Saturday, August 1, 2015

ΓΙΑΤΙ ΣΥΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ;


ΓΙΑΤΙ ΣΥΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ο Σεβ. Αρχιεπίκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός ως γνωστόν αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα υγείας τα οποία δεν του επιτρέπουν να ασκεί με επάρκεια τα καθήκοντά του.

Αν στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει προσθέσει κανείς και τα θεολογικά προβλήματα που συντρέχουν σε βάρος του Αυστραλίας υπάρχουν πολλοί και σοβαροί λόγοι αντικατάστασής του. 

Παρόλα αυτά καμία κίνηση αντικατάστασής του δεν παρατηρείται.

Δεν είναι παράξενο;

Ούτε ο Προύσσης, ούτε ο Γαλλίας, ούτε άλλος ιεράρχης του Θρόνου δεν ασχολείται με τη διαδοχή του κ. Χαρκιανάκη.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος από την άλλη είναι απολύτως υγιής, εκτελεί τα καθήκοντά του με περισσόν ζήλο και δεν έχει σε βάρος του τη συνομολόγηση της προδοτικής για την Ορθοδοξία συμφωνίας του Μπαλαμάντ ή τη διατύπωση άλλης κακοδοξίας όπως ο κ. Στυλιανός.

Παρόλα αυτά μια ατέλειωτη παραφιλολογία διαδοχολογίας και εχθρικό κλίμα σε βάρος του κ. Δημητρίου έχει αναπτυχθεί.

Δεν είναι παράξενο;

Εκεί που επιβάλλεται η αντικατάσταση υπάρχει απόλυτη σιωπή ενώ εκεί που αντενδείκνυται αναπτύσσεται σε μεγάλη έκταση!!!

Πώς εξηγεί ο Παναγιότατος το παραδοξολόγημα;

ΣΟΦΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ


Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ



Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ
=====

Δέν πάει πολύς καιρός ἀπό τότε πού κάποιοι ἐξήγγειλαν στό τόπο μας, πώς «ἡ ἐλπίδα ἔρχεται». Μά τούτη ἡ ἐλπίδα πού ἦρθε, δέν εἶχε τά χαρακτηριστικά της ἐλπίδας πού οἱ Ἕλληνες γνώριζαν καλά. Ἦταν μία ἄλλη ἐλπίδα πού γεννιόταν σέ ἕνα συγκεκριμένο ἰδεολογικό πλαίσιο, τό ὁποῖο ποτέ δέν θέλησε νά κρύψει τήν μεταχριστιανική του ταυτότητα. 

Δώσανε μία μάχη, οἱ ἄνθρωποι πού ἔφεραν τήν «ἐλπίδα». Ὑποστήριξαν ὅτι ἡ μάχη αὐτή ἦταν γιά τήν ἀξιοπρέπεια καί γιά τό δίκαιο. Μά τοῦτος ὁ ἀγώνας δέν ἐμοίαζε μέ αὐτούς πού ξέραμε ἐδῶ καί χιλιάδες χρόνια σέ τοῦτο τόν τόπο. Ὁ ποιητής διορατικά ἐξηγοῦσε τό γιατί, πολλούς χρόνους πρίν:

«Γιά μᾶς ἦταν ἄλλο πράγμα ὁ πόλεμος
γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί γιά τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου
καθισμένη στά γόνατα τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ,
πού εἶχε στά μάτια ψηφιδωτόν τόν καημό τῆς Ρωμιοσύνης,
ἐκείνου τοῦ πελάγου τόν καημό
σάν ἧβρε τό ζύγιασμα τῆς καλοσύνης».
Γιῶργος Σεφέρης

Οἱ μάχες τῶν Ἑλλήνων μέχρι σήμερα ἦταν γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μάχη γιά τήν πίστη ἦταν γιά τούς Ἕλληνες πάντα ἀγώνισμα ἐσωτερικό, δηλαδή πνευματικό, ἀλλά παράλληλα καί κοινωνικό. Οἱ προπάτορές μας στούς χρόνους πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ, ἀναζητοῦσαν νά δώσουν ἀπαντήσεις γιά τό Θεό καί τόν κόσμο, γιά τόν ἄνθρωπο καί τή κοινωνία. Προσπάθησαν νά συγκροτήσουν κοινότητες πού θά στηρίζονταν στή δικαιοσύνη καί ὄχι μοναχά στήν ἀνάγκη, στήν ἀλήθεια καί ὄχι μόνο στήν οἰκονομία. Ὁ ἀγώνας τους αὐτός ἀποτυπώθηκε στή φιλοσοφία καί τίς τέχνες. Ὁ Ὅμηρος, ὁ Ἠράκλειτος, ὁ Φειδίας, ὁ Πλάτωνας, ὁ Ἀριστοτέλης καί τόσοι ἄλλοι ἀπό τούς προπάτορές μας, δέν σταμάτησαν νά ἀναζητοῦν τήν ἀλήθεια, μέ ἕνα τρόπο πανανθρώπινο καί οἰκουμενικό. Οἱ δικές τους ἀγωνίες, οἱ δικές τους σκέψεις, τά δικά τους ἀδιέξοδα ἦταν ἐκεῖνα πού ὁδήγησαν τούς Ἕλληνες στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. 

Σέ τοῦτες τίς μάχες τῶν Πατέρων μας ἡ Παναγία μας, ἡ ταπεινή αὐτή κόρη, προβάλει ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγός. Κρατᾶ στά γόνατά της τόν καημό μας, τόν κάθε καημό μας, καί τόν μεταμορφώνει μέ τό ζύγιασμα τῆς καλοσύνης, ὄχι σέ στείρα διεκδίκηση, ὄχι σέ φτηνό σύνθημα, ἀλλά σέ τεχνούργημα ψηφιδωτό, ἔργο σύνθεσης καί ἁρμονίας, ἔργο ἀπαντοχῆς καί ἐλπίδας, πώς μέσα ἀπό τίς δοκιμασίες καί τά παθήματά μας οἰκονομεῖται κάτι σπουδαῖο καί ὄμορφο γιά ἐμᾶς. Γι’ αὐτό εἶναι ἡ ἐγγυήτρια τῶν δικῶν μᾶς ἀγώνων, γιά τήν ψυχή καί γιά τήν κοινωνία.

6 ΜΗΝΕΣ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ


ΤΟ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ ΕΦΕΡΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ Σ' ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΣΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ.

ΚΑΙ ΤΙ ΑΛΛΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΗΛΑΔΗ;

ΤΟ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

ΤΟ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ «ΛΑΛΕΙΝ» ΚΑΙ ΤΟ «ΣΙΓΑΝ» ΙΕ΄




ΤΟ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ «ΛΑΛΕΙΝ» ΚΑΙ ΤΟ «ΣΙΓΑΝ»
ΙΕ΄

Της Χριστουφάντου
=====

Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἡ παναίρεσις τῶν αἰώνων. Εἶναι τό σύνολο τῶν αἱρέσεων πού σκοπό ἔχει νά ἀλλοιώσῃ καί τελικῶς νά ἐξαφανίσῃ τήν Ὀρθοδοξία.

Κάθε μέλος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά μάχεται κατά τῶν αἱρέσεων καί τῶν αἱρετικῶν, πολλῷ μᾶλλον οἱ Πατριάρχες, Ἀρχιεπίσκοποι, Μητροπολῖται, Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, Μοναχοί καί Μοναχές.

Ἄρχοντες δέ καί ἀρχόμενοι φέρομε ἀκεραία τήν εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅταν γνωρίζωμε ποιό εἶναι τό θέλημά Του καί δέν τό ἐφαρμόζωμε, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Προφήτης «…λάλησον τοῖς υἱοῖς τοῦ λαοῦ σου…καί ἀκούσῃ…» (Ἰεζεκ. ΛΓ´  1-7)  

Ἀλλά καί ἄν Πατριάρχαι, Ἀρχιεπίσκοποι, Μητροπολῖται, Ἐπίσκοποι κλπ. ἐγκαταλείψουν τά ποίμνια, ἡ Ὀρθόδοξος Καθολική Ἐκκλησία, ὄχι μόνον θά ἐπιβιώσῃ, ὅπως συνέβη καί εἰς τό παρελθόν, ἀλλά καί θά θριαμβεύσῃ. Πλανῶνται πλάνην μεγάλην οἱ οἰκουμενισταί. Ὁ θρίαμβος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι δεδομένος.

Ἡ μαρτυρία μας, ἡ ὁμολογία μας καί ὁ ἀγῶνας μας δέν εἶναι γιά τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί ὁ θρίαμβος εἶναι δεδομένος, ἀλλά εἶναι γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Πρέπει ὅλοι μας, Κλῆρος καί λαός, νά ζοῦμε ἐν μετανοίᾳ, διά προσευχῆς, ἀγρυπνίας, συνεχοῦς ἐπαγρυπνήσεως, μέ Ὀρθόδοξο ἦθος, βιώνοντας τήν Πατερική παράδοσι καί τό ἀσκητικό ἰδεῶδες, ἔτσι ὥστε, ὅταν χρειάζεται, νά ἐργαζώμεθα καί τήν ἀρετήν τῆς ὁμολογίας. Κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἔχει χρέος νά καταθέτῃ τήν Ὀρθόδοξον μαρτυρίαν καί ὁμολογίαν του, ἐννοεῖται πάντοτε καί μόνον ἐντός  Ἐκκλησίας.

Τονίζομε τέλος καί ὑπογραμμίζομε ὅτι ἡ εὐθύνη δέν βαρύνει ἀποκλειστικῶς καί μόνον τόν Κλῆρο καί τόν  Μοναχισμό. Ὅλος ὁ κόσμος, ὅλοι μας φέρομε μεγάλη εὐθύνη γιά ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν, λόγῳ τῆς ἰδικῆς μας ἀδιαφορίας, ἀμετανοησίας καί ἀποστασίας. Ζοῦμε μέσα εἰς ἀπέραντον ἁμαρτίαν καί περιφρονοῦμε θεληματικῶς τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νά ἀναλάβωμε τίς εὐθύνες μας καί νά ἐργαζώμεθα πρωτίστως γιά τήν μετάνοιά μας καί τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Ἡ δέ μετάνοια ὡς καρπό θά φέρῃ καί τήν ὁμολογία τῆς Πίστεως.

Εἴθε ὅλοι μαζί ἀκαταπαύστως ἐν μετανοίᾳ νά δίνωμε τό παρόν στούς ἱερούς ἀγῶνες, ὅταν ἡ Πίστις εἶναι τό κινδυνευόμενον.

«Διά  Σιών (Ὀρθοδοξίαν) οὐ σιωπήσωμεν».  
Ἀμήν.

Η ΠΕΡΙ ΤΟΝ π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟ ΤΡΙΚΥΜΙΑ



Η ΠΕΡΙ ΤΟΝ π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟ ΤΡΙΚΥΜΙΑ 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Με πολλή έκπληξη παρακολουθώ την έριδα που ξέσπασε αναφορικά με την έκδοση φυλλαδίου από τον γνωστό αντιοικουμενιστή κληρικό π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο για τον Όσιο Παίσιο τον Αγιορείτη στο οποίο παρέθεσε τις δύο επιστολές του Οσίου για τον Οικουμενισμό και ανέλυσε τον ρόλο που διαδραμάτισε ο μεγάλος Αποστάτης της πίστης μας Πατριάρχης Αθηναγόρας.

Δεν εκπλήττομαι επειδή οι Οικουμενιστές ενοχλούνται από την αναφορά, αφού είναι θέμα που τους πονά, αλλά από το γεγονός ότι οι επιστολές του Οσίου Παισίου έχουν κυκλοφορήσει πριν πολλά χρόνια και έχουν αναπαραχθεί από εκατοντάδες ιστολόγια και έντυπα μέσα.

Τι το πρωτότυπο έκανε ο π. Αναστάσιος που οδήγησε σε τόσες αντεγκλήσεις και πήρε τόση έκταση η συζήτηση;

Βεβαίως ο π. Αναστάσιος πρόσθεσε στο σχολιασμό των επιστολών κάποιες θέσεις που διαμφισβητούν την ικανότητα του Αθηναγόρα να προστατεύει τους Ρωμηούς της Κωνσταντινούπολης από τη μανία των Τούρκων και άφησε αιχμές ότι ο Αθηναγόρας ήταν μασώνος.

Αλλά και πάλιν! Μήπως είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται η πληροφορία για τη μασωνική ιδιότητα του Αθηναγόρα;

Από δεκαετίες οργιάζει η φήμη έστω και αν δεν υπάρχει μαρτυρία που μπορεί να σταθεί στο δικαστήριο ότι ο Αθηναγόρας ήταν μασώνος.

Προς τι, λοιπόν, η ευαισθησία των οικουμενιστών επειδή ο π. Αναστάσιος έφερε -για μια ακόμη φορά- το θέμα στο προσκήνιο της επικαιρότητας;

Το μόνο θέμα που πρώτη φορά αναδεικνύει ο π. Αναστάσιος είναι η ανικανότητα του Αθηναγόρα να προστατεύει τους Ρωμηούς από τους Τούρκους. Γι' αυτό το θέμα θα μπορούσε να διεξαχθεί μια καλόπιστη και νηφάλια συζήτηση με την παράθεση ιστορικών γεγονότων για να συζητηθούν τα υπέρ και τα κατά της εθνικής προσφοράς του Αθηναγόρα.

Όλα τα άλλα είναι τεχνητός θόρυβος επειδή οι επιστολές του Οσίου Παισίου έχουν δημοσιευθεί εκατοντάδες φορές από απίστευτα μεγάλο αριθμό ηλεκτρονικών και εντύπων μέσων χωρίς να προκαλέσουν όλες αυτές τις αντεγκλήσεις.

TΕΙΧΙΖΟΜΕΝΗ Η ΜΑΝΔΡΑ ΕΤΟΥΤΗ



TΕΙΧΙΖΟΜΕΝΗ Η ΜΑΝΔΡΑ ΕΤΟΥΤΗ
                                                  
 Του Βασίλη Χαραλάμπους
=====

Στο Διονυσιάτικο Καθολικό
στην κόγχη της πρόθεσης προς βορέαν
τοιχογραφία παμπάλαιη
ιστορεί το όραμα εκείνο
με τον Άγιο Πέτρο Αλεξανδρείας.

Tης Αγίας Τριάδος το ομοούσιον διαλαλών
δεητικά τα χέρια ανυψώνει
και διαπορεί «τις του Κυρίου τον χιτώνα έσχισεν».

Το Θείον Βρέφος ευλογεί
με την απάντηση γεγραμμένη
«Άρειος ο άφρων»
κι από κάτω εζωγραφισμένος
ο δυσσεβής αιρεσιάρχης.

Tειχιζομένη η μάνδρα ετούτη των μοναστών
στο βυζαντινομονάστηρο του Οσίου Διονυσίου
με τη μυσταγούσα της αληθείας ακρίβεια
συνέχισε κείνη τη νυχτιά το εωθινό δοξολόγημα.


(Από την ποιητική συλλογή «Αθωνικόν κατζίον»)

Friday, July 31, 2015

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ



ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Ανάμεσα στις διαπιστώσεις της Τριμελούς Επιτροπής της Ι. Συνόδου περιλαμβάνονται και οι θέσεις του Α. Πιτσιλλίδη για τη Θ. Κοινωνία και γενικότερα για το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. 

Ο Α. Πιτσιλλίδης αναφέρει: «Αν εννοείς ότι πηγαίνεις κι ανοίγεις το στόμα σου μπροστά σ ένα ιερεέα και σου βαζει τη λαβίδα…Αυτό είναι Θεία Ευχαριστία; Εγώ σας λέω δεν είναι». 

Με απλά λόγια ο Α. Πιτσιλλίδης δεν αποδέχεται τη χριστιανική διδασκαλία για το μυστηριο της Θ. Ευχαριστίας, ούτε την εκκλησιαστική πρακτική της κοινωνίας με τη λαβίδα του σώματος και του αίματος του Χριστού. Αποφαίνεται κοντολογίς ότι το μυστήριο ΔΕΝ είναι μυστήριο. Είναι επιλογή του να πιστεύει όλα αυτά που αραδιάζει, όμως αυτά δεν ταυτίζονται με όσα λέει στο Ευαγγέλιο ο Χριστός, ο οποίος δήλωσε καθαρά και ξάστερα: «λαβών τον άρτον και ευχαριστήσας έκλασε και εδίδου τοις μαθηταίς και είπε: λάβετε, φάγετε. τούτο εστί το σώμα μου. Και λαβών το ποτήριον και ευχαριστήσας έδωκεν αυτοίς λέγων. πίετε εξ αυτού πάντες τούτο εστί το αίμα μου» (Mατθ. κστ΄26-28).

Άρα οι Χριστιανοί με τη λαβίδα, όπως θέσπισε η Εκκλησία (που είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» όπως μας βεβαιώνει ο Απ. Παύλος) μεταλαμβάνουμε σώμα και αίμα Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον. 

Ασφαλώς η νηστεία δεν είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τη Θ. κοινωνία. Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι: α) η μετάνοια και β) η μυστηριακή εξομολόγηση, νοουμένου ότι υπάρχει η άδεια από τον πνευματικό πατέρα του χριστιανού. Ο μετανοημένος φονιάς λ.χ. δεν μπορεί μόλις εξομολογηθεί να πάει την επομένη να κοινωνήσει. 

Η νηστεία χρειάζεται όταν η Εκκλησία παραγγείλλει στους χριστανούς να νηστέψουν λ.χ. την περίοδο της Σαρακοστής. Αλλά τη Διακαινήσιμο εβδομάδα δεν επιβάλλεται να νηστέψει κανείς διότι δεν είναι περίοδος νηστείας. 

Αν ο Α. Πιτσιλλίδης θέλει να είναι μέλος της Εκκλησίας ας ακούει τα κελεύσματά Της κι ας πάψει να σκανδαλίζει τους απλουστέρους.
Αν πάλι δεν θέλει, ας διαχωρίσει σαν έντιμος άνθρωπος, τις ευθύνες του, αποχωρώντας από Αυτή πάραυτα. Η Εκκλησία δεν χρειάζεται πεμπτοφαλαγγίτες. Της αρκούν οι πάσης φύσεως αιρετικοί (που υπάρχουν από τότε που ιδρύθηκε), που όμως έχουν την εντιμότητα να λένε ότι ΔΕΝ είναι ορθόδοξοι χριστιανοί.

ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ


ΠΕΤΥΧΕΜΕΝΟ!

ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΦΘΕΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ



ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΦΘΕΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Του Πανοσ. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρου
=====

Οι “εκ δεξιών πειρασμοί” που καταλήγουν “ένεκεν διαμαρτυρίας” σε παρατάξεις, φατρίες, σχίσματα, “αυτόνομες εκκλησίες”, “ανυπόστατες συνόδους” και σε έωλες και μη νομιμοποιημένες “αποτειχίσεις” και τόσα άλλα ακόμα, που καταγράφει με τα μελανώτερα των χρωμάτων η αντικειμενική Εκκλησιαστική Ιστορία, καιροφυλακτούν να αναπτυχθούν σε κάθε εποχή.

Ζούμε σε μία αλλοπρόσαλλη εποχή που ο πιστός καλείται να βαδίσει αποφεύγοντας τα άκρα. Δεν παρουσιάζεται μόνο εκεί που εισχωρεί η ακολασία και η αμαρτία, η κατάπτωσις του πνευματικού ναού του Θεού, και αυτό το διαπιστώνουμε τραγικά στις ημέρες μας, αλλά η κατάρρευσις  ακολουθεί και εκεί που ο εγωισμός με όλα τα παρελκόμενα σχίζει τον άρραφο χιτώνα τού Χριστού.

Και στο σημείο αυτό επιβάλλεται να τονισθεί ότι για το κατάντημα αυτό των απλοϊκών ψυχών (στην καλυτέρα των περιπτώσεων) που αποκόπτονται από το λειτουργικό Σώμα της Εκκλησίας και κατόπιν “περιάγουν γην και θάλασσαν και την ξηράν” για να βρουν έναν καθηρημένον “επίσκοπον” ώστε να έχουν δήθεν “εκκλησιολογική κάλυψη”, προς τούτο πρέπει να ομολογήσουμε ότι εν πολλοίς ευθύνη μεγάλη φέρουν τα τέκνα τού οικουμενισμού με τις “απερίσκεπτες” ενέργειές τους. Έχουμε το λοιπόν να παλέψουμε τόσο με τον κατακλυσμό της αμαρτίας, όσο και με την αδιακρισία και την θεολογική πενία που φθείρουν τον ναόν τού Θεού.

Η ιδία η πραγματικότης μας δείχνει ότι ευκολότερα κανείς διά της μετανοίας επανέρχεται στη ζωή της Εκκλησίας εάν έχει πέσει στον λάκκο της ηθικής ρυπαρότητας, παρά εάν για διαφόρους λόγους έχει περιπέσει στα ποικίλα σχίσματα που πληγώνουν και αιμορροούν το Σώμα τής Εκκλησίας. Στην περίπτωση αυτή, προϊόντος του χρόνου ο άνθρωπος σκληρύνεται ιδίως διά του εγωισμού με την υπάρχουσα και υποκαίουσα εκκλησιολογική πλάνη.