Saturday, August 19, 2017

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥΣ



ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Πατερική Παράδοσις”, το ακόλουθο απόσπασμα από το άρθρο «Διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι» του κ. Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου:

“Λίγες μέρες πέρασαν ἀπὸ τότε ποὺ ἡ πάλαι ποτὲ ὀρθοδόξως φρονοῦσα καὶ πράττουσα μονὴ τῆς Μεγίστης Λαύρας, γεμάτη οἰκουμενιστική «ἀγάπη» ἀποφάσισε νὰ φιμώσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπαγορεύοντας στὸν γέροντα Εὐστράτιο νὰ λειτουργεῖ στὸ μετόχι της «Ἄξιον ἐστί» καὶ παραδίδοντας του τελεσίγραφο νὰ φύγει ἀπὸ τὸ μοναστῆρι. Τὸ ἔγκλημα τοῦ γέροντος; Δὲν μνημονεύει τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη, ὅπως καὶ οἱ προκάτοχοι τῆς Μονῆς –ὅταν αὐτὴ ὀρθοτομοῦσε τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας– δὲν μνημόνευαν τὸν αἱρετικὸ Ἀθηναγόρα.

Ὁ εὐσεβὴς ἑλληνικὸς λαὸς μερίμνησε ἐν σοφίᾳ Κυρίου νὰ κτίσει σὲ κάθε βουνοκορφὴ καὶ σὲ κάθε ἐρημικὴ πλαγιὰ ἐκκλησάκια, τὰ ὁποῖα στοὺς ἔσχατους, κατὰ τοὺς ἁγίους, καιροὺς ποὺ ζοῦμε θὰ δώσουν καταφύγιο σὲ ὅσους δὲν προσκυνήσουν γόνυ τῷ Βάαλ.

Σὲ ἕνα τέτοιο καταφύγιο εὐλαβείας, εὐσεβείας καὶ πίστεως λειτούργησε σήμερα ὁ γέροντας Εὐστράτιος. Ὅσοι παρεβρεθήκαμε σήμερα ἐκεῖ ζήσαμε μία ἀτμόσφαιρα κατάνυξης, δακρύων, συγκίνησης καὶ ἐν Χριστῷ καυχήσεως. Δὲν ἀκούστηκε στὸ κήρυγμα κανένας λόγος μίσους ἢ ἐμπαθείας παρὰ μόνο ὁμολογίας καὶ πραγματικῆς, ἀληθινῆς ἐλπίδας, χαρᾶς, παρηγοριᾶς καὶ ἐν Χριστῷ ἀγάπης. Ζήσαμε τὸ θαῦμα τῆς ζώσας Ἐκκλησίας. Πιστοὶ ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο καὶ τὴν Ἀττικὴ διανύοντας μεγάλες ἀποστάσεις συνάχθηκαν στὸν ἔρημο ἀλλὰ εὐλογημένο αὐτὸν τόπο καὶ ἔνιωσαν τὰ ἴδια αἰσθήματα ποὺ ἔνιωσαν καὶ οἱ διωγμένοι Χριστιανοὶ ἐπὶ Ἀρείου, ἐπὶ Εἰκονομαχίας, ἐπὶ Βέκκου, ἐπὶ Λατινοκρατίας, Τουρκοκρατίας καὶ σήμερα ἐπὶ Οἰκουμενισμοκρατίας.”

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται στην πράξη ότι η τακτική των διωγμών, όχι μόνον δεν αποδίδει, αλλά οδηγεί στα εντελώς αντίθετα από τα προσδοκώμενα, για τους Οικουμενιστές, αποτέλεσματα.

Ο π. Ευστράτιος Λαυρεώτης λειτουργούσε στο μετόχι “Άξιον εστίν” της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους στην Βαρυπόμπη Αττικής. Η Μονή της Μεγίστης Λαύρας έδωσε εντολή στον π. Ευστράτιο να φύγει από το μετόχι επειδή σταμάτησε το μνημόσυνο του Πατριάρχη.

Το αποτέλεσμα; Βρέθηκε ιδιωτικός ναός που προσφέρθηκε στον π. Ευστράτιο ο οποίος συγκεντρώνει αποτειχισμένους πιστούς από την Πελοπόννησο και την Αττική. 

Ρωτούμε τους Οικουμενιστές που μεθοδεύουν διωγμούς εναντίον όσων αποτειχίστηκαν: Τι κέρδισαν με την εκδίωξη του π. Ευστρατίου; Απολύτως τίποτε εκτός από το να παγιώσουν μια κατάσταση η οποία είναι πια εντελώς ανεξέλεγκτη από τους ίδιους.

Ρωτούμε, ακόμη, τους Οικουμενιστές: Ποιο κακό θα συνέβαινε αν άφηναν τον π. Ευστράτιο να μη μνημονεύει τον Πατριάρχη στο μετόχι “Άξιον εστίν;” 

Κανένα απολύτως κακό δεν θα πάθαινε κανένας.

Δυστυχώς δεν υπάρχει καθόλου σύνεση εκ μέρους των Οικουμενιστών οι οποίοι αφελέστατα νομίζουν ότι με τους διωγμούς θα καταστείλουν το κύμα των αποτειχίσεων. Αποτυγχάνουν πλήρως να αντιληφθούν ότι με τους διωγμούς γιγαντώνουν το αποτειχιστικό κίνημα και το καθιστούν πλήρως ανεξέλεγκτο.

Ας σκεφτούν μόνον οι Οικουμενιστές ότι οι αποτειχισμένοι αποκλείεται να αναγνωρίσουν τις όποιες ποινές τους επιβάλουν. 

Αυτό έγινε σε πολλές περιπτώσεις. Στη Μητρόπολη Σιδηροκάστρου λ.χ. ο π. Φώτιος Τζούρας εκδιώχθηκε από τον Μητροπολίτη του από το ναό της κοινότητας που διακονούσε και κατέφυγε σε ιδιωτικό εξωκκλήσι όπου και συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς να μπορεί κανείς πια να τον ελέγξει καθόλου.  

Αυτό, βεβαίως, θα συμβεί παντού. Αν οι Οικουμενιστές εκδιώξουν τους αποτειχισμένους από τους ναούς και τα μοναστήρια τους θα καταφύγουν σε άλλους ιδιωτικούς ναούς και θα συνεχίσουν ανενόχλητοι να λειτουργούν χωρίς, ασφαλώς, να μνημονεύουν τον Πατριάρχη ή άλλους Οικουμενιστές επισκόπους.

Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι δεν υπάρχει καθόλου σύνεση στα οικουμενιστικά δώματα γι’ αυτό πολύ λίγες ελπίδες υπάρχουν ότι θα σταματήσουν οι διωγμοί των αποτειχισμένων με αποτέλεσμα να υπάρξουν απρόβλεπτες συνέπειες για την ενότητα της Εκκλησίας.

Η ΙΕΡΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΡΩΣΣΙΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ


Η ΙΕΡΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΡΩΣΣΙΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ

Του κ. Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
=====

Ο Πατριάρχης Μόσχας έκανε πολλές οικουμενιστικές και αντιΚανονικές ενέργειες. Γι’ αυτό διέκοψαν το Λειτουργικό του Μνημόσυνο, με την ιερά Αποτείχιση, πέραν του 50% των Κληρικών του.

Η ιερά Αποτείχιση κατά του Πατριάρχη Μόσχας, εκκλησιολογικά, άραγε, τι ακριβώς να σημαίνει;

Σημαίνει ότι σχεδόν οι μισοί Ρώσσοι Κληρικοί του πατριαρχείου Ρωσσίας, με εκατοντάδες χιλιάδες πιστού Λαού, θεωρούν τον πατριάρχη τους, ως αιρετίζοντα Πατριάρχη. Πράγμα το οποίον τον αναχαιτίζει και του ελέγχει τη συνείδηση φοβερά, ώστε να αδυνατεί πλέον να προχωρήσει, αδίστακτα, και σε επιπρόσθετες κακοδοξίες και νεωτερισμούς.

Πέραν τούτου, ο Μόσχας, γνωρίζει πολύ καλά, ότι το Παλαιό Ημερολόγιο δεν δύναται ΟΥΔΕΠΟΤΕ να το μεταρρυθμίσει, διότι αμέσως θα θέσει σε θανάσιμο κίνδυνο τη ζωή του διότι θα δημιουργήσει ένα πανΡωσσικό ή και πανΣλαβικό μείζον Λειτουργικό Σχίσμα, ενώ, έχει ήδη εις βάρος του ένα εν εξελίξει μείζον Δογματικό Σχίσμα, επειδή αναγνωρίζει, με σύσσωμη την Ιεραρχία του, ως ορθοδοξότατα, τα Προσυνοδικά Κείμενα του Σαμπεζύ.

Μία μεταβολή του Παλαιού Ημερολογίου, στη Ρωσσία θα επιφέρει πέραν από Εκκλησιαστικά προβλήματα Πολιτειακές και Κοινωνικές ανωμαλίες μέχρι και εμφύλιους σπαραγμούς. Μόνο ένας αντίχριστος Πατριάρχης, θα αποτολμούσε να μεταβάλει το Παλαιό Ημερολόγιο των Σλάβων και μάλιστα να αποπειραθεί, να τους επιβάλλει, το Φραγκοπαπικό Νέο Ημερολόγιον.

Το καινοφανές Εκκλησιαστικό φαινόμενο των Ιερών Αποτειχίσεων, ανησυχεί, εξ όσων πληροφορούμε, ιδιαίτερα, τους υψηλά ιστάμενους Οικουμενιστές και τις εκκλησιαστικές διοικήσεις των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Γι’ αυτό επιζητούν «ανιεροκρύφια» και απόρρητα να περισυλλέξουν στατιστικά στοιχεία και λεπτομερείς πληροφορίες για το ανά την οικουμένη αντιΟικουμενιστικό ισχυρό Κίνημα για την ιερά Αποτείχιση και τη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου κατά των αιρετιζόντων Προκαθημένων, που υπέγραψαν ή αναγνώρισαν τα κακόδοξα Επίσημα Κείμενα της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου.

Για το ανά την οικουμένη Ορθόδοξο Χριστεπώνυμο πλήρωμα, όσοι Αρχιερείς, συμφωνούν και υπέγραψαν τα Προσυνοδικά Κείμενα του Σαμπεζύ ή όσοι συμφώνησαν και υπέγραψαν τις αιρετικές αποφάσεις της ψευδοΣυνόδου της Κρήτης θεωρούνται πλέον, ως αιρετικοί Αρχιερείς.

ΠΗΓΗ: 

Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»,

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗΣ ΔΙΝΕΙ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ


Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗΣ ΔΙΝΕΙ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
=====

Ο/Η Kyriakos Varveris είπε...

Γράφει ο π. Θεόδωρος:

1) " Ἀκόμη καί μεγάλοι ζηλωτές Ἅγιοι, ὅπως ὁ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, σέ παρόμοιες κρίσιμες καταστάσεις ἄφηναν προσωρινά «πρός καιρόν» τήν ἀκρίβεια καί ἐφήρμοζαν τήν οἰκονομία, πρός ἀποφυγήν μείζονος κακοῦ[22]."

Σχόλιο: 97 χρόνια έχουν περάσει από την αιρετική εγκύκλιο του 1920. Μήπως π. Θεόδωρε έχετε παρεξηγήσει λιγάκι την έννοια της οικονομίας;

2) "Δέν ἔχει μολυνθῇ ὅλη ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν αἵρεση, καί δέν εἶναι ἄκυρα τά μυστήρια, ἐκεῖ ὅπου μνημονεύονται αἱρετίζοντες ἐπίσκοποι, ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι ἀδιάκριτα καί διασπαστικά."

Σχόλιο: Έχουν Χάρη τα μυστήρια των αιρετικών - οικουμενιστών π. Θεόδωρε; Δηλαδή αν πάω να κοινωνήσω, εν γνώση όλων των παραπάνω που γράψατε, από το χεράκι του Δημητριάδος θα μεταλάβω Σώμα και Αίμα Χριστού; Σοβαρά μιλάτε; Εσείς θα είχατε ποτέ κοινό ποτήριο με τον Δημητριάδος ή άλλους παρόμοιους;

Εν κατακλείδι, και επειδή το κείμενο του π. Θεοδώρου μόνο ξεκάθαρο δεν είναι, μπορεί να μας πει ο π. Θεόδωρος πως σκοπεύει να αποκατασταθεί πνευματικά μετά την πολύχρονη κοινωνία του με την αίρεση του οικουμενισμού; Επίσης αν υποθέσουμε ότι ένας Αρχιερέας των "ΝΕΩΝ ΧΩΡΩΝ" διέκοπτε την μνημόνευση του Βαρθολομαίου αλλά μνημόνευε την "σύνοδο" της Κρατικής Εκκλησίας, ο π. Θεόδωρος θα είχε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του; 


Ο/Η MonkSerafim Zisis είπε...

Ἀγαπητέ κύριε Βαρβέρη,

(α) Δέν ἔχει καθόλου παρεξηγήσει τήν ἔννοια τῆς οἰκονομίας ὁ π. Θεόδωρος· κάντε μόνος σας μία ἔρευνα καί δεῖτε πόσοι ἀπό τούς Χριστιανούς μας μποροῦν νά ξεχωρίσουν μέ τό πρῶτο ἄκουσμα τήν λέξη "οἰκουμενισμός" ἀπό τήν λέξη ... "κομμουνισμός". Καί μετά λάβετε τήν ἀπόφαση ἐσεῖς, μή ὤν δέ Ποιμήν, ὅπως οἱ Ἱερεῖς πού ἀποτειχίστηκαν, νά πεῖτε στούς πιστούς αὐτούς, ὅτι δέν μποροῦν νά μεταλαμβάνουν, παρά μόνον σέ δέκα Ἱερεῖς σέ ὅλη τήν Ἐπικράτεια ἤ στήν ... Μολδαβία. Ἐκτός ἄν θέλετε νά χωροῦν ὅλοι σέ ... TAXI. 

Καί τόν καιρό πού ἔγραφε περί οἰκονομίας ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἡ Εἰκονομαχία συμπλήρωνε ἀρκετές δεκαετίες ζωῆς! Μή εἴμαστε βασιλικότεροι τοῦ Βασιλέως. Ἄν δεῖτε μία ματιά στήν ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου πρός Ναυκράτιον θά ἐκπλαγεῖτε, ἡ δέ θεωρία περί "συγκοινωνούντων δοχείων" (ὁ κοινωνῶν τῷ ἀκοινωνήτῳ ... κ.λπ.) θά πάει περίπατο (ὁ π. Θεόδωρος θά ἀναλύσει ὁσονούπω τήν ἐπιστολή αὐτή).

(β) Τά μυστήρια κάθε αἱρετικοῦ εἶναι ἔγκυρα μέχρι καταδίκης του ἀπό τήν Ἐκκλησία. Εἶναι ὅμως πρόξενα μολυσμοῦ γιά ὅποιον ἀπό ἐμᾶς, δηλ. τόν π. Θεόδωρο, ἐμένα τόν ἁμαρτωλό καί ἐσᾶς, μεταλαμβάνει ἀπό τούς αἱρετικούς ἐν γνώσει του ὅτι εἶναι λυμεῶνες καί λυκοποιμένες. Μπορεῖτε ἐσεῖς νά μᾶς βεβαιώσετε, ὅτι σύμφωνα μέ τούς ἁγίους Πατέρες, τά Μυστήρια τῆς Δύσεως ἦταν ἄκυρα γιά τούς αἰῶνες ἐκείνους ἀπό τήν υἱοθέτηση τοῦ Filioque μέχρι καί τό Σχίσμα τοῦ 1054; Μήπως ὁ ζῆλος σας σᾶς καθιστᾷ κάπως ἄδικο ἐξ ἀπροσεξίας; Εὐλόγησον.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιο “Ακτίνες”

ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΣΧΙΣΜΑ Δ΄


ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΣΧΙΣΜΑ

Δ΄ 

Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις


Του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση
=====

4. Δέν ἔχουμε σχισματικά σχέδια. Τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας στήν Ὀρθόδοξη Πίστη προφυλάσσουμε.

Συμπερασματικά καί πρός ἀναίρεση τῶν κακόβουλων συκοφαντιῶν καί ἐφησυχασμό ὅσων καλοπροαίρετα ἀνησυχοῦν καί θέλουν ἐπίσημα νά μάθουν, δηλώνουμε, ὅτι γνωρίζοντας πόσο μεγάλο κακό εἶναι τό σχίσμα, τό ὁποῖο οὔτε τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου μπορεῖ νά διορθώσει, ἀλλά ἐπίσης καί πόσο μεγαλύτερο ἐκκλησιολογικά κακό εἶναι ἠ αἵρεση, ἡ ὁποία στερεῖ τήν σωτηρία, μέ τήν διακοπή τῆς μνημονεύσεως τῶν αἱρετιζόντων ἐπισκόπων προφυλασσόμαστε καί προφυλάσσουμε τούς πιστούς ἀπό τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χωρίς νά δημιουργοῦμε σχίσμα, ὑπαγόμενοι σέ ἄλλη ἐκκλησιαστική διοίκηση, μή κανονική, καί μνημονεύοντας στίς ἀκολουθίες ἄλλους ἐπισκόπους. Ὅπως ἔχουμε δηλώσει, προχωρήσαμε μέ πόνο καί θλίψη εἰς αὐτήν τήν ἐνέργεια, γιατί οἱ ἐπίσκοποί μας δέν κατενόησαν εἴτε ἀπό ἄγνοια εἴτε ἀπό πρόθεση, τά ἱεροκανονικά καί ἀπολύτως ἐκκλησιολογικά κατοχυρωμένα κίνητρα τῆς διακοπῆς μνημοσύνου, μᾶς ἔδιωξαν ἀπό τούς Ναούς πού λειτουργούσαμε καί διεσκόρπισαν τό μικρό μας ποίμνιο, πού εἶναι κυρίως δικό τους, στούς τέσσερις ἀνέμους, ἀπογοητευμένο, καί προβληματισμένο γιά τήν ἀγάπη τῶν «ποιμένων» του.

Ἐμεῖς κάναμε τό καθῆκον μας καί ἔχουμε τήν συνείδησή μας ἀναπαυμένη, γιατί ἀκολουθοῦμε τήν ἀσφαλῆ ὁδό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀγωνιζόμενοι ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, ὅπως Ἐκεῖνοι. Θά ἐπαναλάβουμε τήν μνημόνευση τῶν ἐπισκόπων, ὅταν δημοσίως καταδικάσουν τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀποκηρύξουν τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης. Ἐδῶ στεκόμαστε καί δέν κάνουμε βῆμα οὔτε δεξιά οὔτε ἀριστερά. Μένουμε μέσα στά ἀσφαλῆ τείχη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τά ὅρισαν καί τά οἰκοδόμησαν διαχρονικά οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καί γκρεμίζουμε τά τείχη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ πρόμαχοι καί ὑποστηρικτές του δημιουργοῦν παρα-εκκλησίες μέσα στήν Ἐκκλησία, μέ τήν ὑποστήριξη τῶν αἱρέσεων καί αὐτοί εἶναι ὑπόλογοι ἔναντι τοῦ συνόλου τῶν Ἁγίων Πατέρων καί Ὁμολογητῶν, πού ἔχουν ἤδη στήσει γι΄ αὐτούς στόν οὐρανό ἐπισκοπικά καί συνοδικά δικαστήρια.

Τήν Ἐκκλησία δέν τήν ἐκφράζουν οὔτε ὁ Βαρθολομαῖος οὔτε ὁ Ἱερώνυμος· τήν ἐκφράζει ἡ συμφωνία τῶν Πατέρων (consensus Patrum) καί ὅσοι συμφωνοῦν μέ αὐτούς, καί ὄχι ὅσοι στήνουν ψευδοσυνόδους, νεωτεριστικές, ὡσάν τῆς Κρήτης, ἐναντίον τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἐπαναλαμβάνουμε αὐτά πού εἶπε ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὅταν πρώην συμμοναστής καί φίλος του τόν κατηγοροῦσε ὅτι προκαλεῖ σχίσμα. Τοῦ γράφει λοιπόν ὅτι δέν σχίζει τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μέ κανένα τρόπο. Καί μολονότι δέν εἶναι ἀναμάρτητος, ἐν τούτοις εἶναι ὁμόσωμος καί τρόφιμος τῆς Ἐκκλησίας καί φυλάσσει τά δόγματα καί τούς ἱερούς κανόνες. Τήν Ἐκκλησία ταράσσουν καί σχίζουν ὅσοι διαστρέφουν τήν πίστη, καί ὁ βίος τους εἶναι ἀκανόνιστος καί ἄθεσμος: «Οὐκ ἐσμέν ἀποσχίσται, ὦ θαυμάσιε, τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, μήποτε τοῦτο πάθοιμεν· ἀλλ’ εἰ καί ἄλλως ἐν πολλοῖς ἁμαρτήμασι τυγχάνομεν, ὁμόσωμοι αὐτῆς καί τρόφιμοι μετά τῶν θείων δογμάτων καί τούς κανόνας αὐτῆς καί διατυπώσεις γλιχόμενοι φυλάττεσθαι. Τό δέ ταράττειν αὐτήν καί ἀποσχίζειν ἀπ΄ αὐτῆς, τῆς μηδεμίαν κηλῖδα ἤ ῥυτίδα κατά τε τόν τῆς πίστεως λόγον καί τόν τῶν κανόνων ὅρον ἀπ’ ἀρχῆς αἰῶνος καί μέχρι τοῦ δεῦρο, ἐκείνων ἐστίν, ὧν ἡ πίστις τό ἐνδιάστροφον ἔχει καί ὁ βίος τό ἀκανόνιστον καί ἄθεσμον»[23].

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ – ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

[1]. 15ος Κανών Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861): «Οἱ γάρ δι΄ αἵρεσίν τινα, παρά τῶν Συνόδων ἤ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτούς διαστέλλοντες, ἐκείνου δηλονότι τήν αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττοντος καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ὑποτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται, πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς Ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι».
[2]. Βλ. σχετικῶς ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, «Ἀποτείχιση ἀπό τήν αἵρεση, ὄχι ἀπό τήν Ἐκκλησία», Θεοδρομία 19 (2017) 3-13. 
[3]. Α΄ Κορ. 1, 11-17 
[4]. Ματθ. 28, 19 
[5]. Λουκ. 22, 20 
[6]. Α΄Τιμ. 6, 5 
[7]. Πράξ. 4, 12 
[8]. Α΄ Ἰω. 2, 23: «Πᾶς ὁ ἀρνούμενος τόν Υἱόν οὐδέ τόν Πατέρα ἔχει». Ἰω. 5, 22-23: «Ἵνα πάντες τιμῶσι τόν Υἱόν καθώς τιμῶσι τόν Πατέρα. Ὁ μή τιμῶν τόν Υἱόν οὐ τιμᾷ τόν Πατέρα τόν πέμψαντα αὐτόν». 
[9]. Ἰω. 15, 26: «Ὅταν δέ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος ὅν ἐγώ πέμψω ἡμῖν παρά τοῦ Πατρός, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περί ἐμοῦ».
[10]. Ἐφ. 4, 5 
[11]. Β΄Κορ. 11, 4: «Εἰ μέν γάρ ὁ ἐρχόμενος ἄλλον Ἰησοῦν κηρύσσει ὅν οὐκ ἐκηρύξαμεν ἤ πνεῦμα ἕτερον λαμβάνετε ὅ οὐκ ἐλάβετε, ἤ εὐαγγέλιον ἕτερον ὅ οὐκ ἐδέξασθε». Γαλ. 1, 6: «Θαυμάζω, ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπό τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὅ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καί θέλοντες μεταστρέψαι τό εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ».
[12]. Παροιμ. 22, 28: «Μή μέταιρε ὅρια αἰώνια, ἅ ἔθεντο οἱ πατέρες σου». 
[13]. Βλ. τό κείμενο εἰς Θεοδρομία 16 (2014) 557-570.
[14]. Βλ. ἐπίσης τό κείμενο εἰς Θεοδρομία 19 (2017) 18-29.
[15]. Λόγος 28, Θεολογικός 2, 2, PG 36, 28, ΕΠΕ 4, 36: «Εἰ δέ τις θηρίον ἐστί πονηρόν καί ἀνήμερον καί ἀνεπίδεκτον πάντη λόγων θεωρίας καί θεολογίας μή ἐμφωλευέτω ταῖς ὕλαις κακούργως καί κακοήθως, ἵνα τινός λάβηται δόγματος ἤ ρήματος, ἀθρόως προσπηδῆσαν, καί σπαράξῃ τούς ὑγιαίνοντας λόγους ταῖς ἐπηρείαις· ἀλλ΄ ἔτι πόρρωθεν στηκέτω καί ἀποχωρείτω τοῦ ὄρους· ἤ λιθοβοληθήσεται καί συντριβήσεται καί ἀπολεῖται κακῶς κακός· λίθοι γάρ τοῖς θηριώδεσιν οἱ ἀληθεῖς λόγοι καί στερροί». 
[16]. ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, Περί τῶν πραχθέντων ἐν τῇ πρώτῃ ἐξορίᾳ, 12, PG 90, 148: «Ἐκείνας οἶδεν ἁγίας καί ἐγκρίτους συνόδους ὁ εὐσεβής τῆς Ἐκκλησίας κανών, ἅς ὀρθότης δογμάτων ἔκρινεν». ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ, Ἐπιστολή 24, Θεοκτίστῳ Μαγίστρῳ, G. Fatouros (Ed.), Theodori Studitae Epistulae, τόμ. 1, σελ. 66: «Ἀλλ΄ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία μεμένηκεν ἀπήμαντος, κἄν πολλοῖς ἐβλήθη τοξεύμασι, καί πύλαι ᾍδου κατισχῦσαι αὐτῆς οὐ δεδύνηνται. Οὐδέ παρά τούς κειμένους ὅρους καί νόμους πράττειν τι καί λέγειν ἀνέχεται, κἄν πολλοί πολλαχῶς ποιμένες ἠφρονεύσαντο καί ἐκκλησίας Θεοῦ ἑαυτούς ὠνομάκασιν καί ὑπέρ κανόνων ἐφρόντισαν τό δοκεῖν, κατά κανόνων τό ἀληθές κινούμενοι ... Σύνοδος τοίνυν, δέσποτα, οὐ τό ἁπλῶς συνάγεσθαι ἱεράρχας τε καί ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν (κρείσσων γάρ, φησίν, εἷς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου ἤ μύριοι παραβαίνοντες), ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου ἐν τῇ ἐρεύνῃ καί φυλακῇ τῶν κανόνων ... Οὐκ ἔστιν οὖν, οὐκ ἔστιν, ὦ δέσποτα, οὔτε τήν καθ’ ἡμᾶς ἐκκλησίαν οὔτε ἑτέραν παρά τούς κειμένους νόμους καί κανόνας ποιεῖν τι. Ἐπεί εἰ τοῦτο δοθείη, κενόν τό εὐαγγέλιον, εἰκῇ οἱ κανόνες, καί ἕκαστος κατά τόν καιρόν τῆς οἰκείας ἀρχιερωσύνης, ἐπειδή ἔξεστιν αὐτῷ ὡς δοκεῖ μετά τῶν σύν αὐτῷ πράσσειν, ἔστω νέος εὐαγγελιστής, ἄλλος ἀπόστολος, ἕτερος νομοθέτης. Ἀλλ΄ οὐδαμῶς· παραγγελίαν γάρ ἔχομεν ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἀποστόλου, παρ΄ ὅ παρελάβομεν, παρ΄ ὅ οἱ κανόνες τῶν κατά καιρούς συνόδων καθολικῶν τε καί τοπικῶν ἐάν τις δογματίζῃ ἤ προστάσσῃ ποιεῖν ἡμᾶς, ἀπαράδεκτον αὐτόν ἔχειν μηδέ λογίζεσθαι αὐτόν ἐν κλήρῳ ἁγίων».
[17]. ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Ἀναίρεσις Γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας 3, ΕΠΕ 3, 608: «Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτον μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ΄ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν Χριστιανισμόν, ἀλλ΄ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμνήμεθα». 
[18]. ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ, Ἐπιστολή 43, Ἰωσήφ ἀδελφῷ καί ἀρχιεπισκόπῳ, ἔνθ’ ἀνωτ. (Fatouros), τόμ. 1, σελ. 125: «Ἡ δέ σιωπή μέρος συγκαταθέσεως». 
[19]. Πρός τόν εὐλαβέστατον ἐν Μοναχοῖς κύρ Διονύσιον 5, ἐν Γρηγορίου Παλαμᾶ Συγγράμματα, ἔκδ. Π. Χρήστου, τόμ. 2, Θεσσαλονίκη 1966, σελ. 482: «Τρίτον δέ εἶδος (ἀθεΐας), οὐ πόρρω τῆς ἀνωτέρω πονηρᾶς ξυνωρίδος, τό παραιτεῖσθαι τι λέγειν τῶν δεδογμένων περί Θεοῦ ὑπ’ ἀνευλαβοῦς εὐλαβείας ... ». 
[20]. Ἀποκ. 3, 15-16 
[21]. Βλ. Θεοδρομία 18 (2016) 478-487. Τό παράθεμα στή σελ. 485. 
[22]. Βλ. π.χ. τήν Ἐπιστολή 49, Ναυκρατίῳ τέκνῳ, ἔνθ’ ἀνωτ. (Fatouros) , τόμ. 1, σελ. 142: «Οὕτω κἀν τοῖς ἁγίοις ἐν ταῖς οἰκονομίαις, ὡς καί Κυρίλλῳ τῷ μεγάλῳ ἐν τῷδε· μικρόν γάρ πάντως ἀνέμενε τῶν Ἀνατολικῶν τό βραδύνουν ἤ προσπαθές πρός τό αἱρετικόν μή ὑπολαμβάνειν τόν ὄντως αἱρετικόν. Τί γάρ ἦν ἄλλο τό μεσολαβοῦν, ἐπάν ὀρθοδόξως ἐκήρυττον τήν πίστιν κἀν τούτῳ αὐτόν τόν μνημονευόμενον αὐτοῖς ἀναθεματίζοντες; Ἐπειδή πᾶς ὀρθοδοξῶν κατά πάντα, πάντα αἱρετικόν δυνάμει, κἄν οὐ ρήματι, ἀναθεματίζει».
[23]. Ἐπιστολή 28, Βασιλείῳ μονάζοντι,ἔνθ’ ἀνωτ., (Fatouros), τόμ. 1, σελ. 76.

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ 175


ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

175


Ανθολογία κειμένων κ. Ραφαήλ Χαραλάμπους
=====


Για τα λόγια σου φτιάξε ζυγαριά και μέτρο και για το στόμα σου θύρα που να το κρατά κλειστό. Αν έχεις κάποιο λόγο συνετό να πεις, αποκρίσου στον πλησίον σου. Αν όχι, κλείσε καλύτερα το Στόμα σου με το χέρι σου. Ο Σολομών ευχόταν στον Θεό να βάλει φίμωτρο στο στόμα του και να σφραγίσει τα χείλη του. 

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

*****

Όταν ο άνθρωπος ωφελήσει άνθρωπο με λόγια ή με πράξεις, να σκέφτονται και οι δύο ότι είναι Θεού δωρεά. Εκείνος που δεν το εννοεί αυτό, θα εξουσιαστεί από εκείνον που το εννοεί.

Αγίου Μάρκου του Ασκητού

*****

Αν θέλεις να επαινείσαι από τους ανθρώπους χωρίς να έχεις ευθύνη, αγάπησε πρώτα να ελέγχεσαι για τις αμαρτίες σου.

Αγίου Μάρκου του Ασκητού

*****

Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή, επειδή δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του. Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό. Πρόσεχε να μην σε πιάσει στα δίχτυα του ο εχθρός, ή να σε ξεγελάσει, προκαλώντας σε να πέσεις σε πειρασμό. Καθημερινά εξέταζε την συνείδησή σου, δοκίμαζε την καθαρότητα των λογισμών σου, τις προθέσεις σου.

Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς

Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ Η ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΙΕ΄


Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ Η ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΙΕ΄


Του Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελου Αγγελακόπουλου 
=====

19.) Τό οἰκονομικό σκάνδαλο τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης

Οἱ διοργανωτές, ἕνα χρόνο μετά τήν ψευδοσύνοδο, ἀκόμα ἔχουν ἀνεξόφλητους λογαριασμούς καί χρωστοῦν ἑκατομμύρια εὐρώ γιά μετακινήσεις, μέτρα ἀσφαλείας, τηλεοπτική κάλυψη, κέτερινγκ, ἀλλά καί γιά τήν φιλοξενία συνεργατῶν καί ἐθελοντῶν[30]

20.) Ἄκυρες οἱ ἀποφάσεις

Εἶναι, λοιπόν, ποτέ δυνατόν, μετά τά προαναφερθέντα ἀποκαλυπτικά στοιχεία, νά γίνει ἀποδεκτή αὐτή ἡ ψευδοσύνοδος ἀπό τό ὀρθόδοξο πλήρωμα; Σέ καμμία περίπτωση, λοιπόν, οἱ οἰκουμενιστικές ἀποφάσεις αὐτῆς τῆς ψευδοσυνόδου δέν πρόκειται νά γίνουν ἀποδεκτές. Καί γιά τόν ἐπιπρόσθετο λόγο ὅτι ἡ ἴδια ἡ ψευδοσύνοδος παραβίασε τόν κανονισμό λειτουργίας της, πού ἐγκρίθηκε ἀπό τήν Σύναξη τῶν Προκαθημένων τόν Ἰανουάριο τοῦ 2016, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο οἱ ἀποφάσεις τῆς «συνόδου» εἶναι ἄκυρες, στήν περίπτωση πού ἔστω καί μία κανονική Τοπική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ὑπογράψει τίς ἀποφάσεις. Ἑπομένως, ἡ λεγομένη «σύνοδος» αὐτή ἔχει καταγραφεῖ στήν συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τάς δέλτους τῆς συγχρόνου ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ὡς ψευδοσύνοδος, ληστρική, αἱρετική καί οἰκουμενιστική σύνοδος. 

Ὅσες ἡμερίδες καί συνέδρια κι ἄν πραγματοποιήσουν οἱ οἰκουμενιστές, ὅπως τό μεγάλο Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο, πού πρόκειται να πραγματοποιηθεῖ στήν Θεσσαλονίκη τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2018, σκοπός τοῦ ὁποίου θά εἶναι νά διαδοθοῦν κατά τό δυνατόν εὐρύτερα οἱ ἀποφάσεις αὐτῆς τῆς Συνόδου, ὥστε νά γίνουν κτῆμα τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, πού προανήγγειλλε ὁ οἰκουμενιστής Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, κατά τήν ἐπίσκεψή του στίς ἀρχές Ἰουνίου στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν[31] καί ὅσα κείμενα και βιβλία κι ἄν γράφουν ὑπέρ αὐτῆς, τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι τό ἀντίθετο.

(Συνεχίζεται)

Friday, August 18, 2017

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΙ ΔΙΑΒΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΑΣ



Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΙ ΔΙΑΒΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΣΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Το βίντεο, που προτάσσεται της ανάρτησης, δείχνει ανάγλυφα ότι ο Οικουμενισμός, οι νεωτερισμοί και η εκκοσμίκευση έχουν διαβρώσει το ορθόδοξο φρόνημα της Εκκλησίας της Ρωσσίας.

Οι ηγέτες της Εκκλησίας της Ρωσσίας πρωτοστατούν σε κάθε είδους οικουμενιστική ασχημία. Υπέγραψαν οικουμενιστική Διακήρυξη στην Αβάνα με τον αιρεσιάρχη του Βατικανού Πάπα Φραγκίσκο. Συμπροσεύχονται και κάνουν κοινές ποιμαντικές παραστάσεις, όχι μόνον με αιρετικούς αλλά και με αλλόθρησκους. Δέχονται την επιστροφή αιρετικών στην Ορθοδοξία απλά με λίβελλο χωρίς να τους βαφτίζουν ή έστω να τους κάνουν χρίσμα. Δέχονται, όχι μόνον το βάπτισμα, αλλά και τη χειροτονία των Παπικών. 

Πολλοί ιερείς εισάγουν την εκκοσμίκευση και τους νεωτερισμούς απροκάλυπτα στη λατρεία της Εκκλησίας και στην ποιμαντική τους διακονία.


Το χειρότερο! Ουδείς επίσκοπος παρεμποδίζει τους Οικουμενιστές και τους νεωτεριστές να ασχημονούν σε βάρος της πίστης μας. 

Αντίθετα ενθαρρύνονται έντονα αυτές οι ασχημίες ακόμη και στα ανώτατα επίπεδα της διοίκησης της Ρωσσικής Εκκλησίας.

Και όχι μόνον αυτό!

Ο διαβόητος Οικουμενιστής Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας απειλεί, με αφορισμό και καθαίρεση, τους Ορθόδοξους παραδοσιακούς πιστούς που αντιτίθενται στον Οικουμενισμό.

Αυτά για όσους αφελώς νομίζουν ότι η αίρεση του Οικουμενισμού αφορά μόνον το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι πλείστες Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες (με εξαίρεση τα Πατριαρχεία της Γεωργίας και της Βουλγαρίας) προσχώρησαν στον Οικουμενισμό. Δυστυχώς μεταξύ αυτών είναι και η Εκκλησία της Ρωσσίας, η οποία μαζί με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Εκκλησία της Ρουμανίας, την Εκκλησία της Αντιοχείας και την Εκκλησία της Σερβίας πρωτοστατούν στον οικουμενιστικό κατήφορο.

Το ευχάριστο με την Εκκλησία της Ρωσσίας είναι ότι υπάρχει μεγάλη αντίδραση μεταξύ των Ρώσσων ιερέων εναντίον του Πατριάρχη Κύριλλου, του Σεβ. Βολοκολάμσκ και του Οικουμενισμού η οποία εκδηλώνεται με τη διακοπή του μνημοσύνου του Ρώσσου Πατριάρχη από μεγάλο αριθμό ιερέων.

Ας ελπίσουμε πως πέραν του επισκόπου Λογγίνου της Ουκρανίας ότι και άλλοι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ρωσσίας θα αρχίσουν να αποτειχίζονται από τον οικουμενιστή Πατριάρχη Κύριλλο για να αποκτήσει μεγαλύτερη δυναμική ο αγώνας εναντίον του Οικουμενισμού, των νεωτερισμών και της εκκοσμίκευσης.

ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΕΚΝΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΡΩΣΣΙΑΣ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΑΙ ΟΣΩΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ


ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΕΚΝΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΡΩΣΣΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΑΙ ΟΣΩΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥ

Του ιστολογίου “Ο Παιδαγωγός”
=====

Την Κυριακή, 23/10 Ιουλίου 2017, ακόμα ένας ιερέας του Πατριαρχείου Μόσχας ανακοίνωσε την διακοπή μνημονεύσεως του ψευδο-πατριάρχη Κυρίλου και όλων των ιεραρχών που βρίσκονται σε κοινωνία μαζί του.

Παρόλο που θα είναι "απόβλητος" μαζί με την πολυάριθμη οικογένεια του, ο πατέρας Αρτέμιε Σκρίπκιν αποφάσισε ότι είναι καλύτερα να χάσει τις πενιχρές ενοριακές απολαβές του παρά να χάσει την Πίστη του στον Χριστό και την Αγία Εκκλησία Του. 

Παρακάτω δημοσιεύουμε αυτούσιο το κείμενο της ανοικτής επιστολής του πρωτοπρεσβυτέρου Αρτέμιε Σκρίπκιν:

Επιστολή

του ιερέως της Επαρχίας Τίχβιν,
της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας,
Πρωτοπρεσβύτερου Αρτέμιε Σκρίπκιν

Προς 

τον Μητροπολίτη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας, 
Βαρσανούφιε της Αγίας Πετρούπολης και Λαντόγκα


Στις 16 Απριλίου τ.ε., την ημέρα του Αγίου Πάσχα, ο Πατριάρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας, κύριος Κύριλλος της Μόσχας, σε μία επίσκεψη του στο Νοσοκομείο Παίδων, στη Μόσχα, έκανε μια σημαντική δήλωση σε σχέση με την οντότητα του Θεού.

Στην σκανδαλώδη του ομιλία, ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας, ασκώντας τα ποιμαντικά του καθήκοντα, αναγνώρισε δημόσια την ταύτιση του Τριαδικού Θεού με τον, τρόπο τινά, θεό των μουσουλμάνων, Αλλάχ. Με αυτή του τη δήλωση εκθέτει προς αναθεώρηση το σπουδαιότερο δόγμα της Ορθόδοξης Πίστης, το δόγμα της Αγίας Τριάδας.

Πριν από δυο μήνες σας έστειλα, εσάς και του Επίσκοπου Μστίσλαβ του Τίχβιν, επιστολές όπου σας παρακαλούσα να αποσαφηνίσετε την επίσημη θεολογική θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας σε αυτό το συγκεκριμένο ζήτημα. 

Έπειτα από δυο μήνες δεν έχω λάβει ΚΑΜΙΑ απάντηση ή αποσαφήνιση.

Δεδομένου τα ανωτέρω, σας ανακοινώνω τα εξής: 
Κάνοντας χρήση του δικαιώματος που μας παρέχει ο 15ο Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου, διακόπτω την κανονική (εκκλησιαστική) κοινωνία με τον Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας, κ. Κύριλλο (Γκουντεάεβ Βλαδιμίρ Μιχαίλοβιτς), κατόπιν σοβαρότατων παραβάσεων των κανόνων, που έχει διαπράξει: 

  • Την κήρυξη της αίρεσης του ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΥ (καταδικασμένη από την Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 1180), 
  • την κήρυξη της αίρεσης του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (καταδικασμένη από την Σύνοδο της Μόσχας το 1948), 
  • την κήρυξη της αίρεσης των ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΩΝ [ΠΑΠΙΣΜΟΥ] (καταδικασμένη από σωρεία Συνόδων και Αγίων Πατέρων). 
Επίσης, διακόπτω την κανονική κοινωνία μαζί σας, με τον επίσκοπο Μστίσλαβ και με τους άλλους επισκόπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας, που στηρίζουν και αποδέχονται τις προαναφερόμενες ψευδοδιδασκαλίες του αιρετικού και βλάσφημου Πατριάρχη Κύριλλου Γκουντεάεβ, ως ΣΥΝΕΡΓΟΙ (εκούσια ή ακούσια) στα εγκλήματά του ενάντια του Θεού και της Αγίας Εκκλησίας. 

Από εδώ και στο εξής θεωρώ τις εντολές και τις επιπλήξεις σας και άλλων αρχιερέων της Oρθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσσίας που προανέφερα, καθόλα ανυπόστατες. 

Μένω πιστός στον όρκο που έδωσα προτού λάβω το Άγιο Βάπτισμα και στον όρκο που έδωσα προτού χειροτονηθώ ιερέα,

Πρωτοπρεσβύτερος Αρτέμιε Σκρίπκιν

23 Ιουλίου 2017

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΕΧΟΥΜΕ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ


ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΕΧΟΥΜΕ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ

Του κ. Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
=====

Ο κατήφορος των όπου γης Οικουμενιστών δεν έχει τέλος, διότι μετά τη Σύνοδο του Κολυμπαρίου μπορούμε να μιλούμε καθαρά ΚΑΙ για Δογματικό ή ΚΑΙ για Εκκλησιολογικό Σχίσμα.

Οι σημαντικώτεροι λόγοι που έχουμε πλέον ένα Δογματικό ή αν θέλετε Εκκλησιολογικό Σχίσμα είναι ότι:

(1) Με τη σύγκληση της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης, ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ, τέσσερις Αυτοκεφάλες Εκκλησίες (Ρωσσίας, Γεωργίας, Βουλγαρίας και Αντιοχείας) να συμμετάσχουν στη εν λόγω Σύνοδο των Οικουμενιστών.

(2) Επίσης, ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ, και σωρηδόν ρωμαλέοι εξ Ελλάδος ή αλλαχού Μητροπολιτών να συμμετάσχουν στη Σύνοδο της Κρήτης. Σωρηδόν άλλες εκατοντάδες επισκόπων ανά τη οικουμένη δεν προσκλήθηκαν να παρεβρεθούν ή αν προσκλήθηκαν δεν πήγαν.

(3) Ωστόσο, ουκ ολίγοι εκ των Αρχιερέων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που συμμετείχαν, ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να υπογράψουν όσα αιρετικά, κακόδοξα και νεοΕκκλησιολογικά Επίσημα «Συνοδικά» Κείμενα.

(4) Μερικοί άλλοι Αρχιερείς, είτε είναι εν συνειδήσει Οικουμενιστές, είτε ημιΟικουμενιστές, είτε φιλοΟικουμενιστές, είτε ακόμη από δειλία και φόβο, μη βρεθούν άνευ θρόνου και διεθνώς ρεζιλεμένοι, ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ, και συνεπώς ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΑΝ, τινά αιρετικά και κακόδοξα ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΕΝΤΑ τινών προμαγειρευμένων Προσυνοδικών και Επισήμων ψευδοΣυνοδικών Κειμένων.

(5) Δύο από τα τέσσερα Πατριαρχεία που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στηΣύνοδο της Κρήτης, ΔΕΝ αποδέχονται και ΔΕΝ αναγνωρίζουν καθόλου την εν λόγω «πανορθόδοξη σύνοδο».

(6) Μάλιστα, απεφάσισαν εν Συνόδω τόσο η Εκκλησία της Γεωργίας όσο και η Εκκλησία της Βουλγαρίας, ότι, όχι μόνο δεν την αναγνωρίζουν ως «Μεγάλη» «Πανορθόδοξη» και «Αγία», αλλά και ΑΠΟΡΙΠΤΟΥΝ όλες τις κακόδοξες αποφάσεις της.

(7) Η άρνηση μερικών Μητροπολιτών να υπογράψουν τα διαβόητα και ληστρικά Κείμενα της Κρήτης, έχει ως εκκλησιολογικό και συνοδικό εξάπαντος διφορούμενο και αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα-συμπέρασμα, ότι απορίπτουν πολύ πιθανόν, πρακτικώς, και ολόκληρη τη Σύνοδο της Κρήτης. Όσοι μητροπολίτες δεν την απορρίπτουν ετεροχρονισμένα σημαίνει ότι, είτε συμφωνούν  είτε διαφωνούν ή και δειλιούν να μας αποκαλύψουν την αλήθεια του πράγματος.

(8) Πλέον έχουμε και επίσημα ένα καμουφλαρισμένο Δογματικό Σχίσμα διότι το εκκλησιαστικό ζήτημα επειδή η ονομασία των αιρετικών είναι ζήτημα κατεξοχήν Δογματολογικό και Εκκλησιολογικό. Ουδέποτε στην Ιστορία των Δογμάτων και των Συνόδων υφίσταται τέτοιος προβληματισμός ή και σχετικοποίηση της αλήθειας.

(9) Και από την στιγμή που θεσμοθετείται, συνοδικά, μία ετεροδιδασκαλία και μία μη ορθόδοξη απόφαση, ότι από τούδε και στο εξής οι πάσης φύσεως αιρετικοί «Παρατηρητές» (Μονοφυσίτες, Φραγκολατίνοι και Λουθηροκαλβίνοι) της συνόδου, ονομάζονται και εκείνοι, ως «Ετερόδοξες Εκκλησίες», σ’ αυτό ακριβώς το αποφασιστικό «συνοδικό» σημείο, εισάγεται, μία καινοφανής αλλότρια και νέα Συγκρητιστική Εκκλησιολογία που εκπορεύεται κυρίως, αποδεικτικά από την σατανόπνευστη Βατικάνειο Εκκλησιολογία που υιοθετεί τα παναιρετικά Δόγματα του Οικουμενισμού.

(10) Οι άγιοι Πατέρες μας δίδαξαν συγκεκριμένη Αγιοπνευματική Συνοδικότητα και Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, ενώ, οι Προκαθήμενοι των τοπικών Εκκλησιών μας μας διδάσκουν μία νέα και δυσσεβή Εκκλησιολογία, την Εκκλησιολογία του Οικουμενισμού. Το στραβό παραπάτημα και ο μέγας εκτροχιασμός των κακόδοξων Κολυμπαριστών είναι ένα αλλότριο και ξένο Εκκλησιολογικό Δόγμα, που κατ’ ουσίαν σχίζει την Ορθόδοξη Εκκλησία.

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»,

ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΣΧΙΣΜΑ Γ΄


ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΣΧΙΣΜΑ
Γ΄

Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις

Του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση
=====


3. Ἐπίκαιρα ἐρωτήματα καί προβλήματα

Ὑπάρχει λοιπόν καί παραϋπάρχει κατεγνωσμένη αἵρεση στίς ἡμέρες μας, ὁ ἐπάρατος Οἰκουμενισμός, τόν ὁποῖο πολύ σύντομα περιγράψαμε, ἔστω καί ἄν πολλοί προσποιοῦνται ὅτι δέν τόν βλέπουν, γιατί ἡ ἀντιμετώπισή του συνεπάγεται κόπους, θυσίες, συκοφαντίες, διωγμούς, ξεβόλεμα. Μέχρι τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης τόν Οἰκουμενισμό ἐκήρυσσαν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» μεμονωμένοι κληρικοί καί θεολόγοι, μεταξύ τῶν ὁποίων κορυφαῖοι καί ἐπιφανεῖς οἱ δύο πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ἀθηναγόρας καί Βαρθολομαῖος. Εἶναι πολλές οἱ αἱρετίζουσες, οἰκουμενιστικές πλάνες καί ρήσεις τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, οἱ ὁποῖες δκαιολογημένα ὁδήγησαν τίς περισσότερες Μονές τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά καί κελλιῶτες μοναχούς, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τόν Ἅγιο Παΐσιο, κατά τήν τριετία 1969-1972,στήν διακοπή τοῦ μνημοσύνου του, ὡς οἰκείου ἐπισκόπου, κατά τόν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861). 

Ἀπείρως περισσότερες εἶναι οἱ οἰκουμενιστικές ἐκτροπές τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, συλλογές τῶν ὁποίων κατά καιρούς ἔχουν δημοσιευθῆ σέ καταγγελτικά ἐναντίον του κείμενα, ὅπως π.χ. τό κείμενο τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν», μέ τίτλο «Ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου», τό ὁποῖο ἐκτός ἀπό τά μέλη τῆς Συνάξεως ὑπέγραψαν ἑκατοντάδες κληρικῶν καί μοναχῶν καί χιλιάδες πιστῶν, ἀλλά πρωτίστως ἐννέα ἀρχιερεῖς, οἱ Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιος, Δρυϊνουπόλεως Ἀνδρέας, Ἀντινόης Παντελεήμων, Πειραιῶς Σεραφείμ, Γλυφάδας Παῦλος, Ζιχνῶν καί Νευροκοπίου Ἱερόθεος, Κυθήρων Σεραφείμ, Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς καί Γόρτυνος Ἱερεμίας[13]

Σημαντική εἶναι ἡ συλλογή πού δημοσίευσε ἐσχάτως ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Πῆχος, Καθηγούμενος τῆς Ἱ.Μ. Ζωοδόχου Πηγῆς Λογγοβάρδας Πάρου μέ τίτλο «Κατάγνωσις ἑτεροδιδασκαλιῶν τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἐνώπιον τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος»[14]. Ἀρκετοί κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί ἔχουν συγκεντρώσει ἐπίσης πλῆθος πολύ οἰκουμενιστικῶν λεχθέντων καί πραχθέντων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, τά ὁποῖα, ὅταν δημοσιευθοῦν καί σχολιασθοῦν, θά ἐκπλήξουν τούς ἀπληροφόρητους ὑποστηρικτές του.

Ἔπρεπε λοιπόν ἡ διακοπή μνημονεύσεως τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου νά εἶχε γίνει ἐδῶ καί πολλά χρόνια ἀπό τά Ἁγιορειτικά Κοινόβια καί τούς Κελλιῶτες ἱερεῖς πού τόν μνημονεύουν καθημερινά στίς ἀκολουθίες ὡς οἰκεῖο ἐπίσκοπο, σύμφωνα μέ τήν κανονική καί πατερική παράδοση, ἀλλά καί τήν ἁγιορειτική, παλαιά καί πρόσφατη. Τό ἴδιο ἔπρεπε νά ἔχουν πράξει καί οἱ ἀρχιερεῖς τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν», ἀκολουθώντας τήν ὁμολογητική, θαρραλέα στάση τῶν τριῶν Ἀρχιερέων τῶν «Νέων Χωρῶν», πού διέκοψαν μαζί μέ τίς Ἁγιορειτικές Μονές κατά τά ἔτη 1969-1972 τό μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρα, δηλαδή τῶν μακαριστῶν Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβροσίου, Φλωρίνης Αὐγουστίνου καί Παραμυθίας Παύλου.

Ἄν αὐτό εἶχε γίνει, οἱ προοπτικές γιά τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης θά ἦσαν διαφορετικές. Ὁ πατριάρχης θά ἐδίσταζε νά συγκαλέσει τήν «Σύνοδο» ἤ καί θά ἀπέφευγε νά τήν συγκαλέσει, διότι θά ἐμφανιζόταν ὠς ὑπέυθυνος τῆς ἀναταραχῆς στό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα καί οὐσιαστικῶς ὡς κατηγορούμενος, καί ἔτσι ὁ Οἰκουμενισμός θά παρέμενε προσωπική ἐπιλογή καί πλάνη κάποιων κληρικῶν καί θεολόγων. Τώρα, μετά τήν ἀτολμία, τούς δισταγμούς, τίς δῆθεν ποιμαντικές δυσκολίες καί συνέπειες ὁ αἱρετίζων πατριάρχης ἔμεινε στήν πράξη ἄτρωτος καί ἀλώβητος, καί μέ τήν ἐξουσιαστικότητα καί δύναμη πού ἔχει συνεκάλεσε, χωρίς πολλά ἐμπόδια, τήν ψευδοσύνοδο καί, ἐνῶ ἔπρεπε νά ἐμφανισθεῖ ὡς κατηγορούμενος σέ μία ὀρθόδοξη σύνοδο, ἐμφανίσθηκε ὡς κατήγορος ὅσων ἀγωνιζόμαστε ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχοντας μάλιστα τώρα μεγαλύτερο θράσος στήν ἄσκηση διωγμῶν καί στήν σπίλωση καί συκοφάντηση τῶν ἀγωνιστῶν, ἐφ΄ ὅσον ὅσα πλανεμένα ἔλεγε καί ἔπραττε, ἔχουν τώρα καί συνοδική κατοχύρωση. Ἐμεῖς δέν εἴμαστε πλέον οἱ ἀμφισβητοῦντες ἁπλῶς τίς προσωπικές του γνῶμες, ὅπως ἔχουμε ὑποχρέωση καί δικαίωμα, ἀλλά εἴμαστε οἱ «ἀπείθαρχοι, οἱ σχισματικοί, οἱ ἀντάρτες, οἱ ἐγωιστές καί ἀλάθητοι, πού δέν δεχόμαστε αὐτά πού ἀποφασίζει ἡ Ἐκκλησία ἐν συνόδῳ», ὅπως ἐπαναλαμβάνουν τά παπαγαλάκια τοῦ Φαναρίου, ἀμαθεῖς καί ἡμιμαθεῖς ἐπίσκοποι καί νεοχειροτόνητοι θεολόγοι, πού ὡς ἄγρια θηρία κατασπαράσσουν τόν λόγο τῆς ἀληθείας, κατά τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου[15]. Ξεχνοῦν ὅτι ἡ ἐγκυρότητα τῆς συγκλήσεως καί λειτουργίας μιᾶς συνόδου δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τό ὅτι συνάγονται πατριάρχες καί ἐπίσκοποι καί συζητοῦν, ἀλλά ἀπό τήν ὀρθότητα τῶν δογμάτων καί τῶν ἀποφάσεων καί ἀπό τήν κατακολούθηση τῶν προηγουμένων συνόδων[16]. Ἡ Ἐκκλησία εὑρίσκεται στίς συνόδους τῶν ἐπισκόπων, ὅταν αὐτοί ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια καί τήν Ὀρθοδοξία. Ὅταν ἀκολουθοῦν καί ὑποστηρίζουν τήν αἵρεση καί τή πλάνη, ἡ Ἐκκλησία ἀπουσιάζει, δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ[17]. Εὑρίσκεται ἐκεῖ πού φυλάσσεται καί κηρύσσεται ἡ ἀλήθεια, καί ἑπομένως εἶναι σαφές ποιοί εἶναι ἐντός καί ποιοί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας. Πολυάριθμες Σύνοδοι στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία ἀποκηρύχθηκαν καί καταδικάσθηκαν ὡς ληστρικές, ὡς ψευδοσύνοδοι καί ὡς συνέδρια παρανόμων. Μεταξύ αὐτῶν θά συναριθμηθεῖ καί ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης. 

Δώσαμε, λοιπόν, μέ τήν ἀπραγία, τήν δειλία, τήν ποιμαντική δῆθεν φροντίδα, καί φοβία, τήν δυνατότητα στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη καί στούς ὁμοφρονές του Προκαθημένους καί ἐπισκόπους νά συγκαλέσουν τήν «Σύνοδο», νά κατοχυρώσουν τόν Οἰκουμενισμό μέ συνοδική βούλα καί συνοδικές ὑπογραφές. Αὐτό κάνει τά πράγματα χειρότερα, πολύ χειρότερα, διότι τώρα ὁ Οἰκουμενισμός κηρύσσεται «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ὄχι μόνον ἀπό πέντε-δέκα ἤ εἴκοσι πατριάρχες καί ἐπισκόπους, ἀλλά ἀπό ὅσους ἔλαβαν μέρος στήν «Σύνοδο» καί ἐπεκύρωσαν μέ τίς ὐπογραφές τους τίς ἀποφάσεις, ὅπως καί ἀπό ὅσους ἀποδέχονται τίς ἀποφάσεις καί τίς ἀνακοινώνουν στό ποίμνιο, ἀκόμη καί ἀπό ὅσους σιωποῦν καί οὔτε τίς καταδικάζουν οὔτε τίς ἀποδέχονται, ἀλλά «ποιοῦν τήν νῆσσαν», κατά τό λεγόμενον. Ἡ ἐνδεδειγμένη στάση τῶν ἐπισκόπων, ἀπέναντι τῆς «Συνόδου» εἶναι ἕνα ξεκάθαρο «ναί» ἤ ἕνα ξεκάθαρο «ὄχι». Οὔτε «ναί καί ὄχι», ἀλλά οὔτε σιωπή, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι ἡ σιωπή σημαίνει συγκατάθεση[18] καί ἀποτελεῖ κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ τό τρίτο εἶδος τῆς ἀθεΐας[19], ἤδη τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως μᾶς λέγει ὅτι στά θέματα τῆς Πίστεως δικαιολογεῖται νά εἶναι κανείς εἴτε ψυχρός εἴτε θερμός· ἀκόμη καί τούς ψυχρούς τούς ἀνέχεται ὁ Θεός, τούς ἀντέχει τό «στομάχι» Του· τούς χλιαρούς, τούς προσαρμοσμένους, τούς διπλωμάτες, τούς «ναί καί ὄχι», δέν τούς ἀντέχει· τούς ἀποβάλλει, τούς ξερνᾶ: «Οἶδά σου τά ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρός εἶ, οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρός ἦς ἤ ζεστός· οὕτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε ζεστός οὔτε ψυχρός μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου»[20].

Καί ἐπειδή καί ὁ Οἰκουμενιστές δέν ἀρνοῦνται τό ὑψηλό ἐπίπεδο αὐθεντίας τῆς «Συνόδου», ἐπί τῇ βάσει τοῦ ὁποίου θεωροῦν τίς ἀποφάσεις της δεσμευτικές γιά ὅλους, εἶναι ὑποχρεωμένοι νά δεχθοῦν ὅτι ἐπάνω σ’ αὐτό τό ὑψηλό ἐπίπεδο τῆς «Συνόδου», «ἐπ΄ ὄρους ὑψηλοῦ καί ἐπῃρμένου», ἐπί παγκοσμίου, πανορθοδόξου ἐπιπέδου, κηρύχθηκε καί ἐπικυρώθηκε ὁλοφάνερα ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ». Ἐξακολουθητικά δέ κηρύσσεται πάλιν καί πολλάκις ἀπό ὅσους ἀποδέχονται καί προβάλλουν τίς ἀποφάσεις τῆς «Συνόδου». Κατά συνέπειαν, τώρα, δέν εἶναι μόνον ὁ Βαρθολομαῖος πού ὑπόκειται στήν διακοπή τῆς μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματός του στίς ἱερές ἀκολουθίες, ἀλλά καί ὅσοι ἐπίσκοποι συνήργησαν καί συνεργοῦν στήν ἀποδοχή, διάδοση καί ἐφαρμογή τῶν ἀποφάσεών της.

Γιά τόν λόγο αὐτό ἔπραξαν ἄριστα οἱ Ἁγιορεῖτες Κελλιῶτες Μοναχοί, δυστυχῶς ὄχι οἱ μεγάλες Μονές, οἱ ὁποῖοι διορθώνοντας τήν προηγούμενη ἀπραγία καί διστακτικότητα καί διασώζοντας τό κῦρος τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὡς κιβωτοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, διέκοψαν σχεδόν ἀμέσως μετά τήν «Σύνοδο» τό μνημόσυνο τοῦ πρωτεργάτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς συνοδικῆς του ἐπικύρωσης ἀρχι-οικουμενιστῆ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Ἡ «Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν» σέ κείμενό της μέ τίτλο «Ἀνοικτή Ἐπιστολή - Ὁμολογία γιά τή “Σύνοδο” τῆς Κρήτης», πού ὑπογράφτηκε ἀπό πολλούς πού συμφωνοῦσαν κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, ἐστήριξε καί ἐπῄνεσε τούς Ἁγιορεῖτες Κελλιῶτες γιά τήν ἐνέργειά τους αὐτή, ἐπειδή, ὅπως γράφαμε, «ἐκεῖ ἄμεσος ἐπίσκοπός των εἶναι ὁ πρωτεργάτης κάι κήρυξ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, “γυμνῇ τῇ κεφαλῇ”, Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα δέν θέλουν νά μνημονεύεται στίς ἱερές ἀκολουθίες. Διαπράττουν μεγάλο κανονικό καί ἐκκλησιολογικό λάθος ὅσοι, ἀντί νά ἐπαινοῦν, καταδιώκουν τούς μοναχούς πού τηροῦν τήν πατερική, ἱεροκανονική καί ἁγιορειτική Παράδοση»[21].

Ὁ ἔπαινος αὐτός τῆς δικαιολογημένης ἀπόλυτα πράξεως τῶν Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν, δέν ἄρεσε καί σέ πολλούς παραδοσιακούς κληρικούς καί θεολόγους, ἀκόμη καί σέ μέλη τῆς «Συνάξεώς» μας, διότι ὅ,τι ἐπαινεῖς πρέπει καί σύ νά τό ἐφαρμόσεις· ἀπό τήν θεωρία ὅμως καί τά λόγια μέχρι τήν πράξη ὑπάρχει μεγάλη ἀπόσταση. Μέχρι τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης οἱ δικοί μας ἐπίσκοποι, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στήν πλειονότητά τους δέν ἐνέπιπταν στόν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861), γιατί δέν ἐκήρυσσαν «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» καί φανερά τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως ἔπρατταν ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ. 

Φάνηκε μάλιστα μέ τίς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Μαΐου τοῦ 2016, πρό τῆς «Συνόδου», ὅτι οἱ ὁμόφωνες προτάσεις τῶν Ἱεραρχῶν ἦσαν ἱκανές νά ἀποδομήσουν τόν οἰκουμενιστικό χαρακτῆρα τῆς «Συνόδου» καί νά ἀναπαύσουν τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων. Δυστυχῶς, ὁ ἀρχιεπίσκοπος καί ἡ εἰκοσιτετραμελής (24) ἀντιπροσωπία στήν «Σύνοδο» δέν φάνηκαν ἀντάξιοι τῶν ἀποφάσεων τῆς ὁλομελείας, οὔτε τῶν προσδοκιῶν τοῦ πληρώματος· ὑπανεχώρησαν στά οὐσιώδη καί ἱκανοποιήθηκαν μέ ἐλάχιστες ἀλλαγές στά ἐπουσιώδη, οἱ ὁποῖες δέν τραυμάτισαν θανάσιμα τό σῶμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ προκάλεσαν ἁπλῶς κάποιες ἀνώδυνες ἀμυχές, ἐπιφανειακά γρατσουνίσματα.

Μεταθέσαμε τίς ἐλπίδες μας καί πάλι στήν ὁλομέλεια τῆς Ἱεραρχίας πού συνῆλθε τόν Νοέμβριο τοῦ 2016, γιά νά διαψευσθοῦμε τρανότατα καί τραγικά. Δέν ἔγινε καμμία ἀποτίμηση τῆς «Συνόδου», οὔτε ψηφοφορία γιά τήν ἀποδοχή ἤ ἀπόρριψή της, ἁπλῶς ἔγινε συζήτηση καί ἐνημέρωση μέ βάση τήν θετικώτατη εἰσήγηση τοῦ Μητροπολίτου Σερρῶν κ. Θεολόγου, τοῦ ὁποίου τίς θετικές ἐκτιμήσεις καί προτάσεις γιά τήν ποιμαντική ἀξιοποίηση τῶν ἀποφάσεων τῆς «Συνόδου» ὁμοφώνως ἔκαναν ἀποδεκτές ὅλα τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας σύμφωνα μέ τό «Ἀνακοινωθέν» τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου. Οὐδείς ἔλεγχος γιά τήν ἀνατροπή, τήν ὑπαναχώρηση, τήν ἐγκατάλειψη τῶν ἀποφάσεων τοῦ Μαΐου. Ἐλάχιστοι ἀρχιερεῖς διαμαρτυρήθηκαν ὅτι τό «Ἀνακοινωθέν» εἶναι ἀνακριβές, ὅτι δέν ἐλήφθη καμμία ἀπόφαση θετική ἤ ἀρνητική, ὅπως οἱ Κυθήρων κ. Σεραφείμ καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος. Οἱ διαμαρτυρίες ἔφθασαν εἰς ὦτα μή ἀκουόντων· ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἱεροκρυφίως, χωρίς σχετική συζήτηση καί ψηφοφορία, ἀποδέχθηκε θετικά τήν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ὑπάρχει μήπως κανείς πού νά νομίζει καί νά ἰσχυρίζεται, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πρέπει νά συναριθμηθεῖ μεταξύ τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν πού ἀπορρίπτουν τήν «Σύνοδο» καί νά αὐξηθοῦν αὐτές εἰς πέντε (5) μέ ἀντίστοιχη μείωση τῶν Ἐκκλησιῶν πού τήν δέχονται σέ ἐννέα (9) ;

Καί δέν φθάνει πού οὐσιαστικά ἔγινε ὑφαρπαγή τῆς θετικῆς στάσης τῆς Ἱεραρχίας ἔναντι τῆς «Συνόδου», ἀκολούθησε τό γνωστό κείμενο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «Πρός τόν Λαό», μέ τίτλο «Γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης», μνημεῖο ψεύδους καί παραπληροφόρησης, μέ φερόμενο συντάκτη τόν συνοδικό Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κ. Ἰωήλ, ἄν δέν ἀλλοιώθηκε μετά τήν σύνταξή του, χωρίς πάντως νά διαμαρτυρηθεῖ ὁ συντάξας, ὅπου «ἡλίου φαεινότερον» γίνεται ἀποδεκτή ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, ἁπλῶς παραπληροφοροῦν καί κοροϊδεύουν τόν Λαό, γιά νά μειώσουν τίς ἀντιδράσεις. Δέν θά ἀσχοληθοῦμε μέ τό κείμενο αὐτό· τό ἔχουν κάνει ἤδη πολλοί, ἀλλά καί ἐμεῖς σέ μάθημά μας στό «Ἀρχονταρίκι» τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, πού μεταδόθηκε καί στό διαδίκτυο, ἑτοιμάζουμε δέ τώρα καί τήν γραπτή διευρυμένη μορφή τῆς κριτικῆς του. Ἐστάλη τό συνοδικό κείμενο στίς μητροπόλεις μέ τήν ἐντολή νά ἀναγνωσθεῖ στούς ναούς, τέλη Ἰανουαρίου τοῦ 2017· ἀναγνώσθηκε καί διανεμήθηκε, ὄχι σέ ὅλες τίς μητροπόλεις, ἀρχές Φεβρουαρίου.

Ἑπομένως τώρα, ὅπως εἴπαμε, κατά ἀναγκαστική λογική ἀκολουθία, τόν Οἱκουμενισμό δέν κηρύσσει «γυμνῇ τῆ κεφαλῇ» μόνον ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀλλά «ἐπάνω ὄρους κειμένη» καί ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, τό ἀνώτατο ὄργανο διοικήσεως καί διαποιμάνσεως τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι οἱ ὑπογράψαντες καί οἱ συμφωνοῦντες μέ τίς ἀποφάσεις της, δηλαδή ἡ συντριπτική πελιοψηφία τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Τώρα δέν εἶναι μόνον οἱ Ἁγιορεῖτες πού δικαιοῦνται νά διακόψουν τό μνημόσυνο τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, δηλαδή τοῦ Βαρθολομαίου, ἀλλά ὅλοι οἱ κληρικοί τῆς ἑλλαδικῆς ἐπικρατείας. Μεταξύ αὐτῶν μάλιστα ἐλπίζαμε, περιμέναμε, προσδοκούσαμε, ἀλλά διαψευσθήκαμε, ὅτι καί κάποιοι ἐπίσκοποι τῆς παλαιᾶς, τῆς «Κάτω Ἑλλάδος», θά διέκοπταν τό μνημόσυνο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὥστε νά μή ψεύδονται ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου λέγοντες κατά τήν Θεία Λειτουργία «τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τῆς ὀρθοτομούσης τόν λόγον τῆς ἀληθείας». Πολύ περισσότερο, κατά μείζονα λόγον, αὐτό ἔπρεπε νά πράξουν οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Νέων Χωρῶν, οἱ ὁποῖοι ψεύδονται διπλᾶ, λέγοντες: «Τοῦ Πατριάρχου ἡμῶν Βαρθολομαίου καί τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τῶν ὀρθοτομούντων τόν λόγον τῆς ἀληθείας».

Ἐφαρμόζοντας λοιπόν τόν 15ο κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) ὁρισμένοι κληρικοί διακόψαμε τήν μνημόνευση τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι μετασχόντες τῆς ψευδοσυνόδου, ὅπως οἱ Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος καί Λαγκαδᾶ κ. Ἰωάννης, ἤ ὑποστηρίξαντες φανερά τήν «Σύνοδο», ὅπως ὁ Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος καί διανείμαντες τό φυλλάδιο «Πρός τόν Λαό», ἐκήρυξαν καί αὐτοί «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Δέν ἐξαιρεῖται ὁ μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Θεόκλητος, τοῦ ὁποίου διέκοψαν τό μνημόσυνο εὐάριθμοι κληρικοί, ἐν πρώτοις διότι καί αὐτός, παρά τίς ἀρχικές ἐπιφυλάξεις γιά τήν συμμετοχή του στήν «Σύνοδο» καί τήν ἄρνησή του νά μετάσχει, τελικῶς ἀποδέχθηκε τίς ἀποφάσεις της καί διένειμε τό φυλλάδιο «Πρός τόν Λαό». Οἱ κληρικοί του καί μεγάλο μέρος τοῦ πιστοῦ λαοῦ τῆς ἐπαρχίας του τόν ἤθελαν νά ἀκολουθεῖ τά βήματα τοῦ προκατόχου του ἀγωνιστοῦ ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη καί νά δώσει πρῶτος αὐτός τό σύνθημα τῆς ὀρθοδόξου ἀντιστάσεως, πολύ περισσότερο, διότι γαλουχηθέντες ἐπί μακρόν μέ τά ὀρθόδοξα φλογερά κηρύγματα τοῦ μακαριστοῦ ἱεράρχη δέν ἀνέχονταν, ἀπό ἀγάπη καί σεβασμό, νά τόν ἀκούουν ὡς ἀρχιερέα τῶν «Νέων Χωρῶν», νά ψεύδεται μνημονεύοντας τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο ὡς «ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας».

Δέν ἰσχυριζόμαστε ὅτι ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἐξ ἴσου ὑπεύθυνοι γιά τήν ἀποδοχή τῆς ψευδοσυνόδου καί ὅτι ἔλειψαν παντελῶς οἱ ὀρθοδόξου φρονήματος ἀντι-οικουμενιστές ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι γιά διαφόρους λόγους δειλιοῦν καί σιωποῦν ἀδικαιολογήτως. Οὔτε πολύ περισσότερο, ὅτι πρέπει νά προχωρήσουμε σέ γενική ἀκοινωνησία μέ ὅλους τούς ὀρθοδόξους ἐπισκόπους, ἀφοῦ ἀκόμη καί οἱ μή μετασχοῦσες στήν «Σύνοδο» τέσσαρες ἐκκλησίες (Ἀντιοχείας, Ρωσσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας) ἐξακολουθοῦν νά μνημονεύουν διά τῶν Προκαθημένων τους τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Ἡ Ἐκκλησία πέρασε στήν ἱστορία της παρόμοιες καταστάσεις μέ εὔθραυστα τά ὅρια καί μή δακρινόμενα μεταξύ ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν ἐπισκόπων, πολλοί ἐκ τῶν ὁποίων μεταμεληθέντες προσχώρησαν στήν ὀρθόδοξη παράταξη, πρό παντός μέ σύγχυση καί ἀγνωσία τοῦ ποιμνίου, τό ὁποῖο δέν πρέπει νά ἀφεθεῖ ἀπροστάτευτο καί ἀκαθοδήγητο στά χέρια τῶν Οἰκουμενιστῶν αἱρετικῶν, νά μή χάσουμε τήν ἐπικοινωνία μαζί του. Γι΄ αὐτό οἱ Πατέρες δέχονται ὅτι ὑπάρχουν στήν Ἐκκλησία δύο εἴδη κυβερνήσεως, ἡ ἀκρίβεια καί ἡ οἰκονομία. Ἀκόμη καί μεγάλοι ζηλωτές Ἅγιοι, ὅπως ὁ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, σέ παρόμοιες κρίσιμες καταστάσεις ἄφηναν προσωρινά «πρός καιρόν» τήν ἀκρίβεια καί ἐφήρμοζαν τήν οἰκονομία, πρός ἀποφυγήν μείζονος κακοῦ[22].


Δέν ἔχει μολυνθῇ ὅλη ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν αἵρεση, καί δέν εἶναι ἄκυρα τά μυστήρια, ἐκεῖ ὅπου μνημονεύονται αἱρετίζοντες ἐπίσκοποι, ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι ἀδιάκριτα καί διασπαστικά. Ἡ ποιμαντική διάκριση καί φροντίδα πρός τό παρόν καί κατ΄ οἰκονομίαν ἀποτυπώνονται εἰς αὐτά πού συμφωνήσαμε μέ τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες λίγες ἡμέρες πρίν τήν Ἡμερίδα τοῦ Ὡραιοκάστρου πού ἔγινε στίς 4 Ἀπριλίου τοῦ 2017, τήν ὁποία δυστυχῶς ἐκεῖνοι παρέβησαν τήν τελευταία στιγμή, ταχθέντες ἀποκλειστικά ὑπέρ τῆς ἀκριβείας, ὑπέρ τοῦ νά ἐκκλησιάζονται δηλαδή οἱ πιστοί ἀποκλειστικά καί μόνο ἐκεῖ ὅπου οἱ ἱερεῖς ἔχουν διακόψει τό μνημόσυνο, πρᾶγμα πού δημιουργεῖ πολύπλοκα ποιμαντικά, ἐκκλησιολογικά, ἀλλά καί δογματικά προβλήματα, διότι προϋποθέτει ὅτι ὁ αἱρετίζων ἐπίσκοπος καί πρό τῆς συνοδικῆς καταδίκης του ὡς αἱρετικοῦ τελεῖ ἄκυρα καί ἀνυπόστατα μυστήρια. 

Δέν θά ἐπιχειρηματολογήσουμε τώρα ὑπέρ τοῦ ἀντιθέτου· ἀρκεῖ μόνον νά ποῦμε ὅτι ἐπί αἰῶνες ἡ Ἀνατολή βρισκόταν σέ κοινωνία μέ τήν Δύση, ἐνῶ ἐκεῖ ὑπῆρχε ἡ αἵρεση τοῦ Filioque, καί τό πιό ἁπλό, ὅτι τά μυστήρια ὅσων διακόψαμε τό μνημόσυνο τῶν ἐπισκόπων δέν ἦσαν ἄκυρα τήν προηγούμενη Κυριακή πού μνημονεύαμε τούς ἐπισκόπους. Λέγει μήπως κάτι τέτοιο ὁ 15ος κανών, ὅτι δηλαδή διακόπτουμε τό μνημόσυνο, διότι, ὅταν μνημονεύουμε, τά μυστήρια εἶναι ἄκυρα; Ἠ συμφωνία πού κάναμε μέ τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀθετήθηκε, γι΄ αὐτό καί ἐμεῖς δέν λάβαμε μέρος στήν Ἡμερίδα τοῦ Ὡραιοκάστρου (4 Ἀπριλίου τοῦ 2017), ἔλεγε τά ἑξῆς: «Συνιστᾶται στούς πιστούς νά ἀποφεύγουν νά ἐκκλησιάζονται ὅπου λειτουργοῦν ἤ μνημονεύονται φανεροί αἱρετικοί οἰκουμενιστές, ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς. Νά προτιμοῦν νά πηγαίνουν ἐκεῖ πού λειτουργοῦν ὀρθόδοξοι στό φρόνημα ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς, ἔστω καί ἄν γιά κάποιους λόγους δέν ἔχουν κόψει τό μνημόσυνο, καί αὐτό κατ’ οἰκονομίαν. Τό ἄριστο καί ἐπαινούμενο κατά τήν κανονική ἀκρίβεια εἶναι νά ἐκκλησιάζονται ἐκεῖ πού δέν μνημονεύονται οἱ αἱρετίζοντες, ἐκεῖ δηλαδή πού οἱ ἱερεῖς ἔχουν προχωρήσει σέ διακοπή μνημοσύνου».

(Συνεχίζεται)