ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Όπως μας πληροφορεί το «Βήμα», αντιπροσωπεία της «Ευαγγελικής Εκκλησίας της Γερμανίας», ήγουν Γερμανοί Λουθηρανοί Προτεστάντες, με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της ανωτέρω Λουθηρανικής Κοινότητος κ. Χάινριχ Μπέντφορντ –Στρόμ, επισκέφθηκε τον Παναγιώτατο στο Φανάρι. Οι Γερμανοί Προτεστάντες, εμφανώς ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα της «Συνόδου» του Κολυμβαρίου, τόνισαν την «οικουμενική σημασία των αποφάσεων της Πανορθοδόξου Συνόδου στην οποία παρέστη ο Χάινριχ Μπέντφορντ Στρομ». Πώς να μην εκδηλώσουν τη χαρά τους οι κακόδοξοι Προτεστάντες αφού, πριν καν πουν ο,τιδήποτε οι Προκαθήμενοι κι οι συνοδείες τους, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος έσπευσε, προκαταλαμβάνοντας τους πάντας, να χαρακτηρίσει τους εκπροσώπους των αιρετικών που είχαν προσκληθεί ως «αδελφές Εκκλησίες»!!! 

Από την άλλη ο εντιμότατος κ. Μπένφορντ-Στρομ υπό ποίαν ιδιότητα βιάστηκε να χαρακτηρίσει τη Σύναξη του Κολυμβαρίου ως Πανορθόδοξη; Μήπως του διαφεύγει ότι από τους άνω των οκτακοσίων (800) Ορθοδόξους επισκόπους παρέστησαν μονο 159; Ή μήπως νομίζει πως με τη μεθοδο του συμπατριώτη  του Γκαίριγκ θα μετατρέψει τη Σύναξη του Κολυμβαρίου σε Πανορθόδοξη Σύνοδο; 

Ασφαλέστατα θεωρεί ο Προέδρος των Γερμανών Λουθηρανών σημαντικό μήνυμα το κείμενο του Κολυμβαρίου για τις σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας «μετά του λοιπού χριστιανικού κόσμου». Ξαφνικά με μια κίνηση, που θυμίζει τις «Μεταμορφώσεις» του Ρωμαίου ποιητού Οβίδιου, όλες οι αιρέσεις, παρά τους πολλούς τους σπίλους και τις αμέτρητές τους ρυτίδες, έγιναν «ετερόδοξες Εκκλησίες». Δικαιολογημένα πανηγυρίζει ο Λουθηρανός αξιωματούχος. Ακουσάτωσαν οι ημέτεροι οικουμενιστές. Η απορία του Κίμωνος δεν τους λέει τίποτε απολύτως; 

Τέλος ο Λουθηρανός αξιωματούχος έσπευσε να μας θυμίσει το διάλογο των Λουθηρανών με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Β΄τον Τρανό. Όντως μας βοηθά τα μέγιστα ώστε να αντιληφθούμε το μέγεθος τους ολισθήματος των συγχρόνων οικουμενιστών, που επιμένουν εμμανώς και επιμόνως να συντηρούν τους συγχρόνους διαλόγους, ενώ γνωρίζουν πέραν πάσης αντιλογίας ότι πρόκειται για πτώματα οδωδότα. Πράγματι, στα 1573, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, εν μέσω παγίδων πολλών και απηνούς τουρκοκρατίας, διαλέχθηκε, εν αγάπη και αληθεία, με τους Λουθηρανούς. Όταν, όμως, διαπίστωσε ότι ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι, επιμένοντες εμμανώς, αταλάντευτα και πεισματικά στις φοβερές τους πλάνες, ακολουθώντας το παύλειο «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» τερμάτισε τον άγονο κι άκαρπο διάλογο. Συμπέρασμα: Όποιος έχει μάτια βλέπει. Τοις φρονίμοις ολίγα.

ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ‘’ΨΗΦΟΥ ΤΩΝ ΠΛΕΙΟΝΩΝ’’

ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ‘’ΨΗΦΟΥ ΤΩΝ ΠΛΕΙΟΝΩΝ’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

=====

Στο κείμενο του κ. Αριστείδη Πανώτη που τιτλοφορείται ‘‘Μετασυνοδικές σκέψεις: Η παραβολή των κακόπιστων Αμπελουργών’’ (amen.gr),  αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: ‘’Ανάλογη εξέλιξη είχε και το θέμα της ψήφου των επισκόπων μέσα σε Σύνοδο γιατί το αποτέλεσμα της κρίσεως τους συνδέεται με τη λήψη αποφάσεως που έχει κανονική και νομική ισχύ. Η απόλυτα ιδανική βέβαια λύση για τη λήψη αποφάσεων είναι η ομόψυχη «ομοφωνία» των παρόντων! Η αρχαιότατη βιβλική μαρτυρία του Νόμου που υπάρχει στην Έξοδο (κγ΄2) βεβαιώνει πως η ομοφωνία των παρόντων διασφαλίζεται ομαλά και όταν εκφράζεται με τη «κοινή πάντων ψήφο». Την αρχή αυτή υιοθέτησε και η Εκκλησία στον επίλογο του 6^ου κανόνα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, σε περίπτωση αδιεξόδου «δι’ οικείαν φιλονικίαν αντιλεγόντων». Τότε οφείλει να θεραπεύεται η διαφωνία κατά παρέκκλιση εκ της ομοφωνίας δια της «ψήφου των πλειόνων».  Όσοι από πεισματώδη αγκύστρωση σε «προσωπικά και ιδιοτελή κίνητρα» είναι αντίθετοι με την ομαλή λειτουργία της συνοδικότητας, είναι και υπεύθυνοι της παρεκκλήσεως εκ της «ομόφωνης ακρίβειας». Ο Γρηγόριος Νανζιανζηνός, με την πικρή συνοδική εμπειρία που είχε, συμβουλεύει η υπέρβαση κάθε αδιεξόδου που υποθάλπει τη συγκρουσιακή ατμόσφαιρα στις Συνόδους πρέπει να γίνεται με τη χρήση «της ψήφου των πλειόνων» (Migne P. G. t.49.B.225)’’. 

Δεν συμβουλεύει κάτι τέτοιο ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Είναι απαράδεκτο ‘’να θεραπεύεται η διαφωνία κατά παρέκκλιση εκ της ομοφωνίας δια της «ψήφου των πλειόνων» ’’για θέματα που σχετίζονται με την Ορθόδοξη ακρίβεια. Σε θέματα που αφορούν την Ορθόδοξη ακρίβεια, δεν μπορεί να γίνει παρέκκλιση εκ της ομοφωνίας δια της «ψήφου των πλειόνων». Δεν πρέπει να γίνεται χρήση της ‘’ψήφου των πλειόνων’’ για “υπέρβαση κάθε αδιεξόδου που υποθάλπει τη συγκρουσιακή ατμόσφαιρα στις Συνόδους’’, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Πανώτης.  Θα μπορούσε η «ψήφος των πλειόνων» να εφαρμοσθεί για παράδειγμα σε διοικητικά θέματα. 

Πώς μπορούμε να καταλογίσομε στον μεγάλο αυτόν Άγιο της Εκκλησίας μας, το «κλέος Ορθοδοξίας το πανθαύμαστον» και το «θέριστρον των αιρέσεων», ότι θα δεχόταν να εφαρμοσθεί η ‘’των πλειόνων αρχή’’ σε θέματα αληθειών της Ορθόδοξης Πίστης μας;  Ο Άγιος αυτός ο «μύστης των δογμάτων» και «Θεολογίας πηγή», που γνώρισε τι θα πει Ορθόδοξη ‘’μειοψηφία’’ σε θέματα αλήθειας, δεν μπορεί να θεωρείται ότι συνηγορεί στη χρήση της αρχής των πλειόνων σε θέματα Ορθόδοξης ακρίβειας. Δεν μπορεί να  χρησιμοποιείται αδιακρίτως ο λόγος αυτός του Αγίου Γρηγορίου.

Όταν το έτος 379 οι λιγοστοί Ορθόδοξοι κάλεσαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο στην Κωνσταντινούπολη, δεν βρήκε ούτε ένα μικρό ναό και κατέληξε σε ευκτήριο οίκο όπου λειτουργούσε και κήρυττε, τον οποίο ονόμασε μάλιστα ‘’αγία Αναστασία’’, σημαίνοντας με αυτή την ονομασία την ανάσταση της Ορθόδοξης Πίστης. Γνώρισε ο μεγάλος αυτός Άγιος, τι θα πεί Ορθόδοξη ‘’μειοψηφία’’ σε θέματα αλήθειας της Πίστης μας.

Η αναφορά αυτή στην ‘’αρχή των πλειόνων’’, αναιρείται και από την αναφορά του ιδίου κ. Α. Πανωτή, σε άλλο κείμενό του που τιτλοφορείται ‘‘Η προϊστορία της Διορθοδόξου Συνόδου. Προς καταλαλούντες την Αγία Σύνοδο’’ (amen.gr).  Στο κείμενο αυτό αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: ‘’Και τα μεν ζητήματα που απειλούν την ενότητα της επιλύονται με ειλικρίνεια «συλλογικά», τα μεν θεολογικά με «συμφωνία», τα δε κανονικά διοικητικά με την «ψήφο των πλειόνων» και όλα στερεώνονται με αγάπη στη συνείδηση του Λαού του Θεού’’. Ο σχολιασμός πιστεύω είναι περιττός. 

ΔΥΝΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ Ο ΙΕ΄ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΒ΄ ΣΥΝΟΔΟΥ

ΔΥΝΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ Ο ΙΕ΄ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΒ΄ ΣΥΝΟΔΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Αυγουστίνος Καντιώτης”, το ακόλουθο απόσπασμα:

“Ὁ ἤδη Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος εἰς τὸ πρῶτον κήρυγμά του μετὰ τὴν χειροτονίαν του εἰς Ἐπίσκοπον, εἰς τὴν αἴθουσαν τῶν Ἀθηνῶν Ζωοδόχου Πηγῆς 44, ἐδέχθη καὶ τὴν ἑξῆς ἐρώτησιν ἀπὸ ἀκροάτριαν τοῦ κηρύγματός του: «Καὶ τώρα, ὅταν θὰ πᾶς στὴ Φλώρινα, θὰ μνημονεύης τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα;». Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης ἤρεμος τὴν ἠρώτησεν, ἐὰν εἶναι παλαιομερολογίτισσα. Ὅταν ἔλαβε θετικὴν ἀπάντησιν, τῆς ἀπήντησε: «Πότε θὰ διακόψω τὸ μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, εἶναι ἰδική μου ὑπόθεσις». Καὶ πράγματι ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης δὲν ἐβιάσθη νὰ προβῆ εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου. Ὑπέμεινεν ἐπὶ μίαν τριαετίαν. Τῷ 1970 ὅμως, ὅτε ἦτο βέβαιον ὅτι ὁ Πατριάρχης θὰ μετέβαινεν εἰς Ρώμην, διὰ νὰ συλλειτουργήση μὲ τὸν Πάπαν, ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος μαζὶ μὲ τοὺς ἡρωϊκοὺς Μητροπολίτας Ἐλευθερουπόλεως κυρὸν Ἀμβρόσιον καὶ Παραμυθίας κυρὸν Παῦλον προέβησαν εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου καὶ ἐδήλωσαν ὅτι τότε μόνον θὰ ἐπαναφέρουν τὸ μνημόσυνόν του, ὅταν θὰ παύσουν τὰς ἀπαράδεκτα οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα πρὸς τὸν Πάπαν.”

Τι μαθαίνουμε από το πιο πάνω απόσπασμα; Ότι ο ΙΕ΄ κανόνας της ΑΒ΄ Σύνοδου, που μιλά για τη διακοπή του μνημοσύνου του οικείου ιεράρχη όταν γυμνή τη κεφαλή κηρύσσει αιρέσεις, είναι δυνητικός και όχι υποχρεωτικός. Αν δεν ήταν δυνητικός ο μακαριστός Αυγουστίνος δεν θα έλεγε ότι ήταν δική του υπόθεση η διακοπή του μνημοσύνου του Αθηναγόρα αλλά θα το θεωρούσε επιβεβλημένο του καθήκον από τη διδασκαλία της Εκκλησίας.

Ακούνε οι σχισματικοί, που αυτοαποκαλούνται αποτειχισμένοι, τι λέγει ο μακαριστός Φλωρίνης; Ο κανόνας είναι δυνητικός, όπως -μεταξύ άλλων- ανέλυσε εξαντλητικά ο κορυφαίος κανονολόγος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. 

ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΒΡΑΒΕΥΕΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΚΛΗΡΙΚΟ

Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΒΡΑΒΕΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΚΛΗΡΙΚΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ π. ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΜΑΛΑΜΟΥΣΗ! 

ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΕΤΣΙ ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙ.

ΝΤΡΟΠΗ ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΕ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ!

Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Η ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ κ.κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ

=====

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας καί Κυνουρίας κ.κ. Ἀλέξανδρος, εἶναι ἕνας πεφωτισμένος, ἐξαίρετος Ἱεράρχης τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας πού κοσμεῖ τήν Σεπτή Ἱεραρχία Της, καί τό ἀδαμάντινο ἦθος τοῦ ὁποίου ἀλλά καί τό πολυσήμαντο ποιμαντικόν του ἔργον ἐμπνέουν καί ὁδηγοῦν ἐπί δεκαετίας τόν λαόν τοῦ Θεοῦ. Διαποιμαίνει μίαν ἱστορική Μητρόπολι       μετά πολλῆς σοφίας, διακρίσεως καί θυσιαστικῆς ἀγάπης, γεγονός πού πανθομολογεῖται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ.

Ἡ πρόσφατος προκαταρκτική ἐξέτασις πού διενεργεῖται εἰς βάρος του ὑπό τῆς Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Τριπόλεως, ὅτι δῆθεν διά τῶν δηλώσεων του κατά τοῦ φρικώδους πάθους τῆς ὁμοφυλοφιλίας, πού ἀποτελεῖ ψυχοπαθολογική ἐκτροπή τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας καί φυσιολογίας, κατέστη ὑποκείμενον τοῦ γνωστοῦ «Ἀντιρατσιστικοῦ» ποινικοῦ Νόμου, εἶναι ἀνεπέρειστος καί ἐντελῶς ἀβάσιμος, διότι ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἀλέξανδρος διά τῶν δηλώσεων του ἐξέφρασε τήν διαχρονική διδασκαλία τοῦ Παναγίου Θεοῦ διά τῆς Ἐκκλησίας Του, Τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ ἀνθρώπου, καί δέν προέτρεψε εἰς βία κατά τῶν ἀτυχῶν θυμάτων τοῦ βυθίου δράκοντος, δηλώσας ὅτι θλίβεται διά τήν τραγικήν ἀνατροπήν τῆς ζωῆς των, γιά τήν μεταλλαγή τῆς ὑγειοῦς ἀνθρωπίνης σεξουαλικότητος καί ὅτι προσεύχεται γιά τήν μετάνοιάν τους καί τήν σωτηρίαν τους. Ἑπομένως διά τῶν δηλώσεων τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἀλεξάνδρου, οὔτε ἡ ἀντικειμενική οὔτε ἡ ὑποκειμενική ὑπόστασις τοῦ ἐγκλήματος ρατσιστικῆς βίας στοιχειοθετεῖται καί ἀσφαλῶς οἱ δηλώσεις του καλύπτονται πληρέστατα ἀπό τήν Συνταγματική Ἀρχή τῆς ἐλευθερίας τῆς ἐκφράσεως, πού ἀποτελεῖ μή ἀναθεωρητέα διάταξη τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος. Θά ἦτο ἐπιλήσμων τῶν Ἀρχιερατικῶν του φρικωδῶν ὅρκων ἐάν δέν ὁμίλει, ὡς ὡμίλησε. Τόν συγχαίρομεν ἐκ βάθους ψυχῆς καί ἀδελφικῶς χαιρόμεθα διότι τό τίμιον ὄνομά του διά τήν ὁμολογίαν του καί τό σθεναρό του φρόνημα «ἐγγράφη ἐν βίβλο ζωῆς».   

ΕΙΣΑΓΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ

ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ

e-mail: synaxisorthkm@gmail.com

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ “ΣΥΝΟΔΟ” ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

(῾Υπογράφεται καὶ ἀπὸ ὅσους συμφωνοῦν)

3.) Εισάγει αιρετική εκκλησιολογία

Στὴν συμφωνημένη καὶ ἐπιβληθεῖσα ἔξωθεν ἐγκατάλειψη τῆς ἐκκλησιολογικῆς μαςἀποκλειστικότητας, τοῦ ὅτι δηλαδὴ ἐμεῖς μόνο εἴμαστε ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀνταποκρίθηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἰδιαίτερα μὲ τὴν Συνοδικὴ καὶ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιο τοῦ 1920 «Πρὸς τὰς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», καὶ στὸν τίτλο ἀλλὰ καὶ στὸ περιεχόμενο τοῦ κειμένου, ἀνεγνώριζε ἐκκλησιαστικότητα στοὺς μέχρι τότε θεωρουμένους αἱρετικοὺς λοιποὺς Χριστιανούς, Μονοφυσίτες, Παπικούς, Προτεστάντες. Ἡ ἐσφαλμένη αὐτὴ γραμμὴ ἐνισχύθηκε ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ποὺ δεσμεύθηκε μὲ δηλώσεις καὶ ἐνέργειες νὰ ἀναγνωρίσει τὴν ἐκκλησιαστικότητα τῶν αἱρετικῶν, τολμηρότερα δὲ προώθησε αὐτὴν τὴν δέσμευση ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν Εἰδικὴ Διορθόδοξη Ἐπιτροπὴ ποὺ συνεκρότησε ἐπεχείρησε τὴν δῆθεν ἐπικαιροποίηση καὶ βελτίωση τῶν παλαιῶν προσυνοδικῶν κειμένων καὶ δι᾽ αὐτῆς συνοδικὴ ἀναγνώριση τῆς ἐκκλησιαστικότητας ἀκόμη καὶ τοῦ Βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν, δηλαδὴ συνοδικὴ ἀναγνώριση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ πεισματικὴ ἀντίδραση στὴν πρόταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀντικατασταθεῖ τὸ «ἄλλων χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν» μὲ τό «χριστιανικῶν κοινοτήτων».

Ὅλα αὐτὰ βέβαια δὲν μποροῦν νὰ ἀναπτυχθοῦν σ᾽ αὐτὸ τὸ περιεκτικὸ κείμενο μιᾶς Ἀνοικτῆς Ἐπιστολῆς-Ὁμολογίας. Ἔχουν ἀναλυθῆ ἀπὸ λογίους ἐπισκόπους καὶ ἀπὸ ἀκαδημαϊκοὺς διδασκάλους, τρεῖς ἐκ τῶν ὁποίων ὑπογράφουν τὸ παρὸν κείμενο, σὲ ἐπιστημονικὲς ἡμερίδες, διορθόδοξες συναντήσεις καὶ στὸν τύπο. Ὅσοι ἐκ τῶν ἐπισκόπων ἀγρυπνοῦν καὶ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν κρισιμότητα τῶν καιρῶν καὶ τὸν μεγάλο κίνδυνο διαιρέσεων καὶ σχισμάτων ἐντὸς τοῦ ποιμνίου, θὰ πρέπει μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ θέμα τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης, στὴν προσεχῆ συνεδρία τῆς συνόδου τῆς Ἱεραρχίας.

Ἡ ἐκκλησιαστικότητα τῶν Παπικῶν ἔχει ἤδη ἀναγνωρισθῆ στὸ ἐπαίσχυντο καὶ προδοτικὸ κείμενο τοῦ Balamand τοῦ Λιβάνου (1993), στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, τῶν δὲ Προτεσταντῶν καὶ Μονοφυσιτῶν στὶς Γενικὲς Συνελεύσεις τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας, (2006) καὶ στὸ Πουσὰν τῆς Ν. Κορέας (2013). Ἡ ἀποφυγὴ ἀπὸ τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης νὰ κρίνει τὰ κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων καὶ τὴν συμμετοχή μας στὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ἐνῶ ἀντίθετα ἐπαινεῖ καὶ τὰ δύο, σημαίνει ὅτι οὐσιαστικὰ ἐγκρίνει ὅτι οἱ Παπικοὶ ἔχουν Χάρη, Μυστήρια Ἱερωσύνη, Ἀποστολικὴ Διαδοχή (Balamand), καὶ ὅτι ἐμεῖς χωρισμένοι ἀπὸ τοὺς Μονοφυσίτες, τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες δὲν μποροῦμε νά εἴμαστε ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία (Πόρτο Ἀλέγκρε, Πουσάν). Ἡ μὴ συμμετοχὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν συνέλευση τοῦ Balamand μεταβάλλεται τώρα σὲ συνενοχὴ μὲ τὴν ἔγκριση τῶν κειμένων τῶν Διαλόγων. Καθίσταται ἔτσι ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης σύμμαχος καὶ προαγωγὸς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀντίθετη πρὸς ὅλες τὶς προηγούμενες συνόδους τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖες, ἀντὶ νὰ ἐκκλησιοποιοῦν τὶς αἱρέσεις, τὶς κατεδίκαζαν καὶ τὶς ἀναθεμάτιζαν. Ἡ λέξη αἵρεση δὲν ὑπάρχει οὔτε μία φορὰ μέσα στὰ κείμενα τῆς «Συνόδου», ἡ δὲ ὀρθὴ πρόταση τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ ἀπαγορευθοῦν οἱ συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς δὲν ἔτυχε καμμίας προσοχῆς. Ἑπομένως ὄχι μόνο ὡς πρὸς τὴν διαδικασία συγκλήσεως καὶ λειτουργίας, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὶς ἀποφάσεις της, ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὴν συνοδικὴ ἀναγνώριση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν αἱρέσεων ὡς ἐκκλησιῶν, ἡ συνέλευση μερικῶν ἐπισκόπων στὴν Κρήτη δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ οὔτε Σύνοδος, οὔτε Ἁγία, οὔτε Μεγάλη.

Ἡ ἄτυπη «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ἀγωνίσθηκε καὶ ἀγωνίζεται νὰ ἀναχαιτίσει τὴν προέλαση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ ἱστορικὲς πρωτοβουλίες, ὅπως ἡ σύνταξη καὶ ἡ κυκλοφόρηση τὸ 2009 τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», τοῦ κειμένου γιὰ τήν «Νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθο­λομαίου (2014)» καὶ ἄλλων, τὰ ὁποῖα ὑπέγραψαν ἀρκετοὶ ἀρχιερεῖς, ἑκατοντάδες κληρικῶν καὶ μοναχῶν καὶ δεκάδες χιλιάδες πιστῶν. Πρὸ τῆς συγκλήσεως τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης συνδιοργανώσαμε μαζὶ μὲ τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων καὶ Πειραιῶς τὴν μεγάλη Θεολογικὴ Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα στὶς 23 Μαρτίου 2016 στὸν Πειραιᾶ μὲ θέμα «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Μετὰ τὴν «Σύνοδο» μὲ σειρὰ συλλογικῶν, ἀλλὰ καὶ προσωπικῶν κειμένων ἀποτιμήσαμε ἀρνητικὰ καὶ ἀπορρίψαμε τήν «Σύνοδο», εἴχαμε δὲ σειρὰ διορθοδόξων ἐπαφῶν καὶ συναντήσεων πρὸ τῆς «Συνόδου» καὶ μετ᾽ αὐτήν, προσκληθέντες ἀπὸ τὰ πατριαρχεῖα Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας, ὡς καὶ ἀπὸ τὴν ἀνήκουσα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας Ἱερὰ Μητρόπολη Μολδαβίας.

(Συνεχίζεται)

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΕΠΕΛΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΕΠΕΛΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Ο Πάπας Φραγκίσκος συνεχίζει ακάθεκτος την επέλασή του ανά τας ρύμας και τα αγυιάς του κόσμου, στην προσπάθειά του να εδραιωθεί ως ο θρησκευτικός πλανητάρχης, ως ο εις και μόνος. Αυτή τη φορά βρέθηκε στα μέρη του Καυκάσου και δη στη Γεωργία. Βλέπετε η ιδιότητά του ως αρχηγού κράτους του ανοίγει όλες τις πόρτες. Έτσι, μαζί με την πολιτική ηγεσία, ο Καθολικός και Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας έσπευσε στο αεροδρόμιο της Τυφλίδος για να υποδεχθεί τον αιρεσιάρχη. Τι γύρευε Ορθόδοξος Προκαθήμενος στην παπική υποδοχή και ποιο καλό μπορεί να κερδίσει από την παπική επίσκεψη; Αδυνατώ να βρω λύση, ούτε δικαιολογία. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι οι Ορθόδοξοι διαμαρτυρήθηκαν, και καλά κάνανε, στο αεροδρόμιο μόλις ο κακόφρων Παπάς πάτησε τα χώματα της Χώρας. 

Το ίδιο ατελέσφορη υπήρξε η συνάντηση του Γεωργιανού Προκαθημένου με τον Πάπα στο Πατριαρχικό Μέγαρο. Κοσμικού τύπου φιλοφρονήσεις και τίποτ’ άλλο. Η παπική φιέστα (μίσα) στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Λοκομοτίβ Τυφλίδος έδειξε μερικές αλήθειες: 

α.) Ότι ο παπισμός δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο ένα ασήμαντο ποσοστό των Γεωργιανών, μόλις το 3%. 

β.) Ότι οι Γεωργιανοί με μια δεύτερη διαμαρτυρία έξω από το γήπεδο ότι δεν ενθουσιάστηκαν καθόλου με τα παπικά τερτίπια, ούτε την αβροφροσύνη της ηγεσίας τους. 

Το γεγονός ότι ο Πατριάρχης Ηλίας δεν τόλμησε να παρουσιαστεί στις παπικές λατρευτικές  εκδηλώσεις φανερώνει ότι οι διαμαρτυριές των Ορθοδοξών δεν έγιναν εις μάτην. 

Ο Οικουμενισμός δεν κέρδισε τίποτε στα μέρη του Καυκάσου. Συμπληρωματικά κανένας Ορθόδοξος επίσκοπος ΔΕΝ πάτησε το πόδι του στην παπική λειτουργία. Φαίνεται οι εκεί επίσκοποι λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι οι συμπροσευχές με αιρετικούς απαγορεύονται. Δεν ζήλωσαν τη δόξα του επισκόπου  Βόστρων, του κλίματος του Πατριαρχείου  Ιεροσολύμων, που αντί να πάει σε Ορθόδοξη  εκκλησία να προσευχηθεί ή να λειτουργήσει Κυριακή μέρα, έσπευσε στο γήπεδο όπου ο Πάπας τέλεσε παπική λειτουργία στη Λευκωσία της Κύπρου. 

Ο πάπας Φραγκίσκος, μεταξύ άλλων, διακήρυξε ότι με υπομονή, εμπιστοσύνη και διάλογο θα γεφυρωθούν οι ιστορικές διαιρέσεις. Κούφια λόγια, χωρίς αντίκρυσμα. Αν ο Παπισμός δεν αποπτύσει κι αποστραφεί τις πολλές  παραχαράξεις του Ευαγγελίου οι διάλογοι κι οι επισκέψεις δεν οδηγούν πουθενά. Δεν αντιπροσωπευούν παρά μόνο βεγγαλικά, που φωτίζουν προς στιγμή τον ουρανό, για να τα διαδεχθεί και πάλιν το σκοτάδι.

ΝΗΦΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΝΗΦΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Από μια εξαιρετική εργασία του Σεβ. Μητροπολίτου Κυθήρων κ. Σεραφείμ παραθέτουμε το πιο κάτω εκτενές απόσπασμα το οποίο ανατρέπει την επιχειρηματολογία όσων δέχονται τον όρο Εκκλησία για τους αιρετικούς:

“Προβάλλεται συνήθως ἡ εὐλογοφανής ἔνστασις ὅτι ὁ ὅρος Ἐκκλησία ἀποδίδεται καί εἰς τούς ἑτεροδόξους, ὄχι κατ’ ἀκρίβειαν, ἀλλά συμβατικῶς, ὡς ἕνας τρόπος ἐκφράσεως καί συνεννοήσεως. Καί φέρονται ὡς παραδείγματα αἱ φράσεις «ἐκκλησία τοῦ Δήμου» εἰς τήν ἀρχαιότητα καί εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην «ἐκκλησία λαοῦ πᾶσα», «ἐκκλησία Ἰσραήλ», «ἐκκλησία ὁσίων», «ἐκκλησία πονηρευομένων» κ.λπ., ὅπου δηλοῦται ἡ σύναξις καί συνάθροισις τοῦ λαοῦ ἤ τῶν πιστῶν. Ἡ διαφορά τῆς μιᾶς ἀπό τήν ἄλλην περίπτωσιν εἶναι τεραστία. Οἱ ἑτερόδοξοι καί κακόδοξοι συνάμα δέν θεωροῦν ἑαυτούς, οὔτε θεωροῦνται ἁπλῶς ὑπό τῶν ἄλλων ὡς μία θρησκευτική συνάθροισις, ἀλλ’ ὡς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλ. Ἐκκλησία μέ κεφαλήν τόν Χριστόν. Οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, φερ’ εἰπεῖν, πιστεύουν ὅτι ἀποτελοῦν τήν Μίαν καί μόνην Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἐνῷ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν θεωροῦν ὡς ἐλλειματικήν, διότι δέν δέχεται τό Παπικόν πρωτεῖον! Καί παρά ταῦτα ὑποστηρίζουν τήν «περί δύο πνευμόνων» τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικήν θεωρίαν των. Καί ἐντός τοῦ Προτεσταντικοῦ χώρου παρομοίως χαρακτηρίζεται ἡ Ὀρθοδοξία ὡς ἐλλειματική καί μειονεκτική, διότι δέν ἀναγνωρίζει τάς χειροτονίας τῶν γυναικῶν καί τόν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων! Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ὅταν τούς χαρακτηρίζομεν ὡς Ἐκκλησία δέν τούς ἀποκοιμίζομεν καί δέν συντελοῦμεν εἰς τόν ἐφησυχασμόν των, καθώς τούς ἀποκρύπτομεν τήν ἀλήθειαν, τό φῶς τοῦ Χριστοῦ; Καί δέν θά λογοδοτήσωμεν ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἐν ἡμερᾳ Κρίσεως διά τήν πνευματικήν αὐτήν «Βαβέλ» καί τήν νόθευσιν ἤ ἀπόκρυψιν τῆς σῳζούσης Θείας Ἀληθείας τῆς θεόθεν ἀποκαλυφθείσης διά τῶν Προφητῶν καί ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ καί Σωτῆρι ἡμῶν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Μιᾶς καί Μόνης Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι καί μιᾶς ἑκάστης τῶν ἄλλων φερομένων καί αὐτοαποκαλουμένων ὡς «Ἐκκλησιῶν»;

Η εργασία του Σεβ. Κυθήρων είναι γραμμμένη με νηφαλιότητα, θεολογική συγκρότηση και αγάπη για την πίστη μας και αντανακλά το ήθος και το φρόνημα του Σεβασμιότατου.

Ελπίζουμε οι νηφάλιες και λίαν αξιόλογες σκέψεις του Σεβ. Κυθήρων να προβληματίσουν θετικά όλους και να δώσουν την ευκαιρία στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος που συνέρχεται μεθαύριο Τρίτη τη δυνατότητα να απορρίψει τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και δη το κείμενο που αφορά τις σχέσεις της Ορθοδοξίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον.

THN ΞΕΝΙΑΝ ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ

THN ΞΕΝΙΑΝ ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ

                                                  

Του Β. Χαραλάμπους

=====

Σμιλεμένα ασκηταριά

στων Καρουλίων τα βράχια

τα δεητικά ετούτα

ανάγλυφα θωράκια τ’ Άθωνα

διαλαλούνε στο Όρος τούτο

τον ιαμβικόν της μετανοίας κανόνα.

Κι αφανείς θεοφορούμενοι ασκητές

ξενιζόμενοι εις άξενα βράχια

την ξενίαν επιζητούν

«εν τη των πραέων γή».

*«εν τη των πραέων γή» - Από του Αγίου Αθανασίου: Βίος και πολιτεία του Αγίου Αντωνίου.