Monday, January 29, 2018

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΑΓΙΟΥΣ


ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΑΓΙΟΥΣ

Του Πανοσ. Αρχιμανδρίτη Γρηγόριου,
Καθηγουμένου της Ι. Μ. Δοχειαρίου
=====

Σήμερα τοὺς Ἁγίους δὲν μᾶς τοὺς προβάλλει ἡ Ἐκκλησία καὶ δὲν ἐκκολάπτονται στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ στὰ σαλόνια, σὲ συγκεντρώσεις ὑπὲρ τὸ μέτρον εὐσεβῶν καὶ εὐλαβῶν χριστιανῶν, ποὺ διακηρύττουν ὁράματα καὶ θαύματα καὶ θεοπτίες, καὶ προβάλλονται σὲ ἡμερολόγια καὶ σὲ ἡμεροδεῖκτες πιὸ μπροστά· πῆραν δηλαδὴ τὴν σειρὰ τῆς Ἐκκλησίας. Πίνοντας τὸν καφὲ καὶ τὸ τσάι της ἡ κάθε μεγαλοκυρία, ἀποφθέγγεται γιὰ «ἁγίους», τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ ἦταν προβληματική. Δυστυχῶς καὶ σὲ καλογερικὲς συνάξεις προβάλλονται πρόσωπα ἀμφισβητούμενα γιὰ τὴν ζωή τους. Καὶ ἀκολουθίες τοὺς συντάσσουνε καὶ πανηγύρεις ἐπιτελοῦνε στὰ καθολικὰ τῶν Μονῶν. Δὲν ἀναμένουν τὴν φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Ὁ αἰσθησιακὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἅγιος. Εἶναι μιὰ πονεμένη ἱστορία. Ὅτι ἔκανε τὸν ἀγῶνα του, τὸν ἔκανε, ἀλλὰ δὲν ὑπερνίκησε τὸν αἰσθησιακό του κόσμο. Σήμερα μακιγιάρουμε τοὺς νεκρούς μας, μὲ τὴν φοβερὴ ἐρώτηση «Θέλετε νὰ εἶναι χαμογελαστός, σοβαρός, ἱλαρός;» Καὶ μετὰ ἐμεῖς προβάλλουμε τὰ χαμογελαστὰ αὐτὰ πρόσωπα σὲ ὅλα τὰ μέσα ἐνημερώσεως ὡς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Ὅταν ὅμως πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ χαμόγελο ὑπάρχουν ἀγκάθια καὶ τριβόλια, ἐμεῖς τί νὰ κάνουμε; Ἑκόντες-ἄκοντες νὰ τὰ ἀποδεχώμαστε; Ὑπάρχει λύσσα, τοὺς δικούς μας ἀνθρώπους νὰ τοὺς βάζουμε στὴν βιτρίνα τῶν Ἁγίων.

Ἐπληροφορήθηκα, δὲν ξέρω ἂν εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀληθινὸς ὁ λόγος, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο, ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία, σταματᾶ τὶς ἁγιοποιήσεις, γιατὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια γεμίσαμε ἁγίους, τῶν ὁποίων τὰ συγγράματα διαβάζονται καὶ προβάλλονται περισσότερο ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη! 

Ἀφοῦ ὑπάρχει ἡ δύναμη τοῦ μαγνητοφώνου, φορτωνόμαστε διδαχὲς καὶ προφητεῖες ποὺ ἐμᾶς ὡς πνευματικοὺς μᾶς φέρνουν σὲ δύσκολη θέση. Ἰδίως οἱ «προφῆτες» ἀναμοχλεύουνε πράγματα, πού, ἀντὶ νὰ ἐνθαρρύνουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ἀγχώνουν, τοὺς ἁρπάζουν τὸ χαμόγελο τῆς ζωῆς μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά τους.Ἑνὸς συγχρόνου ἁγίου τὸ κέντρο τῆς διδασκαλίας του εἶναι οἱ πόλεμοι, οἱ μάχες καὶ οἱ ταραχές. Καὶ ἕνας Ἁγιορείτης, καὶ αὐτὸς προφητάναξ:
– Μαζέψτε τρόφιμα, κρύψτε τὰ γενήματά σας καὶ τὰ ἀγαθά σας, γιατὶ θὰ γίνη πόλεμος.

Καθήμενος στὴν Μονὴ Δοχειαρίου, ἡ ὁποία εἶναι ἢ ἡ εἴσοδος ἢ ἡ ἔξοδος τοῦ Ὄρους, ἑκών-ἄκων θὰ τὰ ἀκούσω.

– Γέροντα, μᾶς εἶπε καταξιωμένος καὶ χαρισματοῦχος προορατικὸς ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος, νὰ συνάξουμε τρόφιμα, γιατὶ θὰ γίνη πόλεμος.

– Ἂν τὸ ἐγκολπωθήκατε πραγματικὰ αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπε, κάνετέ το, ἀλλά, ἂν δῆτε ὅτι πέρασε ὁ καιρὸς καὶ καμμιὰ κίνηση πολέμου δὲν γίνεται, φέρτε τα σὲ μένα· ἐγὼ τὰ τρώγω καὶ ληγμένα.

Εἶναι φοβερὸ νὰ φεύγη ὁ προσκυνητὴς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος ὄχι μὲ τὴν καρδιά του γεμάτη ἐλπίδα, ἀλλὰ ἀπελπισία καὶ ἀπογοήτευση. Πές του, μωρέ, στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ νὰ βρίσκεται καὶ ὅ,τι καὶ νὰ μᾶς βρῆ, ὁ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἀφήση. Αὐτὲς βέβαια εἶναι τυράγνιες ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ἀλλὰ σήμερα βρίσκονται στὸ ἀποκορύφωμα.

Πρὸ τριῶν ἐτῶν ἔλεγε Γέροντας μεγάλης Μονῆς μὲ μεγάλη ἐπιφάνεια ὅτι πρὸ τοῦ Δεκαπενταυγούστου θὰ γίνη πόλεμος. Ποιός θὰ φρενάρη αὐτὸ τὸ «χάρισμα»; Ποιός θὰ ραπίση αὐτὸν τὸν ψευδοπροφήτη;

Ἔφυγε μιὰ μάννα ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ πῆγε ἐκεῖ ποὺ τελεσιουργοῦνται στὴν Ἀμερικὴ τὰ θαύματα καὶ οἱ προφητεῖες, νὰ ρωτήση γιὰ τὸ μέλλον τοῦ ἄρρωστου παιδιοῦ της. Πιὸ μπροστὰ τῆς εἶπα:
– Ἄργησες νὰ θυμηθῆς τὸν Θεό. Τὸ παιδί σου ἔχει πάρει πιὰ τὸν δρόμο του. Κάνε ὅ,τι μπορεῖς γιὰ τὴν ψυχή του, γιατὶ καὶ ἐφηβεία πέρασε καὶ χρόνια νεανικῆς ἀκμῆς, ποὺ κανεὶς δὲν ὑπολογίζει τίποτα, θέλει νὰ δοκιμάση ὅλες τὶς ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου.

Ὅταν ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸ μεγάλο κέντρο τῆς ἁγιότητας καὶ τῆς πνευματικότητας, ἀφοῦ πῆρε τὴν χαροποιὸ ἀπάντηση ὅτι τὸ παιδί της θὰ συνέλθη, μὲ πῆρε τηλέφωνο καὶ μοῦ λέγει:
– Νά, ἐσὺ ποὺ μὲ τὸ βρωμόστομά σου μοῦ εἶπες ὅτι τὸ παιδί μου πρέπει νὰ τὸ φροντίσω γιὰ τὰ πέραν τοῦ τάφου.
– Χαίρομαι –τῆς λέω– ποὺ τό ᾽χεις τόσο τακτοποιήσει τὸ παιδί σου καὶ συγχώρα με ποὺ σοῦ τὰ εἶπα, ὄχι ὅμως ὅτι ἔκανα λάθος.
Τὸ παιδὶ σὲ τρεῖς μέρες πέθανε. Μοῦ λέγει ἡ μάννα του:
– Τί νὰ κάνω;
– Ρώτα τοὺς προφῆτες καὶ αὐτοὶ θὰ σοῦ ποῦν…

Ποιός θὰ τοὺς μαζέψη αὐτοὺς τοὺς ψευδοπροφῆτες καὶ αὐτοὺς τοὺς ἁγίους; Ἠλίας δὲν ὑπάρχει πιά. Ὁ ποταμός, στὸν ὁποῖο τοὺς μάζεψε καὶ τοὺς ἔκοψε, ξεράθηκε.

Ὑποτακτικός του λιτανεύη τὰ τσουράπια του καὶ τὴν πετσέτα ποὺ σκούπιζε τὸ πρόσωπό του πρὸς ἁγιασμὸ τῶν πιστῶν! Ἀπὸ κείνους ποὺ περιμέναμε τὴν σοβαρότητα, τὴν ἀκρίβεια τῆς ζωῆς καὶ τῆς πίστεως κλονιστήκαμε. Γι᾽ αὐτὸ λέγω ὅτι καλὰ ἔκαμε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἂν καὶ ἀδίκησε δύο μεγάλους Ἁγίους τοῦ αἰῶνα ποὺ μᾶς πέρασε. Καὶ ὄχι μόνον Ἁγίους, ἀλλὰ καὶ ἄνδρες ἐθνικοὺς καὶ διδασκάλους σὲ χρόνια πικρῆς σκλαβιᾶς. Ἄλγος κατέχει τὴν ψυχή μου, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σήμερα δὲν τιμῶνται πανελλαδικά, ὅπως θὰ ἔπρεπε, παρὰ μόνον στὸν τόπο τους καὶ στὰ περίχωρα. Ἀπὸ τὸν Θεὸ βέβαια πῆραν τὸν μισθό τους, ἀλλὰ ἐμεῖς περιμέναμε καὶ τὴν μισθαποδοσία τους ἀπὸ τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία.

Στὴν Μονὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Πάτμου τρεῖς μοναχὲς στὴν ἐκταφὴ εὐωδίασαν. Τὸ μοναστήρι –δόξα τῷ Θεῷ– κρατήθηκε στὴν παράδοση τοῦ γέροντα Ἀμφιλοχίου «ἀφήνετε τὸν Θεό, αὐτὸς ἀντιδοξάζει τοὺς δοξάζοντας αὐτόν» καὶ δὲν σηκώσανε σημαῖες καὶ φλάμπουρα.

Τοὐλάχιστον οἱ σὲ ἔντυπα παρουσιάζοντες «ἁγίους», πρέπει νὰ καλοῦνται σὲ ἀπολογία, πρέπει νὰ ὑπάρχουν φρένα στὴν Ἐκκλησία. Νὰ μαζευτοῦν λίγο τὰ πράγματα τῆς ἐλεύθερης διδαχῆς, τῆς προφητείας καὶ τῆς θαυματουργίας. Ἀκόμα καὶ ἡ ἀκαδημαϊκὴ θεολογία ἂς φρενάρη καὶ ἂς χρησιμοποιῆ τὴν διδασκαλία τῶν παλαιῶν Πατέρων καὶ ὄχι τῶν προχειρολόγων τῆς ἐποχῆς μας. Δὲν θέλω βέβαια νὰ ἀποκρύψω ὅτι χαίρομαι ποὺ ἡ ἀκαδημαϊκὴ θεολογία ἐπέκτεινε τὰ ὅρια τῶν ἁγίων Πατέρων μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τῶν Κολλυβάδων, ποὺ οἱ θεολόγοι παλαιότερα οὔτε τοὺς ἄγγιζαν. Ἂν μιλοῦσες γιὰ Κολλυβάδες, ἔπεφτε γέλιο εἰρωνικὸ ἀπὸ τοὺς καθηγητές.
Καὶ τὸ φοβερώτερο ἀκόμα εἶναι ὅτι δέχονται οἱ ἄνθρωποι αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν στὸν κύκλο τους καὶ εἶναι δικοί τους ὅτι εἶναι ἅγιοι· μὲ ψιχουλάκια τοὺς παρουσιάζουν ἁγίους. Ἄξιοι προβολεῖς αὐτοί, ἐνῶ τῶν ξένων, ποὺ κρατοῦν τὶς γωνιὲς τῆς Ἐκκλησίας καὶ ποτὲ δὲν βγαίνουν στὸ κέντρο, ἀποσιωπᾶται κάθε διδασκαλία καὶ κάθε ἁγιασμένη ἐνέργειά τους.

Πόσο ἀπὸ τὰ  μικρά μου χρόνια μὲ πίκραινε ἡ φράση «αὐτὸς εἶναι δικός μας» καὶ πρέπει νὰ ἔχη διακεκριμένη μεταχείριση. Ἐργάσθηκα ὡς φοιτητὴς σὲ χριστιανικὸ βιβλιοπωλεῖο. Ἂν ἀπὸ τὰ σπανίζοντα βιβλία τὸ ζητοῦσε κάποιος ἄγνωστος, εἴχαμε βαρειὰ παρατήρηση «αὐτὰ τὰ ἔντυπα τὰ ἔχουμε γιὰ κάποιους δικούς μας κι ἐσὺ τὸ ἔδωσες σὲ ξένο». Ἔκρυβα τὸ πρόσωπό μου κάτω ἀπὸ τὸν πάγκο, γιὰ νὰ μὴν ἰδῆ τὰ δάκρυά μου. Τί πάει νὰ πῆ μέσα στὴν Ἐκκλησία δικοί μας καὶ ξένοι; Μέχρι σήμερα τὸ ἀκούω καὶ μάλιστα ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ θεωροῦνται σοβαροὶ καὶ προχωρημένοι στὴν πνευματικὴ ζωή. Ἀντοχὲς πολλὲς χρειάζονται καὶ στὴν συναναστροφὴ μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ χαρακτηρίζονται πνευματικοί. Περισσότερες καὶ ἀπὸ αὐτὲς ποὺ πρέπει νὰ διαθέσης στὶς σκηνὲς τῆς ἀγορᾶς. Ὅλοι εἶναι δικοί μας, ὅλοι, ἀφοῦ βαπτίστηκαν, εἶναι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι. Γι᾽ αὐτὸ στέκομαι καὶ προτιμῶ τὴν ἁγιότητα τοῦ πεζοδρομίου, παρὰ τὸν κύκλο τῶν θρησκευομένων.

Ὁ ἅγιος ἐμφανῶς γίνεται ὅπου ὑπάρχει ἁπλότητα, ταπείνωση καὶ ἀγάπη. Ὅλες οἱ ἐποχὲς ἔχουν ἁγίους. Θὰ τὸ πῆ βέβαια ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ περιμένουμε νὰ τὸ ἐπισφραγίση ἡ Ἐκκλησία. Ὄχι μὲ δοσίματα, ὄχι μὲ γνωριμίες, ὄχι μὲ προβολὲς ποὺ ἀμαυρώνουν καὶ αὐτὴν τὴν ἱερὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Μέχρι τὶς ἔσχατες ἡμέρες –ὅπως λέγει ὁ ἀββᾶ Ἰσαάκ–  θὰ ὑπάρχη ἡ πρόσκληση τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ὑπάρχουν μοναχοὶ καὶ ἀσκητὲς ἀφιερωμένοι τῷ Κυρίῳ καὶ μόνον. Ἂς ἀφήνουμε ὅμως τὸν Θεὸ νὰ λαλῆ τὰ ὑψηλὰ καὶ τὰ μεγάλα καὶ ἐμεῖς ἂς μένουμε στὴν ἀγάπη καὶ στὴν ὑπακοὴ τοῦ Χριστοῦ.

Παλαιά, τὸ κάθε σπίτι εἶχε καὶ μία βιοτεχνία γιὰ τὴν οἰκονομικὴ στήριξη τῆς οἰκογένειας. Ἔπλεκαν τὶς φανέλλες τῆς λεγόμενης πουλησιᾶς καὶ τὶς φανέλλες γιὰ τοὺς διακεκριμένους. Ἂς μὴ καταντήση ἡ ἁγιότητα σὰν τὶς φανέλλες τῆς πουλησιᾶς.
– Τί πὰ νὰ πῆ, γιαγιά, φανέλλες τῆς πουλησιᾶς;
– Ἔ, ἔ. Γιὰ τὸν ἐργάτη, γιὰ τὸν μαστοράκο, γιὰ τὸν φτωχὸ κι ἡ μοίρα του.

Ὅλα αὐτὰ ὅσο καὶ ἁπλᾶ νὰ φαίνωνται, γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ θέλει νὰ δοθῆ στὸν Θεὸ εἶναι πίκρες, εἶναι στενοχωρίες, εἶναι λουκέτα ποὺ κλείνουν τὶς καρδιὲς καὶ δὲν τὶς ἀφήνουν νὰ πετάξουν οὔτε στὸ ὕψος τοῦ σπουργίτη.
Κύριε, ἐλέησον.

6 comments:

  1. Είτε συμφωνείς , είτε διαφωνείς, είτε γελάς, είτε θυμώνεις , είτε σοκάρεσαι , είτε τα αντιμετωπίζεις κούλ , είναι σίγουρο οτι το φορτίο των αλλόκοτων λόγων είναι βιωματικό Δεν ξέρω μέχρι ποίου βαθμού ισχύουν τα λογοτεχνικά σχήματα της υπερβολής Σίγουρα όμως ένα πολύ υψηλό ποσοστό είναι χωνεμένες αλήθειες , σαν την χωνεμένη γίδινη κοπριά που δέν βρωμά περίττωμα , αλλά ευωδιά χωριό και δίνει δύναμη στις ρίζες των λουλουδιών Ενα λουλούδι και αυτός ο παράξενος γέροντας που ό.τι και νά λέει σου φαίνεται χαριτωμένο και λύνεσαι στα γέλια Δέν έχω σκοπό νά του πλέξω κανένα εγκώμιο , γιατί δεν θέλω νά προκαλέσω την μοίρα μου νά μου φέρει κανένα μπαστούνι κατακούτελα Μάθαμε οτι αντιμετώπιζε κάποιο θέμα μέ την υγεία του Ευχόμαστε μέ την βοήθεια του Θεού όλα νά ξεπεραστούν και νά είναι μιά αστείρευτη πηγή καυστικού εκκλησιαστικού λόγου Τό σεριάνι μας μέσα στην εκκλησία όλους μας γέμισε μέ πληγές και ουλές , άλλες φανερές και άλλες αθέατες Κατάστικτοι τοις μώλωψι! Και μείς πολλές φορές κρυφτήκαμε κάτω από πάγκους και τραπέζια , για νά κρύψουμε την ντροπή μας Ο καυστικός λόγος του γέροντα ρίχνει απάνω στις πληγωμένες ψυχές αλάτι Μέ τις υπερβολές του ποιητική αδεία απλά γελάμε Αν έβαλε και τον γ.Εφραίμ στό μάτι , τότε πρέπει όλοι νά περιμένουν την σειρά τους , θά έχει ενδιαφέρον Πάντως και τά σαλόνια δέν έμειναν ασχολίαστα Τους αφιέρωσαν και επισκοπικό τίτλο : ο Σαλώνων !

    ReplyDelete
  2. Δυστυχώς, σπανίως συμφωνώ απόλυτα με τον γέροντα Γρηγόριο, και γι' αυτό δεν ευθύνεται το γεγονός ότι σε επίσκεψή μου στη μονή Δοχειαρίου πριν από 2 χρόνια περίπου, ανεξήγητα, χωρίς να με γνωρίζει και χωρίς λόγο με ρεζίλεψε μπροστά στους φίλους μου καταλογίζοντάς μου αισχρά σεξουαλικά κουσούρια!!!
    Στο δια ταύτα, όμως, δεν ξέρω αν το καταλάβατε, όταν αναφέρεται σε ''σύγχρονους προφήτες και αγίους'' φωτογραφίζει ξεκάθαρα, κατά τη γνώμη μου, κυρίως τους: άγιο Παίσιο, γέροντα Εφραίμ Φιλοθείτη και γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό. Τουλάχιστον για τον άγιο Παίσιο, ο γέροντας Γρηγόριος έχει καταφερθεί ξανά εναντίον του στο παρελθόν σε άλλο κείμενό του. Και δυστυχώς, με αυτά που γράφει, καίει μαζί με τα ξερά και τα χλωρά.
    Δεν αντιλέγω ότι αυτοί που υπερβάλουν, σκοπίμως ή όχι δεν ξέρω, παρουσιάζοντας συνέχεια προφητείες γερόντων, κάνουν κακό. Οπωσδήποτε κάνουν. Αλλά το να υπαινίσσεται, και μάλιστα με ειρωνικό ύφος, ο γέροντας Γρηγόριος ότι π.χ. ο άγιος Παίσιος δεν είναι δα και τόσο σπουδαίος ή ο, κατά γενική ομολογία σπουδαίος, γέροντας Εφραίμ Φιλοθείτης είναι πλανεμένος, αυτό είναι κάτι που πρώτα από όλα δεν τιμάει τον ίδιο του.
    Και κάτι τελευταίο. Το τελευταίο διάστημα ο π. Γρηγόριος γράφει συνεχώς κείμενα, κάτι το οποίο δεν συνήθιζε να κάνει παλαιότερα. Γιατί άραγε; Και γιατί σε αυτά τα κείμενά του συνέχεια καταφέρεται εναντίον δικαίων και αδίκων; Και γιατί μέσα από αυτά τα άρθρα, ενώ θέλει υποτίθεται να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα, βρίσκει τρόπους είτε να προβάλει τον εαυτό του (βλέπε π.χ. στο κείμενο ''ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΑΓΙΟΥΣ'' πως αυτοπροβάλλεται εξιστορώντας το περιστατικό της μάνας από την Αθήνα) είτε να προβάλει το μοναστήρι του (βλέπε π.χ. σε άλλα κείμενά του πως ενώ ξεμπροστιάζει, δικαίως, τη μονή Βατοπαιδίου, ταυτόχρονα εγκωμιάζει το δικό του μοναστήρι). Και τέλος πάντων, το να προβάλλει το μοναστήρι του δεν είναι και τόσο κακό. Το να αυτοπροβάλλεται όμως;

    ReplyDelete
  3. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, σχετικά με το ατυχές περιστατικό που είχα με τον π. Γρηγόριο και την άδική επίθεση του εναντίον μου όπως αναφέρω στην πρώτη παράγραφο του προηγούμενού μου μηνύματος, θα ήθελα να επισημάνω ότι αν και με ενόχλησε όταν συνέβη, ωστόσο, δεν αισθάνομαι ούτε αισθάνθηκα ποτέ κανένα μίσος εναντίον του. Απλώς, το περιστατικό αυτό, επειδή συνέβη με τρόπο απροσδόκητο και ανεξήγητο, μου δημιούργησε έκτοτε μερικές απορίες γύρω από την προσωπικότητα του γέροντος Γρηγορίου...

    ReplyDelete
  4. Αδελφέ εν ΚΥΡΙΟΥ,
    Ο γέροντας Γρηγόριος έχει τον τρόπο του να γίνει ένα με τους προσκυνητές του οπός και με τους μοναχούς του.
    Ο Τρόπος λοιπον που έχει ειναι ετσι πολύ απλοϊκός με χιούμορ οπός τα έλεγαν παλεα ο παππούς και η γιαγιά μας, αλά και εξο απ τα δοντια.
    Και εγώ έχω ακούσει, και αν δεν ξεγελιεμαι νομιζω πως ξερω την φραση (που έχει θέμα το ...την οποία φράση την χρισιμοπιοι για να βάλουν καλό λογισμο, ομος στα πάντα μπωρεις να βάλει ο άνθρωπος κακό λογισμο) το θεμα είναι με ποιο αυτή θα το ακούσουμε, και σε ποσο κόσμο θα έχει όφελος.
    Όποιος θέλει να προχωρήσει πνευματικα πιστέψτε με και με τον Διοχιαρητη και με τον Καρακαλινο εφόσον δεχτεί τα λογια τους και δεν τα κατακρίνει θα έχει μεγάλο όφελος και θα προχωρήσει πολύ πνευματικά.
    Εγώ ευχωμε Ο καλός ΘΕΟΣ να μας φωτίσει όλους και προτον εμένα τον αμαρτολο.
    Να ευχεσται.

    ReplyDelete
  5. Είναι αστείο διαβάζοντας άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο του χαρισματικού αυτού γέροντα να βγάζεις το συμπέρασμα ότι ο γέροντας τα βάζει με τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας ή με τον Άγιο Παΐσιο.

    ReplyDelete
  6. Είναι αστείο διαβάζοντας άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο του χαρισματικού αυτού γέροντα να βγάζεις το συμπέρασμα ότι ο γέροντας Γρηγόριος στοχοποίησε τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας ή τον Άγιο Παΐσιο.Εάν κύριε Παράσχο δεν καταλαβαίνετε σωστα το νόημα των λεγομένων του γέροντα τότε σας προτείσως να διαβάζεις τα άρθρα του Βατοπαιδινού,θα σας ταιριάξέρω περισσότερο

    ReplyDelete