Sunday, February 26, 2017

ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ


ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Τελέστηκε σήμερα στην Ιερά Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, το ετήσιο μνημόσυνο του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου. Ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου, θυσίασε την ζωή του για τη λευτεριά και ένωση της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα. Παρενθετικά οφείλω να ομολογήσω τον απαγορευτικό τρόπο του εθνικού αυτού πόθου που κρύψανε πολλοί Έλληνες της Κύπρου στην πονεμένη καρδιά τους.  Ακόμα στα ορεινά χωριά της Κύπρου συναντάς στους γερασμένους τοίχους γραμμένο, το ‘’Να μας αξιώσει ο Θεός στην μάνα μας να πάμεν, τζιαι τρώμεν πέτρες των βουνών αν δεν έσιει να φάμεν’’. Τούτο τον καημό τον δικαιούνται νομίζω περισσότερο, αυτοί που έμειναν μακριά από τα πολιτικά και τα κομματικά πάθη που πλήγωσαν την μεγαλόνησο.

Αυτός ο ήρωας έδειχνε από πολύ νωρίς, ότι είχε υπερβεί τον εαυτό του. Έδειχνε ότι μπορούσε να θυσιάσει τον εαυτό του για τους φίλους του και κατά συνέπεια για όλους μας. Θυμάμαι πρίν πολλά χρόνια που διάβασα κάποια περιστατικά από συναγωνιστή του ήρωα. Κάποτε όταν έμενε στην Αμμόχωστο, του έστειλε η μητέρα του παστά κρέατα, τα οποία όμως προτίμησε να τα δώσει όλα σε ένα τυφλό. Άλλη φορά που έκανε τον οδηγό κάποιου αυτοκινήτου που λειτουργούσε ως ταξί, οι επιβάτες κοροΐδευαν ένα ταλαιπωρημένο άνθρωπο από τη Λύση, από αυτούς που στην Κύπρο καλούν αγαθούς και πιστεύω αν το λένε με την καλή έννοια έχουν δίκαιο. Όταν παρά τις προτροπές να σταματήσουν, συνέχισαν να κοροϊδεύουν το καλωσυνάτο Αντρικκούι, ο Γρηγόρης τους κατέβασε όλους κάτω από το αυτοκίνητο, και ήρθε μόνος με το Αντρικκούι στο χωριό τους τη Λύση. Είχε υψηλό αίσθημα δικαίου ο ήρωας. Άλλη πάλι φορά όταν κυνήγησε μπεκάτσες στο βουνό, τις έψησε και τις πρόσφερε όλους στα παλληκάρια του, χωρίς καν να τις γευτεί. Αυτός ήταν ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου. 

Ίσως είναι άκομψο να αναφέρω παρενθετικά κάτι από το πρώτο μου ποίημα που δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό ‘’Υφάδι’’, πριν τριάντα περίπου χρόνια και το οποίο αφορούσε τον ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου. Δεν το κράτησα αλλά θα παραθέσω μόνο κάποιες αναφορές του, όπως τις θυμάμαι. Σίγουρα δεν είχε υψηλή ποιητική, ή ακόμα καθόλου ποιητική, αλλά είχε την ποιητική της καρδιάς. «Στο φετινό μνημόσυνο του ήρωα, παρευρέθηκε κι ο ίδιος ο  Γρηγόρης Αυξεντίου. Τον έβαλαν όμως στα πίσω καθίσματα. Ο ομιλητής ήταν το τιμώμενο πρόσωπο...Κάτι πήγε να πει ο Γρηγόρης και του’ παν να σωπάσει. Εξάλλου ομιλητής ήταν το τιμώμενο πρόσωπο...Κι η ομοσπονδία συνέχισε το ρομαντικό της περίπατο’’. Αν και προϊόν της πρώιμης νεότητάς μου και το πρώτο ποίημά μου, εκείνες όμως οι έγνοιες για το πολύπαθο τούτο νησί δεν εξέλιπαν.

Σήμερα λοιπόν που τελέσαμε το ετήσιο μνημόσυνο του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, ας γίνει αιτία και αφορμή να αποσυρθεί το σημείο της συνέντευξης του Μητροπολίτη Μόρφου, που μας λυπεί και που τιτλοφορείται ‘’Πλησιάζει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος’’ στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης Μόρφου, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «Ξέρετε ποιοι είναι οι πιο μεγάλοι αντιστασιακοί από όλους μας σήμερα στην Κύπρο; Οι Τουρκοκύπριοι δάσκαλοι. Οι πιο μεγάλοι ήρωες αυτή τη στιγμή στην Κύπρο είναι οι Τουρκοκύπριοι δάσκαλοι και ο παπά -Ζαχαρίας του Αποστόλου Αντρέα. Αυτοί είναι οι ήρωες, οι διάδοχοι του Μάτση και του Αυξεντίου».

Δεν είναι σωστό να καλούνται οι Τουρκοκύπριοι δάσκαλοι, ‘’ήρωες και διάδοχοι του Μάτση και του Αυξεντίου’’, των ηρώων που έδωσαν τη ζωή τους για την λευτεριά και ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ας μην παραγνωρίζονται οι συναγωνιστές των ηρώων μας. Ας μη προκαλείται άλλη λύπη, με τέτοια αναφορά στους συγγενείς τους και τους συναγωνιστές του, αλλά και σε όσους κρατούν ακόμα, μη δεχόμενοι κανένα πολιτειακό έκτρωμα τύπου Ανάν. Ας μη λησμονούμε τους ήρωες Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού. Ας αποσυρθεί επιτέλους η απαράδεκτη αυτή αναφορά γιατί δεν αναπαύονται με τέτοια αναφορά οι συναγωνιστές των ηρώων αυτών που αψήφησαν αγχόνες, όχι μόνο για τη λευτεριά της Κύπρου, αλλά και για την ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα.

Saturday, February 25, 2017

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ


Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε στη “Ρομφαία”:

“Για αγώνα κατά των αμβλώσεων κάλεσε για ακόμη μια φορά ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλος, όλες τις παραδοσιακές ομολογίες της Ρωσίας.

"Σήμερα, η Ρωσία κατέχει ηγετική θέση παγκοσμίως στον αριθμό των εκτρώσεων, γι' αυτό πρέπει όλες οι παραδοσιακές ομολογίες να εναντιωθούν σε αυτή την ανεπίτρεπτη πράξη, που ουσιαστικά είναι δολοφονία" τόνισε μεταξύ άλλων ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας.

Σε άλλο σημείο ο Πατριάρχης Κύριλλος ανέφερε, ότι στόχος της Ρωσικής Εκκλησίας είναι να μειώσει σε μεγάλο βαθμό τις αμβλώσεις στη χώρα, κάτι που έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο σύμφωνα με στατιστικά.

"Παροτρύνω όλους να μην φτάνουν στην άμβλωση, τα παιδιά δεν είναι πρόβλημα για τους νέους γονείς, αλλά ευλογία και γεγονός υψηλής ηθικής αξίας" - υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης Μόσχας.”

Η πολεμική του Πατριάρχη Ρωσίας Κύριλλου και της Εκκλησίας της Ρωσίας εν γένει εναντίον των εκτρώσεων και εναντίον των αξιών της παραδοσιακής οικογένειας είναι συνεχής.

Συνάδει μάλιστα -ή μάλλον προπαντός- με τους στόχους του Ρωσικού κράτους και του Προέδρου Πούτιν που θέλει να στηρίξει την πολυτεκνία και τις αξίες της παραδοσιακής οικογένειας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ρώσος Πατριάρχης -όπως γενικά για όλα τα θέματα- δεν έχει πρόβλημα να απευθυνθεί στους εκπροσώπους των άλλων χριστιανικών Ομολογιών και των άλλων θρησκειών για να συστρατευθούν με τους στόχους του ασχέτως αν έτσι εμπεδώνεται ο "λαικός οικουμενισμός"

Σε κάθε περίπτωση στο συγκεκριμένο θέμα ο μεγάλος σύμμαχος της Ρωσικής Εκκλησίας είναι το Ρωσικό Κράτος που για τους δικούς του λόγους υιοθετεί πολιτικές επιλογές που βοηθούν τις παραδοσιακές αξίες της Ρωσικής κοινωνίας.

Είναι πραγματικά πολύ λυπηρό το γεγονός ότι στις πλείστες Ορθόδοξες χώρες οι εκτρώσεις έχουν την παγκόσμια πρωτιά.

Μακάρι η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου να ευαισθητοποιηθούν προς την ίδια κατεύθυνση και να κατηχήσουν τον κόσμο αναφορικά με το θανάσιμο αμάρτημα των εκτρώσεων. Την ίδια ποιμαντική ευθύνη πρέπει να αναλάβει και η Εκκλησία της Αμερικής.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΠΑΥΛΟΥ ΚΥΜΙΣΗ, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
_______

Παύλου Κυμίση, Καθηγητή Ψυχιατρικής Ιατρικού Κολλέγιου Νέας Υόρκης και Πανεπιστημίου Λευκωσίας, Διαχρονικοί διάλογοι, Λευκωσία - Κύπρος 2017, σσ. 62.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Μικρού σχήματος ολιγοσέλιδο βιβλίο με πολύ ουσιαστικό περιεχόμενο. Λιτή αλλά καλαίθητη έκδοση με εκφραστικές καθαρές φωτογραφίες. Έκδοση Χριστιανικής Ενώσεως Κυπρίων Επιστημόνων και Ιδρύματος “Ιατρός Λένας Λοίζου Κάκκουρας.”

Το έργο εισάγει ο κ. Φρίξος Κλεάνθους, Πρόεδρος της ΧΕΚΕ. Σ’ αυτό απευθύνει χαιρετισμό ο κ. Παναγιώτης Κάκκουρας, Πρόεδρος του Ιδρύματος “Ιατρός Λένας Λοίζου Κάκκουρας” και προλογίζει ο συγγραφέας κ. Παύλος Κυμίσης, Καθηγητής Ψυχιατρικής Ιατρικού Κολλεγίου Νέας Υόρκης και Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Περιέχει επτά ομιλίες του κ. Κυμίση που έδωσε στη Λευκωσία.

Ο συγγραφέας είναι πολύ γλαφυρός. Έχει μεγάλη άνεση λόγου. Χρησιμοποιεί με μεγάλη επιτυχία το μικροπερίοδο λόγο και έχει το χάρισμα να μιλά για δύσκολες έννοιες με απλή και κατανοητή γλώσσα που δεν κουράζει τον αναγνώστη και τον ακροατή των λόγων του.

Στις ομιλίες του εξετάζει διάφορα θέματα ψυχολογίας και ψυχιατρικής σε σχέση με τη θρησκεία. Ο κ. Κυμίσης δεν μιλά σαν ιεροκήρυκας. Μιλά σαν επιστήμονας αλλά με μια πρόταση ή με μια παράγραφο, κατορθώνει μαεστρικά να συνδέσει την επιστημονική του προσέγγιση με την θρησκεία. Γι’ αυτό και η ανάλυσή του πείθει, όχι μόνον τους πιστούς, αλλά και όσους πολιτεύονται μακριά από την Εκκλησία.

Ο αναγνώστης του βιβλίου διαπιστώνει ότι με την ανάγνωση του βιβλίου εμπλουτίζει τις γνώσεις του σε πολλά θέματα και οδηγείται να εμβαθύνει τη σκέψη του σε τομείς που αφορούν την ιατρική και μάλιστα την ψυχιατρική, την παιδεία, την ανατροφή των παιδιών κτλ.. 

Ας μου επιτραπεί να καταθέσω την μαρτυρία της προσωπικής ωφέλειας από την ανάγνωση του βιβλίου: Με βοήθησε να συνειδητοποιήσω τη μονομέρεια της μηχανιστικής βιολογικής αντίληψης για τις ψυχασθένειες, που παραγνωρίζει ότι τα ψυχικά τραύματα μπορούν να καθορίσουν την καταστολή ή την ενεργοποίηση ορισμένων λειτουργιών του εγκεφάλου.

Το σύντομο αυτό τεύχος είναι πολλαπλά χρήσιμο για όλους: Γονείς, ειδικούς επιστήμονες, κατηχητές, ιερείς, εκπαιδευτικούς κτλ. και αποτελεί το καλύτερο μνημόσυνο για την ψυχή του ιατρού Λένα Κάκκουρα ο πρόωρος θάνατος του οποίου στέρησε την επιστήμη και την Εκκλησία από ένα καλό επιστήμονα, ένα συνειδητό χριστιανό και ένα ακέραιο άνθρωπο.

Τα συγχαρητήρια μας στον κ. Κυμίση, στον κ. Φρίξο Κλεάνθους, στον κ. Παναγιώτη Κάκκουρα, στον κ. Γιώργο Κάκκουρα και στον κ. Λουκά Παναγιώτου που συνέβαλαν ουσιαστικά στην έκδοση του ωραίου αυτού βιβλίου. 

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ 9


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ

9

Του κ. Ραφαήλ Χαραλάμπους
=====

Η ψυχή του Χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ’ άπειρο, μες στ’ άστρα, μες στα μεγαλεία του Θεού, μες στη σιωπή.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

*****

Θεολόγος είναι αυτός που ομιλεί με τον Θεό και όχι αυτός που σπουδάζει θεολογία.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας» του Γέροντα Γρηγορίου, Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου

*****

Ἀμφισβήτηση στή θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σημαίνει ἀμφισβήτηση τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς μας. Γιατί τό Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς ζωοποιεῖ καί μᾶς τρέφει ὅλους πνευματικά. Στήν πνευματική ἀτμόσφαιρα λειτουργεῖ ὅπως ὁ ἥλιος, ὁ ἀέρας. Τρέφει καί ξεδιψάει τίς ψυχές μας.

Άγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης

*****

Τίποτε δεν μας δίνει τόση ευχαρίστηση, όσο η καθαρή συνείδηση και οι αγαθές ελπίδες.

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

*****

Αυτός που έχει την πεποίθηση στηριγμένη στον Θεό πορεύεται πάνω σε πολύ μεγάλη και λαμπρή και στερεή ελπίδα, ενώ εκείνος που την έχει στηριγμένη σε άνθρωπο φέρεται πάνω σε λεπτή και αδύνατη και εσφαλμένη ελπίδα, η οποία τις περισσότερες φορές διαψεύδεται. Γι’ αυτό πρέπει αυτοί που έχουν μυαλό να πιάνονται γερά, σαν από ιερή άγκυρα, από την πρώτη, και να μένουν μακριά από την άλλη.

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης

*****

Πρώτα πιστεύουμε στον Θεό και ύστερα αγαπάμε τον Θεό και την εικόνα του, τον άνθρωπο. Η πίστη αυξάνει με την προσευχή. «Πρόσθες ημίν πίστιν».

Όσιος Παϊσιος

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΡΟΤΟΝΤΑ ΚΑΙ Ο ΣΕΒ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ


Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΡΟΤΟΝΤΑ ΚΑΙ Ο ΣΕΒ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ

Του ιστολογίου “Άγιος Μάρκος Ευγενικός”
=====

Στο φύλλο της εφημερίδας «Ορθόδοξη Αλήθεια» (22/02.2017, σ. 8) αναφέρεται ότι «Σε κλίμα κατάνυξης έγινε στη Ροτόντα η πρώτη λειτουργία». Γράφει επίσης ότι ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης δήλωσε «ότι είχε αρκετό κόσμο».
        
Η πρώτη λειτουργία για το 2017 έγινε στον Ι. Ναό των Ασωμάτων Αγίου Γεωργίου (Ροτόντα), την Κυριακή 22 Ιανουαρίου ενώπιον ισχνότατου εκκλησιάσματος. Την περασμένη Κυριακή έγινε η δεύτερη λειτουργία στην οποία συμμετείχαν 120 περίπου πιστοί και έψαλλαν δύο νεαροί ερασιτέχνες ψάλτες! Όπως είναι γνωστό ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης επεσκέφθη για τελευταία φορά την «Ροτόντα» την 18ην Δεκεμβρίου 2015, όταν έγινε η τελετή παράδοσης του «μνημείου» σε δημόσια χρήση, μετά το τέλος των εργασιών αποκατάστασης των ζημιών από τον σεισμό του 1978! Τότε μάλιστα δήλωσε ο αλήστου μνήμης Υπουργός «Πολιτισμού» Μπαλτάς, καθηγητής του άθεου Τσίπρα στο Πολυτεχνείο, ότι η «Ροτόντα» είναι μνημείο πολυπολιτισμικό. Δεν είναι θρησκευτικός ναός. Δεν υπέγραψα ποτέ καμία απόφαση για την τοποθέτηση σταυρού στη Ροτόντα!
        
Το 2016 έγιναν 13 λειτουργίες, δύο έγιναν τον Νοέμβριο, 3 για την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Γεωργίου και 9 για την εορτήν των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης απαξίωσε ακόμη και να χοροστατήσει. Με μεγάλη όμως χαρά και προθυμία ελειτούργησε στις 6 Δεκεμβρίου στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο λιμάνι Θεσσαλονίκης!  Και εφέτος έλαμψε επίσης με την απουσία του στις 2 λειτουργίες που έγιναν στην «Ροτόντα».

Οι ελέγχοντες την «Ροτόντα», ακολουθώντας το περσινό πρόγραμμα, προτού να παραχωρήσουν «το μνημείο» για λειτουργία, το είχαν παραχωρήσει (18 Ιανουαρίου) στο Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για συναυλία μελοποιημένης ποίησης «Μόνο για αγάπη» (ποιήματα Καρυωτάκη και Λαπαθιώτη). Βεβαίως ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης δεν ηνωχλήθει ούτε έλαβε υπόψη τους Ιερούς Κανόνες (ΚΔ΄, Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ΠΣΤ΄, Ζ΄ Πενθέκτης, ΚΒ΄ Λαοδικείας και ΜΒ΄ Καλχηδόνος) που καταδικάζουν όσους περιφρονούν την ιερότητα των ναών και τους μετατρέπουν χώρους πολιτιστικών εκδηλώσεων.

ΠΗΓΗ:

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΪΟΝ ΕΠΙΜΟΝΗΣ Ο ‘’ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΟΣ’’ ΟΡΟΣ ‘’ΕΤΕΡΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ’’ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΡΟ ‘’TERMINUS TECHNICUS’’


ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΪΟΝ ΕΠΙΜΟΝΗΣ Ο ‘’ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΟΣ’’ ΟΡΟΣ ‘’ΕΤΕΡΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ’’ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΡΟ ‘’TERMINUS TECHNICUS’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Όσα και αν έχουν εφεύρει οι στηρίζοντες τον πρωτόγνωρο όρο της Συνόδου της Κρήτης ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’, ο οποίος συνεπικουρείται και από τη Δήλωση του Τορόντο (εδάφιο 5), δεν πείθουν το πλήρωμα της Εκκλησίας. Η πρόσφατη ‘’ερμηνευτική’’ δικαιολόγηση του όρου αυτού ως όρου τύπου ‘’terminus technicus’’ δεν πείθει. Μη λησμονούμε ότι ο όρος ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’ δεν τέθηκε εξ υπαρχής στα κείμενα. Ο όρος αρχικά ήταν ‘’εκκλησίες’’, με βάση τη δημοσιευθείσα απόφαση της Συνάξεως των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που πραγματοποιήθηκε στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ Γενεύης (21-28 Ιανουαρίου 2016). 

Παρόλες τις διαφωνίες πολλών, δεν αποσύρθηκε όρος ‘’εκκλησίες’’. Και φυσικά δεν αποτελούσε όρο ‘’terminus technicus’’ ο όρος ‘’εκκλησίες’’. Aν και αντίβαινε στην προλογική ομολογία του κειμένου, όπου αναφέρετο ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία, είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» (Παρ. 1), και οι θεολογικές ενστάσεις ήταν αρκετές, η επιμονή ‘’μετακύλησε’’ τον όρο στη Σύνοδο της Κρήτης ως είχε. Η μόνη ‘’τεχνικότητα’’ που υπήρξε, ήταν η εκ περισσού επιμονή να παραμείνει ο όρος ‘’εκκλησίες’’.

Τελικά ο όρος ‘’συμβιβαστικά’’ μετατράπηκε σε ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’. Ήταν όρος τύπου ‘’terminus technicus’’, η μετατροπή του σε ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’, ή όρος που φανέρωνε την εκ περισσού επιμονή; Ήταν όρος ‘’terminus technicus’’ ή αποτέλεσμα ‘’συμβιβασμού’’ στην ορολογία. Όταν ο αρχικός όρος ‘’μετατρέπεται’’ συμβιβαστικά, δεν υπάρχει περιθώριο να χαρακτηρισθεί ως ‘’terminus technicus’’, για τον λόγο ότι η επιμονή, ‘’μετακυλύει’’ έστω και μερικώς την αρχική έννοιά του. Οι όροι που αποτελούν προϊόντα ‘’συμβιβασμού’’, δεν διαφοροποιούνται εντελώς από την αρχική έννοιά τους. Ήθελαν επίμονα να παραμείνει ο όρος  ‘’εκκλησίες’’, γι’ αυτό και εξευρέθηκε ο συμβιβαστικός όρος ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’.

Όσοι προβάλλουν λοιπόν τον ισχυρισμό για όρο τύπου ‘’terminus technicus’’, στη χρήση του εκκλησιολογικού όρου ‘’εκκλησίες’’, ας προσέξουν ξανά τις εκκλησιολογικές προϋποθέσεις της Δήλωσης του Τορόντο (εδάφιο 5) και θα αντιληφθούν ότι συνεπικουρείται και από τη Δήλωση αυτή. Η Δήλωση του Τορόντο δεν έπρεπε να υπογραφεί λόγω των εκκλησιολογικών στρεβλώσεών της. Αντί τούτου γίνεται αναφορά τις εκκλησιολογικές της προϋποθέσεις, κατά τη Σύνοδο της Κρήτης. Δηλαδή δεν έφτανε το λάθος της υπογραφής της δήλωσης της αυτής, έπρεπε να γίνει και αναφορά σ’ αυτή και στη Σύνοδο της Κρήτης; 

Έχουν παρατηρήσει τι αναφέρει το εδάφιο 5 της Δήλωσης του Τορόντο; «Οι εκκλησίες – μέλη του Π.Σ.Ε. αναγνωρίζουν στις άλλες εκκλησίες στοιχεία της αληθούς εκκλησίας» (Δήλωση του Τορόντο, εδάφιο 5). Μάλιστα αυτό το εδάφιο παρασιωπήθηκε λες και μια δήλωση την οποία υπογράφεις, δικαιούσαι κατότιν να παίρνεις επιλεκτικά εδάφια, και ακολούθως μόνο αυτά να προβάλεις ως εκκλησιολογικές της προϋποθέσεις. Οι εκκλησιολογικές  προϋποθέσεις επεξηγούνται από την ολότητα του κειμένου της Δήλωσης του Τορόντο. 

Η αναφορά επίσης στη Δήλωση του Τορόντο, που ‘’επεξηγεί’’ ότι «οι εκκλησίες (μέλη του Π.Σ.Ε.) αναγνωρίζουν ότι το να αποτελεί κάποιος  μέλος της εκκλησίας του Χριστού, είναι πιο περιεκτικό από το να αποτελεί  μέλος της ίδιας του της εκκλησίας», πόσο μεγάλη στρέβλωση καταδεικνύει η αναφορά για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία; Υπογράφοντας οι Ορθόδοξοι που παρευρέθηκαν στο Π.Σ.Ε. αυτή τη δήλωση, παραδέχονται ότι υπάρχει μια Εκκλησία στην οποία είναι πιο περιεκτικό να ανήκουμε, παρά να είμαστε μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τι κακόδοξη εκκλησιολογική στρέβλωση είναι αυτή; 

Συνεπώς για ποιές τις εκκλησιολογικές προϋποθέσεις μπορούμε να ομιλούμε; Όλα τούτα συνηγορούν στο εκλάβουμε το ‘’συμβιβαστικό’’ όρος μιας επιμονής που προκάλεσε τόσο τάραχο στην Εκκλησία, ως όρο τύπου ‘’terminus technicus’’; Η επιμονή να μην εγκαταλειφθεί ο όρος ’’εκκλησίες’’, επέφεραν τον ‘’συμβιβαστικό’’ όρο ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’, με τη συνεπαγόμενη σημασία του, παρά τις αναφορές σε όρο τύπου ‘’terminus technicus’’. Επιπλέον τούτων, επήλθε και ο τάραχος στην Εκκλησία.

Friday, February 24, 2017

Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ


Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ο Σεβ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος κάλεσε σε απολογία τον π. Νικόλαο Μανώλη επειδή διέκοψε το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη. Στο κλητήριο θέσπισμα ο Σεβασμιώτατος επικαλέστηκε πλήθος Ιερών Κανόνων, οι οποίοι -κατά την εκτίμησή του- συνηγορούν εναντίον της αποτείχισης και της εν γένει στάσης του π. Νικολάου.

Ο Σεβ. Θεσσαλονίκης πρέπει να αντιληφθεί ότι οι Ιεροί Κανόνες δεν μπορούν να μεταβάλλονται σε κανόνια μόνον για να χτυπήσουμε τους αντιπάλους μας. Ισχύουν για τον π. Νικόλαο Μανώλη, όπως ισχύουν για όλους μας αλλά ισχύουν και για τον ίδιο τον Σεβ. κ. Άνθιμο.

Ο Σεβ. Θεσσαλονίκης, όμως, εκτός των άλλων κατέστη μοιχεπιβάτης επειδή ανήρπασε την πνευματική νύμφη -τη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως- από ένα άγιο ιεράρχη τον κυρό Αλεξανδρουπόλεως Κωνστάντιο. 

Συγκεκριμένα, ο Σεβ. Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος Ρούσσας, δεν δίστασε να εγκατασταθεί στη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως όταν η χούντα του Ιωαννίδη και του Σεραφείμ Τίκα εξεδίωξαν με ληστρικό τρόπο τον μακαριστό άγιο ιεράρχη Κωνστάντιο.

Ο Σεβ. Θεσσαλονίκης έδειξε την ίδια ασέβεια προς τους Ιερούς Κανόνες όταν μετετέθη από τη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως στην πολύφερνη νύμφη του Θερμαικού, τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ενώ βεβαίως δεν αγνοεί ότι οι Ιεροί Κανόνες, όχι απλά απαγορεύουν τη μετάθεση επισκόπων αλλά και προνοούν την καθαίρεση και τον αφορισμό όσων προβαίνουν σ’ αυτή την παρανομία.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος καλόν είναι να αντιληφθεί ότι δεν μιλούν για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Ο βίος και η πολιτεία του είναι μια αλυσιδωτή σειρά παραβιάσεων των Ιερών Κανόνων. Τώρα, όμως, δεν έχει δισταγμό να επικαλεστεί τους Ιερούς Κανόνες για να αντιμετωπίσει την αποτείχιση του π. Νικόλαου Μανώλη.

Δεν αντιλαμβάνεται, άραγε, πόσο ανακόλουθος και μη πειστικός παρουσιάζεται στα μάτια των πιστών;

Στο κείμενο που ακολουθεί ο αναγνώστης πληροφορείται, με τη δόκιμη κάλαμο του Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κυρού Νικοδήμου Γκατζιρούλη, το βίο και την πολιτεία του κυρού Αλεξανδρουπόλεως Κωνστάντιου Χρόνη, ο οποίος προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο έθνος και στην Εκκλησία και του οποίου ο Σεβ. κ. Άνθιμος δεν δίστασε να αρπάξει τη Μητρόπολη με τις λόγχες του Ιωαννίδη και την αυθαιρεσία του αλήστου μνήμης Σεραφείμ Τίκα.

*****


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ΧΡΟΝΗΣ

Του Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κυρού Νικοδήμου
=====

Ἕνας ἀπό τούς δώδεκα Μητροπολίτες, πού καταδικάστηκαν δίχως νά ἀπολογηθοῦν καί δίχως νά δικαστοῦν, ἦταν ὁ ἡρωϊκός καί σεβάσμιος Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Κωνστάντιος. Ξεχωριστή φυσιογνωμία. Ὄχι μόνο ἀποδεκτή, ἀλλά καί θρονιασμένη στίς καρδιές τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος ὅλης τῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας. Σ᾿ ὅποια πυκνοκατοικημένη περιοχή καί σ᾿ ὅποια ἄκρη ἔκανες ἀναφορά στό πρόσωπό του ἄκουγες πρόσθετες εὐλαβικές ἐκτιμήσεις τῆς ἁγιοσύνης του καί δεχόσουνα ἕνα νέο κύμα εὐωδίας σεβαστικῶν θυμιαμάτων. 
     
Δεκαετίες ὁλόκληρες ὁ ἀκάματος λειτουργός Κωνστάντιος Χρόνης διακόνησε ὡς ἱεροκήρυκας στήν Ἱερή Μητρόπολη Φιλίππων καί Νεαπόλεως (Καβάλας). Κήρυξε τόν Εὐαγγελικό λόγο. Καί ποίμανε μέ ἀγάπη καί μέ εὐαισθησία τό ὥριμο σέ ἡλικία πλήρωμα καί τίς στρατιές τῆς νεότητας. 
     
Ὅταν οἱ Γερμανοί κατακτητές κατέλυσαν τήν παραμεθόρια ἄμυνα καί ὅρμησαν στήν καταματωμένη πατρίδα μας, παράδωσαν τή φρούρηση καί τή διοίκηση τῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας στούς Βούλγαρους. Καί αὐτοί, σκληροί κατακτητές καί νοσταλγοί μιᾶς ἐπέκτασής τους στό Αἰγαῖο, ἄρχισαν νά ὑλοποιοῦν τούς σχεδιασμούς τους. Ἔβαλαν, ὡς μητρική γλώσσα, στά σχολειά μας τή Βουλγάρικη, ἔφεραν Βούλγαρους παπάδες νά ἱερουργοῦν στίς Ἐκκλησίες μας καί νά προσαρμόζουν τό λαό μας στό δικό τους τυπικό. Ἔκαναν κάθε κίνησή τους καί κάθε σχεδιασμό τους, ὡς κατακυρωμένοι κατακτητές, δίχως νά περνάει ἀπό τό μυαλό τους ἕνας ἐνδεχόμενος κίνδυνος ἀνατροπῆς τους. 
     
Τόν ἱεροκήρυκα Κωνστάντιο Χρόνη, πού τόν ἔβλεπαν νά κινεῖται μέ τόλμη σ᾿ ὅλη τήν ἔκταση τῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας, τόν κήρυξαν ἀνεπιθύμητο καί τόν ἔβγαλαν βίαια ἔξω ἀπό τά ὅρια τῆς δικῆς τους ἐπιτήρησης. 
     
Διωγμένος, ἀλλά ἀκούραστος, κατέβηκε στή Μητρόπολη Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας καί συνέχισε τή θυσιαστική προσφορά του. Ἡ σκοτεινιά καί ὁ τρόμος τῆς Γερμανοϊταλικῆς κατοχῆς εἶχαν διεγείρει ἰσχυρές, μυστικές, ἀντιστάσεις, πού προκαλοῦσαν ἐμπόδια στίς διακινήσεις τοῦ κατακτητή, ἀλλά καί πλήρωναν μέ τό αἷμα τους τόν κάθε σχεδιασμό σαμποτάζ, πού κατόρθωναν νά ἐνεργοποιήσουν. 
     
Σέ πρώτη φάση, τό ἀντάρτικο κίνημα τῆς περιοχῆς τῶν Καλαβρύτων, πού λειτουργοῦσε ὑπό τήν ἁρχηγία τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη, πῆρε τήν ἀπόφαση νά ἀνατινάξει τίς γραμμές τοῦ ὀδοντωτοῦ σιδηροδρόμου, πού ἦταν ἡ μοναδική δυνατότητα διασύνδεσης τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς τῶν Καλαβρύτων μέ τίς παράλιες πόλεις. Μέ τήν ἀνατίναξη αὐτή θά ἔβαζαν σέ μεγάλο κίνδυνο τά φυλάκια τῶν κατακτητῶν, ἀλλά-παράλληλα-θά ἔκλειναν τή γραμμή ἐπισιτιστικοῦ ἐφοδιασμοῦ γιά τούς κατοίκους τῶν Καλαβρύτων. 
     
Ὁ ἡρωϊκός ἱεροκήρυκας Κωνστάντιος, ἀνάλαβε νά μεσολαβήσει, γιά τήν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος. Δυό ὁλόκληρα μερόνυχτα πεζοπόρησε στά βράχια τοῦ Χελμοῦ καί ἔφτασε στό κρυσφύγετο τοῦ ἀρχηγοῦ Βελουχιώτη. Τόν ἐνημέρωσε καί τόν ἱκέτεψε «Ἀρχηγέ μου, αὐτό τό τρένο, πού σκαρφαλώνει στά Καλάβρυτα, δέν εἶναι συρμός μεγάλος. Ἕνα καί μόνο μικρό βαγονάκι μεταφέρει λίγους ἐπιβάτες καί κάμποσα σακιά ἀλεύρι ἤ μερικά ἄλλα τρόφιμα. Ἄν καταστραφεῖ τό δίκτυο, οἱ ἄνθρωποι θά πεθάνουν ἀπό τήν πεῖνα. 
     
Ὁ ἀρχηγός Βελουχιώτης στάθηκε σκεφτικός. Κάλεσε τούς δικούς του καί πῆρε πληροφορίες. Καί, ὅταν αὐτοί ἐπαλήθευσαν, ὅτι τό τρενάκι ἦταν μικρό καί ὅτι δέν ὑπῆρχε ἄλλος τρόπος νά φτάσουν τρόφιμα στήν πόλη τῶν Καλαβρύτων καί στά γύρω χωριά, ἔδωσε διαταγή νά μήν ἀνατιναχτεῖ ἡ ὀδοντωτή σιδηροδρομική γραμμή. 
     
Οἱ γραμμές τοῦ μικροῦ τρένου ἔμειναν ἄθικτες καί τό βαγονάκι ἐξακολούθηκε νά ἐξυπηρετεῖ καί τούς κατακτητές καί τούς δουλωμένους Ἕλληνες. Ἀλλά ἡ φωτιά τῆς μυστικῆς πολεμικῆς ἀντιπαράθεσης δέν ἔσβησε. Οἱ Καλαβρυτινοί, ἀπόγονοι ἐκείνων, πού, τό 21 σήκωσαν τό λάβαρο τῆς ἐπανάστασης, ἐξακολούθησαν νά πλέκουν ἁλυσίδες διολιοφθορῶν καί νά φέρνουν σέ δύσκολη θέση τούς κατακτητές. Καί οἱ κατακτητές, χειριστές καί ἐκφραστές τῆς ἔσχατης βαρβαρότητας, πῆραν τήν ἀπόφαση νά κάψουν τήν πόλη τῶν Καλαβρύτων καί νά σκοτώσουν ὅλους τούς ἄντρες, ἀπό δεκατεσσάρων χρόνων καί πάνω. 
     
Τό τί ἔγινε, δέν περιγράφεται. Σέ μηδενικό χρόνο ἡ ἱστορική πόλη κατάντησε ἐρείπιο. Καί τό κάθε σπίτι, μιά ἑστία ἀφόρητου πένθους. Τά ἀποσπάσματα τῶν κατακτητῶν συγκέντρωσαν, σά νά ἦταν κοπάδια ἄγριων ζώων, τούς Καλαβρυτινούς καί τούς θανάτωσαν. Δέ διερεύνησαν ἄν ἦταν ἔνοχοι γιά ὁποιαδήποτε ἐγκληματική πράξη. Δέν τούς ἔστησαν στό ἑδώλιο τοῦ κατηγορούμενου. Μέ μιά ἄγρια ἐπίθεση, σκόρπισαν τό θάνατο. Ἄφησαν χῆρες τίς μάνες καί ὀρφανά τά ἀνώριμα παιδιά. 
     
Ὁ ἱεροκήρυκας Κωνστάντιος Χρόνης, ἡ ἀκοίμητη αὐτή λαμπάδα τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας, στάθηκε, ἀδελφός καί πατέρας γιά τίς ὀρφανεμένες οἰκογένειες καί μεταφορέας τῆς θείας συμπαράστασης καί εὐλογίας στήν κατακαμένη πολιτεία.

Εἰκοσιτρία ὁλόκληρα χρόνια μετά τήν ἐφιαλτική νυχτιά τῆς κατοχῆς, ὁ ἱεροκήρυκας καί πατέρας τῶν πονεμένων Καλαβρυτινῶν κλήθηκε, χωρίς νά τό ἐπιδιώξει, νά ποιμάνει τή Μητροπολιτική περιφέρεια τῆς Ἀλεξανδρούπολης. Χειροτονήθηκε ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο τῶν ἀποστολικῶν ὁραματισμῶν Ἱερώνυμο Κοτσώνη καί, ταπεινά, ἀφιερώθηκε στήν ἀποστολή του. Δίχως κωδωνοκρουσίες. Δίχως ἐπιδείξεις χλιδῆς. Δίχως αὐτοθαυμαστικά θυμιάματα. Λιτός καί ταπεινός, λειτουργός τῆς σταυρικῆς Ἀγάπης καί θεραπευτής τοῦ ἀνθρώπινου πόνου, ἄναβε καντήλι ἐλπίδας, ἐκεῖ, πού θέριευε τό σκοτάδι τῆς ἀπόγνωσης. 
     
Ὅταν στήν πατρίδα ὅρμησε ἡ δεύτερη δικτατορία, τά πρόσωπα τῆς τρελῆς ἐξουσίας, τῆς κοσμικῆς καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς, θεώρησαν πώς θά μπορούσαν νά ἀναβαθμίσουν τήν παρουσία τους, ἄν μέ μιά στυγνή διαταγή ἐξόριζαν μιά ὁλόκληρη δωδεκάδα Μητροπολιτῶν ἀπό τήν ποιμαντική τους ἔπαλξη. 
     
Ἕνας ἀπό τούς δώδεκα, πού ἀντιμετωπίστηκε σάν ἐπικίνδυνος, ἦταν ὁ πατέρας τῆς Ἀλεξανδρούπολης, ὁ γέροντας Κωνστάντιος Χρόνης. Ὁ ἥρωας τῆς Καβάλας καί τῶν Καλαβρύτων. Ὁ ἐξορισμένος ἀπό τούς Βούλγαρους καί ἀναγνωρισμένος, ὡς γενναῖος μαχητής, ἀπό τόν Ἄρη Βελουχιώτη.
    
ΠΗΓΗ: 


Ελεύθερη Πληροφόρηση

ΑΠΡΕΠΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΙΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ


ΑΠΡΕΠΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΙΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ
=====

Μερικοί μεταπατερικοί, αἱρετικοί θεολόγοι συγκρίνουν, δυστυχῶς, τόν ἅγιο Παΐσιο μέ τόν ἅγιο Πορφύριο καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Σ’ αὐτό τό θέμα, ἄς δοῦμε τί λέγει στό βιβλίο του «Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ὡς ἐμπειρικός θεολόγος», ἔκδοση Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, Λιβαδειά 2016, σελίδες 239-241, ὁ Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος Βλάχος: «Βρίσκω δέ τήν εὐκαιρία νά σημειώσω ὅτι τόν τελευταῖο καιρό ἄκουσα μιά ἄποψη, ἡ ὁποία εἶναι λανθασμένη. Μερικοί συγκρίνουν τόν π. Παΐσιο μέ τόν π. Πορφύριο, καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ π. Πορφύριος εἶναι μεγάλη φυσιογνωμία, αὐτός εἶναι μεγάλος ἅγιος, γιατί εἶχε μεγάλη ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους καί κινεῖτο σέ μεγάλα πνευματικά ἐπίπεδα, ὅπως φαίνεται σέ προφορικούς λόγους του, πού διασώθηκαν, ἐνῶ ὁ π. Παΐσιος, ὡς ἀσκητής, ἦταν ζηλωτής καί δέν εἶχε τήν μεγαλωσύνη καί εὐρύτητα τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα, τήν θεολογία τοῦ π. Πορφυρίου τήν χρησιμοποιοῦν καί τήν ἐκμεταλλεύονται μερικοί λεγόμενοι μεταπατερικοί θεολόγοι, γιά νά ποῦν ὅτι αὐτή ἡ θεολογία τῆς ἀγάπης εἶναι ἐκείνη, πού ἀναπαύει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, καί τήν ἀντιπαραθέτουν πρός τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τοῦ π. Παϊσίου.

Νομίζω ὅτι σφάλλουν ὅσοι ὑπερτιμοῦν κάποιον ἅγιο καί ὑποτιμοῦν κάποιον ἄλλο, γιατί ὁ καθένας τους ἔχει τά δικά του πνευματικά χαρίσματα, πού ἀναπαύει τούς ἀνθρώπους. Τέτοιες προτιμήσεις, μεταξύ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔκαναν οἱ Χριστιανοί τόν 11ο αἰῶνα, καί τότε ἡ Ἐκκλησία καθόρισε τήν ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, γιά νά δείξη τήν ἑνότητα, πού ὑπῆρχε μεταξύ τους, παρά τά ἰδιαίτερα προσόντα, πού εἶχε ὁ καθένας τους.

Κάθε ἅγιος ἔχει τόν δικό του τρόπο ἔκφρασης, ἔχει διάφορα χαρίσματα καί ἀκόμη ἔχει νά ἀντιμετωπίση στήν ζωή του διαφορετικά προβλήματα, ἀλλ’ ὅμως ἡ ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος εἶναι κοινή σέ ὅλους. Συμβαίνει ὅ,τι καί μέ τά φυτά, πού ὑπάρχουν σέ ἕναν ἀνθόκηπο ἤ σέ ἕνα περιβόλι. Ὅλα τά φυτά εἶναι φυτευμένα στό ἴδιο χῶμα, δέχονται τά ἴδια στοιχεῖα, τό ἴδιο νερό, ἀλλά ἀναπτύσσουν διάφορα ἄνθη, παράγουν διαφορετικούς καρπούς, πού ἀποτελοῦν τήν ὀμορφιά τοῦ κήπου ἤ τοῦ περιβολιοῦ.

Καί οἱ δύο σύγχρονοι ἅγιοι, π. Πορφύριος καί π. Παΐσιος, ἔκαναν μεγάλη ἄσκηση, και, ὅταν διαβάση κανείς προσεκτικά τόν βίο τους, θά διαπιστώση ὅτι ἔφθασαν σέ μεγάλα ὕψη ἁγιότητος. Γι’ αὐτό δέν ὑπάρχει διαφορά μεταξύ τοῦ ἁγίου Πορφυρίου καί τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ὅταν δῆ κανείς τήν ζωή τους μέ θεολογικά, ἐκκλησιαστικά καί ἀσκητικά κριτήρια. Μόνον ὅποιος δέν γνωρίζει στό βάθος τήν ὀρθόδοξη θεολογία, τήν ἀσκητική καί ἡσυχαστική ζωή, μπορεῖ νά καταλήξη σέ ἐσφαλμένα καί αὐτονομημένα συμπεράσματα. Ἡ ἁγιοκατάταξη καί τῶν δύο αὐτῶν μεγάλων ἀσκητῶν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας δείχνει τήν ἑνότητά τους στήν ἄσκηση, τήν προσευχή, τήν θεοπτία».

Οἱ δύο αὐτοί φωτεινοί ὁδοδεῖκτες τῆς πορείας μας πρός τήν κάθαρση, τόν φωτισμό καί τήν θέωση, ἅγιος Πορφύριος καί ἅγιος Παΐσιος, πρέπει νά γίνουν καί οἱ σύμβουλοί μας στούς διαλόγους, διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς, ἀλλά ὄχι συγκρητιστικούς. Φθάνει πιά ὁ ἐμπαιγμός, ἡ παραπληροφόρηση, τά ὕπουλα σκοτεινά σχέδια εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ πονεμένου, ἀκατήχητου, παραμελημένου καί προδομένου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τά γράφουμε αὐτά μέ ἐν Χριστῷ πόνο, δάκρυα, ἀγωνία, ἐνδιαφέρον καί φόβο Θεοῦ, Κρίσεως, Δευτέρας Παρουσίας Χριστοῦ καί θανάτου. Δέν εἴμαστε ὑπεράνω τῆς Ὀρθοδοξίας ἤ κάτι παράλληλο πρός τήν Ἐκκλησία, δέν θέλουμε ν’ ἀκολουθήσουμε οὔτε τούς Οἰκουμενιστές, οὔτε τούς οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτές πρός τόν πνευματικό, θεολογικό, ἐκκλησιαστικό καί ἀσκητικό κατήφορο πρός τήν Κόλαση, ὅπου αὐτοί θέλουν νά μᾶς βάλουν. Παρακαλοῦμε ταπεινῶς, υἱϊκῶς, εὐσεβάστως καί γονυπετεῖς μετά δακρύων τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ν’ ἀλλάξουν πνευματική καί θεολογική πορεία ἐπί τό παραδοσιακότερον, ἁγιώτερον καί ἐκκλησιαστικώτερον.

ΠΗΓΗ:


Ρωμηοί Ελληνοκύπριοι Ορθόδοξοι

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ 8


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ

8

Του κ. Ραφαήλ Χαραλάμπους
=====

Η επιμέλεια και η αμέλεια είναι δύο δυνατά μέσα. Το ένα μας ενώνει με τον Θεό και το άλλο μας χωρίζει.

Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω

*****

Ειλικρινής φίλος είναι εκείνος ο οποίος συμμερίζεται στην ώρα του πειρασμού τις θλίψεις, τις ανάγκες και τις συμφορές του πλησίον που φέρνει η περίσταση, σαν να είναι δικές του, με τρόπο αθόρυβο και ατάραχο.

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής

*****

Αν λοιπόν κανείς παρουσιάζεται να φορεί σαν προσωπείο το όνομα του Χριστού, αλλά δε δείχνει στη ζωή του όσα έχουν σχέση με το όνομα τούτο, δημιουργεί ψεύτικη εντύπωση για το όνομα του Χριστού, γιατί σύμφωνα με το παράδειγμα φόρεσε κατά κάποιο τρόπο στον πίθηκο μια μάσκα που παριστάνει τον άνθρωπο.

Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

*****

Ουδεμία άλλη χριστιανική ομολογία μπορεί να φέρει ένα χριστιανό στην τελειότητα της χριστιανικής ζωής.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

*****

Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια. Ο Θεός είναι το παν. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό. Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση. Τίποτα δεν θα κάνομε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση. Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά. Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!…». Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί. Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ


ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
  
Λίτσα Ἰ. Χατζηφώτη
=====

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἀναστ. Κ. Γκοτσοπούλου:  Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καὶ ὁ Ἐπίσκοπός της στὰ Πρακτικὰ καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἔκδοση Χ.Ο.Φ.Σ. Φίλων Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, 2016.

Πολλὲς μελέτες ἔχουν ἕως τώρα γραφεῖ σχετικὰ μὲ τὸ θέμα, ἀλλὰ ἡ παροῦσα, διπλωματικὴ ἐργασία στὸ κανονικὸ Δίκαιο στὸ Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ε.Κ.Π.Α., περιέχει σημαντικὰ νέα στοιχεῖα ποὺ τὴν καθιστοῦν πολύτιμη καὶ ἐνδιαφέρουσα. Κατ’ ἀρχὰς παραθέτει συναγωγὴ καὶ μελέτη ὅλων τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, κατατίθεται ἀναίρεση ὅλων τῶν ἀξιώσεων τῶν παπῶν γιὰ τὸ παγκόσμιο πρωτεῖο ἐξουσίας μὲ βάση τὴν πατερικὴ καὶ συνοδικὴ παράδοση, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ θέσεις παπικῶν ἢ φιλοπαπικῶν ἐρευνητῶν ποὺ παρερμηνεύουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἢ ἀποκρύπτουν τὴν ἀλήθεια. Βασικὴ εἶναι καὶ ἡ ἀντιμετώπιση στὴν ἐπικαιρότητα τοῦ «πρωτείου» στὸν σύγχρονο Θεολογικὸ Διάλογο μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, ὅπου συνεχίζεται ἡ ἐμμονὴ τῶν δευτέρων στὶς ἀξιώσεις τους, οἱ  ὁποῖες γιὰ λόγους ἀντιβιβλικούς, ἀντικανονικούς, ἀντιπατερικοὺς καὶ ἀντισυνοδικοὺς δὲν θὰ γίνουν ποτὲ ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. 

Ὁ συγγραφεὺς χωρίζει τὴ μελέτη του σὲ πέντε κεφάλαια: α) Ἡ Ἐκκλησία τῆς μεγαλωνύμου Ρώμης στὰ Πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, β) Ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης σύμφωνα μὲ τὰ Πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, γ) Ὁ ρόλος τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, δ) Οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης, ε) Οἱ Ἱεροὶ κανόνες καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης.

Ἡ  μελέτη πλαισιώνεται ἀπὸ  γενικὲς καὶ εἰδικὲς πηγές, πλούσια βιβλιογραφία, ἑλληνικὴ καὶ ξένη, καὶ διέπεται ἀπὸ τὴ βασικὴ ἐκκλησιολογικὴ ἀρχὴ ποὺ διαπνέει τὴν ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ ὁποία ὑπῆρξε καὶ συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς  Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς 15-16.10.2009 νὰ ὑποστηριχθεῖ δηλαδὴ στὸ τελικὸ κείμενο τοῦ Διαλόγου ἡ κανονικὴ θέση τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα Ρώμης κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία σὲ σχέση πρὸς τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ σὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸν 3ο Κανόνα τῆς Β΄ καὶ τὸν 28ο τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

ΠΗΓΗ:

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ (περιοδικὸ τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), ἔτος 65 (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2016), τ. 6, σ. 46-47