ΘΡΟΝΟΙ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ

ΘΡΟΝΟΙ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ

Του Αρχιμανδρίτη Δανιήλ Αεράκη

==================

Σκεφτήκαμε ποτέ τί φρικτό πράγμα είναι η αδικία; Αδικούμε, όταν αρπάζουμε τα του άλλου. Αδικούμε, όταν στερούμε το μισθό του τίμιου εργάτη, και μάλιστα του φτωχού. Αδικούμε, όταν εξάγουμε συμπέρασμα υπέρ του ενός διαδίκου, χωρίς καθόλου ν' ακούσουμε τον άλλον. Αδικούμε και σε περιπτώσεις συζυγικής απάτης. Τασσόμαστε π.χ. υπέρ του δράστη της μοιχείας, και αφήνουμε ανυπεράσπιστο το θύμα άντρα ή γυναίκα), να μένη στην πίκρα του.

Κάπως έτσι συμβαίνει και στον εκκλησιαστικό χώρο. Μοιχός επίσκοπος (μοιχεπιβάτης) είναι όποιος δέχεται να καταλάβη τη νόμιμη πνευματική σύζυγο (τη Μητρόπολι) κανονικού Μητροπολίτη.

• Η Ιστορία έχει ήδη στιγματίσει την αδικία εις βάρος των «Δώδεκα». Δεν θα βαρεθούμε να το λέμε, όσο κάθε τόσο κάποια νέα σφραγίδα επικυρώνει την αδικία.

• Η αδικία συνεχίζεται στο πρόσωπο του μόνου επιζώντος Επισκόπου, πού επί 36 χρόνια αλύπητα χτυπιέται. Είναι ο γνωστός για την αγιότητα και θεολογική του δύναμι Μητροπολίτης Αττικής κ. Νικόδημος (Γκατζιρούλης).

Άραγε οι σεμνοί αρχιερείς δεν διάβασαν ποτέ τα τρία χωρία, πού καταδικάζουν την αδικία εναντίον αθώου;

• Το ένα είναι το επιχείρημα (εν είδει ερωτήματος) του αγίου Φαρισαίου Νικοδήμου (γνωστού ως νυκτερινού μαθητού του Χριστού): «Μη ο νόμος ημών κρίνει τον άνθρωπον, εάν μη ακούση παρ' αυτού πρότερον και γνω τί ποιεί;» ('Ιωάν. ζ' 51). Αναπολόγητο θα κρίνετε τον Ιησού;

Και οι μεν Ιουδαίοι τότε μετά το λόγο του Νικοδήμου εκείνου «απήλθον». Διέλυσαν την άδικη σύνοδό τους. Τούτον όμως τον Νικόδημο (τον Αττικής) άδικοι σύνοδοι αρχιερέων αναπολόγητο τον κρίνουν και τον καταδικάζουν. Έγκλημα αδικίας «κατ' έξακολούθησιν».

• Το άλλο χωρίο: «Αποκαλύπτεται οργή Θεού απ' ούρανου επί πάσαν αδικίαν ανθρώπων των την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων» (Ρωμ. α' 18). Δεν παίζει ό Θεός με τους αδίκους.

Κατέχουν την ορθόδοξη αλήθεια, αλλ' επιμένουν ν' αδικούν τον αθώο Μητροπολίτη. Γιατί; Κάποιο σύνδρομο τους δεσμεύει στην εμπάθεια. Μερικοί το αποκαλούν ... Σεραφειμικό!

• Το τρίτο χωρίο: Κλείνει την πόρτα της αιώνιας Βασιλείας ο Κύριος σε χαρισματούχους της Εκκλησιαστικής διακονίας. Τους αποπέμπει: «Πορεύεσθε απ' εμού οι εργάται της αδικίας» (Λουκ. ιγ΄'27).

Δεν το υπολογίζουν αυτό το χωρίο οι κατά καιρούς και νυν μοιχεπιβάτες επίσκοποι; Σημειώνουμε, ότι σήμερα την ποίμνη του κανονικού Μητροπολίτου κ. Νικοδήμου την έχουν μοιρασμένη οι έξης:

Βαρθολομαίος («Μεγαρίδας»), Νικόλαος («Μεσογαίας»), Κύριλλος («Κηφισίας»), Αθηναγόρας («Ιλίου»).

Η τελευταία Ιεραρχία έδωσε τη χαριστική βολή στον αδικούμενο σεμνό Μητροπολίτη Αττικής Νικόδημο. Θα άρουμε, είπαν, το Επιτίμιο της «ακοινωνησίας», υπό τον όρο ν' αναγνωρίσης, ότι καλώς έγιναν όσα εις βάρος σου έγιναν!

Ε, όχι και τέτοια σκληρότητα! Σαν να του λένε:

- Σέ χτυπάγαμε δεμένoν τριάντα έξι χρόνια. Τώρα σε λύνουμε, αλλά θα πης, ότι καλά κάναμε που σε χτυπάγαμε! ...

Και περιμένετε απ' τον Επίσκοπο Νικόδημο νάχη τέτοιο... μαζοχισμό;

Να γιατί η ορισθείσα από την Ιεραρχία τριμελής Επιτροπή δεν τόλμησε ακόμα να μεταβή στο μοναστήρι του και να του επιδώση την αδικότατη απόφασι.

Η δικαιοσύνη δεν συναλλάσσεται με την αδικία!

ΠΗΓΗ:

Αναστάσιος,

Περιοδικό "Ιωάννης ο Βαπτιστής"

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ- ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ 112

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ

___________

Πάντα τα έθνη, Τριμηνιαίο ιεραποστολικό περιοδικό, Ετος κη΄ - Τεύχος 112, Οκτώβριος - Νοέμβριος 2009, σσ. 32.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Εξαίρετο, όπως πάντα, το τεύχος του περιοδικού “Πάντα τα έθνη” που εκδίδει το Γραφείο Εξωτερικής Ιεραποστολής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Καλαίσθητο, με πολλές έγχρωμες φωτογραφίες και κείμενα που συγκινούν κάθε ψυχή που θαυμάζει, προσεύχεται και ενισχύει το ορθόδοξο ιεραποστολικό έργο που επιτελείται σε κάθε γωνιά της γης.

Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα συνειδητοποιήσει τόσο έντονα τη φύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι ιεραπόστολοι στην Αφρική προτού διαβάσω το λίαν αξιόλογο άρθρο του Μητροπολίτη Καμερούν κ. Γρηγόριου στο τεύχος 112 του περιοδικού “Πάντα τα έθνη” "Πραγματικότητα και φαντασία στο αποστολικό έργο, καμερούν 2009 ή ...139 μ. Χ.".

Στο άρθρο του ο Σεβασμιότατος, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και κρυστάλλινη διαύγεια, εξηγεί στους αναγνώστες τα πιο ουσιαστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ορθόδοξη ιεραποστολή. Καταθέτει, λοιπόν, ότι ο συγκρητισμός και η ιδιοπροσωπία της Αφρικανικής κουλτούρας είναι οι μεγάλοι σκόπελοι στο δρόμο του Ορθόδοξου Ευαγγελισμού της μαύρης ηπείρου. Οι ιεραπόστολοι βρίκονται καθημερινά αντιμέτωποι με το συγκρητισμό ο οποίος κάτω από το πρόσχημα του σεβασμού προς τις τοπικές παραδόσεις της Αφρικανικής κουλτούρας και του Αφρικανικού φυλετικού και οικογενειακού δικαίου ανατρέπει εκ βάθρων το χριστιανικό ήθος και εισάγει πρακτικές οι οποίες έρχονται σε κάθετη αντίθεση με τη χριστιανική πίστη.

Ευχαριστώ τον Αγιο Καμερούν για την τόσο σαφή και εύγλωττή του τοποθέτηση η οποία βάζει πολλά πράγματα στη σωστή τους προοπτική.

Διερωτώμαι όμως! Δεν ήταν πάντοτε αυτό το έργο της ιεραποστολής; Να προσλάβει και να μεταμορφώσει Θεανθρώπινα τον κόσμο και όχι να τον εκφράσει στην πολυπολιτισμική ειδωλολατρική και νεοειδωλολατρική (μοντέρνα και μεταμοντέρνα) ιδιομορφία του;

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι ιεραπόστολοι πρέπει να προωθήσουν ένα στενόκαρδο “Ελλαδικό” ευαγγέλιο. Να διδάξουν λ.χ. τους Αφρικανούς να τιμούν την 25 Μαρτίου ως εθνική τους μέρα, και όχι την εθνική επέτειο της πατρίδας τους, να ψάλλουν τον Ελληνικό έθνικό ύμνο αντί τον εθνικό ύμνο της πατρίδας τους ή να χορεύουν με φουστανέλες τους παραδοσιακούς Ελληνικούς χορούς.

Είναι όμως εντελώς ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ να αποδεχθούν στην ολότητά του και χωρίς συμβιβασμούς το χριστιανικό ευαγγέλιο της σωτηρίας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το Ευαγγέλιο, όταν πρωτοεμφανίστηκε, κατέστησε “καινά τα πάντα” στο Ιουδαικό αλλά και στο ειδωλολατρικό οικογενειακό, κοινωνικό και εθιμικό δίκαιο. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και με τη δική τους κουλτούρα και με το δικό τους πολιτισμό.

Αυτό εξακολουθεί και σήμερα να είναι το χρέος του με όλους τους παραδοσιακούς, μοντέρνους και μεταμοντέρνους πολιτισμούς. Και αλίμονον αν η ορθόδοξη ιεραποστολή προδώσει αυτό της το χρέος και την ιερή αποστολή.

Οι θερμές προσευχές μας συνοδεύουν τους ιεραποστόλους μας που αγωνίζονται τον άναντι δρόμο του ευαγγελισμού των εθνών.

Αληθώς! Ως ωραίοι οι πόδες των ευαγγελιζομένων... !

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ Γ'

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Του Νικόλαου Ζήση

(νυν Μοναχού Σεραφείμ Αγιοσαββίτη)

====================

ΜΕΡΟΣ Γ΄

____________

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

______________________

«Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του Πάπα. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ιδία: το να θέλη κανείς να γίνη καλός διά του εαυτού του». Ετσι όμως εξισώνεται ο άνθρωπος με τον Διάβολο, ο οποίος θέλησε και αυτός να γίνει θεός διά του εαυτού του. Η ουσία της αμαρτίας συνίσταται σ' αυτήν ακριβώς την αλαζονική αυταπάτη. Αυτό είναι η ουσία του ιδίου του Διαβόλου, το να μη θέλει τίποτε έξω απ' αυτόν, αλλά να μένει μόνος του, ερμητικά κλεισμένος έναντι του Θεού. Η πτώση του πάπα έγκειται στο ότι θέλει να αντικαταστήσει τον Θεάνθρωπο με άνθρωπο. Με το δόγμα του αλαθήτου ο πάπας σφετερίσθηκε όλη την εξουσία και τα δικαιώματα που ανήκουν στον Θεάνθρωπο και αυτοανακηρύχθηκε Εκκλησία εν τη παπική εκκλησία, ιδιόμορφος Παντοκράτωρ. Γι' αυτό το δόγμα του αλαθήτου του πάπα απέβη το κεντρικό δόγμα του Παπισμού, το οποίο δεν θα αποκηρυχθεί, έως ότου ο πάπας είναι πάπας του ουμανιστικού Παπισμού. Ο πυρήνας του δόγματος του αλαθήτου του πάπα = του ανθρώπου είναι η αποθεανθρωποίηση του ανθρώπου, πράγμα που επιδιώκουν όλοι οι ουμανισμοί, ακόμη και οι θρησκευτικοί. Ετσι επανέρχεται ο άνθρωπος στην ειδωλολατρία, στην πολυθεΐα, στον διπλό, φυσικό και πνευματικό, θάνατο. Απομακρυνόμενος από τον Θεάνθρωπο ο κάθε ουμανισμός μετατρέπεται σε μηδενισμό. Με το δόγμα του παπικού αλαθήτου έγινε δόγμα ο ειδωλολατρικός ουμανισμός, διότι έτσι δογματοποιήθηκε η παναξία, το παγκριτήριο του ουμανιστικού πολιτισμού «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος». Η σμίκρυση του Χριστιανισμού σε ουμανισμό έχει βέβαια απλοποιήσει τον Χριστιανισμό, ταυτόχρονα, όμως, τον έχει καταστρέψει.

ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΕΩΣΗ

____________

Η ιδιαιτερότητα του Παπισμού έγκειται στην τόλμη του να αναγάγει σε δόγμα τον σατανικό πόθο του ανθρώπου να αυτοθεωθεί. Λέγει ο π. Ιουστίνος ότι θεωρούμενοι από την σκοπιά του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ανθρωπισμοί μοιάζουν με εγκληματικές ουτοπίες, διότι όλοι φονεύουν και εξοντώνουν τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα. Το έργο όμως αυτό έχει αναχθεί, με το αλάθητο του Πάπα, σε δόγμα. Το αλάθητο είναι φυσικόν θεανθρώπινον ιδίωμα και φυσική θεανθρώπινη λειτουργία της Εκκλησίας. Με το δόγμα του αλαθήτου ο Πάπας κατέλαβε την θέση του Θεανθρώπου. Για την Αληθινή Εκκλησία του Χριστού «...το δόγμα περί του αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνον αίρεσις, αλλά και παναίρεσις. Διότι καμμία άλλη αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσο ριζοσπαστικώς και ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας του...το δόγμα αυτό είναι αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού...η πλέον φρικτή εξορία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από της γης...νέα προδοσία, νέα σταύρωσις του Κυρίου, μόνον ουχί επί του ξυλίνου, αλλ' επί του χρυσού σταυρού του παπικού ουμανισμού. Και ταύτα πάντα είναι κόλασις, κόλασις διά το άθλιον γήινον ον, που λέγεται άνθρωπος». Η στροφή προς τον ουμανισμό είναι η ατμόσφαιρα εντός της οποίας ζη και προς την οποία στρέφεται η ανθρώπινη πεπτωκυία φύση. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, όμως, ποτέ δεν δογματοποίησε οποιονδήποτε ουμανισμό. Η τραγωδία της δυτικής χριστιανωσύνης αντιθέτως έγκειται στο ότι προσπάθησε διορθώνοντας το πρόσωπο του Θεανθρώπου ή και αρνούμενη αυτό να εισαγάγει τον δαιμονισμένο ουμανισμό και μάλιστα στην καρδιά της Εκκλησίας, η οποία έχει ως σκοπό την καταπολέμηση του ουμανισμού. «Είναι φοβερόν και μόνον να σκεφθή κανείς πόσον μάλλον να ειπή, ότι κατ' αυτόν τον τρόπον το μοναδικόν "εργαστήριον της σωτηρίας" εις τον κόσμον τούτον μεταβάλλεται βαθμηδόν εις δαιμονοποιημένον "εργαστήριον" εκβιασμού ανθρωπίνων συνειδήσεων και απανθρωπίας...Η Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία ουδέν δηλητήριον, ουδεμίαν αμαρτίαν, ουδένα ουμανισμόν, ουδέν επίγειον κοινωνικόν σύστημα ανεκήρυξεν εις δόγμα».

Ο ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ, Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ, Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ

Ο ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ,

Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ,

Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=============

Δημοσιεύθηκε σήμερα στο ιστολόγιο “Κλασσικοπερίπτωση” ανοιχτή επιστολή του κ. Γεώργιου Βολουδάκη προς το Ελληνικό κοινοβούλιο. Λίγες ώρες νωρίτερα ανάρτησα στο ιστολόγιο μου άρθρο με τον τίτλο “Θάλεια Δραγώνα, Γιώργος Παπανδρέου και η “τιμία” ψήφος μας.”

ΣΥΓΚΛΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ

_____________

Οι απόψεις των δύο άρθρων συγκλίνουν σε ορισμένες θέσεις αλλά και διαφέρουν ουσιαστικά. Η συμφωνία μου με τον κ. Βολουδάκη είναι απόλυτη ότι η παρούσα κυβέρνηση είναι κυβέρνηση μειοδοτών και ανικάνων η οποία όσο περισσότερο παραμένει στην εξουσία τόσο περισσότερη ζημιά θα προκαλεί.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

____________

Οι απόψεις μας όμως για την ουσία του προβλήματος διίστανται εις άκρον. Ο κ. Βολουδάκης θεωρεί ότι ο Ελληνικός λαός εξαπατήθηκε όταν ψήφιζε τον κ. Παπανδρέου. Αντίθετα η δική μου άποψη είναι ότι ο κ. Παπανδρέου κατέστησε σαφέστατες τις αντιεκκλησιαστικές και αντεθνικές του θέσεις από πολλού και με ανεπίδεκτη παρεξηγήσεως διαύγεια.

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΟΚΡΑΤΗ

____________

Ο κ. Παπανδρέου δεν είναι το πρόβλημα αλλά το σύμπτωμα του προβλήματος. Το πρόβλημα είναι αυτό που καταγράφει με κρυστάλλινη σαφήνεια ο Ισοκράτης (436 π.Χ. 338 π.Χ.), λίγο πριν την κατάρρευση της Αθήνας: «Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.» Λόγια που ηχούν σαν να γράφτηκαν για την τωρινή Ελλάδα! (περίπου 2400 χρόνια μετά!). (Ιστολόγιο “Χαμομηλάκι”).

Ο ΛΑΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

________________

Ο Ελληνικός λαός γνώριζε πολύ καλά τις απόψεις του κ. Παπανδρέου και για τα εθνικά θέματα (“καλύτερα να ζούμε ήσυχοι με λιγότερα στρέμματα”). Γνώριζε επίσης τις αντιεκκλησιαστικές του θέσεις, επειδή ουδέποτε τις έκρυψε. Ο λόγος που τον ψήφισε δεν ήταν επειδή αγνοούσε τις αντεθνικές, αντορθόδοξες και αντιεκκλησιαστικές του θέσεις αλλά επειδή ήλπιζε ότι θα μπορούσε να του δώσει μεγαλύτερη ευμάρεια και οικονομική άνεση από την προηγούμενη κυβέρνηση.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ

_______________

Επιπλέον! Και τώρα που έπεσε η δημοτικότητα του κ. Παπανδρέου δεν οφείλεται στην αντεθνική και αντιεκκλησιαστική του πολιτική αλλά στις επιπτώσεις που έχει στο εισόδημα του κόσμου η οικονομική πολιτική που επέβαλε το ΔΝΤ. Αρα για ποια εξαπάτηση μιλάμε; Εκτός και αν μιλάμε για την εξαπάτηση του “γιατί λεφτά υπάρχουν” και όχι για την εξαπάτηση στην οποία αναφέρεται ο κ. Βολουδάκης.

ΑΧΡΕΙΑΣΤΗ ΣΠΟΥΔΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ

_____________________

Αλλωστε προς τι η σπουδή του κ. Βολουδάκη για προσφυγή σε εκλογές αφού οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σαφέστατη υπεροχή του κ. Παπανδρέου ακόμη και τώρα; Για να ζήσουμε μια μετεκλογική συνεργασία Συνασπισμού - Σύριζα- Πρασίνων με το ΠΑ.ΣΟ.Κ; Αλλά ούκ “έσται η δευτέρα πλάνη χείρων της πρώτης”!;

ΗΘΙΚΟ! ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

_______________

Η βασική μας διαφωνία με τον κ. Βολουδάκη συνίσταται στη φύση του προβλήματος. Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό αλλά ηθικό. Το περιγράφει ο Ισοκράτης με σπάνια δύναμη σκέψεως και το ανέλυσε ο Αγιος Γεννάδιος Σχολάριος μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι καθολική μετάνοια και συναίσθηση της προσωπικής μας ευθύνης για την άθλια κατάσταση που επικρατεί. Είναι μύθος η πίστη ότι ο Ελληνικός λαός στην Ελλάδα και στην Κύπρο αποτελείται από Αγίους και Αγγέλους οι οποίοι εξαπατήθηκαν από κακούς ηγεμόνες. Οι ηγεμόνες που έχουμε είναι "απαύγασμα της δόξης" της μικρότητας και της ευτέλειας μας. Οι άρχοντες δίνονται "κατά την κρίσιν του λαού". Μια φαύλη κοινωνία γεννά φαύλους ηγεμόνες. Είναι εύκολο να μεταθέτουμε το πρόβλημα από τον άνθρωπο στις δομές, στο σύστημα, στους ηγέτες, στις “σκοτεινές δυνάμεις”. Ξεχνούμε φαίνεται ότι και το καλύτερο πολιτικό σύστημα εξαχρειώνεται στα χέρια ανθρώπων που ζουν μακρυά από το Θεό.

ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΛΑΘΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

________________

Αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας που έχουμε τώρα; Αλίμονον αν χρειάζεται και να το συζητήσουμε! Αλλά το παραμύθι των σκοτεινών δυνάμεων που εκμαυλίζουν την αγνότητα του λαού και τον ξεγελούν κάποιοι κακοί ηγέτες είναι ευσεβοποθικό και άσχετο με την αλήθεια. Συνιστά καίρια λανθασμένη διάγνωση η οποία κατ’ αναπόδραστη νομοτέλεια δεν μπορεί παρά να προσφέρει λανθασμένη θεραπευτική αγωγή. Εμείς είμαστε το πρόβλημα. Γι’ αυτό έχουμε τους ηγέτες που έχουμε και στην Ελλάδα και στην Κύπρο και γι’ αυτό τους εγκαταστήσαμε στην εξουσία με την “τιμία” ψήφο μας. Αν εμείς δεν αλλάξουμε μυαλά, αν δεν μετανοήσουμε, αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και ήθος δεν υπάρχει κανένα περιθώριο πραγματικής αλλαγής.

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ Β'

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

2. Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Του Νικόλαου Ζήση (νυν Μοναχού Σεραφέιμ Αγιοσαββίτη)

==============================

ΜΕΡΟΣ Β΄

___________

Ο “VICARIUS CHRISTI”

ΚΑΙ Ο “ΑΛΑΘΗΤΟΣ” ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

_______________________________

Ο Παπισμός εγκαταλείποντας την καθολική της Εκκλησίας πίστη, αυτομόλησε στην αρειανική μεθοδολογία. Έτσι στην Δύση υπήρξε μία βαθμιαία μετατροπή του Χριστιανισμού σε ουμανισμό. Για πολύ καιρό και με επιμονή στένευαν τον Θεάνθρωπο και στο τέλος τον σμίκρυναν σε άνθρωπο: στον αλάθητο άνθρωπο της Ρώμης και τον όχι λιγώτερο αλάθητο άνθρωπο του Βερολίνου. Εμφανίσθηκε έτσι ο δυτικός χριστιανικο-ουμανιστικός μαξιμαλισμός (ο Παπισμός), ο οποίος από τον Χριστό αφαιρεί τα πάντα, και ο δυτικός χριστιανικο-ουμανιστικός μινιμαλισμός (ο Προτεσταντισμός), ο οποίος από τον Χριστό ζητεί το ελάχιστο, συχνά δε και τίποτε. Με τον περιορισμό του στον άνθρωπο μετεβλήθη ο δυτικός Χριστιανισμός σε ουμανισμό. Η αντικατάσταση του Θεανθρώπου από τον άνθρωπο είχε ως συνέπεια την αντικατάσταση της θεανθρώπινης από την ανθρώπινη μεθοδολογία: στον σχολαστικισμό επικρατεί η αριστοτελική φιλοσοφία, στην ηθική επικρατεί η Ιερά Εξέταση και η καζουϊστική ηθική, στις διεθνείς σχέσεις το παπικό κράτος και στην κοινωνία ο ατομισμός ως κοινωνική αρχή. Στον χαρακτήρα αυτό του δυτικού Χριστιανισμού έχουν τις ρίζες τους η αστική κοινωνία (η επιβολή του ατόμου ως μονάδος) και ο ουμανιστικός κοινωνισμός (η βιαία επιβολή του εγωιστικού ατόμου ως ομάδος). Η δυτική κοινωνία, έχοντας αυτές τις ρίζες, δεν είναι τίποτε άλλο παρά οργανωμένη ικανοποίηση των ατομικών συμφερόντων, δηλαδή νομιμοποιημένη τέρψη του ανθρώπινου εγωισμού.

Η Αναγέννηση είχε πλημμυρίσει τις καρδιές των Ευρωπαίων, οι οποίοι είχαν μαραθεί από τον Βατικανισμό, με ελπίδα. Ο βρυκολακικός σχολαστικισμός στη φιλοσοφία και ο ανθρωποφάγος ιησουϊτισμός στην ηθική είχαν απομυζήσει από τον ευρωπαίο άνθρωπο τις ζωτικές του δυνάμεις. Η ανακαίνιση του Ευρωπαίου, όμως, έγινε με την στροφή στην αρχαία Ελλάδα, με την απομάκρυνσή του από τον Χριστό και την διακοπή κάθε συνδέσμου με τους άνω αοράτους κόσμους.

Ο Παπισμός δεν υπήρξε μόνον ο πρώτος ουμανισμός και γενεσιουργός αιτία του ευρωπαϊκού αθεϊστικού ουμανισμού. Αποτελεί ταυτόχρονα αποκορύφωμα του ουμανισμού και τελευταία προσπάθεια διάσωσής του. Λέγει χαρακτηριστικώς ο Αγιος Ιουστίνος πως μετά τον ορθολογιστικό διαφωτισμό του 18ου και τον μυωπικό θετικισμό του 19ου αιώνα, δεν απέμενε τίποτε άλλο στον ευρωπαϊκό ουμανισμό από το να αποσυντεθεί μέσα στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά του. Την στιγμή εκείνη η δογματοποίηση του αλαθήτου του πάπα απετέλεσε προσπάθεια αναζωογονήσεως και διαιωνίσεως του ετοιμοθάνατου ουμανισμού. Το δόγμα του αλαθήτου του πάπα «είναι η τελευταία μεταμόρφωσις (transformatio) και η τελική αποθέωσις (glorificatio) του ουμανισμού». Το δόγμα αυτό έχει κοσμοϊστορική σημασία για όλη την τύχη της Ευρώπης, ιδιαίτερα για τους αποκαλυπτικούς καιρούς στους οποίους έχει αυτή εισέλθει. «Διά του δόγματος αυτού όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί απέκτησαν το ιδεώδες και το είδωλόν των: ο άνθρωπος ανεκηρύχθη υπερτάτη θεότης, πανθεότης. Το ευρωπαϊκόν ουμανιστικόν πάνθεον απέκτησε τον Δία του». Ο δυτικός Χριστιανισμός, στην ουσία του, είναι ο πιο ριζικός ουμανισμός, διότι ανεκήρυξε τον άνθρωπο αλάθητο και μετέβαλε την θεανθρώπινη θρησκεία σε θρησκεία ουμανιστική. Απόδειξη γι' αυτό είναι πως στην Ρωμαϊκή Εκκλησία ο Θεάνθρωπος απωθήθηκε στον ουρανό, και στην θέση του τοποθετήθηκε ο αναπληρωτής: Vicarius Christi...«Πόσον τραγικός παραλογισμός: να ορίζεται αντικαταστάτης και αναπληρωτής διά τον πανταχού παρόντα Κύριον και Θεόν! Είναι όμως γεγονός ότι αυτός ο παραλογισμός ενεσαρκώθη εις τον δυτικόν Χριστιανισμόν». Έτσι επιτελέσθηκε η αποθεανθρώπηση του Θεανθρώπου, η εκ-σάρκωση του ενσαρκωθέντος Θεού. Με όλα αυτά ο ουμανισμός είναι σαν να έλεγε στον Θεάνθρωπο: Αποσύρσου απ' αυτόν τον κόσμο σε άλλον, φύγε από μας, διότι εμείς έχουμε τον αντικαταστάτη Σου, ο οποίος σε αντικαθιστά αλαθήτως σε όλα. Η Β' Βατικάνειος Σύνοδος, επιμένοντας και αυτή στο δόγμα του αλαθήτου του πάπα = του ανθρώπου, αποτελεί αναγέννηση όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννηση πτωμάτων. «Διότι αφ' ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήινον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα». «Εις την πραγματικότητα από αυτό το δόγμα ζη, το ακολουθεί και επιμόνως το ομολογεί ο κάθε ευρωπαϊκός ουμανισμός». Υπ' αυτή την έννοια κατανοείται η θέση πως ο ουμανιστικός Χριστιανισμός αποτελεί την πιο αποφασιστική διαμαρτυρία εναντίον του Θεανθρώπου και της αξιολογίας και κριτηριολογίας Του. Το μέγεθος της βατικανείου αυτής πτώσεως δεν είναι διόλου μικρό.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ - "ΕΝΑΤΕΝΙΣΕΙΣ", ΤΕΥΧΟΣ 10

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ

__________

Ενατενίσεις, Περιοδική Εκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Κύκκου και Τηλλυρίας, Τεύχος 10, Ιανουάριος - Δεκέμβριος 2010, σσ. 252.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=======================

Μεγαλειώδης τόμος 252 σελίδων μεγάλου σχήματος είναι το 10ον τεύχος του περιοδικού “Ενατενίσεις” της Ιεράς Μητροπόλεως Κύκκου και Τηλλυρίας. Πρόκειται για εκδοτικό άθλο. Εξαίρετη εκτυπωτικά έκδοση, που περιλαμβάνει πλήθος άρθρων από κορυφαίους ακαδημαικούς θεολόγους και πολλούς άλλους συνεργάτες.

Συγχαίρουμε θερμά το Γραφείο Εκκλησιαστικής Διακονίας της Ιεράς Μητροπόλεως Κύκκου και Τηλλυρίας για την εξαίρετη έκδοση με το ποικίλο περιεχόμενο, τις ωραιότατες φωτογραφίες που το κοσμούν, την ορθολογική διάρθρωση των περιεχομένων και την εντυπωσιακή καλλιτεχνική επιμέλεια που το διακρίνουν. Είναι προσφορά ποιότητας και μόχθου που αξίζει τα πιο ειλικρινά συγχαρητήρια όλων μας.

Ορίστε ποια διαφορά μπορεί να υπάρξει με την αντικατάσταση κάποιου ακατάλληλου προσώπου, όπως ήταν ο προηγούμενος διευθυντής Εκκλησιαστικής διακονίας της Ιεράς Μητροπόλεως Κύκκου γνωστός αντιπαραδοσιακός και οικουμενιστής θεολόγος κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης επί των ημερών του οποίου η περιοδική έκδοση Κύκκου ήταν κυριολεκτικά μια ανόητη έκδοση που προκαλούσε με την υπερπολυτέλεια, το συγκρητιστικό της φρόνημα και το κυριολεκτικά άσχετο από θεολογικής απόψεως περιεχόμενό της.

Ο κ. Νικολαίδης, Καθηγητής της Πατρολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών, είναι ο νέος διευθυντής του περιοδικού. Εστω και αν μας πίκρανε βαθύτατα με τη γνωστή συνέντευξή του στο ΡΙΚ 3 για τις διαφορές Ορθοδοξίας και Παπισμού δικαιούται τα πιο ειλικρινή μας συγχαρητήρια για την τεράστια πρόοδο που έχει συντελεστεί στο επίπεδο του περιοδικού.

Εκφράζουμε την ελπίδα ότι το 11ον τεύχος δεν θα μας απογοητεύσει με την προβολή της επίσκεψης του Πάπα ούτε με συγκρητιστικά κείμενα που θα προσπαθήσουν να ωραιοποιήσουν τον Οικουμενισμό. Αλλο διάλογος με τους αιρετικούς και τους αλλόθρησκους για τον οποίο δεν υπάρχει καμία αντίρρηση και άλλο ξεπούλημα της πίστης με τη “βαπτισματική θεολογία”, τη θεολογία των “αδελφών Εκκλησιών”, την εκκλησιολογία του κοινού κειμένου της Ραβέννας και τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς και τους αλλόθρησκους που παραβιάζουν ασύστολα τους Ιερούς Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων.

Και μια φιλική παρατήρηση την οποία καταγράψαμε και στο παρελθόν. Οι φωτογραφίες του Σεβασμιότατου και στο παρόν τεύχος είναι περί τις 70. Δεν κάνει! Εκθέτουν και την έκδοση και τη συντακτική επιστροπή και το Σεβασμιότατο. Είναι κάτι που πρέπει να προσεχθεί. Το λέμε με πολλή αγάπη. Οχι για να στενοχωρήσουμε και να εκθέσουμε, αλλά για να μπορέσουμε να δώσουμε, χωρίς την ελάχιστη επιφύλαξη, τα συγχαρητήριά μας στο μέλλον.

FINIS GRECIA

FINIS GRECIA!

Του Γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου

=======================

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Γέροντα, ακούγεται όλο και συχνότερα το επιχείρημα ότι λόγω της δυσκολίας της ελληνικής γλώσσης, οι μαθητές αφιερώνουν πολύ χρόνο και κόπο για την εκμάθησί της, ενώ θα μπορούσαν να διδάσκωνται τα αγγλικά και άλλες επίκαιρες γνώσεις πιο χρήσιμες για την επιβίωσί τους στην εποχή μας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Εάν αρνηθούμε και καταργήσουμε την ελληνική γλώσσα, κόβουμε κάθε γέφυρα με το παρελθόν μας. Αποσπώμεθα από τις ρίζες μας. Μετά από μερικές δεκαετίες θα εμφανιζώμεθα ως ένας λαός νομάδων, που απέκτησε κρατική υπόστασι και εθνική οντότητα το σωτήριον έτος 1976! Ιστορία τριών χιλιάδων χρόνων ελληνισμού, κλασσικού και βυζαντινού, χριστιανικού, διαγράφεται με μία μονοκονδυλιά. Φαντάσου την κοινωνία μας μετά από 20 και 30 χρόνια, που τα παιδιά τα σημερινά θα είναι τότε η ιθύνουσα τάξις της κοινωνίας. Δεν θα μπορούν να διαβάσουν ούτε Παπαρρηγόπουλο.

Όλη η γραμματεία η μέχρι σήμερον γραφείσα, θα είναι για πολτοποίησι. Αι, τί μεγαλύτερη εθνική συμφορά μπορεί να γίνη απ’ αυτό; Η Μικρασιατική; Είναι μικρή μπροστά σ’ αυτό. Η Κυπριακή; Είναι μικρή επίσης. Το ότι μετά από δύο-τρεις γενεές θα εμφανιζώμεθα τελείως αποκομμένοι από το παρελθόν μας. Το παρελθόν μας θα είναι ένα ερμητικά κλεισμένο ντουλάπι, το οποίο κανείς δεν θα μπορή ν’ ανοίξη και να πλησίαση. Μία γραμματεία τριών χιλιάδων ετών θα είναι απρόσιτη. Αυτό είναι ασύλληπτα χειρότερο!

Μας πήραν την Μικρά Ασία. Εθνική τραγωδία! Ο Ελληνισμός όμως, δόξα τω Θεώ, έμεινε. Θα έλεγα ότι και μεγαλούργησε το 1940-41. Καταλήφθηκε ένα μέρος της Κύπρου. Πονάμε βαθύτατα. Μας πνίγει η αδικία. Δεν χάθηκε όμως ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός τείνει να χαθή μ’ αυτά που κάνουμε τώρα. Σ’ αυτή την χοάνη, που λέγεται Ε.Ε., σ’ αυτή την πανσπερμία των εθνών, μετά από λίγο θα μας αφομοιώσουν τελείως. Μετά από λίγο θα καθιερώσουν φωνητική ορθογραφία. Και το επόμενο βήμα θα είναι το λατινικό αλφάβητο. Οπότε, όπως έλεγαν και στο Ζάλογγο, θα ισχύση το «έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες». Finis Grecia!

ΠΗΓΗ:

Από το βιβλίο του μακαριστού αρχιμανδρίτου Επιφανίου Θεοδωροπούλου

Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα, έκδ. Ι. Ησυχ. Κεχαριτωμένης Τροιζήνος, 2003, σ. 149-150,

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ» ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2006, ΤΕΥΧΟΣ 46,

impantokratoros.gr,

byzantio

ΘΑΛΕΙΑ ΔΡΑΓΩΝΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η "ΤΙΜΙΑ" ΨΗΦΟΣ ΜΑΣ

ΘΑΛΕΙΑ ΔΡΑΓΩΝΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η “ΤΙΜΙΑ” ΨΗΦΟΣ ΜΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==================

Εχουμε τη νοοτροπία μας να αποδίδουμε σε άλλους τις προσωπικές μας ευθύνες. Μια απαράδεκτη νοοτροπία η οποία παρατηρείται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Αρεσκόμαστε να αποδίδουμε τα προσωπικά, κονωνικά, οικονομικά και εθνικά μας δεινά στις κοινωνικές δομές, στην Ευρωπαική Ενωση, στα οικονομικά και πολιτικά συστήματα, στα συμφέροντα των υπερδυνάμεων, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στη Γερμανία, στο Σιωνισμό, στη Μασωνία, στις σκοτεινές δυνάμεις, στη νέα εποχή, και σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από το μέγα και κύριο υπεύθυνο για όσα μας συμβαίνουν: Δηλαδή στον εαυτό μας.

Δεν διαμφισβητώ ούτε κατ’ ελάχιστον ότι υπάρχουν δυνάμεις και κύκλοι οι οποίοι απεργάζονται δεινά για την πατρίδα και την Εκκλησία μας. Απλά θέλω να υπογραμμίσω τη δική μας προσωπική μας ευθύνη επειδή αυτά τα δεινά υλοποιούνται με την ανοχή, την ψήφο, τους επαίνους και τα χειροκροτήματα μας.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΡΑΓΩΝΑΣ

_______________

Προσοχή λοιπόν! Μην παρασυρθούμε από τις νέες δηλώσεις της κυρίας Δραγώνα ότι τα νεοελληνικά δεν μιλιούνται παρά από λίγους και ότι τα αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα και έτσι ας δώσουμε προτεραιότητα στα Αγγλικά. Ούτε επειδή προωθεί τη δίγλωσση, αντί τη διαπολιτισμική παιδεία, και διευκολύνει έτσι απροκάλυπτα τα σχέδια της Αγκυρας για εκτουρκισμό της Θράκης.

Διευκρινίζω το αυτονόητο. Η παραμονή αυτής της κυρίας στο υπουργείο παιδείας είναι πρόκληση στη συνείδηση και την αξιοπρέπεια κάθε σοβαρού και έντιμου άνθρώπου. Πλην όμως ενώ οι επιθέσεις μας εναντίον της πρέπει να συνεχιστούν με αμείωτη σφοδρότητα - και να ενταθούν ακόμη περισσότερο - είναι αναγκαίο να τονίζουμε ότι η ειδική γραμματεύς του υπουργείου παιδείας δεν βρέθηκε στη θέση αυτή ως διά μαγείας. Διορίστηκε από τον άνθρωπο που εμείς με την “τιμία” (γράφε ανόητη) ψήφο μας αναδείξαμε στην πρωθυπουργία. Ο μέγας υπεύθυνος επειδή η αχαρακτήριστη αυτή κυρία βρίσκεται στο υπουργείο παιδείας είναι ο κ. Παπανδρέου επειδή εκφράζει τις προσωπικές επιλογές και τους στόχους του κ. πρωθυπουργού για την παιδεία!

Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΜΑΣ

______________

Υπάρχουν και χειρότερα στη θλιβερή αυτή ιστορία. Ο πρωθυπουργός που διόρισε την κυρία Δραγώνα για να τα κάνει όλα λίμπα στην παιδεία είναι ο άνθρωπος που διαφεντεύει τις τύχες της πατρίδας μας επειδή με τη λεγόμενη “τιμία” ψήφο μας του δώσαμε τη δυνατότητα να καταστρέψει τον τόπο μας ενώ ο ίδιος ουδέποτε έκρυψε τα αντεθνικά και αντιεκκλησιαστικά του φρονήματα. Επαναλαμβάνω: ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΚΡΥΨΕ ΤΑ ΑΝΤΕΘΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΑ.

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ!!!

_______________

Και το ακόμη χειρότερο! Παρόλα τα εγκλήματα που διέπραξε ως πρωθυπουργός στα εθνικά θέματα, στην οικονομία, στην παιδεία και εναντίον της Εκκλησίας, εξακολουθεί να είναι πρώτος στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος και μάλιστα με μεγάλη διαφορά σε όλες της δημοσκοπήσεις.

Τι σημαίνει αυτό; Οτι όχι μόνον φταίμε επειδή του δόθηκε η δύναμη να ξεθεμελιώσει τα πάντα αλλά εξακολουθούμε να του παρέχουμε υποστήριξη για να συνεχίσει ανενόχλητος την καταστροφή.

Επομένως βάσει ποια λογικής η τελική ευθύνη για τα κακά που μας βρίσκουν δεν μας ανήκει;

ΔΡΑΓΩΝΑ: “Ο ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΗΛΙΘΙΟΣ”

_______________

Η κυρία Δραγώνα είναι κατά τη γνωστή ρήση του Λένιν “ο χρήσιμος ηλίθιος”. Την βάζουν μπροστά να κάνει όλες τις βρωμοδουλειές για να ξεσπά η πικρία και η αγανάκτηση εναντίον της και όταν έρθει η ώρα (που ροδίζει ήδη στον ορίζοντα), θα την πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων σαν στημένη λεμονόκουπα. Και ύστερα θα βγουν από πάνω και θα μας ζητούν και τα ρέστα: Είδατε; θα μας πουν! Σας κάναμε το χατήρι! Τη διώξαμε! Λες και έχουμε προσωπικές διαφορές μαζί της και όχι διαφωνίες με την ολέθρια πολιτική του κ. Παπανδρέου στην παιδεία, την οποία η κυρία Δραγώνα υλοποιεί με θρησκευτική ευλάβεια.

ΣΥΝΟΨΙΖΩ

_____________

Η πολεμική κατά της κυρίας Δραγώνα πρέπει να συνεχισθεί αμείωτη. Κάθε χτύπημα, όμως, που δίνεται στην εθνική μηδενίστρια, που είναι έκπαλγη με το μεγαλείο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, πρέπει να προσγειώνεται με πολλαπλής ισχύος χτύπημα στο πρόσωπο του πρωθυπουργού που τη διόρισε για να υλοποιήσει τους οραματισμούς του στην παιδεία. Πάνω από όλα πρέπει να θυμόμαστε ότι εμείς φταίμε επειδή η κυρία Δραγώνα είναι η ειδική γραμματεύς του υπουργείου παιδείας και επειδή ο κ. Παπανδρέου είναι πρωθυπουργός της πατρίδας μας.

Η ΙΔΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

_______________

Και μη νομίζετε ότι στην Κύπρο η κατάσταση είναι καλύτερη. Οι Ελληνες της Κύπρου με την "τιμία" ψήφο τους έδωσαν την προεδρία στον ηγέτη του ΑΚΕΛ ο οποίος με τη σειρά του διόρισε υπουργό παιδείας τον κ. Δημητρίου που έχει τα ίδια μυαλά με την κυρία Δραγώνα. Με την “τιμία” (γράφε ηλιθία) ψήφο τους οι Κύπριοι εγκατέστησαν στην προεδρία ένα Νεοκύπριο ο οποίος προσπαθεί να ασελγήσει πάνω στην Ελληνική για 33 αιώνες ιδιοπροσωπία της, ενώ παράλληλα προσπαθεί απεγνωσμένα με αλλεπάλληλες συμφωνίες μειοδοσίας να οικοδομήσει με τους εγκάθετους της Αγκυρας στην Κύπρο ένα νέο σχέδιο Ανάν που θα καταστήσει την Κύπρο προτεκτοράτο της Αγκυρας ως ενδιάμεσο σταθμό πριν την ολοκληρωτική της Τουρκοποίηση.

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ

__________________

Φταίνε άραγε οι Αγγλοι, οι Αμερικανοί, οι Μασώνοι και η Μοσάντ για την επιλογή των Κυπρίων ή μήπως φταίει το ξερό μας το κεφάλι;

Είναι εύκολο να αποδίδουμε στους ξένους την ξεροκεφαλιά μας, όταν η πικρή πραγματικότητα βοά εκκωφαντικά ότι το λάθος της επιλογής είναι πρωταρχικά δικό μας.

Ας αναλάβουμε την ευθύνη μας.

"ΗΛΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟ"

“ΗΛΘΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟ”

================

«Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωµᾶ τοῦ ἔτους 2008, ἐπισκέφτηκε incognito µία ἀπὸ τὶς ἁγιορείτικες µονές, γιὰ τρεῖς µέρες, ὁ τότε πρόεδρος τῆς Ἑλβετίας Pascal Couchepin. Σὲ κάθε Ἀκολουθία πήγαινε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ στεκόταν ὄρθιος. Οἱ Πατέρες εὐγενικὰ τοῦ πρότειναν, ἀφοῦ οὔτε στὴν Ὀρθόδοξη λειτουργικὴ παράδοση ἦταν ἐκτεθειµένος οὔτε καὶ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλώσσα γνώριζε, νὰ νοιώσει ἄνετα νὰ καθυστερεῖ. Τότε τοὺς ἀπάντησε: “Μπορεῖ νὰ µὴν καταλαβαίνω τὴν γλώσσα τῶν νοηµάτων, αἰσθάνοµαι ὅµως γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι ἐδῶ ὅλοι ἀληθινὰ προσεύχονται καὶ ὁ Θεὸς εἶναι παρὼν καὶ τοὺς ἀκούει. Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ κάνω µετάφραση οὔτε κάτι νὰ καταλάβει τὸ µυαλό µου· ἦλθα γιὰ νὰ βρεθῶ µπροστὰ στὸν Θεό, µαζὶ µὲ ἀνθρώπους ποὺ καὶ αὐτοὶ τὸ ἴδιο κάνουν. Εἶναι τὸ μόνο μέρος στὸν κόσμο ποὺ αὐτὸ εἶδα νὰ συμβαίνει”». (Νικολάου, Μητροπολ. Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς, Τὸ Ἅγιον Ὄρος πέραν ἀπὸ τὰ σκάνδαλα, ἔκδ. Πανελληνίου Συλλόγου «Οἱ Φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους», Ἀθῆναι 2010, σελ. 30.

Σχόλιον «Χριστιανικής Βιβλιογραφίας»

_______________________________________

Ἂς μετακληθεῖ ὁ κ. Pascal Couchepin. Πιθανότατα θὰ προσφέρει καλὲς ὑπηρεσίες ἰδεολογικοῦ ἀπεγκλωβισμοῦ σὲ μερίδα τῆς ἐγχώριας ἐκκλησιαστικῆς διανοήσεως. «Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ κάνω μετάφραση, ἀλλὰ νὰ παραστῶ ἀληθινὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», εἶπε ὁ καλοπροαίρετος Ἑλβετὸς πρώην πρόεδρος, αὐτὸς ὁ “δυτικός”, μὴ ὀρθόδοξος ἄνθρωπος, ποὺ ὅμως πῆρε “μυρωδιά” τῆς ἐκκλησιαστικῆς Λατρείας καὶ μὲ δυὸ λέξεις του ἀπονεύρωσε τὴν ἰδιώνυμη ἰδεολογία περὶ τὴν «μετάφραση» τῆς λειτουργικῆς γλώσσας.

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική βιβλιογραφία

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Του Νικόλαου Ζήση (νυν Μοναχού Σεραφείμ Αγιοσαββίτη)

===============

ΜΕΡΟΣ Α΄

______________

Ο Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, γεννήθηκε το 1894. Το 1916, σε ηλικία 22 ετών, έλαβε το Μοναχικό Σχήμα. Σπούδασε τη Θεολογία στη Σερβία και στη Ρωσία και ανεκηρύχθη διδάκτωρ της Θεολογίας από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1926. Το 1935 εξελέγη υφηγητής και αργότερα καθηγητής της Δογματικής στην Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1945, όταν το κομμουνιστικό καθεστώς τον εξεδίωξε. Έκτοτε και μέχρι του θανάτου του (1979), αποσύρθηκε ως πνευματικός στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλων στο Τσέλιε, όπου συνέχισε το πνευματικό και συγγραφικό του έργο, αποτελώντας, όπως λέγει ο Καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης, την «κεκρυμμένην συνείδησιν της Σερβικής Εκκλησίας, αλλά και της μαρτυρικής Ορθοδοξίας εν γένει». Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης παρουσιάζοντας ένα από τα έργα του Αγίου Ιουστίνου, «πρέπει να ίδωμεν τον π. Ιουστίνον όχι ως δογματικόν διδάσκαλον μόνον, αλλά και ως όσιον και ως προφήτην, διότι ζη μέσα εις το φως του Θεού την τραγωδίαν των ανθρώπων, προς τους οποίους εξαγγέλει την μοναδικότητα του Θεανθρώπου, την μοναδικότητα της Εκκλησίας και την εκτροπήν του Ευρωπαίου ανθρώπου από της Αληθείας...Ό,τι αρνείται ο π. Ιουστίνος, το αρνείται με θετικόν τρόπον, διότι πιστεύει ακραδάντως, ότι η Εκκλησία κατέχει εντός της την δυνατότητα ικανοποιήσεως όλων των αιτημάτων του ανθρώπου και των εφέσεών του και μάλιστα εις ασυγκρίτως μεγαλύτερον βαθμόν, απ' ό,τι αυτός δύναται να επιθυμήση».

Οι εμπειρίες των Σέρβων Ορθοδόξων από την συνοίκησή τους με λαούς οι οποίοι είχαν προσχωρήσει στον παπισμό (Αυστριακούς, Ούγγρους, Κροάτες, Σλοβένους), φαίνεται πως υπήρξαν αφορμή για βαθεία ανάλυση εκ μέρους των Σέρβων θεολόγων του είδους ανθρώπου που διαμορφώνει ο ευρωπαϊκός ουμανισμός και το αποκορύφωμά του, ο Παπισμός. Παρόμοιες εμπειρίες, άλλωστε, ήταν αυτές οι οποίες συνετέλεσαν στο να γνωρίσουν και οι Έλληνες Ορθόδοξοι την χριστιανική «αγάπη» και «δικαιοσύνη» των Φραγκο-Σαξώνων, στην πρόσφατη σταυροφορία και κατοχή του σερβικού Κοσσυφοπεδίου.

Τα λόγια του Αγίου Ιουστίνου δεν εκφράζουν βέβαια απαρέσκεια προς ανθρώπους, ούτε καν προς τους εχθρούς του έθνους του. Οπως λέγει ο ίδιος, η ταύτιση αμαρτίας και αμαρτωλού είναι εφεύρημα του ουμανισμού και όχι διδασκαλία του Ευαγγελίου. Στα έργα του ο Παπισμός, όπως και ολόκληρος ο ευρωπαϊκός ουμανισμός, κρίνεται εν συγκρίσει και κατ' αντιπαράθεση προς τον Θεανθρωπισμό ή Θεανθρωποκεντρισμό της Εκκλησίας. Οι λόγοι του κρίνουν τον Παπισμό ως παναίρεση και παναμαρτία, καταρρίπτοντας την αντίληψη πως ο Παπισμός διατηρεί την συγγενέστερη προς την Ορθοδοξία πίστη. Η ανατομία του σώματος του ευρωπαϊκού πολιτισμού εκ μέρους του Αγίου Ιουστίνου, η οποία ως εκ της καταστάσεως του πολιτισμού αυτού αποτελεί μάλλον νεκροψία, απαιτεί βεβαίως εμβριθέστερη μελέτη και ανάλυση. Η παρούσα μελέτη, δυστυχώς αδικεί το ύφος και το ύψος της θεολογίας του Σέρβου ασκητού, διότι επιδιώκει να παρουσιάσει απλώς τις απόψεις του για τον κυριώτερο πνευματικό καρπό της ευρωπαϊκής περί Θεού, ανθρώπου και κόσμου αντιλήψεως, δηλ. τον Παπισμό.

Ελπίζουμε, ωστόσο, πως έστω και αυτή η μερική γνώση της εκκλησιαστικής περί ουμανισμού αντιλήψεως, όπως αυτή εκφράζεται άριστα από τον Αγιο Ιουστίνο, θα αποτελέσει για πολλούς αφορμή μελέτης των έργων του και θα διευρύνει την προοπτική με την οποία πρέπει ο Ορθόδοξος Χριστιανός να αντιμετωπίζει τον δυτικό πολιτισμό εν γένει, την αντίδραση κατά του οποίου προσπαθούν να μονοπωλήσουν, προς ίδιον όφελος, ιδεολογίες που έχουν και αυτές τις ρίζες τους στην άθεη Δύση, όπως ο μαρξισμός και ο αναρχισμός.

ΠΗΓΗ:

Ιερά Μονή Παντοκράτορος,

Θεοδρομία