ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ κ. ΝΙΚΟ ΣΑΚΑΛΑΚΗ
Της κ. Ελένης Λωρίτου
=====
Αδελφέ και συμπολίτη Νίκο Σακαλάκη,
Tα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας μας δίνουν την δυνατότητα να επικοινωνούμε μέσω Νέας Υόρκης πιο άμεσα από ότι μέσα στην ίδια πόλη! Δεν είναι δυνατόν να περιμένω το ευτυχές γεγονός να σταματήσουμε με τα ποδήλατά μας στην μέση του δρόμου και να στήσουμε πηγαδάκι να τα πούμε περί δογματικών θεμάτων...!
Ξέρεις τι είναι μεταξύ πιπεριάς και ντομάτας στον πάγκο της λαικής να μιλάς για δόγματα και Ιερούς Κανόνες;
Χαίρομαι για την πνευματική σου καταγωγή από τον αγωνιστή ιεράρχη π. Αυγουστίνο Καντιώτη. Ο π. Αυγουστίνος ανήκει στην χορεία των εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων, που αποτέλεσαν τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας της παραδόσεως στην σύγχρονη εποχή.
Αναφέρω ενδεικτικά μερικούς από αυτούς. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, π. Φιλόθεος Ζερβάκος, Φώτης Κόντογλου, π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, π. Μάρκος Μανώλης, π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, ο Καθηγητής Μουρατίδης, ο ήδη αναφερθείς Φλωρίνης Αυγουστίνος, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, Παροναξίας Παύλος κ.τ.λ..
Μερικοί από αυτούς που γνωρίσαμε είναι με την βούλλα των χαρισμάτων τους άγιοι.
Ανέφερα αυτούς με κριτήριο την πνευματική τους σχέση και φιλία με τον ένα εξ αυτών, τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. Ο π. Επιφάνιος ήταν εν τω αυτώ πνεύματι με όλες αυτές τις προσωπικότητες, παίζοντας ένα συμβουλευτικό ρόλο στα ανακύπτοντα εκκλησιαστικά προβλήματα, με τα οποία αυτά τα πρόσωπα ποικιλοτρόπως ενεπλάκησαν.
Δεν νομίζω ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν, ο π. Επιφάνιος να είπε κοτσάνες και να μην το πήραν είδηση οι σύγχρονοί του και να το ανακάλυψαν σήμερα ο Σημάτης, ο Τσακίρογλου, ο Ρίζος, ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς, ο π. Σάββας Λαυρεώτης και εσύ φίλε Νίκο Σακαλάκη!
Όλοι αυτοί που ανέφερα, είστε θεολογικώς αγράμματοι μπροστά στα θεολογικά γράμματα του π. Επιφανίου και παράλληλα δεν είστε και άγιοι, όπως ήταν εκείνος, ή όπως ήταν ο Άγιος Σπυρίδων.
Πείτε μου ένα σημείο αγιότητός σας, σας παρακαλώ. Ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς δεν μπορεί να χωρίσει σε δυό γαϊδούρια άχυρο και τον κατευθύνουν ο Σημάτης και η Χριστίνα και θέλει να κατευθύνει την Εκκλησία; Τότε να περιμένουμε να κατευθύνει την Εκκλησία η Χριστίνα! Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα είναι τυχαία.
Μήπως είναι ο π. Σάββας αγράμματος Άγιος;
Ξέρω, ξέρω το είπαμε και στο συνέδριο, η αγιότητα δεν είναι προϋπόθεση της Ομολογίας. Είναι όμως το μόνο, που αναπληροί την έλλειψη της θεολογίας ως γνωστικό αντικείμενο ή μάλλον το αντίθετο η γνωσιολογική θεολογία αναπληροί την έλλειψη της αγιότητος, ή το καλύτερο η παρουσία και των δύο είναι το τέλειο. Όταν όμως δεν έχεις ούτε το ένα, ούτε το άλλο δηλαδή ούτε αγιότητα, ούτε την θεολογία ως γνωστικό αντικείμενο, τότε τι είναι αυτό που σε κάνει να πιστεύεις, ότι μπορείς να αμφισβητείς πρόσωπα, που στην συνείδηση της Εκκλησίας έχουν γίνει πρόσωπα αναφοράς για την πορεία της και στυλοβάτες της θεολογίας και εκκλησιολογίας της;
Να επαίρεται κανείς για τις γνώσεις του είναι κάπως φυσικό, το να επαίρεται όμως για την αγραμματωσύνη του είναι γελοίο.
Το ξέρω ότι όλα αυτά είναι άτοπα.
Όποιος λέει ότι είναι άγιος αποδεικνύει ότι δεν είναι. Θα μάθετε επί τέλους ότι μέσα στην Εκκλησία έχουμε μία τάξη; Δεν απαξιώνονται όχι μόνο τα πνευματικά χαρίσματα, αλλά ούτε και τα ανθρώπινα. Τιμούμε την ιεράρχηση των χαρισμάτων.
Ποιος είναι αυτός που κήρυξε τα Μυστήρια της Εκκλησίας άκυρα και έχει την απαίτηση να τον ακολουθήσουμε στην κακοδοξία του;
Με γενναιοδωρία και με πνεύμα “οικονομίας” απορρέον από την “δυνητικότητα” του 15ου Κανόνος ο π. Θεόδωρος Ζήσης τους έδωσε την δικαιολόγηση της “ακριβείας”, αλλά οι ίδιοι το αποποιούνται, γιατί θέλουν να μένουν πνευματικά και εκκλησιολογικά ατακτοποίητοι, για να συντηρούν την κλάψα τους και τις μίξες τους.
Για να το πούμε έτσι χοντρά, αν στίψεις 15 παπα Ευθύμιους και παπα Σάββας έναν Επιφάνιο δεν βγάζεις. Θα αφήσουμε τον π. Επιφάνιο να ακούσουμε ποιόν; Ζητώ συγγνώμην δεν μου αρέσουν οι συγκρίσεις, γιατί πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει την ανεπανάληπτη αξία του, αλλά αυτό δεν είναι μία δικαιολογία για να ανατρέπουμε την τάξη της Εκκλησίας χάριν της αυτοπροβολής.
Σε ποιο σημείο φίλε Νίκο, ο π. Θεόδωρος είπε στο συνέδριο, ότι υπάρχει “ενδιάμεσο” στάδιο μεταξύ Οικουμενισμού και Ορθοδοξίας; Συγγνώμην εσείς όταν ακούτε για “οικονομία” το μυαλό σας πάει σε μπακαλίστικους λογαριασμούς;
Δηλαδή ζυγίζουμε μαζί την Αλήθεια της πίστης με το ψεύδος της αίρεσης και το μοιράζουμε διά του δύο;
Είσαι και μαθηματικός βρε Νίκο!
Δεν μπορεί τα μαθηματικά να μην εκφράζουν την αρμονία της δημιουργίας και το κάλλος του Θεού! Η εκκλησιαστική “οικονομία” είναι ένας φιλάνθρωπος τρόπος διοικήσεως της Εκκλησίας, και δεν έχει σχέση με αυτό που εσύ εννοείς δηλαδή με την σούπα και τον συμψηφισμό Αληθείας και ψεύδους.
Η εκκλησιαστική “οικονομία” δεν είναι έκπτωση από την πίστη.
Δηλαδή ο ορθοδοξότατος π. Επιφάνιος έκανε έκπτωση στην πίστη; Τι σαχλαμάρες είναι αυτά που λέτε;
Ποτέ ο π. Θεόδωρος δεν εξέφρασε μία τέτοια θέση συμψηφισμού της πίστεως με την αίρεση ως “ενδιάμεσο” στάδιο, αλλά από την αρχή της εμφανίσεως της οικουμενιστικής Εκκλησίας ήταν η πρώτη φωνή, που υψώθηκε εναντίον του Οικουμενισμού και έκτοτε είναι στρατευμένος σε αυτόν τον σκοπό με όλες του τις δυνάμεις και το θεολογικό του τάλαντο.
Δείξε μας σε παρακαλώ αυτό το σημείο πότε το είπε ως μία θέση, εν τη ρύμη του λόγου, πότε; Και αν δεν το βρείς, ζήτα με ταπείνωση μία συγγνώμην και μη προστίθεσαι στην μακρυά ουρά των ψευδών αυτού του κίτρινου ιστολογίου που ονομάζεται “Πατερική Παράδοση”.
Μην ακολουθείς τους ουτιδανούς ανθρώπους αυτού του ιστολογίου, που δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν ασύστολα ψεύδη, για να δημιουργούν εντυπώσεις.
Με εκτίμηση,
Λωρίτου Ελένη
Υ.Γ. Αν θέλεις Νίκο μας απαντάς ποια είναι η προσωπική σου εκκλησιολογική κατάσταση, πού εκκλησιάζεσαι, είσαι αποτειχισμένος κ.τ.λ..
“Την Μεγάλη Παρασκευή, 28 Απριλίου 1967, κατά την περιφορά του Επιταφίου, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος πιέστηκε να επιβιβαστεί σε αυτοκίνητο που τον μετέφερε στο σπίτι του. Λίγο αργότερα, κάποιοι που ισχυρίστηκαν ότι είναι γιατροί, συνοδευόμενοι από νοσοκόμες και αστυνομικούς, τον επισκέφτηκαν και του ζήτησαν να ετοιμαστεί για εισαγωγή στο νοσοκομείο. Παρά τη σθεναρή άρνησή του και την διαβεβαίωση του προσωπικού του γιατρού, Δημητρίου Καπνιά, ότι δεν είχε πρόβλημα υγείας, οι αυτόκλητοι επισκέπτες αρνήθηκαν να αποχωρήσουν χωρίς τον Χρυσόστομο, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου, οπότε τον ανάγκασαν να τους ακολουθήσει στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Ωστόσο -και παρά τις πιέσεις- ο Χρυσόστομος αρνήθηκε να παραιτηθεί και εξαναγκάστηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού για περισσότερο από ένα μήνα, χωρίς να είναι ασθενής. 
Η συνέχεια είναι γνωστή. Αντικανονικά νομοθετήθηκε όριο ηλικίας και κηρύχθηκε, ζώντος του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, ο θρόνος εν χηρεία και εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος.
Ούτε εμείς, ούτε ασφαλώς εσείς τρέφετε ψευδαισθήσεις. 
«…αρνούμαι διαρρήδην να γίνω παραβάτης θείων προσταγμάτων διότι θα είμαι ρίψασπις και προδότης και επίορκος, και υπό τοιαύτας συνθήκας δε θα θελήσω ποτέ να καλύψω εξ αισχύνης το πρόσωπό μου. Αν η Εκκλησία και η Πολιτεία θελήσουν ούτως ή άλλως, είτε κανονικώς είτε νομίμως, να επιβάλουν μίαν λύσιν, αντίθετον προς τας πεποιθήσεις μου, εγώ ου δύναμαι εμποδίσαι αυτήν και θα έχω να δικαιολογηθώ ενώπιον του δικαίου Κριτού ότι βία και δυναστεία υπέκυψα, αλλά και μετά διαμαρτυριών ενώπιον Θεού και ανθρώπων.» 
Αφετηρία του, είπαμε, η γειτονιά του. Όμως, αφορμώμενος από πρόσωπα, στράτες και «καντούνια» της παλιάς Λευκωσίας, ψαχουλεύει τη συγχρονη ιστορία του Τόπου «τον καιρό της ΕΟΚΑ», αλλά και την εισβολή των Τούρκων. Άγιοι της Εκκλησίας, των οποίων κατέχει το Βίο, τον βοηθούν να ξεδιπλώσει τη σκέψη του ώστε να περιλάβει και τα βάσανα και τους καϋμούς του λαού, της εν Κύπρω Ρωμιοσύνης. Δεν τον αφήνει να ησυχάσει η σύγχρονη ραστώνη και επιστρατεύει ακόμη και το κεφάλι του ήρωα Ονήσιλου σε συνδυασμό, πάντοτε, με τη στεντόρεια κραυγή του Παντελή Μηχανικού. 
Η γλώσσα του ρέουσα, πεζοτράγουδο σκέτο, σπρώχνει το νου σε ολόρθο τοίχο της παλιάς Λευκωσίας, που βγήκε από τα ροζιασμένα, έμπειρα χέρια παλιού πολιού μαστόρου. Πρόχειρο δείγμα-κοψίδι το κείμενο που ακολουθεί: «Είχε κι άλλο σπιτάκι ο στρατιωτικός στο χωριό του παππού,εις το Βουνό ψηλά εκεί είν’ εκκλησιά ερημική, τώρα πράγματι δεν της έχει μείνει, ούτε σήμαντρο, ούτε παπάς, πέρασε η λαίλαπα των Οστρογότθων των Βησιγότθων, των Βανδάλων, εκεί όμως μισογκρεμισμένος, μας στρατηλάτης». 
Χαίρομαι για την πνευματική σου καταγωγή από τον αγωνιστή ιεράρχη π. Αυγουστίνο Καντιώτη. Ο π. Αυγουστίνος ανήκει στην χορεία των εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων, που αποτέλεσαν τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας της παραδόσεως στην σύγχρονη εποχή. 
Ανέφερα αυτούς με κριτήριο την πνευματική τους σχέση και φιλία με τον ένα εξ αυτών, τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. Ο π. Επιφάνιος ήταν εν τω αυτώ πνεύματι με όλες αυτές τις προσωπικότητες, παίζοντας ένα συμβουλευτικό ρόλο στα ανακύπτοντα εκκλησιαστικά προβλήματα, με τα οποία αυτά τα πρόσωπα ποικιλοτρόπως ενεπλάκησαν. 
Όλοι αυτοί που ανέφερα, είστε θεολογικώς αγράμματοι μπροστά στα θεολογικά γράμματα του π. Επιφανίου και παράλληλα δεν είστε και άγιοι, όπως ήταν εκείνος, ή όπως ήταν ο Άγιος Σπυρίδων. 
Για να το πούμε έτσι χοντρά, αν στίψεις 15 παπα Ευθύμιους και παπα Σάββας έναν Επιφάνιο δεν βγάζεις. Θα αφήσουμε τον π. Επιφάνιο να ακούσουμε ποιόν; Ζητώ συγγνώμην δεν μου αρέσουν οι συγκρίσεις, γιατί πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει την ανεπανάληπτη αξία του, αλλά αυτό δεν είναι μία δικαιολογία για να ανατρέπουμε την τάξη της Εκκλησίας χάριν της αυτοπροβολής. 
Τα φιλοπατριαρχικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα προκαλούν προβλήματα στον Αρχεπίσκοπο Δημήτριο με χαλκευμένες προβοκατόρικες ειδήσεις. Τον παρουσιάζουν δήθεν να συνωμοτεί εναντίον του Πατριαρχείου.
Οι χαλκευμένες αυτές ειδήσεις είναι βούτυρο στο ψωμί του Πατριάρχη, ο οποίος βρίσκει αφορμή να κατηγορεί τον Σεβασμιώτατο Αμερικής ότι δήθεν υποκινεί αποστασία από το Πατριαρχείο.
Αλλά ο Βολουδάκειος “Ορθόδοξος Τύπος” γιατί ρίχνει λάδι στην φωτιά;
