Tuesday, January 24, 2017

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ - ‘’ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΟΥΣ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ, ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΨΙΧΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΦΛΟΙΟ’’


ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ - ‘’ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΟΥΣ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ, ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΨΙΧΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΦΛΟΙΟ’’*

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

’Μετά λύπης μου από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό’’*. Με αυτά τα λόγια ο Όσιος Παΐσιος τόνιζε τη λύπη του για τις ενέργειες τότε του Πατριάρχη Αθηναγόρα. Και φυσικά αυτά τα λόγια δεν είναι έκφραση ακρότητας, αλλά λόγια που μεθερμηνεύουν με την ασκητική απλότητα του Οσίου Γέροντα, το ολίσθημα της ανθρωπάρεσκης αγάπης, καταδεικνύοντας παράλληλα το κάλλος της εν αληθεία αγάπης. Η εν αληθεία αγάπη αποτελεί ασφαλή οδό σωτηρίας.

Η αγάπη Ορθοδόξως, νοείται εν αληθεία. Αγάπη και αλήθεια στην Ορθόδοξη εν Χριστώ ζωή αλληλοπεριχωρούνται. Ουδέποτε η αγάπη εργάζεται  σε βάρος της αλήθειας και ουδέποτε η αλήθεια σε βάρος της αγάπης. Οποιαδήποτε έκπτωση είτε στην εν Χριστώ αγάπη, είτε στην αλήθεια της Πίστης, αποτελεί στρέβλωση. Εκπτώσεις είτε στην εν Χριστώ αγάπη, είτε στην αλήθεια της Πίστης, δεν συνάδουν με την εν Χριστώ ζωή. Αν κανείς αντιλαμβάνεται την αγάπη ή την αλήθεια εμπαθώς, θα οδηγηθεί σε εκπτώσεις και ως εκ τούτου σε στρεβλώσεις. Η έκπτωση από την εν Χριστώ αγάπη, την εν αληθεία δηλαδή αγάπη, είναι καρπός της εμπαθούς ανθρωπαρέσκειας. Η εν αληθεία αγάπη είναι κανών ακριβείας στην εν Χριστώ ζωή. 

‘’Φαντάζομαι ότι θα με καταλάβουν όλοι, ότι τα γραφόμενά μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας βαθύς μου πόνος δια την γραμμήν και κοσμικήν αγάπην, δυστυχώς του πατέρα μας κ. Αθηναγόρα’’ έγραφε στην επιστολή του προς τον Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο Βασιλόπουλο ο Όσιος Παΐσιος.

‘’Με μια τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη. Ενώ θα έπρεπε να δείξη αγάπη πρώτα σε μας τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχώς, έστειλε την αγάπη του πολύ μακριά. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπαύση μεν όλα τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση όμως όλους εμάς, τα τέκνα της Ορθοδοξίας που έχουν φόβο Θεού…’’, έγραφε με πόνο στην επιστολή του ο Όσιος Παΐσιος. Η εν Χριστώ αγάπη, είναι εν η εν αληθεία αγάπη. «Πίστις ουν δι’ αγάπης ενεργουμένη το μέγα των αρετών», αναφέρει ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής. 

Δεν διασπούσε ο Όσιος Γέροντας την ενότητα της Εκκλησίας, αλλά καθόριζε την πραγματική εκκλησιαστική ενότητα, η οποία είναι ενότητα εν αληθεία. Η Εκκλησιαστική ενότητα νοείται εν αγάπη και εν αληθεία. Δεν νοείται Εκκλησιαστική ενότητα χωρίς την εν αληθεία αγάπη. Το κάλλος της εν αληθεία αγάπης, αποτελεί ασφαλή οδό σωτηρίας και η ενότητα εν αληθεία, την πραγματική εκκλησιαστική ενότητα. Γιατί αγνοούν τούτη την έγνοια του Οσίου Γέροντα της Παναγούδας;

*Από την επιστολή του Οσίου Παϊσίου προς τον Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο Βασιλόπουλο


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ορθογραφία και τα σημεία στίξεως από την επιστολή του Οσίου Παϊσίου έχουν παραμείνει όπως ήταν.

ΚΡΙΣΗ, ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ


ΚΡΙΣΗ, ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Στις γνωστές ατυχέστατες δηλώσεις του Σεβ. Λαγκαδά κ. Ιωάννη στη Λητή υπάρχει ακόμη μια παράγραφος, την οποία παραθέτουμε: «Ποιος κατέστησε όλους αυτούς κριτές; Ο Κύριος μας λέει «μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε» και αυτοί κατακρίνουν τους πάντες με τη δικαιολογία ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αναγνώρισε ως Εκκλησίες τους αιρετικούς. Αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη ψευδή (sic) πλάνη και διαστροφή της αλήθειας που διακηρύσσουν οι κύριοι αυτοί». 

Επιτρέπεται ή δικαιολογείται οιαδήποτε ενασχόληση του κάθε μέλους της Εκκλησίας με τα θέματα της Πίστεως; Η απάντηση δίδεται από αυτόν τον ίδιο το Δομήτορα της Εκκλησίας, που διακήρυττει: «πας ος αν ομολογήση εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων και ο υιος του ανθρώπου ομολογήση εν αυτώ έμπροσθεν των αγγέλων του Θεού» (Λουκ. ιβ΄8). Άλλο να κατακρίνω κάποιον επί προσωπικού επιπέδου και άλλο να διαμαρτύρομαι όταν η Πίστις ευρίσκεται εν κινδύνω. 

Άλλο πράγμα το εφάμαρτο κουτσομπολιό και η καταλαλιά και άλλο η ομολογία της αμωμήτου Πίστεως. Αν οι Πατέρες της Εκκλησίας σιωπούσαν ενώπιον των απυλώτων στομάτων των δυσθέων αιρετικών φοβούμενοι την «κατάκριση», δεν θα ήταν ομολογητές κι υπερασπιστές της Πίστεως. «Καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν» κατά τον Σολομώντα. Ολόκληρη θύελλα διαμαρτυριών έχει ξεσηκωθεί από τον Ιανουάριο του 2016, όταν έγιναν γνωστές οι θέσεις που προωθούνταν στη «Σύνοδο» της Κρήτης, από επισκόπους και λοιπούς κληρικούς, μονάζοντες, ειδικούς καθηγητές, απλούς χριστιανούς αλλά και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες (Βουλγαρία, Γεωργία, Ελλαδική Εκκλησία [μιλάμε για την απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας κατά το Μάιο του 2016]) και ο Σεβασμιώτατος μιλά για κατάκριση!!!  

Όσον αφορά δε την αναγνώριση των αιρετικών,  (Παπικών, Παλαιοκαθολικών, Αγγλικανών, Προστεσταντών όλων των αποχρώσεων αλλά και  Μονοφυσιτών) ως «ετεροδόξων Εκκλησιών και ομολογίων» ας κάνει τον κόπο να διαβάσει το άρθρο 6 των Αποφάσεων του Κολυμβαρίου. Scripta manent. Ερωτούμε: Γιατί ο αιρεσιάρχης του Βατικανού έσπευσε να εκφράσει την ευαρέσκειά του για την εν λόγω απόφαση, γιατί οι εν Ελλάδι Παπικοί Ουνίτες χάρηκαν και για ποιο λόγο οι Γερμανοί Προτεστάντες δεν έκρυψαν την ικανοποίησή τους γι’ αυτήν; 

Monday, January 23, 2017

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
=====

Γράφει στο ιστολόγιό του ο κ. Ν. Χειλαδάκης:

“Η ευφυής και πονηρή τακτική της Νέας Τάξης και της βασικής της επιδίωξης να επιβάλει την Πανθρησκεία, είναι σε πρώτη φάση να προκαλεί σύγχυση σε όσους πιστούς θεωρούν το να υπακούουν στο Δεσπότη, είναι ανώτερο από το να υπακούουν στην Πίστη και στην Ομολογία της Ορθοδοξίας.

Αυτή την τακτική ακολουθούν ή συνειδητά ή και ασυνείδητα, πολλοί Μητροπολίτες που υποτίθεται ότι είχαν εκφραστεί εναντίον του Oικουμενισμού. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις αναδεικνύονται πρωταθλητές της υποκρισίας.

Τέτοια «νεοφώτιστη» περίπτωση είναι και ο Λεμεσού, παλιός γνώριμος από το Άγιο Όρος, που δυστυχώς συντάχτηκε με το μολυσμένο πλήρωμα του Φαναριού και… μην υποθέσετε ότι δεν γνωρίζει τι εκφράζει.”

Πολύ ορθή η διάγνωση του αρθρογράφου. Ο Πανιερώτατος Λεμεσού είναι άνθρωπος που ξέρει τι κάνει και τι λέγει. Ζυγίζει και την τελευταία λέξη που λέγει και κινείται πάντοτε βάσει σχεδίου. Δεν πρόκειται για επιπόλαιο άνθρωπο.

Όταν, λοιπόν, έκανε πρόσφατα τις οικουμενιστικές δηλώσεις, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Κυπριακή τηλεόραση, τις έκανε συνειδητά και αποσκοπούσε σε συγκεκριμένο στόχο. Ισχυρίστηκε ότι δήθεν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν συμπροσεύχεται με αιρετικούς επειδή (άκουσον! άκουσον!) είναι Διδάκτωρ του Κανονικού Δικαίου.!!! Γνώριζε με απόλυτη βεβαιότητα ο Πανιερώτατος ότι τα λόγια του θα προκαλούσαν μεγάλη αντίδραση, αλλά δεν δίστασε να εκστομίσει τα ψεύδη που είπε έστω και αν αναπόφευκτα θα έμενε εκτεθειμένος στα μάτια πολλών.

Με τις δηλώσεις αυτές ο Πανιερώτατος προσπαθεί να καταστήσει σαφές και στο Πατριαρχείο και στον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο ότι θα τηρήσει διαλλακτική -γράφε μεσοβέζικη- στάση για τη Σύνοδο της Κρήτης.

Για τον ίδιο λόγο έδωσε εντολή να διαβαστεί η σχετική εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου, που εξυμνούσε τη Σύνοδο της Κρήτης, στους ναούς και στις Μονές της Μητροπολιτικής του περιφέρειας παρόλον ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος υπέγραψε, χωρίς την εξουσιοδότησή του, το έκτο κείμενο της Συνόδου της Κρήτης, που αναφέρεται στις σχέσεις της Ορθοδοξίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον.

Ο Πανιερώτατος Λεμεσού αποσκοπεί σ’ ένα μόνο: Να εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Για να πετύχει αυτό το στόχο δεν έχει κανένα ενδοιασμό και εξώφθαλμα ψεύδη να πει και να συμπεριφερθεί σαν χαμαιλέων σε θέματα πίστεως. 

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΠΙΚΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΓΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.

ΓΙΑΤΙ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ Σ' ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ;

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ



Παραθέτουμε στη συνέχεια απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα συνέντευξης του κ. Τσελεγγίδη που παρεχώρησε στο αγωνιστικό ιστολόγιο “Ρωμαίικο Οδοιπορικό” λίγο πριν τη σύγκληση της Συνόδου της Κρήτης. 

Σ’ αυτό φαίνεται το ακμαίο εκκλησιαστικό φρόνημα του διαπρεπούς δογματολόγου και η συνέπεια λόγων και έργων που τον διακρίνει. 

Αρετές που τον καθιστούν πρότυπο για τους αγωνιζόμενους πιστούς και οδοδείκτη της στάσης που πρέπει να τηρήσουμε για τη Σύνοδο της  Κρήτης.

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ
======

Παραθέτουμε ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν συνέντευξη ποὺ μᾶς εἶχε παραχωρήσει ὁ δογματολόγος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, σχετικὰ μὲ τὶς δογματικές του διαφωνίες γιὰ τὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης».

Ἐρώτημα:
Ἂν τελικὰ ἐγκριθεῖ τὸ κείμενο γιὰ τὶς σχέσεις μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ἀπὸ τὴ «Μεγάλη Σύνοδο» χωρὶς σοβαρὲς ἀλλαγές, τί θὰ πρέπει νὰ γίνει ἔπειτα; Ποιὰ θὰ πρέπει νὰ εἶναι, ἡ ἐνδεδειγμένη ἀντίδραση (ἱεραρχῶν καὶ ἁπλῶν πιστῶν) στὴν περίπτωση αὐτή;

Ἀπάντηση:
Ἐμεῖς παραμένουμε στὴν Ἐκκλησία, θὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ ἔκαναν οἱ πιστοὶ στὸ πρόσωπο κάποιων συγκεκριμένων Ἁγίων, τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ ὁ ὁποῖος καὶ μόνον αὐτὸς δὲν εἶχε πνευματικὸ πρόβλημα στέγασης δηλαδὴ ἐκκλησιαστικῆς ἐπειδὴ διαφωνοῦσε μὲ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη ἀνατολή, μὲ ὅλους τούς πατριάρχες τῆς ἀνατολῆς καὶ ὅλους τούς ἐπισκόπους καὶ τὸν ἴδιο τὸν αὐτοκράτορα. Ἁπλῶς ἔμεινε στὴν Ἐκκλησία ἀσυμβίβαστος μὲ μία αἱρετικὴ διδασκαλία ποὺ ἦταν τοῦ μονοθελητισμοῦ καὶ μονοενεργητισμοῦ. Τὸ ἴδιο πράγμα ἔκανε καὶ ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς γιὰ νὰ μείνω ἐνδεικτικὰ μόνο σ΄ αὐτόν, δὲν ὑπέγραψε τὰ πρακτικὰ τῆς ψευδο-Συνόδου Φερράρας - Φλορεντίας, μόνος αὐτός. Καὶ μόνος αὐτὸς ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἔπραξε ὀρθά, μόνος αὐτὸς ἀνεγνωρίσθη Ἅγιος καὶ ὄχι οἱ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν. Δηλαδή, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς θέτουν τέτοια ἐρωτήματα – διλήματα. 

Ἐμεῖς δὲν πρόκειται σὲ καμμία περίπτωση νὰ δημιουργήσουμε σχίσματα, γιατί ἁπλῶς μένουμε στὴν Ἐκκλησία. Αὐτοὶ ποὺ εἰσηγοῦνται αὐτὰ καὶ ψηφίζουν πράγματα ἀντίθετα μὲ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, νὰ σκεφτοῦν ὅτι τὰ σχίσματα αὐτοὺς ἀφοροῦν τοὺς ἰδίους, ἀνεξάρτητα ἂν αὐτοὶ εἶναι πολλοί. Καὶ σᾶς θυμίζω μὲ ἕνα ἀκραῖο παράδειγμα, τὸν Προτεσταντισμὸ καὶ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμὸ σήμερα. Ἀριθμητικὰ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε γύρω στὰ 500 ἑκατομμύρια.Ἕνα δὶς καὶ κάτι εἶναι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ γύρω στὰ 300 ἑκατομμύρια εἶναι οἱ προτεστάντες. Αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτε ἀπὸ πλευρᾶς ὀρθότητος, ἀπὸ πλευρᾶς ψυχολογικῆς ἂν θέλετε ἰσοῤῥοπίας κτλ. Δὲν ἔχει σημασία πόσοι εἶναι στὴν αἵρεση, ἂν εἶναι πολλοὶ ἢ λίγοι. Ἐμεῖς μένουμε στὴν Ἐκκλησία!

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ Θ΄


ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ
Θ΄
=====

Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ Ὀρθόδοξοι, ἀντιθέτως μέ τήν ἐπικρατούσα παναιρετική συγκρητιστική οἰκουμενιστική τακτική, «μετά τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Συνόδων ἀπορρίπτουμε καί ἀναθεματίζουμε ὅλες τίς αἱρέσεις, πού παρουσιάσθηκαν κατά τήν ἱστορική διαδρομή τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπό τίς παλαιές αἱρέσεις, πού ἐπιβιώνουν μέχρι σήμερα, καταδικάζουμε τόν Μονοφυσιτισμό, τόν ἀκραῖο τοῦ Εὐτυχοῦς καί τόν μετριοπαθῆ τοῦ Σεβήρου καί Διοσκόρου, σύμφωνα μέ τίς ἀποφάσεις τῆς Δ' ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τήν χριστολογική διδασκαλία μεγάλων Ἁγίων Πατέρων καί Διδασκάλων, ὅπως τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, το Μεγάλου Φωτίου καί τῶν ὕμνων τῆς λατρείας»[19]. Ἐπίσης, «ἀποκηρύττουμε καὶ ἀπορρίπτουμε δημόσια τὴν συγκατάθεση τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὸν διάλογο τοῦ Chambesy, βάσει τοῦ ὁποίου οἱ ἀντιχαλκηδόνιοι αἱρετικοί, οἱ μονοφυσίτες, οἱ λεγόμενοι μιαφυσίτες, διάδοχοι τῆς αἱρέσεως τοῦ Σεβήρου Ἀντιοχείας, ἀναγνωρίζονται ὡς ὀρθόδοξοι»[20].

Γιά νά γίνει μία συνεπής πρός τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία ἕνωση Ὑμῶν τῶν Ἀντιχαλκηδονίων μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, θά πρέπει Ἐσεῖς οἱ Μονοφυσίτες νά ἀποδεχθεῖτε τίς Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄, Ζ΄, Η΄ καί Θ΄ Ἅγιες καί Οἰκουμενικές Συνόδους μέ ὅ,τι αὐτή ἡ ἀποδοχή συνεπάγεται˙ νά ἀποκηρύξετε δηλ. τήν σεβηριανή Χριστολογία σας, νά ἀποδεχθεῖτε τίς καταδίκες, πού ἔχουν ἐπιβληθεῖ στούς αἱρεσιάρχες Διόσκορο, Σεβήρο, Εὐτυχή, Ἰάκωβο Ἀρμένιο τόν Ζάνζαλο, καί νά διακόψετε τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ ὅσους παραμένουν στά ἀντιχαλκηδόνια φρονήματά τους (Εὐτυχιανιστές, Ἰακωβίτες, Ἀρτζιβουρίτες). Αὐτή ἡ τακτική εἶναι σύμφωνη μέ τήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τίς ἑνωτικές προσπάθειες, πού ἀπέτυχαν, καί ἀπό ἐκεῖνες, πού καρποφόρησαν τήνἀληθινή ἑνότητα, ὅπως ἡ ἐπί ἁγίου Φωτίου. Ἡ μεθόδευση, πού θά παρακάμψει τίς ἀνωτέρω στοιχειώδεις ἀπαιτήσεις, δῆθεν ὡς οἰκονομία, θά ζημιώσει τήν Ἐκκλησία.


(Συνεχίζεται)

AΝ ΠΡΟΣΤΡΕΞΕΙ Ο ΣΕΒ. ΛΑΓΚΑΔΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟ, ΘΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΟΛΟΛΟΓΗΜΑ


AΝ ΠΡΟΣΤΡΕΞΕΙ Ο ΣΕΒ. ΛΑΓΚΑΔΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟ, ΘΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΟΛΟΛΟΓΗΜΑ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Ο Μητροπολίτης Λαγκαδά Ιωάννης, σε ομιλία του την ημέρα της εορτής του Αγίου Αθανασίου, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου της ιστορικής περιοχής Λητής, μεταξύ άλλων αναφέρθηκε και στη Σύνοδο της Κρήτης  με την εξής αναφορά: «Όλοι αυτοί που δήθεν Θεολογούν σήμερα χωρίς τη Θεολογία της Αρχιερατικής Προσευχής του Κυρίου μας και χωρίς το Μεγάλο Μήνυμα της Αγάπης και της Ενότητος Του, δεν Θεολογούν αλλά θολολογούν» (www.imlagada.gr).

Θα πρέπει κατ’ αρχή να αναφέρομε ότι η Εκκλησιαστική ενότητα νοείται εν αγάπη και εν αληθεία. Το κάλλος της εν αληθεία αγάπης, αποτελεί ασφαλή οδό σωτηρίας. Οποιαδήποτε έκπτωση είτε στην εν Χριστώ αγάπη, είτε στην αλήθεια της Πίστης, αποτελεί στρέβλωση. Η εν αληθεία αγάπη είναι κανών ακριβείας στην εν Χριστώ ζωή. Δεν νοείται Εκκλησιαστική ενότητα χωρίς την εν αληθεία αγάπη. «Εν τη Εκκλησία υπάρχει η θεανθρωπίνη φιλοσοφία της καθολικής ενότητος (πανενότητος) και η θεανθρωπίνη αίσθησις αυτής», λέγει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Όσον αφορά την απαξιωτική αναφορά του Μητροπολίτη Λαγκαδά, «δεν Θεολογούν αλλά θολολογούν», αρκεί πιστεύομε η υπόδειξη της μελέτης του ολοκληρωμένου κειμένου της «Δήλωσης του Τορόντο», για την οποία γίνεται λόγος στο τελικό κείμενο της Συνόδου της Κρήτης. Η μελέτη του ολοκληρωμένου κειμένου της «Δήλωσης του Τορόντο», αρκεί για να αντιληφθεί κανείς που είναι το εκκλησιολογικό θολολόγημα. Γιατί όταν μιλούμε για τη «Δήλωση του Τορόντο», εννοούμε αυτήν ολοκληρωμένη, καθότι ολόκληρο το κείμενο έχει υπογραφεί και έτσι μπορεί κανείς να αντιληφθεί τις εκκλησιολογικές στρεβλώσεις που ενυπάρχουν σ’ αυτό. 

Στο τελικό κείμενο της Συνόδου της Κρήτης, στο άρθρο 19 γίνεται η εξής αναφορά: «Έχουν δε βαθείαν την πεποίθησιν ότι εκκλησιολογικαί προϋποθέσεις της Δηλώσεως του Toronto (1950), τιτλοφορουμένης «Η Εκκλησία, αι Εκκλησίαι και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», είναι κεφαλαιώδους σημασίας δια την Ορθόδοξον συμμετοχήν εις το Συμβούλιον.»

Όταν γίνεται αναφορά στη Δήλωση του Τορόντο, ολοκληρωμένη πρέπει να προβάλλεται και όχι επιλεκτικά άρθρα, καθότι ολόκληρη έχει υπογραφεί και αν κανείς προσεκτικά τη διαβάσει, θα διαπιστώσει που βρίσκεται το εκκλησιολογικό θολολόγημα. Ενώ αναφέρεται στη Δήλωση του Τορόντο ότι το Π.Σ.Ε., δεν πρέπει να γίνει ποτέ υπερ-εκκλησία, ως πρώτιστη θέση η οποία επεξηγεί τι είναι το Π.Σ.Ε., ακολούθως αναφέρει ότι «οι εκκλησίες αναγνωρίζουν ότι το να αποτελεί κάποιος μέλος της εκκλησίας του Χριστού είναι πιο περιεκτικό από το να αποτελεί μέλος της ίδιας του της εκκλησίας». Αυτό το εκκλησιολογικό θολολόγημα καταδεικνύει με το «περιεκτικότερο», ποια εκκλησία εννοεί. Η συνηγορία σ’ αυτό υποβαθμίζει το γεγονός να ανήκεις στην ίδια σου την εκκλησία. Το εκκλησιολογικό αυτό θολολόγημα στη Δήλωση του Τορόντο είναι ξεκάθαρο. Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό τέτοιο εκκλησιολογικό θολολόγημα;

Το εδάφιο 5 στη Δήλωση του Τορόντο αναφέρει ότι «οι εκκλησίες – μέλη του Π.Σ.Ε. αναγνωρίζουν στις άλλες εκκλησίες στοιχεία της αληθούς εκκλησίας». Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό τέτοιο εκκλησιολογικό θολολόγημα; Και μόνο αυτό το εκκλησιολογικό θολολόγημα, ήταν αρκετό για να μη γίνει αναφορά στη Σύνοδο της Κρήτης για τη Δήλωση του Τορόντο. Με βάση αυτά που αναφέραμε, προς τι ο απαξιωτικός ρηματικός προσδιορισμός ‘’θολολογούν’’;

Ο ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΣΤΥΛΟΒΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ


Ο ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΣΤΥΛΟΒΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Σε άρθρο του στο «Αμήν» ο Σεβ. Μεσσηνίας αναφέρεται στη διαδικασία πρόσληψης, δηλαδή στην αποδοχή των αποφάσεων του Κολυμβαρίου από το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Εκείνο που θέλει να τονίσει εμφαντικά είναι ότι η επισκοποκεντρικότητα «αποκλείει κάθε αντίληψη απομονωμένης ή αυτόνομης παρέμβασης λαϊκών ή κληρικών σε αυτή τη διαδικασία πρόσληψης, ερήμην δηλαδή του επισκόπου». Δεν θα συμφωνήσουμε με το Σεβασμιώτατο, διότι αυτό αυτομάτως ταυτίζει την Εκκλησία με τη Διοίκησή της. Απλώς του υπενθυμίζουμε ότι στην Αποστολική Σύνοδο εκφράστηκε η συνοδική αλήθεια «συν όλη τη Εκκλησία». «Έδοξε τω Πνεύματι τω Αγίω και ημίν». Το «ημίν» δεν ήσαν απλώς οι Απόστολοι, αλλά και οι «συν αυτοίς», δηλαδή οι Πρεσβύτεροι «συν όλη τη Εκκλησία». Και όλη η Εκκλησία είναι ο απλός λαός. 

Δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι υπήρξαν όχι μόνο πατριάρχες, μητροπολίτες και επίσκοποι αιρετικοί, αλλά και σύνοδοι, που απερρίφθησαν από τη συνείδηση του πληρώματός της και χαρακτηρίσθηκαν ως ψευδοσύνοδοι ή ληστρικές. Δεν του λέει τίποτε η τοποθέτηση των τεσσάρων Πατριαρχών του 1848 για την θέση του απλού λαού στην υπεράσπιση της Πίστεως; 

Θα συμφωνήσουμε με τον Σεβασμιώτατο κ. Χρυσόστομο στο ότι η διαδικασία πρόσληψης «απαιτεί τη συμφωνία με τις προηγούμενες συνόδους». Όμως στο Κολυμβάριο, οι εκεί συνελθόντες τον Ιούνιου του 2016, δεν έκαναν τον κόπο να συμφωνήσουν με τις προηγούμενες συνόδους «επόμενοι τοις θείοις πατράσι», αλλά εκαινοτόμησαν περί την Πίστιν, ονομάσαντες τις παντοειδείς αιρέσεις «ετερόδοξες Εκκλησίες και ομολογίες». 

Τέλος ΔΕΝ συμμεριζόμαστε καθόλου τη διαπίστωση του Σεβασμιώτατου, που αναφέρει επί λέξει: «Είναι ανάγκη να παραμερίσουμε τις κατακρίσεις και επικρίσεις έναντι του γεγονότος της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και χωρίς καμμιά διάθεση για a priori θεώρησή της ως «ληστρικής» να πορευθούμε προς τη διαδικασία πρόσληψης των αποφάσεών της, με ενότητα και με την πεποίθηση ότι το έργο της είναι έργο του Παρακλήτου, ο Οποίος μας καθοδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν». 

Οι λόγοι είναι πολλοί. Ένα μόνο λέμε εδώ: Το Σύμβολο της Πίστεως είναι ασφαλώς έργο του Παρακλήτου. Όμως ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας, καθοδήγησε τους Αγίους Πατέρες στη διατύπωση της Πίστεως «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Στο Κολυμβάριο, οι εκεί συνελθόντες, ΜΗ «επομένοι τοις αγίοις πατράσι», θέσπισαν κακώς την αποδοχή πολλών «ετεροδόξων Εκκλησίων», αντί να καταδικάσουν έστω και μίαν εκ των αιρέσεων. Άρα εκεί ΔΕΝ έχουμε έργο του Παρακλήτου. Αυτή είναι η δική μας πεποίθηση.   

Sunday, January 22, 2017

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑ: ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.


ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ ΑΚΟΙΝΩΝΗΣΙΑ: ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την αποτείχιση (δηλαδή τη διακοπή του μνημοσύνου του οικείου ιεράρχη) την οποία ορισμένοι απολύτως λανθασμένα ταυτίζουν με την ακοινωνησία, δηλαδή το σχίσμα.

Για να επιρρώσουν τον έωλο ισχυρισμό τους καταφεύγουν στο παράδειγμα του Αγίου Μάρκου Εφέσου του Ευγενικού, του Οσίου Μάξιμου του Ομολογητή, του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτη  και άλλων Αγίων της Εκκλησίας μας.

Και τι λέγουν γι’ αυτούς τους Αγίους; Ότι δήθεν όλη η Εκκλησία πλανήθηκε και μόνον αυτοί κράτησαν την πίστη.

Είναι ακριβής αυτός ο ισχυρισμός;

Κάθε άλλο αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής δεν έμεινε καθόλου μόνος στην υπεράσπιση της Ορθοδόξου Πίστεως. Το Πατριαρχείο της πρεσβυτέρας Ρώμης -που τότε ήταν προπύργιο Ορθοδοξίας και όχι αίρεση- απέρριπτε την αίρεση του μονοθελητισμού, όπως την απέρριπτε, επίσης, το Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων.

Άρα κάθε άλλο παρά έμεινε μόνος του στον αγώνα ο Άγιος Μάξιμος για τη διατήρηση της ορθοδόξου πίστεως.

Ας έρθουμε τώρα στον Όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη. Έμεινε μόνος στην υπεράσπιση της Ορθοδοξίας κατά την Εικονομαχία, όπως διατείνονται οι επίδοξοι αποτειχιστές; Ουδέν τούτου αναληθέστερον. Ο Όσιος Θεόδωρος είχε -μεταξύ άλλων- τη σθεναρή υποστήριξη του Πατριαρχείου της πρεσβυτέρας Ρώμης, το οποίο -επαναλαμβάνω- προ του σχίσματος ήταν -στις πλείστες περιπτώσεις- προπύργιο Ορθοδοξίας και όχι -όπως σήμερα- αίρεση.

Όσο για τον Άγιο Μάρκο Εφέσου τον Ευγενικό τα πράγματα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα. Ο Άγιος Μάρκος δεν υπέγραψε την προδοτική σύνοδο της Φερράρας - Φλωρεντίας. Πλην, όμως, αμέσως με την επιστροφή του οι πιστοί ξεσηκώθηκαν ομόθυμα και αποδοκίμασαν όσους υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου και τους εξανάγκασαν να ανακαλέσουν την υπογραφή τους. Ταυτόχρονα η Εκκλησία της Ρωσίας και άλλοι Θρόνοι της Ανατολής δεν δέχτηκαν τις αποφάσεις της Συνόδου. Άρα πώς έμεινε μόνος στην υπεράσπιση της Ορθοδοξίας;

Επομένως ανακριβώς επικαλούνται όσοι θέλουν να αποτειχιστούν το παράδειγμα των Αγίων για να στηρίξουν τις θέσεις τους.

Το πιο σημαντικό! Αν παρ’ ελπίδα ορισμένοι προχωρήσουν τελικά σε αποτείχιση οι οικουμενιστές θα τους οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια σε καθαίρεση ώστε να τους εξαναγκάσουν να καταστούν ακοινώνητοι, δηλαδή σχισματικοί. 

Γιατί θα γίνει αυτό; Επειδή οι Ορθόδοξες Εκκλησίες της Βουγλαρίας και της Γεωργίας που καταδίκασαν τη Σύνοδο της Κρήτης ως οικουμενιστική ξεκαθάρισαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι συνεχίζουν αδιατάρακτα να έχουν κοινωνία με τις Εκκλησίες που υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης. Άρα οι παραδοσιακές αυτές Εκκλησίες θα αναγωρίσουν την καθαίρεση των επίδοξων αποτειχισμένων. Επομένως θα καταστούν ακοινώνητοι από όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία σε αντίθεση με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, τον Όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη και τον Άγιο Μάρκο Εφέσου τον Ευγενικό που βρίσκονταν σε κανονική κοινωνία με ορισμένους από τους Πατριαρχικούς Θρόνους εκείνης της εποχής.

ΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΟΥ κ. Π. ΣΗΜΑΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΜΕΤΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ


ΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΟΥ κ. Π. ΣΗΜΑΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΜΕΤΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Του ιστολογίου “Πατερική Παράδοση”
=====

Ὅταν θὰ ἐπισκεπτόταν ὁ Πάπας τὴν Κύπρο, ἀποφασίσαμε ὡς «Φιλορθόδοξη Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”» νὰ διοργανώσουμε μιὰ ἐνημερωτικὴ Ἡμερίδα στὴν Κύπρο σχετικὰ μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Πάπα. Στείλαμε, λοιπόν, μιὰ ἐπιστολὴ στὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λεμεσοῦ καὶ τὸν παρακαλούσαμε (ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος δὲν σκέπτεται νὰ κάνει κάτι παρόμοιο), νὰ μᾶς βοηθήσει στὴν προσπάθειά μας αὐτὴ καὶ νὰ εἶναι βέβαια παρών. Μᾶς ἀπάντησε διὰ μέσου τοῦ Γραμματέα τῆς Μητροπόλεως ὅτι ὁ Μητροπολίτης τὴν βδομάδα ποὺ θὰ γινόταν ἡ Ἡμερίδα θὰ ὑποβαλλόταν σὲ ἐγχείρηση!!
    
Ἔτσι, λοιπόν· για νὰ μὴν ἐκτεθεῖ ἀπέναντι στὴν οἰκουμενιστικὴ γραμμὴ του Πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ νὰ μὴν διαταράξει τὶς ἰσορροπίες στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου (διαφωτιστικὰ εἶναι τὰ ρεπορτάζ καὶ τὰ σχόλια ἐκείνης τῆς ἐποχῆς γιὰ τὴ στάση του), οὔτε κάποια σχετικὴ ἐκδήλωση ἔκανε, οὔτε μᾶς βοήθησε, οὔτε ἔστειλε ἀνθρώπους στὴν Ἡμερίδα ποὺ πραγματοποιήθηκε τελικὰ κατὰ τοῦ Πάπα Βενέδικτου καὶ τοῦ Παπισμοῦ, ἀλλὰ καὶ οὔτε ἔκανε ...ἐγχείρηση ἐκείνη τὴν βδομάδα, ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων μάθαμε!