ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ

ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ 

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Γράφει, ο π. Φώτιος Βεζύνιας, στο ιστολόγιό του, “Σάλπισμα ζωής”:

“Τι περιμένετε άγιοι ηγούμενοι και πατέρες; 

Τι άλλο δηλαδή πρέπει να γίνει; 

Πόσος καιρός ακόμα να περάσει;

Λέτε ότι φταίει η Ιεραρχία... 

Λέτε ότι φταίει ο Πατριάρχης...  

ΟΧΙ ΦΤΑΙΤΕ και ΕΣΕΙΣ...

Αν αποφασίζατε όλοι μαζί σε μία ταυτόχρονη "ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ", αύριο θα γινόταν ΣΥΝΟΔΟΣ που θα ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕ την σύνοδο της Κρήτης. 

Μόνο έτσι θα λυθεί το πρόβλημα της Εκκλησίας. 

ΟΛΟΙ ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔHΣΕΩΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΕΠΙΜΕΛΩΣ!!!!”

Ο π. Φώτιος έχει την ικανότητα να λέγει, πάντοτε, με νηφαλιότητα και εκκλησιαστικό ήθος, σε λίγες αράδες, πολλά και ουσιαστικά.

Τι μας λέγει, λοιπόν;

Ότι οι αποτειχίσεις για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να είναι μαζικές.

Και όχι μόνον πρέπει να είναι μαζικές, αλλά και συντεταγμένες.

Γράφει συγκεκριμένα: “Αν αποφασίζατε όλοι μαζί σε μία ταυτόχρονη "ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ”.

Όντως! Αν, μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, μια μεγάλη ομάδα αρχιερέων, πρεσβυτέρων, διακόνων και μοναχών που θα τους ακολουθούσαν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες λαικών διέκoπταν το μνημόσυνο του Πατριάρχη και της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος οι Οικουμενιστές θα εξαναγκάζονταν οπωσδήποτε να συγκαλέσουν νέα Πανορθόδοξη Σύνοδο για να αναιρέσει τις κακόδοξες αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και να μελωδήσει εναρμόνιο μέλος ορθοδόξου θεολογίας.

Οι αποτειχίσεις τότε μόνον μπορούν να είναι αποτελεσματικές εφόσον είναι μαζικές και συντεταγμένες.

Ας μου επιτραπεί να καταθέσω τη μεγάλη μου πικρία και απογοήτευση επειδή η αντίδραση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις ραδιουργίες του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου στη Σύνοδο της Κρήτης υπήρξε -με ελάχιστες εξαιρέσεις- υποτονική ή και απαράδεκτη.

Έτρεφα την μάταιη -όπως αποδείχτηκε στην πράξη- ελπίδα, ότι πολλοί ιεράρχες θα ένιωθαν προδομένοι από τις ραδιουργίες του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, επειδή η στάση της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στη Σύνοδο της Κρήτης ανέτρεψε την ομόφωνη απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Δυστυχώς, όμως, ελάχιστοι Μητροπολίτες αντέδρασαν δημόσια, ουδείς διανοήθηκε ή διανοείται να διακόψει το μνημόσυνο του Πατριάρχη και της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι πλείστοι συγκατάνευσαν στις πονηρές Αρχιεπισκοπικές μεθοδεύσεις.

Ως γνωστόν την ίδια στάση τήρησε και η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους. Ουδεμία Μονή διέκοψε το μνημόσυνο του Παναγιώτατου, αλλά και τα τρία Ιεροκοινοτικά κείμενα που εκδόθησαν πριν και μετά τη Σύνοδο ήταν απογοητευτικά και καθησυχαστικά αντί να είναι πολεμικός παιάνας και εγερτήριο σάλπισμα.

Με αυτά τα δεδομένα οι αποτειχίσεις που έγιναν από πρεσβυτέρους και μοναχούς και ορισμένες εκατοντάδες λαικούς στον Ελλαδικό χώρο δεν έχουν ούτε μαζικό, ούτε συντεταγμένο χαρακτήρα, αλλά γι’ αυτές τις αποτειχίσεις θα μιλήσουμε στο αυριανό μας άρθρο. 

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΕΜΝΗΣΘΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ …

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΕΜΝΗΣΘΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ …

Του κ. Ανδρέα Κυριακού, Θεολόγου

=====

Σε κήρυγμά του στη Μονή Τιμίου Προδρόμου (Ανατολή Αγιάς) στις 28.8. ο Σεβασμιώτατος Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος ανέφερε και τα πιο κάτω: «Έχουμε ανάγκη στην εποχή μας από προδρόμους, να μας δείξουν την αλήθεια και να την υπερασπισθούν μέχρι αίματος…». 

Όντως! Ο Τίμιος Πρόδρομος ως «μείζων εν γεννητοίς γυναικών» αποτελεί διαχρονικό παράδειγμα για όλους μας, αφού είναι συνάμα και προφήτης και απόστολος και κήρυκας της αληθείας, αλλά και μάρτυρας. Όμως, όπως γνωρίζουμε από το ιερό Ευαγγέλιο, ως έμβρυο στην κοιλιά την μάνας του της προφήτιδος Ελισσάβετ «εσκίρτησεν εν αγαλλιάσει» (Λουκ. α΄41) μόλις ακούστηκε η Θεοτοκος να μιλά στην Ελισάβετ. Γιατί «εσκίρτησεν εν αγαλλιάσει»; Διότι η Θεοτόκος βρέθηκε στο σπίτι του. Άρα τιμούσε υπερβαλλόντως την Θεοτόκο και Μητέρα του φωτός. 

Είμαστε, ως εκ τούτου, αναγκασμένοι να ερωτήσουμε τον Σεβασμιώτατο: Τιμούν και μιμούνται τον Τίμιο Πρόδορομο όλοι εκείνοι που συνήχθησαν επί τω αυτώ πέρυσι στο Κολυμβάριο; Δεν έσπευσαν να αναγνωρίσουν, με το διαβόητο εκείνο άρθρο 6, ότι αποτελούν «ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες» όλοι εκείνοι οι υβριστές της Θεοτόκου και των Αγίων που αυτοαποκαλούνται Ευαγγελικοί, αλλά είναι, στην πραγματικότητα, Προτεστάντες (Διαμαρτυρόμενοι), διότι η όλη ζωή και πολιτεία τους, αλλά και η πίστη τους είναι μια σκέτη διαμαρτυρία για όσα γράφει το Ευαγγέλιο και για τη Θεοτόκο και για τον Τίμιο Πρόδρομο, αλλά και για όλους τους Αγίους; 

Τοιουτοτρόπως έχουμε, Σεβασμιώτατε, το εξής άτοπο και συνάμα παραδόξο: Εκκλησία εμείς οι Ορθόδοξοι, που τιμούμε και τη Θεοτόκο και τον Τίμιο Πρόδρομο και όλους τους Αγίους, Εκκλησίες και όλος ο εσμός ήγουν ο αχταρμάς των Προτεσταντών, των οποίων οι απόψεις για τα Άγια πρόσωπα της Πίστεώς μας είναι, τουλάχιστον, μειωτικές και ευτελιστικές! 

Τέλος λόγου. Αν, τω όντι, ο Σεβασμιώτατος τιμά τον Τίμιο Πρόδορμο ας αφήσει στο περιθώριο τα παχιά τα λόγια τα μεγάλα και ας κλείσει, εν τω άμα, την «Θεολογική του Ακαδημία», που απέβη άντρο αντορθοδόξων μεθοδεύσεων.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ, ΝΑ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΕΞΙΣΟΥ

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ

ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΩΚΚΛΗΣΙΑΣ 

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ 

Του Πανοσ. Αρχιμανδρίτη Γρηγορίου, 

Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους

=====

Στις αρχές τής δεκαετίας του ’70 διακονούσαμε στην ιερά μονή Μυρτιάς, που βρίσκεται στην Αιτωλοακαρνανία καί μάλιστα στην περιοχή τής Τριχωνίδας. Σ’ αυτόν τον όμορφο χώρο ήμαστε τελείως ξένοι. Κανένας από μάς δέν είχε συγγενή ή γνώριμο. Εξασκούσαμε την αρετή τής ξενιτείας μέ τήν Χάρη του Θεού μέ πολλή προθυμία, αν καί ήμαστε πολύ νέοι στην ηλικία καί αδύναμοι να επιδιδόμαστε σέ σκληρά αγωνίσματα. Γιά παρηγοριά συνεχώς σιγόψαλλα τον ύμνο τής περιφοράς του Επιταφίου: «Δός μοι τον ξένον». Ή ξενιτεία είναι σκληρή αρετή, που σέ δένει μέ τον Θεό. Στις δυσκολίες δέν έχεις νά άποταθής σέ κανέναν άλλον, παρά μόνον στον Θεό. Αύτός γίνεται ό αιώνιος φίλος καί αληθινός αδελφός. Κάποιοι από τους περίοικους καταλάβαιναν πόσο ξένοι νιώθαμε καί προθυμοποιούντο άφ’ εαυτού τους νά μάς πάνε μέ τό αύτοκίνητό τους κάποιον περίπατο στους όμορφους χώρους του νομού.

Σ’ ένα τέτοιο περίπατο βρεθήκαμε στο αύλιδάκι τής έξωκλησιάς του Αγίου Δημητρίου. Λέγω στον οδηγό:

- Έδώ να μείνουμε να ξαποστάσουμε.

Καθισμένος στο πεζουλάκι τής αύλής, παρατηρούσα ερευνητικά τούς παραστάτες τής θύρας να έχουν ενα περίεργο κόκκινο χρώμα. Πλησίασα πιο κοντά. Τό χρώμα τής πέτρας δεν μπορεί να είναι αυτό σίγουρα είναι βαμμένοι. Άλλα με τί, ώστε ν’ αποδίδουν αυτήν τήν απόχρωση; Στο μεταξύ κάποιος τσομπάνος τής περιοχής, μόλις μάς είδε, ήρθε ν’ άνοιξη

τήν εκκλησιά. Πρόσεξε τό αετίσιο μάτι του με πόση προσοχή έβλεπα τήν μικρή θύρα του ναϋδρίου. Ό κυρτός γέρος σήκωσε τό κορμί του καί με κοίταξε στο πρόσωπο ερευνητικά, σαν να τό αποζητούσε να τον ρωτήσω.

- Παππού -του λέγω- με τι χρώμα είναι οι παραστάτες βαμμένοι;

- Αυτό έχει ιστορία. Κάθισε να σου τό διηγηθώ, όπως κλέφτικα τό είδα καί τό έζησα.

- Γιατί κλέφτικα;

- Ήταν να παρουσιαστώ μπροστά τους; Τα ίδια καί χειρότερα θά πάθαινα. Θά με έκριναν κατάσκοπο καί τότες αλλοίμονο σ’ εμένα...

- Ένα απομεσήμερο έφθασαν έδώ μπροστά πού μιλούμε τώρα ομάδα ανταρτών. Είχαν μαζί τους ένα παπά. Τό τί τον βασάνιζαν δεν μπορώ νά σού περιγράφω· λιγώνεται ή ψυχή μου.  Μού ’ρθε νά βάλω φωτιά στον τόπο, αλλά φοβήθηκα. Τό πιο τρομερό απ’ όλα ήταν πώς τά βασανιστήρια τά ‘φτιαχναν γυναίκες, πού εμείς τις θεωρούμε τρυφερές υπάρξεις. Στο τέλος τον έγδυσαν, τον διαπόμπευσαν, τον έδεσαν κάτω σ’ αυτήν τήν αυλή τού Αγίου Δημητρίου καί οί άσπλαχνοι άνδρες έκαναν χάζι μαζί τους. Μιά σκύλα τού απέκοψε με τσεκούρι τά γεννητικά όργανα καί έβαψε τούς παραστάτες τής εκκλησιάς. Δεν είναι, παιδί μου, χρώμα αυτό πού θωρείς.

Είναι αίμα μαρτυρικό καί μάλιστα λευϊτικό. Διάβασα όλους τους βίους των Αγίων έδώ που βόσκω τα πρόβατά μου. Τέτοιο μαρτύριο δεν βρήκα στα Συναξάρια. Άπό τότε κανείς δεν άσπρισε ούτε έβγαλε αύτό τό βάψιμο.

Καί αναλύθηκε ό γέρος σε δάκρυα καί στεναγμούς.

- Γιατί κλαις;

- Δεν κλαίω τον μάρτυρα, άλλα τους ανθρώπους, πού χωρίς τον Θεόν γίνονται των θηρίων αγριότεροι. Άλλα γιατί, δέσποτα, ή Εκκλησία δεν τούς τιμά τούς μάρτυρες αύτούς ως Αγίους; Λένε: «Γιά να μην ανάβουν τα μίση». Αυτοί άναψαν

καί έκαψαν καί τώρα πού θά δροσίσουν την Εκκλησία, αφήνουμε την μαρτυρία καί τα μαρτύρια καί καταπιανόμαστε με χωρατά καί παραμύθια; Αλλοίμονο μας, πάτερ, όποιος και να είσαι.

Κατέβηκα μιά βόλτα στην πόλη. Μπήκα σε μιά μεγάλη εκκλησιά να χαιρετίσω τις εικόνες. Ένα παλληκαρούδι είχε συναγμένα παιδιά καί δίδασκε. Ρώτησα τί ’ναι πού κάνουν καί μου απάντησαν «Καταχητικό». Κάθισα παράμερα ν’ ακούσω. Πάντα αγαπώ τά λόγια του Θεού. Αφουγκράστηκα. Πήγα καί πιο κοντά καί άκουσα χωρατά, τραγούδια και πράγματα πού δεν ήτανε γεγονά. Στο τέλος έπιασα τον δάσκαλο.

- Παιδί μου, έχουμε ζωντανά πράγματα στην πίστη μας κι εσύ λες παραμύθια; Μη χειρότερα. Κάθισα καί τού διηγήθηκα αύτήν την ιστορία. Καί αυτός, καλε μου πάτερ, ούτε πού συγκινήθηκε ούτε πού δάκρυσε.

Μάλλον με αποστράφηκε, γιατί ήμουνα κακοντυμένος καί αγράμματος. Μη χειρότερα. «'Όσο πάει καί γερνούμε, άλλα πράγματα θωρούμε».

Ο γέρος είχε πολλή διάθεση γιά διδαχή, άλλ’ ήδη έκλινε ή ημέρα καί βρισκόμαστε στις πρώτες ώρες τής νύχτας καί έπρεπε να φύγουμε. Σίγουρα τώρα πού γράφω θά έχη κοιμηθή.

Άς είναι ή μνήμη του αιωνία, γιατί αληθινά μιλούσε.

ΠΗΓΗ:

Γέροντος Γρηγορίου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου, Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ 185

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

185

Ανθολογία κειμένων κ. Ραφαήλ Χαραλάμπους

=====

Μέσα στήν Ἐκκλησία, πού ἔχει τά μυστήρια πού σώζουν, δέν ὑπάρχει ἀπελπισία.

Οσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη

*****

Τέτοιος είναι ο φθόνος. Δεν ενέχεται να βλέπει την ευτυχία των άλλων, διότι νομίζει ότι η ευτυχία του πλησίον είναι δική του συμφορά και λιώνει για όλα τα καλά του πλησίον του.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

*****

Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν' αγαπήσει το Χριστό, κι όταν αγαπήσει το Χριστό, απαλλάσσεται απ' τό διάβολο, από την κόλαση και από το θάνατο.

Οσίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη

*****

Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτη

*****

Η ευλάβεια είναι όπως το θυμίαμα, ενώ η ευσέβεια όπως η κολώνια. 

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτη

Η "ΣΥΝΟΔΟΣ" ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΗ ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ Θ΄

Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης καί ἡ ἀναδυόμενη Νέα Ἐκκλησιολογία: Μία Ὀρθόδοξη Ἀνάλυση

Θ΄

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Heers

=====

2. Προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

    

Εἴχαμε ἀναφέρει προηγουμένως ὅτι ἕνας ἀπό τούς σκοπούς αὐτῆς τῆς «Συνόδου» ἦταν νά παγιώσει τή δέσμευση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στόν οἰκουμενισμό. Τό κείμενο αὐτό πού ἀφορᾶ στίς σχέσεις μέ τούς Ἑτεροδόξους κατορθώνει αὐτόν τόν στόχο. Περιέχει θετικές ἀναφορές γιά τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν πού ἔχουν γίνει με φανερό ἐνθουσιασμό.

    

Στήν παράγραφο 21 τοῦ κειμένου διακηρύσσονται τά ἀκόλουθα:

   

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιθυμεῖ τήν ἐνίσχυσιν τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστις και Τάξις» καί μετ’ ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντος παρακολουθεῖ τήν μέχρι τοῦδε θεολογικήν αὐτῆς προσφοράν. Ἐκτιμᾶ θετικῶς τά ὑπ’ αὐτῆς ἐκδοθέντα θεολογικά κείμενα, τῇ σπουδαίᾳ συνεργίᾳ καί ὀρθοδόξων θεολόγων, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογον βῆμα εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν διά τήν προσέγγισιν τῶν χριστιανῶν.

    

Ἡ θετική καί μόνο ἀποτίμηση τῶν κειμένων πού ἔχουν γίνει δεκτά ἀπό τό ΠΣΕ εἶναι ἀρκετή γιά νά ἀπορρίψει ἕνας Ὀρθόδοξος τό κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον». Εἶναι δυνατόν γιά μία Πανορθόδοξη Σύνοδο νά βλέπει μέ θετικό τρόπο θεολογικά κείμενα τοῦ ΠΣΕ, αὐτά τά συγκεκριμένα κείμενα πού εἶναι γεμάτα ἀπό αἱρετικές προτεσταντικές ἀπόψεις οἱ ὁποῖες ἔχουν ὑποστεῖ ἐπανειλημμένα κριτική ἀπό πολλές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες;

Στήν παράγραφο 19 τοῦ κειμένου ἡ Δήλωση τοῦ Toronto τοῦ ΠΣΕ ἀναφέρεται θετικά, σάν ἕνα θεμελιῶδες κείμενο γιά τήν ὀρθόδοξη συμμετοχή στό ΠΣΕ. Τί ἐκφράζει ὅμως αὐτή ἡ δήλωση; Μεταξύ ἄλλων διακηρύσσει ὅτι τό ΠΣΕ περιλαμβάνει ἐκκλησίες πού ὑποστηρίζουν ὅτι:

l ἡ Ἐκκλησία εἶναι οὐσιαστικά ἀόρατη,

l ὑπάρχει μιά διάκριση μεταξύ τοῦ ὁρατοῦ καί ἀοράτου σώματος στήν Ἐκκλησία,

l τό βάπτισμα τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν εἶναι ἔγκυρο καί ἀληθινό

l ὑπάρχουν «στοιχεῖα τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας» καί «ἴχνη τῆς Ἐκκλησίας» σέ ἄλλα μέλη-ἐκκλησίες στό ΠΣΕ καί ἡ οἰκουμενική κίνηση εἶναι βασισμένη σ’ αὐτό,

l ὑπαρχουν μέλη-ἐκκλησίες extra muros (ἐκτός τῶν τειχῶν) καί ὅτι

l αὐτές aliquo modo (κατά κάποιον τρόπο) ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία καί ὅτι

l ὑπάρχει μιά «Ἐκκλησία ἐντός τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας».

   

Πάνω σ’ αὐτό τό θεμέλιο οἱ Ὀρθόδοξοι συμμετέχουν στό ΠΣΕ, ἕνα ὀργανισμό, στόν ὁποῖο ἡ ἀντορθόδοξη θεωρία περί «ἀοράτου καί ὁρατῆς Ἐκκλησίας» κυριαρχεῖ, ἀνατρέποντας ὁλόκληρη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία.

     

Ἡ «Σύνοδος" τῆς Κρήτης εἶναι ἡ μόνη Σύνοδος ἐπισκόπων πού ἔχει ποτέ ἀναγνωρίσει, προωθήσει ἐπαινέσει καί ἀποδεχθεῖ τόν οἰκουμενισμό καί τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν. Αὐτό βρίσκεται σέ ἀντίθεση μέ τή μαρτυρία τῆς χορείας τῶν Ἁγίων, στους ὁποίους περιλαμβάνεται –μεταξύ πολλῶν ἄλλων– καί ὁ μεγάλος γέροντας Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης, ὁ ὁποῖος μετά ἀπό ἀποκάλυψη πληροφορήθηκε ὅτι ὁ οἰκουμενισμός κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα.

Οἱ συνέπειες εἶναι τεράστιες: Τί ἐμπειρία καί ἔμπνευση ἐξ Ἁγίου Πνεύματος θα μποροῦσαν νά ἐκφράσουν στήν Κρήτη ὅταν βρίσκονται σέ ἀντίθεση μέ τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας;

(Συνεχίζεται)

ΓΕΝΝΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΣΕ ΑΗΘΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΓΕΝΝΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΣΕ ΑΗΘΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Ο καθένας δικαιούται να έχει τις αντιρρήσεις του για τα γλαφυρά και γενναία κείμενα που γράφει ο Ηγούμενος της Ι. Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος.

Αυτό που κανείς, όμως, δεν μπορεί να αρνηθεί είναι το γεγονός ότι ο Άγιος Καθηγούμενος είναι δόκιμος χειριστής του λόγου που δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους.

Δεν μπορούμε, ίσως, πάντοτε να συμμεριστούμε 100% τις απόψεις του, αλλά κανένας έντιμος άνθρωπος δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος μιλά με παρρησία χωρίς να φοβάται να συγκρουστεί με όλους -ακόμη και με “τους δοκούντας στύλους είναι”- για να καταθέσει τη μαρτυρία του.

Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΦΙΛΕΚΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

_________

Πρόσφατα ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος είπε ορισμένες πικρές αλήθειες για την εκκοσμίκευση του Αγίου Όρους. Αλήθειες παγκοίνως γνωστές που οι πολλοί κρύβουν κάτω από το χαλί με τη δικαιολογία ότι το Άγιον Όρος είναι η Ακρόπολη της Ορθοδοξίας και γι’ αυτό δεν πρέπει να επισημαίνουμε τα όποια προβλήματα παρουσιάζονται στον Άθωνα για να μη σκανδαλιστεί ο κόσμος.

Συγκεκριμένο εκκλησιαστικό πρακτορείο -ένα από τα πολλά που λαμβάνει, από συγκεκριμένη Μονή, “ευλογίες”- εξαπέλυσε δριμεία επίθεση εναντίον του Καθηγούμενου της Μονής Δοχειαρίου επειδή είπε κάποιες αλήθειες για την εκκοσμίκευση του Αγίου Όρους.

Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΑΠΕΤΥΧΕ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

_______

Η τραγική αλήθεια είναι ότι το άρθρο του Αγίου Καθηγουμένου είπε την πάσαν αλήθεια για την εκκοσμίκευση του Αγίου Όρους. Αλήθεια που ομολογούσε κατ' ιδίαν και ο Άγιος Παίσιος. 

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι το άρθρο του Γέροντα της Δοχειαρίου δεν καταγράφει τις ευθύνες των είκοσι Μονών του Άθωνα για την κατάσταση που επικρατεί. 

Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους δεν θέσπισε κανένα μέτρο για να περιορίσει την εκκοσμίκευση που παρατηρείται στις Μονές αλλά προπαντός σε κελλιά και δη σε ορισμένα κελλιά των Καρυών.

Αντί, όμως, να επισημανθεί αυτή η παράλειψη του άρθρου του Αρχιμανδρίτη Γρηγόριου, το συγκεκριμένο εκκλησιαστικό Πρακτορείο επιτέθηκε στον Άγιο Καθηγούμενο με ανοίκειους χαρακτηρισμούς και ύβρεις που σκοπό έχουν να κρύψουν την αδυναμία του συντάκτη του άρθρου να απαντήσει τις κατηγορίες του Ηγουμένου της Μονής Δοχειαρίου.

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

_______

Επίσης! Η Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου -όπως γνωρίζει το Πανελλήνιο και επέκεινα- έχει καταστεί κέντρο εκκοσμίκευσης και επιχειρηματικός οργανισμός, που εξαγοράζει -με κάθε είδους εκδουλεύσεις- πολιτικούς, επισκόπους, φορείς, Πατριάρχες, δημοσιογράφους, Καθηγητές Πανεπιστημίων και ιστολόγους. Παράλληλα γελά ή και αγανακτεί το Πανελλήνιο με τα δήθεν “θαύματα” του πλανεμένου και θεομπαίκτη μοναχού Ιωσήφ Βατοπαιδινού, του Αρχιμανδρίτη της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ και του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιου Βατοπαιδινού.

Αφού, λοιπόν, όλοι κατάπιαν τη γλώσσα τους γι’ αυτά τα θέματα είναι ευχής έργον ότι ο Γέροντας Γρηγόριος ομολογεί, με παρρησία, την τραγική αλήθεια. 

Προσευχόμαστε να φωτίσει ο Θεός τον Άγιο Καθηγούμενο να θέσει, στα αρμόδια όργανα διοίκησης του Αγίου Όρους, τα προβλήματα που καταγράφει στο άρθρο του για να δρομολογηθούν πρακτικά μέτρα καταπολέμησης της εκκοσμίκευσης και της αχαλίνωτης θεομπαιξίας των Βατοπαιδινών.

Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

_________

Παράλληλα αναμένουμε ο Πανοσιολογιώτατος να θέσει επιτακτικά, στα αρμόδια όργανα του Άθωνα, τις κακόδοξες αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης. 

Παρόλον ότι θα ήταν ευχής έργον να είχε συμβεί, δεν απαιτούμε από τον Ηγούμενο της Μονής Δοχειαρίου ή από τους άλλους Αγιορείτες Ηγουμένους να διακόψουν κατ' ανάγκην το μνημόσυνο του Πατριάρχη, αφού αυτό επαφίεται αποκλειστικά στη δική τους κρίση. 

Είναι αδιανόητο, όμως, το Άγιον Όρος να σιωπά ή να μιλά χλιαρά, χωρίς ομολογιακό φρόνημα, για την ανάγκη να αναθεωρηθούν οι κακόδοξες αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης ή να διώκει Αγιορείτες μοναχούς επειδή έκαναν χρήση του αναφαίρετου κανονικού δικαιώματος που έχουν να διακόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη.

Παραθέτουμε, στη συνέχεια, την απάντηση του Αριχμανδρίτη Γρηγορίου:

“Μεγάλο εἶναι τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσες στὴν ἐφημερίδα ποὺ διευθύνεις. Ὅταν ὅμως τὸ βῆμα δὲν εἶναι ἀμερόληπτο, δὲν εἶναι ἀπροσωπόληπτο καὶ δὲν μένει ἀνεπηρέαστο ἀπὸ φίλους καὶ χρηματοδότες, τότε αὐτὸ δὲν εἶναι βῆμα, εἶναι βλῆμα, καὶ ἀφήνει θλίψη καὶ στενοχωρία στοὺς ἀνθρώπους ποὺ γαυγίζουν ἔξω ἀπὸ τὰ ἐξωμάντρια. Ἔτσι, ἐὰν κάτι προσβάλλη τοὺς φίλους σου καὶ τοὺς χρηματοδότες σου, δὲν θὰ τὸ ἀνεβάσης, θὰ τὸ ρίξης στὰ ἀζήτητα. Δὲν σὲ γνωρίζω προσωπικά, δὲν σκέφθηκα ποτέ μου νὰ ἐπηρεάσω βῆμα δημοσιογράφου, οὔτε γιὰ χάρη μου οὔτε γιὰ τοὺς φίλους μου• τὸ θεωρῶ μεγάλη προδοσία τῆς διακονίας καὶ τῆς προσφορᾶς μου στὸν κόσμο. Τὰ βάλεις-δὲν τὰ βάλεις τὰ μικρά μου κείμενα, δὲν μὲ κόφτει. Αὐτὰ ποὺ πιστεύω δὲν θὰ σταματήσω νὰ τὰ ἀντιλαλῶ στὸν κόσμο.

Δὲν μπαίνω στὴν προσωπικὴ ζωὴ κανενός. Γίνομαι ὁρμητικός, ὅταν ἀλλοιώνωνται οἱ θεσμοί, ὅπως εἶναι ὁ θεσμὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ ὀρθόδοξος ἀνατολικὸς μοναχισμὸς ὑπῆρξε πάντοτε ἀγροτικὸς καὶ ὄχι ἐπιχειρηματικός. Τὸ ἐπιχειρεῖν εἶναι ὀθνεῖο πρᾶγμα γιὰ τὸν ὀρθόδοξο μοναχισμό. Αὐτό, εἴτε κρυφὰ γίνεται εἴτε φανερά, ἐκφράζεται καὶ προδίνεται στὰ πρόσωπα τῶν μοναχῶν, ὅσο καὶ νὰ καμουφλάρωνται μὲ ὁράσεις καὶ ὀπτασίες καὶ δυσαπόδεικτες θαυματουργίες. Βλέπεις μέσα στὸ μάτι τοῦ μοναχοῦ, ὄχι τὰ σύμπαντα, ἀλλὰ τὸ ἐπιχειρεῖν, τὴν συναλλαγή. Ἐνῶ στὸ μάτι τοῦ ἁπλοῦ μοναχοῦ βλέπεις τὸ γραφικό: «πλοῦτος ἐὰν ῥέῃ, μὴ προστίθεσθε καρδίαν».

Εἶναι φοβερὸ καὶ τρομερὸ νὰ χρησιμοποιῆ ὁ μοναχὸς τὸν εὐπορισμὸ μὲ πρόφαση τὴν ἐλεημοσύνη καὶ ὄχι βέβαια στοὺς ἀναξιοπαθοῦντες, ἀλλὰ δοσίματα γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουμε ὀπαδούς. ῾Υλικὰ τί ἄφησε ὁ Χριστὸς στοὺς Ἀποστόλους; Φτώχεια, εὐλογημένη φτώχεια. Αὐτὸς ὁ μεγάλος Βασιλιᾶς ἔκοψε μουρέλα γῆς, γιὰ νὰ δώση στοὺς μαθητές του; Δὲν εἶχε; Αὐτὸς βαστάει στὴν παλάμη του ὅλη τὴν κτίση. 

«Πορευθέντες…», τοὺς εἶπε, «καὶ νὰ μὴν ἔχετε στὸν δρόμο μήτε ραβδὶ στὸ χέρι σας μήτε πορτοφόλι». Εἶναι φοβερὸ νὰ τσεπώνουμε τὸν κάθε ἕνα, γιὰ νὰ μᾶς πῆ πόσο καλοὶ εἴμαστε καὶ πόσο σπουδαῖοι! Τὰ φακελάκια τὰ καταραμένα κατέστρεψαν τὴν ἰατρική, κατέστρεψαν τὴν ἱερατικὴ ζωή, κατέστρεψαν τὴν ἀληθινὴ ἀποστολὴ τῶν ὑπουργῶν μέσα στὴν Ἑλλάδα. Αὐτὸ τὸ τρισκατάρατο φακελάκι πρέπει νὰ συνεχίζεται;

Ἀβάστακτα εἶναι αὐτὰ ποὺ εἰσῆλθαν μέσα στὸν μοναχικὸ θεσμό. Ἔχουμε πλούσιους κελλιῶτες μὲ τὸ πρόσχημα τῆς προσευχῆς κι ἔτσι τὰ ἐργόχειρα, ἀρχαία παράδοση μέσα στὸν μοναχισμό, ἐξέλιπαν. Ποῦ εἶναι οἱ φανοποιοί; Ποῦ εἶναι οἱ ραφτάδες; Ποῦ εἶναι οἱ μπαλλωματῆδες; Ποῦ εἶναι οἱ παπουτσῆδες; Ὅλα πρέπει νὰ ἔρθουν ἀπ᾽ ἔξω. Καλόγερε, μὴ χαχανίζης μὲ αὐτὰ ποὺ ἀκοῦς ἢ διαβάζεις. Τὸ Ὄρος εἶχε καὶ ἀργυροχόους, εἶχε καὶ μπρουντζοκατασκευαστές, ἔκαναν καὶ καμπάνες, ἔπλεκαν καὶ φανέλλες καὶ κάλτσες, ἔφτιαχναν καὶ σκούφους. Τώρα τί φτιάχνεται στὸ Ἅγιον Ὄρος; 

Ὅταν παλαιότερα εἶχα τὸ φῶς μου, πήγαινα ἐπίσκεψη στὰ κελλιὰ καὶ τὸ πρῶτο ποὺ τοὺς ρωτοῦσα: «Τί ἐργόχειρα κάνετε;». Τώρα… «πορτοκαλάδα θέλετε ἢ χυμὸ ἀπὸ φροῦτα;» Λὲς καὶ στέρεψαν οἱ πηγὲς τοῦ Ἄθωνα καὶ δὲν μᾶς δίνουν πιὰ δροσερὸ νερό. Δούλευε καὶ ἡ τσάπα τοῦ μοναχοῦ, ὄχι μόνον στὸν κῆπο του, ἀλλὰ καὶ στὸ μεροδούλι. Ἀμφιβάλλω ἂν θὰ βρῆς σὲ κελλὶ τσάπα, τσεκούρι ἢ κασμᾶ. Κινητό, ταξὶ καὶ φιγούρα.

Δὲν θίγω κανένα. Θυμᾶμαι τὰ περασμένα καὶ κλαίω καὶ θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι. Στὴν Μονὴ Λογγοβάρδας στὸν νέο ποὺ προσήρχετο στὸν μοναχισμό, τοῦ ἔδιναν κομποσχοίνι, Ψαλτήρι, Ὡρολόγιο καὶ τσάπα. Ὁ γέροντας Φιλόθεος, μέχρι τελευταῖα, εἶχε τὴν τσάπα του πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα του. Τώρα, τί μπορεῖ νὰ βρῆ κανεὶς πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ μοναχοῦ;

Ἀξιότιμε κύριε διευθυντὰ τοῦ Βήματος Ὀρθοδοξίας, λὲς ὅτι ἔρχεσαι στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἀλλὰ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς μοναχὸς σοῦ λέγω ὅτι δὲν ἦρθες ποτέ. Ἔλα μιὰ φορὰ εὐλαβὴς προσκυνητὴς καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἔρθης ἄλλη φορά. Τὸ «περᾶστε-περᾶστε» καὶ τὸ «ἀπὸ δῶ ὁ κύριος τάδε καὶ ἀπὸ κεῖ ὁ κύριος τάδε» καὶ τιμητικὴ θέση στὸν ὑπουργὸ στὴν ἐκκλησία καὶ στὴν τράπεζα, ὅσο ρεμάλι καὶ νὰ εἶναι, εἶναι μνῆμα καὶ γιὰ τὸν μοναχὸ ποὺ τὸ λέει καὶ γι᾽ αὐτὸν ποὺ ὑποδέχεται.

Καημένε διευθυντὰ τοῦ Βήματος Ὀρθοδοξίας, μαντρωμένο σὲ ἔχουνε καὶ σὲ παντρεύουν κάθε μέρα μὲ ὅσες ἐσὺ δὲν ἐπιθυμεῖς οὔτε νὰ τὶς δῆς. Ἐλευθέρωσον σεαὐτὸν καὶ ὅλους ὅσοι σὲ διαβάζουν καὶ σὲ ἀκροάζονται.

Ὅσο ζῶ θὰ τραβῶ τὶς λαμαρίνες ἀπὸ τὸν φοῦρνο, νὰ μὴ καρβουνιάσουν τὰ πάντα. Κλείνω μὲ τὴν προσευχή: «Ἐπίβλεψον ἐπ᾽ ἐμὲ καὶ ἐλέησόν με».

Ο ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ

Ο ΘΕΟΦ. ΑΒΥΔΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑΣ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς

=====

Διατείνεται ο Θεοφιλέστατος Αβυδού Κύριλλος: «Οἱ σύγχρονοι ἑτερόδοξοι εἶναι χριστιανοὶ ἑτέρας δόξης καὶ δὲν ἐξομοιώνονται μὲ ἀρχαίους αἱρετικούς, γιατὶ ἀποδέχονται τὴ θεότητα τῶν τριαδικῶν προσώπων καὶ τὴν πληρότητα καὶ τελειότητα τῆς θεότητας καὶ τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ». Ποιος το λέει αυτό; Ο Σεβ. Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, κατά τον Θεοφιλέστατο! 

Αλλά οι σύγχρονοι Μονοφυσίτες και Νεστοριανοί δεν προσβάλλουν την θεανθρωπότητα του Χριστού και η «Σύνοδος» της Κρήτης τους αναγνώρισε ως «εκκλησίες»; Οι Παπικοί και οι προτεστάντες δεν προσβάλουν το τριαδολογικό δόγμα με την προσθήκη του φιλιόκβε και με την αίρεση περί κτιστής χάριτος;  Οι δεύτεροι δεν εμπίπτουν εις την κατάγνωση των Αγίων Γ΄ και Ζ΄ Οικουμενικών Συνόδων, αρνούμενοι το αειπάρθενο της Θεοτόκου, τις Άγιες Εικόνες και το μυστήριο της Εκκλησίας; Γιατί αναγνωρίστηκαν ως «εκκλησίες»;

Αλλά ο Θεοφιλέστατος επικαλείται την «αυθεντία» του «αγίου» Βολοκολάμσκ και στο θέμα της «αποκλειστικότητας της σωτηρίας στην Εκκλησία», σύμφωνα με αυτόν: «Ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων δὲν ἀποδέχεται τὴν ἀποκλειστικότητα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ σωτηρία … Ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων καταλήγει: Ἡ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ ἄμετρη θριαμβολογία, ὥστε οἱ ὑπόλοιπες χριστιανικὲς Ἐκκλησίες νὰ θεωροῦνται καρπὸς τῆς ἀνθρώπινης πονηρίας ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια τὸ 99% τοῦ ἀνθρωπίνου πληθυσμοῦ»! 

Και τώρα τι πρέπει να κάνουμε, να διαγράψουμε τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας και να ακολουθήσουμε τον Ιλαρίωνα; Να διαστρέψουμε το λόγο Χριστού: «είπεν αυτοίς ο Ιησούς, αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε το Σώμα του Υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το Αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς. Ο τρώγων μου το Σώμα και πίνων μου το Αίμα έχει ζωήν αιώνιον και εγώ αναστήσω εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν.6,54). Έτσι το ερώτημα που τίθεται είναι: υπάρχει Σώμα και Αίμα Χριστού εκτός της Εκκλησίας, για να συντελεσθεί  σωτηρία; Ως προς το τι θα κάμει ο Θεός για το 99% του εκτός της Εκκλησίας ανθρωπίνου πληθυσμού είναι υπόθεση δική Του και όχι δική μας σχολαστική ενασχόληση! 

Θεωρούμε ότι είναι ανάξιο λόγου να σχολιάσουμε τη βλάσφημη αυτή θέση του «αγίου» Βολοκολάμσκ, την οποία δυστυχώς φέρεται να υιοθετεί ο Θεοφιλέστατος, ο οποίος γράφει: «Τὸ νὰ χαρακτηρίσουμε ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς ἐκτὸς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σύγχρονες χριστιανικὲς κοινότητες ὡς αἱρέσεις, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι σὲ καμιὰ ἀπὸ αὐτὲς δὲν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα σωτηρίας τῶν μελῶν της, αὐτὸ θὰ ἀντέβαινε στὴν πατερικὴ διδασκαλία τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία σὲ καμιὰ ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικές της Συνόδους δὲν υἱοθέτησε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀποκλειστικότητα»! 

Διερωτόμαστε, κατά πόσον η «Σύνοδος» της Κρήτης», η οποία θεσμοθέτησε αυτού του είδους τις απόψεις, δεν εισήγαγε νέα εκκλησιολογία; Τότε κακώς ενανθρώπησε ο Θεός Λόγος, κακώς εμαρτύρησαν οι Θεοφόροι Πατέρες, κακώς συνεκλήθησαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι; 

ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ, ΜΟΝΟΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΝΑ ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΥΜΕ

Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

† Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

======

Αἱ αἱρέσεις ἀποτελοῦν ζιζάνια πού ἐνσπείρει ὁ πονηρός εἰς τόν ἀγρόν τῆς Ἐκκλησίας διά νά ματαιώσῃ τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν αἱρέσεων σημαντική ὑπῆρξεν ἡ συμβολή τοῦ μοναχισμοῦ.

Οἱ μοναχοί ἐξέρχονται τοῦ κόσμου διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, διά νά ζήσουν μίαν κατά τό δυνατόν τελείαν χριστιανικήν ζωήν, διά νά ἐφαρμόσουν τό Εὐαγγέλιον χωρίς συμβιβασμούς. Πῶς λοιπόν εἶναι δυνατόν νά ἀνεχθοῦν τάς αἱρέσεις, αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν τό πανάγιον πρόσωπον τοῦ Κυρίου, τήν διδασκαλίαν Του καί τήν Ἐκκλησίαν Του; Καί πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀδιαφορήσουν, ὅταν ἡ πίστις εἶναι τό κινδυνευόμενον;

Ἐνθυμοῦμαι τούς γέροντας Αγιορείτας μοναχούς, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔλεγαν: «Ἐάν δέν διαμαρτυρόμεθα διά τάς γενομένας παραβάσεις εἰς θέματα τῆς πίστεως, διατί φυλᾶμε αὐτά τά βράχια;" Ἐνθυμοῦμαι ἐπίσης ὅτι καί οἱ ὀλιγογράμματοι ἀκόμη μοναχοί ἐθεμελίωναν τάς πρακτικάς των συμβουλάς εἰς τά δόγματα. ῞Οταν κάποτε ἠρώτησα τόν γέροντα Παΐσιον, ποία πρέπει νά εἶναι ἡ στάσις μας εἰς τό ζήτημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μοῦ ἀπήντησε γραπτῶς: «Τά δόγματα δέν μπαίνουν στήν Ε.Ο.Κ.».

Αὐτήν τήν δογματικήν εὐαισθησίαν τῶν μοναχῶν ὄχι μόνον ἠνείχετο ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά καί ἐχρησιμοποίει καί ἐζήτει τήν συμπαράστασίν των εἰς τούς ἀγῶνας της κατά τῶν αἱρέσεων.

Λέγουν τινές ὅτι οἱ μοναχοί πρέπει νά ἀσχολοῦνται μόνο μέ τήν προσευχήν καί τήν νῆψιν. ῾Η ἄποψις αὐτή δέν θεμελιοῦται εἰς τούς λόγους τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε ἀπό ὅλους τούς μαθητάς Του νά ὁμολογοῦν μέ παρρησίαν τό ὄνομά Του. Δέν θεμελιοῦται ἐπίσης εἰς τήν ῾Ιστορίαν τῆς Ἐκκλησίας.

Βέβαια οἱ μοναχοί δέν διδάσκουν τήν πίστιν. ῾Η ἀποστολή αὐτή ἀνήκει εἰς τούς ἐπισκόπους καί πρεσβυτέρους, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τάς εὐχάς τῆς χειροτονίας. Οἱ μοναχοί ὁμολογοῦν τήν πίστιν τους καί ἔτσι διδάσκουν τούς ἀνθρώπους νά πιστεύουν καί νά ὁμολογοῦν ὀρθοδόξως. ῞Οταν ὅλα καλῶς βαίνουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, οἱ μοναχοί ὀφείλουν νά ἡσυχάζουν καί νά ἀγωνίζονται τούς ἀσκητικούς τους ἀγῶνας. Ἐν καιρῷ ὅμως παρεκκλίσεων ἀπό τήν ὀρθήν πίστιν οἱ μοναχοί ὀφείλουν νά ἀγωνίζονται μέ διάκρισιν, ταπείνωσιν καί ἐκκλησιαστικόν ἦθος καί φρόνημα, διά νά μείνῃ ἀπαραχάρακτος ἡ «ἅπαξ παραδοθεῖσα τοῖς ἁγίοις πίστις» (Ἰούδα, 3). Ἐξ ἄλλου «καιρός τοῦ σιγᾶν καί καιρός τοῦ λαλεῖν» (Ἐκκλ. γ΄, 7).

Eἴναι ἀλήθεια ὅτι ὅποιος ἀγωνίζεται γιά τήν ἀκρίβεια τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς εἶναι εὐαίσθητος καί στά δόγματα τῆς εὐσεβείας.

Ἔχοντες οἱ μοναχοί τήν ἐμπειρία τῆς Ὑποστατικῆς Ἀλήθειας, τοῦ Χριστοῦ, δέν ἠμποροῦν νά παραιτηθοῦν ἀπό τήν Ἀλήθειαν αὐτήν στήν δογματική της διατύπωσι.

Ἡ Ἐκκλησία ὑπελόγιζε πάντοτε τήν εὐαισθησία αὐτήν τῶν μοναχῶν. Σοφοί καί ἅγιοι μοναχοί διετέλεσαν στῦλοι καί κανόνες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ὅπως ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, καί κατηύθηναν τό ἔργο Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Ἐκτός ἀπό τόν ἁγιορείτη ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ καί πολλοί ἄλλοι Ἁγιορεῖται ἐκαλοῦντο σέ μεγάλες Συνόδους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά δώσουν μαρτυρία ὀρθοδόξου πίστεως.

Βέβαια ὁ ἀγών τῶν Ἁγιορειτῶν δέν εἴναι ἁπλῶς ἀντιαιρετικός. Εἶναι ἀγών νά πραγματωθῆ στούς ἑαυτούς τους καί νά φανερωθῆ τό πλήρωμα τῆς Ἀληθείας καί τῆς Ζωῆς πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία.

Ὁ πόνος, ἡ ἀνησυχία οἱ διαμαρτυρίες τοῦ Ἁγίου Ὄρους τελικά εἶναι στοιχεῖα τοῦ ἀγῶνος γιά τό πλήρωμα, τήν καθολικότητα. Νά μή κενωθῆ ὁ Λόγος τοῦ Σταυροῦ. Νά μή νοθευθῆ τό Εὐαγγέλιο. Νά μή θεολογοῦμε, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ἀριστοτελικά (σχολαστικά), ἀλλά ἁλιευτικά (ἀποστολικά). Νά μή χάσουμε τή δυνατότητα τῆς θεώσεως καί τοῦ Ἀκτίστου Φωτός δεχόμενοι κτιστή τήν Χάρι. Νά μή ἐκπέση ἡ Ἐκκλησία ἀπό Σῶμα Χριστοῦ σέ ἀνθρωποκεντρική ὀργάνωσι.

Νά μή ἀντικαταστήση ὁ «ἀλάθητος» πάπας, τήν ὄντως ἀλάθητο καί πάντοτε παροῦσα στήν Ἐκκλησία φωτιστική ἄκτιστο Χάρι τοῦ Παρακλήτου.

Γι’ αὐτούς τούς λόγους, χάριτι Θεοῦ, δέν θά συμφωνήσουμε ποτέ, ὅπως καί οἱ ἐν τῷ κόσμῳ ἅγιοι Ἱεράρχαι, ἱερωμένοι καί ὁ πιστός λαός, νά γίνη οὔτε ἡ παραμικρά παραχώρησις στά δόγματα τῆς εὐσεβείας.

Αὐτό γίνεται ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό τῆς Ἀληθείας καί πρός τούς ἑτεροδόξους, πού δέν βοηθοῦνται, ὅταν δέν ἔρχωνται ἀντιμέτωποι μέ τήν Ἀλήθεια πού σώζει. «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς".

ΠΗΓΗ:

enromiosini