Thursday, September 21, 2017

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;


ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Ο δημοσιογράφος κ. Λοΐζος Λοΐζου σημειώνει, σε επιστολή του προς τον κ. Παναγιώτη Νούνη (ιστολόγιο «Απολογητικά»), και τα εξής: «Εάν κοβόταν η κοινωνία με την «Εκκλησία» (sic) πριν τη Σύνοδο σίγουρα θα είχατε δίκιο καθώς το πρόβλημα θα ήταν μόνο ο οικείος επίσκοπος, εφόσον ήταν αιρετικός. Η Σύνοδος, όμως, είναι δεσμευτική για όλους τους επισκόπους και μάλιστα καταδικαστική για τους αντιρρησίες». 

Από την πρώτη ανάγνωση διαπιστώνει ο αναγνώστης ότι ο κ. Λοΐζου ΔΕΝ μας τα λέει καλά. Καταρχήν η εντός εισαγωγικών τοποθέτηση της λέξης Εκκλησία προδίδει άρνηση της Εκκλησίας ή τουλάχιστον περιφρόνηση προς αυτήν. Τα εισαγωγικά αλλάζουν, ως γνωστόν, άρδην τη σημασία μιάς λέξεως. 

Ο κ. Λοΐζου μιλά για τη Σύναξη του Κολυμβαρίου, με απόλυτη βεβαιότητα, για τη δεσμευτικότητά της, όμως εντελώς ξεκρέμμαστα, χωρίς την παραμικρή αναφορά στην Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες ή τους Ιερούς Κανόνες. ΔΕΝ υπάρχει, κ. Λοΐζου, κάτι τέτοιο στην πρακτική της Εκκλησίας, ούτε στην Παράδοσή της. Μην κουράζεστε άδικα. Κάθε Οικουμενική Σύνοδος χαρακτηρίζεται ως Οικουμενική, στην οποία υπακούουν όλα τα μέλη της Εκκλησίας, όχι από τα ίδια τα μέλη της, όσα και αν είναι αυτά, αλλά από την επόμενη Οικουμενική Σύνοδο. Ειδάλλως απορρίπτεται ως κακόδοξη, όπως η ληστρική της Εφέσου (449), της Ιέρειας (774), της Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-39) κ.ο.κ.. Αν μελετήσετε δε την απόφαση των Ορθόδοξων Πατριαρχών του 1848 θα αντιληφθείτε ποιος είναι ο φρουρός της Πίστεως της πατροπαραδότου. 

Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι αποφάσεις του Κολυμβαρίου είναι δεσμευτικές, με απλά λόγια υποχρεωτικές, για όλους τους επισκόπους μόνο γέλωτα προκαλεί στους παροικούντας την Ιερουσαλήμ. Ως γνωστόν, όχι μόνον ο κ. Λοίζου, αλλά και αρχιδιάκονος τις του Οικουμενικού Θρόνου, από τα πρωτοκλασάτα στελέχη του Κολυμβαρίου, πρόβαλε τον ισχυρισμό αυτό. Τα λόγια αυτά μόνο αυτούς δεσμεύουν και όχι την Εκκλησία του Χριστού. 

Ακούς εκεί να δεσμευτεί ες αεί η Εκκλησία του Χριστού με το ασήκωτο βαρίδι ότι δήθεν υπάρχουν «ετερόδοξες Εκκλησίες και ομολογίες»!!!

Wednesday, September 20, 2017

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΣΕΒ. ΕΔΕΣΣΗΣ ΙΩΗΛ, Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ


Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΣΕΒ. ΕΔΕΣΣΗΣ ΙΩΗΛ, Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Τη φωτογραφία του π. Επιφάνιου την έχω δίπλα στη φωτογραφία της αείμνηστης μητέρας μου και στη βραδυνή προσευχή επικαλούμαι το έλεος του Κυρίου για την αθάνατη ψυχή τους.

Δύο φορές παρέβηκα τον κανόνα.

Πριν μερικούς μήνες, όταν εκλεκτό πνευματικό τέκνο του π. Επιφανίου με στεναχώρησε αφάνταστα επειδή υιοθέτησε θέσεις του πλανεμένου π. Θεοδώρητου Μαύρου, αντί να ενστερνίζεται τις θέσεις του Γέροντα Επιφάνιου για την αποτείχιση.

Αντί να προσευχηθώ εκείνο το βράδυ για την ψυχή του π. Επιφάνιου -όπως κάνω πάντοτε- έμεινα για λίγο να ατενίζω ικετευτικά τη φωτογραφία του και ύστερα τόλμησα να ψελλίσω: - Γέροντα! Βλέπεις τι γίνεται! Είμαι ανίσχυρος να κάνω κάτι. Σε παρακαλώ, ξέρω πόσο αγαπούσες αυτό σου το πνευματικό παιδί, αλλά ξέρεις και πόσο αγαπούσε αυτό εσένα. Κάνε ότι πρέπει επειδή σπαράσσει η καρδιά μου από τη θλίψη να τον βλέπω να βρίσκεται σ’ αυτή την πλάνη.

Μετ’ ου πολύ -και χωρίς να συνεχίσω τη συζήτηση με το εκλεκτό αυτό πνευματικό παιδί του π. Επιφάνιου-, κατά τις ανεξερεύνητες βουλές του Κυρίου, έγινε αλλοίωση της ψυχής του και έκτοτε προβάλλει μαχητικά τις θέσεις του μακαριστού Γέροντα για την αποτείχιση, που είναι -άλλωστε- οι θέσεις της Εκκλησίας. 

Αυτό ξανάγινε για δεύτερη φορά ψες βράδυ. Δεν ξέρω γιατί, δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος, εντελώς αυθόρμητα, κοίταξα με δέος τη φωτογραφία του π. Επιφάνιου και αντί να ζητήσω -όπως κάνω κάθε βράδυ- από τον Κύριο να ελεήσει την ψυχή του τον παρακάλεσα να προσεύχεται στο Χριστό για να βρω έλεος. 

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΕΔΕΣΣΗΣ
_________

Σήμερα -πρώτες πρωινές ώρες- δέχτηκα τηλεφώνημα του Σεβ. Μητροπολίτη Εδέσσης κ. Ιωήλ, που με έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, παρόλον ότι ο Σεβασμιώτατος ήταν ευγενέστατος και διακριτικώτατος. Στο χθεσινό άρθρο μου έγραψα ότι ήταν μέλος της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στη Σύνοδο της Κρήτης και ανέφερα ότι υπέγραψε τα κακόδοξά της κείμενα. Αυτό, όμως, είναι απολύτως αναληθές. Έκανα -φυσικά- αμέσως τη διόρθωση και απολογήθηκα στο Σεβασμιώτατο για το ασυγχώρητο ατόπημα.

Ο Σεβ. Εδέσσης είχε την ευγένεια να μου εξηγήσει -εν ολίγοις- τι συνέβη με τον ίδιο και τη Σύνοδο της Κρήτης. Το Πατριαρχείο -χωρίς καμία προσυνεννόηση μαζί του- τον όρισε μέλος της αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Σεβ. Εδέσσης διαβίβασε -καθηκόντως- το αίτημα του Πατριαρχείου στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία -ως εικός- το απέρριψε επειδή ένας αρχιερέας δεν μπορεί να συμμετέχει σε δύο Συνόδους. 

Στη συνέχεια η Εκκλησία της Ελλάδος κάλεσε τον Σεβ. Εδέσσης να συμμετάσχει στη Σύνοδο της Κρήτης σαν μέλος της δικής της αντιπροσωπείας, αλλά ο Σεβασμιώτατος -για σοβαρούς λόγους υγείας- δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί θετικά.

Άρα ο Σεβασμιώτατος ούτε παρέστη, ούτε υπέγραψε ποτέ τα κακόδοξα κείμενα όπως ανακριβώς είχα αναφέρει.

Ο ΣΕΒ. ΕΔΕΣΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ “ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ”
__________

Όσο για το Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου “Προς το Λαό”, ο Σεβασμιώτατος μου εξήγησε ότι, ναι μεν ο ίδιος και οι συνεργάτες του συνέταξαν ένα προσχέδιο στο οποίο σαφώς τόνιζαν ότι δεν είναι Εκκλησίες οι διάφορες χριστιανικές Ομολογίες, πλην, όμως, το αρχικό αυτό κείμενο υπέστη σοβαρές τροποποιήσεις από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και εξεδόθη τελικά με τη μορφή που το γνωρίζουμε.

Αυτό καλό είναι να το έχουμε όλοι υπόψη μας και ιδιαίτερα όσοι άδικα έβαλαν στο στόχαστρο τον Σεβ. Εδέσσης για το Μήνυμα της Συνόδου.

ΤΑ ΔΥΟ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ
________

Οι εκπλήξεις της ημέρας, όμως, δεν τέλειωσαν με το τηλεφώνημα του Σεβ. Εδέσσης. Νωρίς το απόγευμα μου ήρθε, με το ταχυδρομείο, δέμα με τα δύο πρόσφατα βιβλία του Γέροντα Επιφάνιου που είχα παραγγείλει. 

Γνώριζα ότι εξεδόθησαν δύο βιβλία για τον μακαριστό Γέροντα, αλλά δεν τα είχα δει μέχρι σήμερα επειδή η διαδικασία μέχρις ότου έρθουν στην Αμερική είναι πολύπλοκη και χρονοβόρα.

Δεν πρόκειται να γράψω βιβλιοκρισία για τα δύο βιβλία καταρχήν, επειδή τα διάβασα μεν απνευστί, αλλά επί τροχάδην, αλλά και επειδή θα ήταν ανεύθυνο να γράψω βιβλιοκρισία για βιβλία που δεν μπόρεσα να μελετήσω σε βάθος. Και πώς θα μπορούσα -άλλωστε- να μελετήσω σε βάθος δύο βιβλία 800 συνολικά σελίδων σε ένα απόγευμα.!

Επιπλέον τις βιβλιοκρισίες, που δημοσιεύονται στο ιστολόγιό μου και στο περιοδικό “Ορθόδοξη μαρτυρία”, τις έχει αναλάβει ο κ. Ανδρέας Κυριακού, εκδότης του περιοδικού “Ορθόδοξη Μαρτυρία” και τακτικός συνεργάτης του ιστολογίου, που είναι ολοπρόθυμος -αφού και αυτός είναι πνευματικό παιδί του π. Επιφάνιου- να γράψει βιβλιοκρισίες όταν του αποσταλούν τα βιβλία. 

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ
________

Δεν μπορώ, όμως, να αποφύγω τον πειρασμό να καταγράψω τα ακόλουθα: 

Και τα δύο βιβλία “Τρέφοντας το λαό του Θεού, Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός, Σταμάτα 2017” (περιέχει απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του Γέροντα) και ο Β΄ Τόμος “Άρθρα, μελέται, επιστολαί, Σταμάτα 2017” είναι τόμοι 400 σελίδων έκαστο.

Και οι δύο τόμοι ανήκουν στην κατηγορία των βιβλίων που τα διαβάζεις απνευστί. Είναι αδύνατο να τα αφήσεις από τα χέρια σου πριν φτάσεις και στην τελευταία σελίδα. 

Στα βιβλία αυτά -συν τοις άλλοις- ο π. Επιφάνιος μιλά για τον Οικουμενισμό, τον Παπισμό, τις Προτεσταντικές αιρέσεις και τον Τεκτονισμό, ομολογεί τη μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εξηγεί γιατί η αποτείχιση είναι απολύτως κατοχυρωμένο κανονικό δικαίωμα των πιστών, πριν συνοδική διαγνώμη, εφόσον ο οικείος επίσκοπος κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή κατεγνωσμένη αίρεση, αναφέρεται στη δυνατότητα σωτηρίας των εκτός Εκκλησίας, μιλά για τα ανατολικά θρησκεύματα, τις συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλόθρησκους κτλ.. 

Είναι ολοφάνερο, λοιπόν, το τεράστιο ενδιαφέρον που παρουσιάζει το περιεχόμενο των δύο βιβλίων, που αναδεικνύουν ανάγλυφη τη γλαφυρή και οξυδερκή μαθηματική σκέψη του π. Επιφάνιου, που είναι εμποτισμένη από τα νάματα της Αγίας Γραφής, των Αγίων  Πατέρων και των Ιερών Κανόνων των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων της Εκκλησίας. 

Είμαστε εσαεί ευγνώμονες σε όλους όσους κοπίασαν για την έκδοση των βιβλίων. 

Ευχαριστούμε θερμά τον Πανοσ. Αρχιμανδρίτη Σπυρίδωνα Παυλόπουλο, Καθηγούμενο του Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Τροιζηνίας, που έδωσε την ευλογία για να εκδοθούν οι δύο τόμοι και τον Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη Ιωάννη Κωστώφ και τους συνεργάτες του που ανέλαβαν το επίμοχθο έργο της απομαγνητοφώνησης των ομιλιών του Γέροντα και προώθησαν -με τόσο υψηλό αίσθημα ευθύνης- το κοπιώδες έργο της δημοσίευσης των βιβλίων.

Πληροφορούμαι εγκύρως ότι τα δύο αυτά βιβλία είναι τα πρώτα μιας σειράς 16 -ίσως- τόμων που θα περιλαμβάνουν αδημοσίευτα άρθρα, μελέτες, επιστολές και απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του Γέροντα που θα εκδοθούν σταδιακά στο λίαν προσεχές διάστημα.

ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤH ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Δ΄



ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤH ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 

Γ΄


Τοῦ κ. Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
===== 

Σκεφθεῖτε ὅτι τά πιο πάνω γράφτησαν ΜΟΝΟ γιά την πρώτη παράγραφο τοῦ άρθρου τοῦ Μητροπολίτου Γαλλίας. Ἤδη στη δεύτερη παράγραφο, στις πρῶτες γραμμές του, μᾶς ξεκαθαρίζει, ὅτι το θεμέλιο (!!!) τῆς «ὀρθοδόξου» Συνόδου στο Κολυμπάριο ἦταν: τά Κοινωνικά καί Κοινωνιολογικά φαινόμενα. Τοῦτα τά θεμέλια, δηλ. ἡ βάση τῆς ψευδοΣυνόδου, ᾆραγέ ἦταν καί εἶναι ἀμετακίνητα και ἀπαρασάλευτα; Και ἄν εἶναι σαθρά ἅγιε Γαλλίας; Τούτη μᾶλλον εἶναι, ἡ πρωταρχική διακονία τῶν ἐπισκόπων, μητροπολιτῶν, ἀρχιεπισκόπων καί πατριαρχῶν μας; Το κοινωνιολογεῖν; 

Ἐξάπαντος ἔχουμε την ἰσχυρή πεποίθηση, και ἄς μάς τό συγχωρέσουν οἱ ἀξιότιμοι ἀναγνώστες μας -διά τον ἐπόμενον εἰρωνικό λόγο- ὅτι οἱ «συνοδικοί πατέρες» θα πρέπει να ἐγγραφούν (ὅσοι ὑπέγραψαν εἴτε ἐν γνώσει εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ τά «συνοδικά» Κείμενα) και να καταχωρηθούν στά βραβεία Γκίνες (!) γιά την παγκόσμια πρωτοτυπία τους, πού δημιούργησαν τῷ ὄντι μεγάλη «Πανορθόδοξη Σύνοδο Κοινωνιολόγων».!

Ἔτσι, λοιπόν, Σεβασμιώτατε κ. Ἐμμανουήλ, δεν μποροῦμε να ὁμιλῶμεν περί ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας και ὀρθόδοξης Συνοδικότητος διά τά τεκταινόμενα στο Κολυμπάριο. Λίγη μετριοπάθεια δεν ἔβλαψε κανένα μας. Δυνάμεθα ὅμως, να (συν)ὁμιλοῦμεν μέ ὀρθόδοξους Κοινωνιολόγους Οἰκουμενιστές. Γράφετε και εἶναι πραγματικά ἀστεῖο γιά κάποια «σωστή σχεσιακή διάσταση του μυστηρίου της Εκκλησίας», ἐνῶ την ἴδια στιγμή σάν ὁδοστρωτήρας «ἐκκλησιοποιήσατε» θεσμικῶς, καί μέ μυστηριώδη (!!!) τρόπο, τίς αἱρετικές καί σχισματικές παρασυναγωγές/σέκτες/κοινότητες τῶν Παπικῶν, Προτεσταντῶν, Μονοφυσιτῶν κ.ο.κ.· ἀλλά ὅμως ἀπό τήν ἄλλη μία σωστή καί δίκαιη «σχεσιακή διάσταση» τῶν ὅσων οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν σας εἶναι: καί ὁ «μυστήριος» θεολογικός ὅρος τῆς «Πνευματικῆς Μοιχείας»! Τι λέτε; Ἔχουν ἔτσι τά πράγματα ἤ μήπως κάπου σᾶς ἀδικοῦμε;

Δηλαδή, ἀδελφοί καί πατέρες, ἐπιβεβαιώνεται μετά θάνατον, καί δή πανηγυρικά ἡ Πατερική Θεολογία τοῦ μακαριστοῦ πατρός Γεωργίου Φλωρόφσκυ περί τῆς ὀρθοδόξου Συνοδικότητος:
“Κατ’́ ἀκρίβεια, γιά νά γίνουμε ἱκανοί νά ἀναγνωρίζουμε καί νά ἐκφράζουμε τήν καθολική ἀλήθεια, δέν χρειαζόμαστε οἰκουμενική, παγκόσμιο σύναξι και ψήφους· δέν χρειαζόμαστε ἀκόμη καί «Οἰκουμενική Σύνοδο». (...) Μία μεγάλη, «οἰκουμενική» Σύνοδος, μποροῦσε ν ́ ἀποδειχθῆ μια «σύνοδος ληστῶν» («lactrocinium»), ἀκόμη και ἀποστατῶν. Και ἡ «ecclesia sparsa» συχνά την καταδικάζει και την ἀκυρώνει με σιωπηλή διαμαρτυρία. Πλῆθος ἐπισκόπων, «numerous episcoporum», δεν λύνει το πρόβλημα...» [3]

Ἀλλά ὁ σπουδαῖος Ἐκκλησιολόγος π. Γ. Φλωρόφσκυ τό διείδε καί τό γνώριζε προφητικά και μᾶς το ἐπεσήμανε μέ ἔμφαση, ὅτι η Μεταπατερική καί Μετασυνοδική «συναφειακή» πολύ-αἵρεσις, ἡ ὁποία θεμελιοῦται πάνω στην πλανεμένη καί φιλοσοφίζουσα Ρωσσική Θεολογία πού ἐξάπαντος ἐμπνέει καί τό Φαναριώτικο ἐκκλησιαστικό κατεστημένο. 

Η «Εὐχαριστιακή Κοινωνιολογία» και ὅλα αὐτά σαφῶς καταλήγουν, ὄχι ἄδικα, καθώς κατέγραφε γλαφυρά ὁ μέγας και περίφημος μαθητής τοῦ Φλωρόφσκυ, ὁ Δογματολόγος π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, στην «Εὐχαριστιακή Εἰδωλολατρία»... παραφράζοντας τον καί ἐμεῖς μᾶλλον ἔχουμε περιπέσει στην «Εἰδωλολατρική Κοινωνιολογία». 

Φυσικά ὁ περίφημος ὀρθόδοξος Ρώσσος Θεολόγος τοῦ προηγούμενου αἰῶνα μας π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ μᾶς προειδοποίησε ἀπερίφραστα: 
«Ἡ περί Ἐκκλησίας διδασκαλία κινδυνεύει να γίνη ἕνα εἶδος «Χαρισματικῆς Κοινωνιολογίας». [4] 

Τότε ὁ Γαλλίας ὡς προς τί και γιατί, φαντασιολογεῖ και φλυαρεῖ; Ὀρέγεται κάποια ἀναβάθμιση τοῦ ρόλου του στά ἐκκλησιαστικά πράγματα; Κρίμα στο όντως τραγελαφικό και ἄκρως προπαγανδιστικό ἀρθρο του.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Καλλινίκου Δελικάνη (Μητροπολίτου Καισαρείας), Πατριαρχικῶν Ἐγγράφων, Τόμος Τρίτος, Σωζόμενα Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα τά ἀφορώντα εἰς τάς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου προς τάς Ἐκκλησίας Ρωσσίας, Βλαχίας και Μολδαβίας, Σερβίας, Ἀχρίδων και Πεκίου (1564 – 1863), ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1905, σελ. 10-20. 
[2] Κ. Δελικάνη, Ἐπίσημα Ἐκκλησιαστικά Ἔγγραφα Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 23-26. 
Γράμμα Τορνόβου και Λαρίσσης Διονυσίου τῷ Τσάρῳ Θεοδώρῳ: «ἀπάσῃ δε τῇ Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ (1593) ἐφάνη εὐάρεστον και ἀπεφάσισαν Συνοδικῶς και ἔγραψαν ἅπαντες ὅπως ἐν Μόσχᾳ ὑπάρχῃ ὁ πέμπτος Πατριάρχης μετά τῶν Ἱεροσολύμων...» 
Συνοδικόν Χρυσόβουλον ἤ Τόμος, φέρων ὑπογραφάς τοῦ Κων/Πόλεως Ἱερεμίου, Ἀντιοχείας Ἰωακείμ, Ἱεροσολύμων Σωφρονίου και ὀγδοήκοντα ἑνός (81) Μητροπολιτῶν, Ἀρχιεπισκόπων, και Ἐπισκόπων: «Και αὖθις ἡ μετριότης ἡμῶν μετ' αὐτῶν τῶν Πατριαρχῶν και μεθ ́ ὅλης τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁμογνωμόνως και ἑνούμενοι ἐν ἁγίῳ Πνεύματι γράφομεν και διαδηλοῦμεν διά τοῦ παρόντος Συνοδικοῦ Γράμματος, ὅτι, πρῶτον, ὁμολογοῦμεν και τελοῦμεν ἐν τῇ βασιλευούση πόλει Μόσχᾳ τήν ἐγκαθίδρυσιν και τον διορισμόν τοῦ κυρίου Ἰώβ Πατριάρχου, ἵνα και εἰς το μέλλον τιμᾶται και ὀνομάζηται μεθ ́ ἡμῶν τῶν Πατριαρχῶν και ἔχῃ τάξιν εἰς τάς εὐχάς μετά τον ταῷν Ἱεροσολύμων...» 
[3] Γεωργίου Φλωρόφσκυ (Πρωτοπρεσβυτέρου), ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, Ἐκδόσεις: «ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ», Ἀθήναι 1973, σελ. 206. 
[4] Γ. Φλωρόφσκυ, Θέματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 182. 

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», https://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/09/blog-post_15.htm

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ, ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ


ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
______

Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Δόξα τω Θεώ και περί προσευχής, Μετάφραση-Επιμέλεια Πέτρου Μπότση, Αθήνα 2017, σσ. 119.

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Δεν αποκάμνει ο καλός μεταφραστής Πέτρος Μπότσης, από του να μας καθιστά ομοτράπεζους των Αγίων με την πνευματική πανδαισία και την ψυχοτρόφο τράπεζα που μας παραθέτει με τις εκδόσεις του. Αυτή τη φορά μας καλεί να αντλήσουμε υδώρ μετ’ ευφροσύνης, από τα έργα του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιγνατίου (Μπριαντσιανίνωφ) επισκόπου Καυκάσου και Σταυρουπόλεως. 

Σημειώνουμε -εν προκειμένω- ο τίτλος της πραγματείας του Αγίου «Δόξα τω Θεώ» προέρχεται από το έργο του ιερού Χρυσοστόμου «Περί της προνοίας του Θεού». Ο Άγιος Ιγνάτιος υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα: «Δόξα τω Θεώ! Λόγια θριαμβευτικά! Λόγια που διακηρύσσουν την νίκη! Λόγια που προκαλούν χαρά σε όλους τους πιστούς δούλους του Θεού, φόβο σ’ όλους τους εχθρούς του και την καταστροφή των όπλων τους. Όπλο τους είναι η αμαρτία, όπλο τους είναι ο σαρκικός νους και η εκπεσμένη ανθρώπινη σοφία. Η σοφία αυτή γεννήθηκε μετά την πτώση, γενεσιουργός αιτία της είναι η αμαρτία». 

Εν ολίγοις ο Άγιος με το διεισδυτικό του βλέμμα και τη γνωστή του οξυδέρκεια βοηθά τον αναγνώστη να εννοήσει ότι η δοξολογία του Θεού δεν αποτελεί απλώς καθήκον και υποχρέωση του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα γεμίζει με χαρά και ευφροσύνη αυτόν που προφέρει διαρκώς: «Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου». Μαζί  με τον Ψαλμωδό συμψάλλει εν αγαλλιάσει: «Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου, ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω». 

Αναφορικά με το Β΄ κεφάλαιο του έργου «Περί προσευχής», αυτό είναι παρμένο από το έργο του Αγίου «Προσφορά στο σύγχρονο Μοναχισμό». Απ’ αυτό σταχυολογούμε το πιο κάτω απόσπασμα: «Η προσευχή είναι εντολή του Κυρίου, όπως και η μετάνοια. Τέλος και προορισμός της προσευχής, όπως και της μετάνοιας, είναι ένας: η είσοδος στη βασιλεία των ουρανών, η βασιλεία του Θεού, που βρίσκεται μέσα μας. «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. δ΄17)». 

Η δοξολογία του Θεού, αλλά και η προσευχή αποτελούν απαραίτητα σκαλοπάτια στην κλίμακα των νοητών αναβάσεων που ανεβάζει τον πιστό «εκ γης προς ουρανόν» και ο Άγιος Ιγνάτιος μας αναλύει εξαντλητικά και προ πάντων αγιοπνευματικά το θέμα. Συνοψίζοντες δεν διστάζουμε να υποδείξουμε ότι το παρόν αποτελεί εντρύφημα και εν ταυτώ οδοδείκτη για τον πιστό.

ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΛΗ


Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ Β΄


Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Β΄


Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ (1893-1979)

Τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ
=====

Ὁ ρωσικῆς καταγωγῆς Πρωτοπρεσβύτερος καί Καθηγητής (στίς Θεολογικές Σχολές Ἁγίου Σεργίου Παρισίων, St. Vladimir’s, Holy Cross καί τά Πανεπιστήμια Harvard καί Princeton τῶν ΗΠΑ) [7] π. Γεώργιος Φλωρόφκσυ, ὑπῆρξε ἀπό τούς θεολόγους πού σφράγισαν μέ τήν διδασκαλία τους τόν 20ό αἰῶνα καί τό μέλλον τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἰδίως τήν ἐπάνοδό της στό φρόνημα τῶν Ἁγίων Πατέρων[8]. Διδάσκαλος τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου, μετέπειτα ἐπίσης Καθηγητοῦ, π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ ὑπῆρξε παρά ταῦτα κάποτε, παρασυρθείς κατά τήν πρώιμη θεολογική πορεία του, καί σοβαρός ὑποστηρικτής μιᾶς «εὐρείας» («περιεκτικῆς») ἐκκλησιολογίας[9]. Κάποια ἐκκλησιολογικά ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο του «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοση» εἶναι ἰδιαιτέρως σημαντικά γιά τό θέμα μας καί τά παραθέτουμε ἐν ἐκτάσει:

«Ὁλόκληρον τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔχει τό δικαίωμα νά ἐπαληθεύῃ, καί μάλιστα τό δικαίωμα ἤ μᾶλλον τό καθῆκον νά ἐπιβεβαιώνῃ. Κατ’ αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἔννοιαν οἱ Πατριάρχαι τῆς Ἀνατολῆς ἔγραψαν εἰς τήν γνωστήν Ἐγκύκλιον ἐπιστολήν τοῦ 1848 ὅτι «ὁ λαός ὁ ἴδιος ὑπῆρξεν ὁ ὑπερασπιστής τῆς Θρησκείας». Ἀκόμη δέ ἐνωρίτερον ὁ μητροπολίτης Φιλάρετος εἶπε τό ἴδιον πρᾶγμα εἰς τήν «Κατηχητικήν» του [...]»[10].

«Ἡ πεποίθησις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτι «φύλαξ» τῆς Παραδόσεως καί τῆς εὐλαβείας εἶναι «ὅλος ὁ λαός», δηλαδή, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, οὐδόλως μειώνει ἤ περιορίζει τό δικαίωμα τῆς διδασκαλίας πού ἐχορηγήθη εἰς τήν Ἱεραρχίαν [...] Οἱ ἱεράρχαι ἔλαβον τό δικαίωμα νά διδάσκουν ὄχι ἀπό τόν πιστόν λαόν, ἀλλ’ ἀπό τόν Μέγα Ἱερέα, τόν Ἰησοῦν Χριστόν μέ τό μυστήριον τῆς χειροτονίας. Ἀλλ’ ἡ διδασκαλία αὐτή εὑρίσκει τά ὅριά της εἰς τήν ἔκφρασιν τῆς ὅλης Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νά μαρτυρήση εἰς αὐτήν τήν ἐμπειρίαν, πού ἀποτελεῖ ἀνεξάντλητον ἐμπειρίαν καί πνευματικόν ὅραμα. Ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας (episcopus in ecclesia) πρέπει νά εἶναι διδάσκαλος. Μόνον ὁ ἐπίσκοπος ἔχει λάβει πλήρη ἐξουσίαν καί ἐξουσιοδότησιν  διά νά ὁμιλῆ ἐν ὀνόματι τοῦ ποιμνίου του. Τό ποίμνιον λαμβάνει τό δικαίωμα νά ὁμιλῆ διά τοῦ ἐπισκόπου. Διά νά κάμη ὅμως αὐτό ὁ ἐπίσκοπος πρέπει νά κλείση μέσα του τήν Ἐκκλησίαν, πρέπει νά φανερώση τήν ἐμπειρίαν καί τήν πίστιν του. Πρέπει νά ὁμιλῆ ὄχι ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἐν ὀνόματι τῆς Ἐκκλησίας, ex consensu ecclesiae. Τοῦτο εὑρίσκεται εἰς πλήρη ἀντίθεσιν μέ τήν φόρμουλαν τοῦ Βατικανοῦ: ex sese, non autem ex consensus ecclesiae» [11].

«Τό πλῆρες δικαίωμα νά διδάσκη δέν τό ἀντλεῖ ὁ ἐπίσκοπος ἀπό τό ποίμνιόν του, ἀλλ’ ἀπό τόν Χριστόν, διά τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Τοῦ ἔχει ὅμως δοθῆ πλήρης ἐξουσία νά μαρτυρῆ περί τῆς καθολικῆς ἐμπειρίας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἐπίσκοπος περιορίζεται ἀπό αὐτήν τήν ἐμπειρίαν καί ἑπομένως εἰς θέματα πίστεως ὁ λαός πρέπει νά κρίνη σχετικῶς μέ τήν διδασκαλίαν του. Τό καθῆκον τῆς ὑπακοῆς παύει ὅταν ὁ ἐπίσκοπος παρεκκλίνη ἀπό τόν καθολικόν κανόνα καί ὁ λαός ἔχει τό δικαίωμα νά τόν κατηγορήση ἀκόμη δέ καί νά τόν καθαιρέση» [12].

Ἀπό τήν σπουδαία τοποθέτηση τοῦ μακαριστοῦ Καθηγητοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, μολονότι τήν παραθέσαμε ἀποσπασματικῶς, σημειώνουμε τά ἑξῆς στοιχεῖα: 
(1) ὁ Ἐπίσκοπος μόνος ἔχει πλῆρες τό δικαίωμα τῆς διδαχῆς στήν Ἐκκλησία· 
(2) τό δικαίωμα αὐτό τό λαμβάνει ὄχι ἀπό τόν λαό, ἀλλά ἀπό τόν Χριστό μέσῳ τῆς ἱερᾶς Χειροτονίας καί τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς (ἀποφυγή λαϊκισμοῦ, «σοσιαλιστικοποιήσεως» τῆς Ἐκκλησίας)· 
(3) ὁ Ἐπίσκοπος δέν ὁμιλεῖ αφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας του, διδάσκει ὡς στόμα τῆς διαχρονικῆς ἐμπειρίας καί τῆς Πίστεως τοῦ ποιμνίου του· 
(4) συνεπῶς περιορίζεται ἡ διδαχή τοῦ ἐπισκόπου στά ὅρια τῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας, στόν «καθολικό κανόνα», διότι καί ὁ λαός ἔχει τό δικαίωμα νά ἐκφράζει τήν Πίστη καί ἐμπειρία του ἀναλλοίωτα, μέσῳ τοῦ στόματος τοῦ Ἐπισκόπου· 
(5) ὁ λαός ἔχοντας τό δικαίωμα νά ἐφράζεται μέσῳ τοῦ Ἐπισκόπου, ἔχει καί τό συνοδικῶς δεδομένο καθῆκον νά ἐπιβεβαιώνει ἤ ἀπορρίπτει, ὡς φύλαξ τῆς Πίστεως, ὅσα ὁ Ἐπίσκοπος διδάσκει· τέλος 
(6) ὅταν ὁ ἐπίσκοπος ἀποκλίνει ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἀλήθεια, ὁ λαός ἔχει τό δικαίωμα τῆς ἀνυπακοῆς στόν Ἐπίσκοπό του, καθώς καί τῆς ἐπικρίσεως καί καθαιρέσεώς του («ἀκουέτω ταῦτα καί... βασιλεύς», θά μπορούσαμε νά προσθέσουμε[13])!

(Συνεχίζεται)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[7]. Βλ. M. Baker – Ν. Ασπρούλης, «π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ (1893-1979). Ἕνα σύντομο βιο-εργογραφικό σημείωμα», Θεολογία 81, τ. 4 (2010) 7-19.
[8]. Γ. Μπέμπης, «Φλορόφσκυ Γεώργιος», Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαιδεία 11 (1967) στ. 1184· «Ἐνταῦθα κατέστη ὁ διαπρύσιος κῆρυξ τῆς ἐπιστροφῆς πρός τούς Πατέρας καί τόν “ἱερόν Ἑλληνισμόν” καί ἐχόμενος στερρῶς τῆς ἑλληνικῆς πατερικῆς Παραδόσεως συνεκρούσθη ἀναποφεύκτως μετά τοῦ διασήμου ἐπίσης Ρώσου στοχαστοῦ καί σοφιολόγου Σεργίου Μπουλγκάκωφ».
[9]. Κριτική ἐπί μερικῶν πρώιμων ἐκκλησιολογικῶν οἰκουμενιστικῶν ἀντιλήψεων τοῦ π. Φλωρόφσκυ ἄσκησε καί ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος πρώην Ζαχουμίου καί Ἐρζεγοβίνης κ. Ἀθανάσιος (Γιέβτιτς), ὁ ἴδιος τώρα ἐπίσης μεταξύ τῶν προμάχων τοῦ σερβικοῦ οἰκουμενισμοῦ, σέ ἄρθρο του περί τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ π. Φλωρόφσκυ. Βλ. Επίσκοπος πρ. Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης Αθανάσιος Γιέβτιτς, «Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ περὶ τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας», Θεολογία 81, τ. 4 (2010) 137-158.
[10]. Πρωτοπρ. Καθηγητής Γ. Φλωρόφσκυ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, μτφρ. Δημ. Τσάμη, Γεωργίου Φλωρόφσκυ Ἔργα 1, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ , Θεσσαλονίκη 1976, σ. 73ἑ.
[11]. Πρωτοπρ. Καθηγητής Γ. Φλωρόφσκυ, αὐτόθι, σ. 74ἑ.
[12]. Πρωτοπρ. Καθηγητής Γ. Φλωρόφσκυ, αὐτόθι, σ. 75.
[13]. Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Λόγος ἐπιτάφιος (ΜΓ΄) εἰς τόν Μέγαν Βασίλειον 50, PG 36, 561A: «Πρός ταῦτα ὕβριζε͵ ἀπείλει͵ ποίει πᾶν ὁτιοῦν ἄν ᾖ βουλομένῳ σοι͵ τῆς ἐξουσίας ἀπόλαυε. Ἀκουέτω ταῦτα καί βασιλεύς͵ ὡς ἡμᾶς γε οὐχ αἱρήσεις οὐδέ πείσεις συνθέσθαι τῇ ἀσεβείᾳ͵ κἄν ἀπειλῇς χαλεπώτερα».

Tuesday, September 19, 2017

ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΟΣΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ;



ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΟΣΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ; 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Με το παρόν άρθρο συνεχίζουμε τη συζήτηση σχολίου της κυρίας Λωρίτου στο ιστολόγιό μας http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2017/09/blog-post_32.html που αρχίσαμε χθες.

Με το χθεσινό άρθρο είδαμε ότι οι Οικουμενιστές Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν είναι μόνον τρεις αλλά οκτώ. Πέραν από αυτούς τους οκτώ ουδείς άλλος Μητροπολίτης μπορεί να θεωρηθεί συνειδητός Οικουμενιστής.

Βεβαίως υπό σοβαρή κατηγορία ότι είναι Οικουμενιστές είναι και όσοι έλαβαν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης και υπέγραψαν τις κακόδοξες αποφάσεις της.

Πόσοι, όμως, από αυτούς έχουν συνείδηση ότι υπέγραψαν κάτι το αιρετικό;

Ο Μητροπολίτης Ταμασού Ησαίας λ.χ. και ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος της Εκκλησίας της Κύπρου, με άρθρα που δημοσίευσαν μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, εξήγησαν ότι με την υπογραφή του κειμένου 6 με κανένα τρόπο δεν υιοθετούν τη θεωρία των κλάδων.

Άλλωστε ποιος πιστεύει ότι ο Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ είναι νεωτεριστής ή Οικουμενιστής ιεράρχης; Βεβαίως μας πότισε μεγάλη απογοήτευση επειδή υπέγραψε τα κακόδοξα Κείμενα της Συνόδου της Κρήτης. Μάλιστα θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω ότι η δική μου πικρία γι' αυτό το φοβερό ατόπημα είναι πολύ μεγάλη επειδή για τον Σεβασμιώτατο Καστορίας έτρεφα και τρέφω τον πιο βαθύ σεβασμό.

Αλλά γιατί υπέγραψε τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης;

Ο Σεβ. Ναυπάκτου μας γνωστοποίησε το λόγο. Πολλοί αρχιερείς που υπέγραψαν το κακόδοξο κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης δεν θεώρησαν απαράδεκτο τον όρο “Εκκλησίες” για τις αιρετικές παραφυάδες επειδή τον όρο χρησιμοποιούσαν -με τη συμβατική του έννοια- πολλοί θεολόγοι στο παρελθόν εν οις και οι συντηρητικοί πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι (Τρεμπέλας, Μπρατσιώτης κτλ.) και όχι επειδή δέχονται -καθ’ οιανδήποτε έννοια- τη θεωρία των κλάδων που διαποτίζει το διαβόητο Κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης.

Γι’ αυτό η ενδεδειγμένη στάση έναντι των Μητροπολιτών που υπέγραψαν τα κακόδοξα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης πρέπει να είναι η προσπάθεια να πειστούν να ανακαλέσουν τις υπογραφές τους και να δώσουν σαφείς δημόσιες εξηγήσεις.

Δεν είναι αργά μια επιτροπή που θα αποτελείται από το βαρύ πυροβολικό των αντιοικουμενιστών (π. Θεόδωρο Ζήση, π. Γεώργιο Μεταλληνό, κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη, π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, π. Πέτρο Χίρς, π. Σεραφείμ Ζήση κτλ., με τη συμμετοχή ίσως και του Σεβ. Ναυπάκτου και άλλων παραδοσιακών ιεραρχών) να επισκεφθεί τους Μητροπολίτες που πήραν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης και να τους εξηγήσει αναλυτικά τις ενστάσεις για το κείμενο 6 και για άλλα κακόδοξα κείμενα της Συνόδου ώστε να ανακαλέσουν -με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο- την υπογραφή τους.

Θα συνεχίσουμε και θα ολοκληρώσουμε μεθαύριο.

ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ



ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Η εργασία του Οσιολογιώτατου μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση “Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ”, που αρχίσαμε να δημοσιεύουμε από σήμερα σε συνέχειες, είναι μια πολύ αξιόλογη εργασία. 

Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό θεολογικά κείμενο που καταγράφει τις θέσεις πέντε Ακαδημαικών θεολόγων για τη στάση που πρέπει να τηρούν οι λαικοί έναντι των αιρετιζόντων επισκόπων.

Ο π. Σεραφείμ παραθέτει συνοπτικά και περιεκτικά τη διδασκαλία πέντε ακαδημαικών δασκάλων (Φλωρόφσκυ, Ράνσιμαν, Τρεμπέλα, Μουρατίδη και Φειδά) και εξάγει το γενικό συμπέρασμα που πείθει τον αναγνώστη για την ορθότητα των θέσεων που καταγράφει. 

Η εργασία είναι πολύ προσεγμένη, πολύ καλά κατοχυρωμένη και πολύ θαρραλέα επειδή αναφέρεται σε θέματα και σε ανθρώπους που θεωρούνται από πολλούς ταμπού όπως είναι οι αείμνηστοι π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ και Παναγιώτης Τρεμπέλας.

Η εργασία του π. Σεραφείμ είναι γενναία, όχι μόνον γι’ αυτά που λέγει για ορισμένους θεολόγους, αλλά και για το γεγονός ότι αφήνει έξω από την αναφορά του ορισμένους ακαδημαικούς θεολόγους που θεωρούνται αυθεντίες σε δογματικά θέματα.

Ευχαριστούμε -εκ μέσης καρδίας- τον π. Σεραφείμ για την προσφορά του και ελπίζουμε ότι θα μας προσφέρει και στο μέλλον ανάλογης ή ακόμη μεγαλύτερης σημασίας αξιόλογα κείμενα.

ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Β΄


ΤΟ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΑΛΛΙΑΣ κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ 

Β΄


Τοῦ κ. Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
===== 

Το Σχίσμα τοῦ 1054 ἀλλά και ἡ ἐν ἐξελίξει αὐτοῦ, ἡ Παπική αἵρεση, προκλήθηκε σταδιακά καί σε ἀλλεπάληλα χωροχρονικά διαστήματα, μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων Ρωμῃῶν και Λατίνων κατά τῶν αἱρετικῶν Φραγκολατίνων μέχρι πού οἱ Φραγκοτεύτονες κατέλαβαν μέ τά ὄπλα και τήν βία το Πατριαρχεῖο τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης. Δηλαδή το περίφημο «Σχίσμα τοῦ 1054» εἶναι λόγου χάριν το κομποστοποιημένον «κερασάκι εἰς την τούρτα», συγκριτικά, με τά σωρηδόν γεωπολιτικοθεολογικά γεγονότα πού προπαρασκευάσθηκαν πρό τοῦ 1054 ἀλλά και μετά. Οἱ «ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστές, φαίνεται να ἀγνούν (ἄλλοι ὑποκρίνονται τίς πάπιες) τά λεπτομερῆ καθέκαστα, πρό, ἀλλά καί μετά τοῦ 1054, πολλῷ μᾶλλον ἴσως νά ἔμειναν προσκολλημένοι, ἀδαῶς καί στενοκέφαλα, εἰς στην ἀνόνητο παραδοσιαρχία τοῦ «σημείου Μηδέν», δηλ. τό «Σχίσμα 1054», σε τέτοιο ἰδιοτελή βαθμό, πού διαγράφουν (ἐπί σκοποῦ) ἤ και μηδενίζουν σημαίνοντα ἱστορικοθεολογικά γεγονότα. Μία πρόχειρη μελέτη στήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία να κάνει κανείς, θα ἀντιληφθεῖ ἔκπληκτος, την ὀρθότητα περί τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας. Ἐμεῖς ὅμως, ἔχομεν την κατά δύναμην ὑποχρέωση, ἔστω να ὑποψιάζουμε κριτικά και γόνιμα τούς ἀναγνῶστες μας γιά νά μήν εμπαίζονται από μιά χούφτα φραγκοκουρεμένους εξωμότες μεγαλόσχημους ρασοφόρους. 

Ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Φωτίου, οἱ φραγκοτευτονίζουσες αἱρετικολογίες, ἔχουν καταδικαστεῖ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ (879) ὡς μείζονες αἱρετικές πλάνες μετά το Φραγκοπαπικό συνάφι τους, ἀπό την Ἁγία και Μεγάλη Η ́ Οἰκουμενική Σύνοδο, σύν τῆς ὑπογραφῆς τῶν Πρακτικῶν και ὑπό τῆς ὀρθοδοξούσας παπικῆς ἀντιπροσωπείας! Με την ἀποκοπή τῶν Παπικῶν, ὡς αἱρετικῶν, ἀπό το 879, ποῖον ἀκριβῶς εἶναι το σοβαρό θεολογικό ἤ καί λογικν νόημα, να ὁμιλοῦμε ἀκόμη για το Σχίσμα τοῦ 1054; Πρώτα (λ.χ. πρό τοῦ 870 ) έγινε τό σχίσμα, ἔπειτα τό σχίσμα ἀφότου παρέμενεν ὡς ἔχει, ἐξελίσσεται θεολογικά σε αἵρεση, και κατά θεολογική Κανονική και Ἐκκλησιολογική συνέπεια, οἱ αἱρετικο-σχισματικοί ΑΠΕΚΟΠΗΣΑΝ συνοδικά κατά τό 879. 

Δηλαδή π.χ., οἱ Παπικοί εἶναι de facto ΣΧΙ-ΣΜΑ-ΤΙ-ΚΟ-ΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟΙ! 

Ἄρα λοιπόν, ἄτοπο, σοφιστικό, ἄκυρο, ἀνόητο, διαβολικό, ψευδές και τραγελαφικόντο ἐρώτημα: ᾆραγέ ὁ παπισμός βρίσκεται σέ Σχίσμα ἤ σέ Αἵρεση; Ὁ Παπισμός εἶναι οἰκονομικοπολιτικοθρησκευτική Κοινότητα ἤ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ; Χρήσιμες ἀπαντήσεις πάντως, μᾶς δίδει ἠ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία και γιά ὅποιο εἶναι ἀχόρταγος γιά το ἱστορικοθεολογικό ζήτημα, υφίστανται σωρηδόν εὔστοχες ἀλλά και ἀκριβείς ἀπαντήσεις και ἀπό τήν Πατερική Γραμματεία.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»https://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/09/blog-post_15.htm

ΣOΒΑΡΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΛΟΥΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ


ΣOΒΑΡΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΛΟΥΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Τη συγκλονιστική καταγγελία ο κ. Λούλης την έκανε μάλιστα ενώπιον του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου
=====

Βαριές σκιές πάνω από τη Μητρόπολη Δημητριάδος ρίχνουν οι καταγγελίες του βιομηχάνου Κωνσταντίνου Λούλη, ο οποίος αποκάλυψε ότι τα χρήματα που έδωσε προ πολλών ετών (πρόκειται για 100 εκατ. δρχ) για τη δημιουργία ιδρύματος χρόνιων παθήσεων δεν πήγαν ποτέ στο σκοπό για τον οποίο προορίζονταν -και παραμένει άγνωστη η κατάληξή τους ακόμη και σήμερα!

Τη συγκλονιστική καταγγελία ο κ. Λούλης την έκανε μάλιστα ενώπιον του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου, ο οποίος αυτό το διάστημα δέχεται ξανά οξεία κριτική για την περιβόητη υπόθεση με την πώληση αμφισβητούμενων εκτάσεων σε ιδιωτική εταιρία προ δεκαετίας - την αποκαλούμενη και υπόθεση «Βατοπεδίου του Βόλου».

Το νέο αποκαλυπτικό περιστατικό για τα όσα τουλάχιστον περίεργα συμβαίνουν στην Μητρόπολη Δημητριάδος έγιναν κατά την τελετή για τα εγκαίνια της «Κιβωτού του Κόσμου» στο Διμήνι.

Πρόκειται για μία νέα δωρεά του κ. Λούλη, καθώς η «Κιβωτός του Κόσμου» θα στεγαστεί στην οικία της οικογένειας στον Άνω Βόλο. Τα εγκαίνια έγιναν παρουσία πλήθους κόσμου, των τοπικών αρχών και της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού!

Μιλώντας στην τελετή ο προσηλωμένος στο κοινωνικό έργο της εκκλησίας κ. Λούλης και παρόντος του κ. Ιγνατίου, εξέφρασε την πικρία του, καταγγέλλοντας ότι παρότι έδωσε το τεράστιο για την εποχή εκείνη ποσό, προκειμένου να δημιουργηθεί το ίδρυμα χρονίων παθήσεων στην μνήμη της μητέρας του, αυτό δεν έγινε τελικά πράξη -κι αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι δεν γνωρίζει καν πού πήγαν τα χρήματα της δωρεάς!

Και αναφερόμενος στην περιπέτεια της παλαιότερης δωρεάς τόνισε χαρακτηριστικά: «Δυστυχώς το όραμά μου για την δημιουργία ενός ιδρύματος χρονίων παθήσεων στην μνήμη της Μητέρας μου, πριν από 17 χρόνια, ενώ κατέβαλα τα χρήματα στην Μητρόπολη Δημητριάδος, ο Κύριος δεν επέτρεψε να πραγματοποιηθεί για λόγους που αυτός γνωρίζει. Μετά την πικρία και την απογοήτευση για την κονιορτοποίηση αυτού του οράματος, ο Θεός έφερε στον δρόμο μου ένα νέο σχετικά κληρικό, που μου θύμισε κάποιους Μοναχούς που γνώρισα στο πρώτο μου ταξίδι στο Άγιο Όρος, το 1975. Η ηρεμία του, ο λόγος του, τα έργα του, το ήθος του και προπαντός η ανυποκρισία του, με εντυπωσίασαν. Ο κληρικός αυτός είχε μόνον ένα πρόσωπο και ένα μόνο σκοπό. Την προσφορά και την αγάπη, μέσα από μια χρηστή και έντιμη διαχείριση των δωρεών των συνανθρώπων του. Στο ευλογημένο αυτό πρόσωπό του, ειλικρινά είδα εκείνους τους αγνούς Αγιορείτες που γνώρισα, τότε στα 20 μου χρόνια, τον Γέροντα Πορφύριο και τον Γέροντα Παϊσιο που η εκκλησία μας 40 χρόνια αργότερα τους ανακήρυξε Αγίους. Η γνωριμία με τον Πατέρα Αντώνιο, μετά τη δοκιμασία που μου δίδαξε να προσέχω ποιους εμπιστεύομαι, με οδήγησε σε κάποιες σημαντικές αποφάσεις στη ζωή μου».

ΠΗΓΗ:

The toc