έχω την πεποίθηση ότι υποστηρίζει την πιο πάνω ερμηνεία. Τι λέει ολόκληρο το κείμενο του Ειρμού; Οπως ο Ιωνάς ο προφήτης δεν υπέστη καμιά βλάβη και φθορά στην κοιλιά του κήτους και βγήκε απ’ αυτό ζωντανός με τη χάρη του Θεού, έτσι και η Θεοτόκος Μαρία έμεινε αειπάρθενος παρά το γεγονός ότι ο Θεός Λόγος κατοίκησε στη μήτρα Της και γεννήθηκε από αυτήν. Τοιουτοτρόπως η Θεοτόκος είναι παρθένος προ του τόκου, κατά τον τόκον και μετά τόκον.