ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ» ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ
ΚΑ΄
Τοῦ Οσ. Μοναχοῦ Ἱλαρίωνος Σταυροβουνιώτου
=====
Εἶναι ἀπορίας ἄξιον μᾶλλον, σύμφωνα μὲ τὴν προηγούμενη ἀκλόνητη ἱστορία-μαρτυρία ποὺ παραθέσαμε, ποὺ ὁ Γέρων Παΐσιος μετὰ θάνατον παρέπεμψε κατὰ τὸ 2005 σὲ «ἄγνωστό» του Πνευματικὸ τῆς ἱερᾶς Μονῆς μας (διότι ὁ Γέροντάς μας ἐκείνην τὴν συγκεκριμένη περίοδο δὲν μποροῦσε νὰ δέχεται κόσμο γιὰ ἐξομολόγηση), ἀντὶ νὰ ἀποστείλει τὸν ἄνθρωπο στοὺς τόσο γνωστούς του, ἐννοῶ τὰ δῆθεν «πνευματικοπαίδια» του καὶ τοὺς δῆθεν φίλους του, ὅπως π.χ. τὸν μητροπολίτην Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιον ἢ τὸν Ἡγούμενο Βατοπαιδίου π. Ἐφραίμ. Γιατὶ ἆρά γε ὁ Γέρων Παΐσιος δὲν τὸν ἀπέστειλε στοὺς νεο-Βατοπαιδινοὺς ποὺ ἦταν τρόπο τινά καὶ «πνευματικά» του τέκνα;

Στὴν σελίδα 190, γράφεται: «Θὰ πηγαίναμε στὸ Σταυροβούνι! Στὴ διαδρομὴ ὁ Γέροντας Παΐσιος μοῦ ἔδωσε τὶς τελευταῖες ὁδηγίες καί, ὅπως μοῦ εἶχε ἀναφέρει, ὅταν θὰ ἀσπαζόμουν τὸν Τίμιο Σταυρὸ ἐκεῖνος θὰ ἔφευγε… Σκύβοντας νὰ προσκυνήσω τὸν Τίμιο Σταυρό, αἰσθάνθηκα νὰ φεύγει ἕνα κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ μου, σὰν κάτι νὰ “ξεκολλοῦσε” ἀπὸ πάνω μου… Ζήτησα νὰ ἐξομολογηθῶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μου ἀπὸ τὸν Ἱερομόναχο Β., ὅπως μὲ συμβούλευσε ὁ Γέροντας. Μετὰ ἀπό μία «ἐκ βαθέων» ἐξομολόγηση τὴν ἑπόμενη ἡμέρα κοινώνησα τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων…».
(Συνεχίζεται)
No comments:
Post a Comment