ΠΑΠΑΣ -ΛΟΥΘΗΡΟΣ - ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ - ΝΙΤΣΕ

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Του Νικόλαου Ζήση (νυν Μοναχού Σεραφείμ Αγιοσαββίτη)

============================

ΜΕΡΟΣ Ε΄

ΠΑΠΑΣ - ΛΟΥΘΗΡΟΣ - ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ - ΝΙΤΣΕ

__________________

Επισφραγίζοντας τα λεγόμενά του για τον ανθρωπιστικό Οικουμενισμό, ο Γέρων Ιουστίνος παραθέτει αυτούσια μερικά λόγια του ομολογητού επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης Νικολάου σχετικά με την πνευματική κατάσταση της Ευρώπης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. μερικά εξ αυτών, σχετιζόμενα με το θέμα μας, παραθέτουμε αυτούσια.

“Τί είναι η Ευρώπη; Είναι η επιθυμία και πόθος της εξουσίας και της ηδονής και η γνώσις. Αμφότερα ανθρώπινα: η ανθρωπίνη επιθυμία και πόθος και η ανθρωπίνη γνώσις. Και τα δύο προσωποποιούνται εις τον πάπαν και εις τον Λούθηρον. Τί είναι λοιπόν η Ευρώπη; Ο πάπας και ο Λούθηρος. Χορτασμέναι αι ανθρώπιναι επθυμίαι εις το έπακρον, και χορτασμένη η ανθρωπίνη γνώσις εις το έπακρον. Ο ευρωπαϊκός πάπας είναι η ανθρωπίνη επιθυμία της εξουσίας. Ο ευρωπαϊκός Λούθηρος, η πείσμων απόφασις του ανθρώπου τα πάντα να εξηγηθούν με τον νουν του.

Ο Παπισμός χρησιμοποιεί την πολιτικήν, επειδή μόνον δι' αυτής αποκτά τις την εξουσίαν. Ο Λουθηρανισμός χρησιμοποιεί την φιλοσοφίαν και την επιστήμην, επειδή νομίζει ότι αυτός είναι ο δρόμος δια να αποκτήση τις την σοφίαν. Ούτως, η επιθυμία εκήρυξε τον πόλεμον κατά της γνώσεως και η γνώσις κατά της επιθυμίας. Τούτο είναι η Ευρώπη. Εις την εποχήν μας όμως ήλθε μία νέα γενεά Ευρωπαίων, η οποία ενύμφευσε την επιθυμίαν με την γνώσιν και απέρριψε και τον πάπαν και τον Λούθηρον... Η ανθρωπίνη επιθυμία και η ανθρωπίνη σοφία εστεφανώθησαν εις τας ημέρας μας και ούτω συνήφθη γάμος, ο οποίος δεν είναι ούτε παπικός ούτε λουθηρανικός, αλλ' οφθαλμοφανώς και δημοσίως σατανικός. Η σημερινή Ευρώπη δεν είναι πλέον ούτε παπική ούτε λουθηρανική. Είναι υπεράνω και εκτός τούτων. Είναι ολοτελώς επίγειος, χωρίς έστω και τον πόθον να ανεβαίνη εις τον ουρανόν, είτε με το διαβατήριον του αλαθήτου πάπα είτε πάλιν δια της κλίμακος της προτεσταντικής σοφίας. Αρνείται εντελώς το ταξίδιον εκ του κόσμου τούτου. Επιθυμεί να παραμείνη εδώ. Επιθυμεί να είναι ο τάφος της όπου και το λίκνον της. Δεν γνωρίζει περί άλλου κόσμου. Δεν αισθάνεται την ουράνιον ευωδίαν. Δεν βλέπει εις τον ύπνον της τους Αγγέλους και τους Αγίους. Δια την Θεοτόκον δεν θέλει να ακούση. Η ακολασία την στερεώνει εις το μίσος κατά της παρθενίας.

Ο βασιλεύς αντίχριστος αποτελεί την αρχήν του ΙΘ' αιώνος. Ο πάπας, αντίχριστος, αποτελεί την μέσην του ιδίου αιώνος. Οι φιλόσοφοι της Ευρώπης, αντίχριστοι (από το φρενοκομείον) αποτελούν το τέλος του αυτού αιώνος: Ναπολέων ο Βοναπάρτης, ο Πίος, ο Νίτσε. Τρία μοιραία ονόματα των τριών μεγαλυτέρων αρρώστων της κληρονομημένης ασθενείας...Ο καίσαρ, ο ποντίφηξ και ο φιλόσοφος... και μάλιστα όχι εις την αρχαίαν ειδωλολατρικήν Ρώμην, αλλ' εις την καρδίαν της βαπτισμένης Ευρώπης! Δεν είναι αυτοί οι νικηταί, αλλ' οι πλέον νικημένοι. Όταν ο Βοναπάρτης εγέλασεν εμπρός εις τους αγίους ναούς του Κρεμλίνου, και όταν ο Πίος ανεκηρύχθη αλάθητος, και όταν ο Νίτσε ανεκοίνωσε δημοσίως την λατρείαν του εις τον Αντίχριστον, τότε εσκοτίσθη ο ήλιος εις τον ουρανόν... Ποιος είναι τότε ο νικητής, αν όχι ο καίσαρ, ο ποντίφηξ και ο φιλόσοφος της αποχριστιανοποιημένης Ευρώπης; Ο νικητής είναι ο χωρικός των Βαλκανίων και ο Ρώσος μουζίκος. Ποίος ήταν ο πλέον άγνωστος και ασήμαντος και μικρότερος κατά τον ΙΘ' αιώνα, τον αιώνα του μεγάλου Ναπολέοντος και του αλαθήτου Πίου και του απροσίτου Νίτσε, ποίος, αν μη ο Ρώσος μουζίκος, προσκυνητής «των Αγίων Τόπων», και ο χωρικός των Βαλκανίων, πολεμιστής εναντίον της ημισελήνου και απελευθερωτής των Βαλκανίων; Διαβολικόν πεδίον μάχης, διαβολικόν ιερατείον και διαβολική σοφία, τούτο είναι ο καίσαρ, ο πάπας και ο φιλόσοφος του ΙΘ' αιώνος. Ο ορθόδοξος χωρικός των Βαλκανίων παρουσιάζει το τελείως αντίθετον τούτων: πρώτον, τον σταυροφόρον ηρωϊσμόν, δεύτερον, το μαρτυρικόν ιερατείον, και τρίτον, την αλιευτικήν αποστολικήν σοφίαν.”

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΚΑΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΣ

Του Αγιορείτη Μοναχού Μωυσέως

============

Μελετώντας το όλο έργο του παρατηρούμε πως όχι ήξερε να γράφει, να περιγράφει, να ηθογραφεί, να κρίνει και να προτείνει λύσεις, αλλά ο ίδιος είχε μια ακέραια στάση, επιλογή φιλόθεης ζωής, φιλάρετου βίου, έντιμης εργασίας, φιλότιμης αδολεσχίας, πορεία, στόχο, λόγο και αξία. Από νωρίς είχε συνειδητοποιήσει καλά τη ματαιότητα της εγκοσμιότητος, είχε αφοβία θανάτου, θερμή πίστη. Θέλησε να ζήσει απλά, λιτά, απόμερα, ήσυχα, γαλήνια και νηφάλια. Δεν ψήλωσε ο νους του, δεν υψηλοφρόνησε, στάθηκε πλάι στους ταπεινούς και καταφρονεμένους και τους πέρασε ωραία στο έργο του.

Το έργο του Παπαδιαμάντη διασώζει την αγνή λαϊκή ευσέβεια. Οι ιερείς του έργου του είναι απλοί, φτωχοί, ενίοτε και απλοϊκοί, αλλά βιώνουν υπαρξιακά, ακόμη και όταν δεν μπορούν να το εκφράσουν, το μυστήριο του ζώντος Θεού, τη γνήσια ορθόδοξη βιοτή και λειτουργική παράδοση. Με πλήρη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς τους δεν παύουν να δέονται υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης και σωτηρίας των προβάτων του ποιμνίου τους, που τους εμπιστεύθηκε ο ίδιος ο Χριστός. Δεν επιχειρούν "λειτουργικές αναγεννήσεις" αρκούνται και τρέφονται με την υπάρχουσα γνήσια παράδοση, δοξολογώντας συνεχώς τον Ύψιστο κι επικαλούμενοι το άφατο έλεός του.

Ο Παπαδιαμάντης δήλωσε ομολογιακά, χαρακτηριστικά, απερίφραστα και αναντίρρητα: "Το επ' εμοί, ενόσω ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε... να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου". Τον πονά η αμαρτία, τον στενοχωρεί η βαβυλωνία της Αθήνας, τον κουράζει το κουτσομπολιό του νησιού του, με τους παρασυρμένους της αμαρτίας, αλλά δεν παύει ν' αγωνίζεται, να ελπίζει, να εμπιστεύεται τον Θεό, να παρουσιάζει κάποιους ήρωές του ως αγίους. Η άτεκνη Σεραϊνώ στον "Γάμο του Καραχμέτη" ο απλός τσομπάνος στον "Φτωχό άγιο", ο ένδοξος νεομάρτυς στο "Η χήρα του Νεομάρτυρος" και άλλοι.

Δεν πρέπει να λησμονάμε ότι ο Παπαδιαμάντης είναι υιός ευλαβούς ιερέως, ακολούθου του γνήσια αναγεννητικού, αγιορειτικού κινήματος των ιεροπρεπών Κολλυβάδων. Μεγαλώνει με τις θείες λειτουργίες, τα ιερά βιβλία, τις άγιες εικόνες, τις απαράβατες εκκλησιαστικές παραδόσεις, τα ωραία έθιμα, τα εξαίρετα ήθη. Μελετούσε τα μυροβόλα συναξάρια, τα πατερικά και νηπτικά κείμενα, την καταπληκτική φιλοκαλία, τις ασματικές ακολουθίες. Ήταν αναγνώστης και ψάλτης. Όλη αυτή η γνώση τον έκανε να πάει να μονάσει στο Άγιον Όρος. Πριν κλείσει όμως χρόνο εκεί στη σκήτη Ευαγγελισμού της Μονής Ξενοφώντος, επέστρεψε στον κόσμο, τρέφοντας πάντοτε μεγάλο σεβασμό για τον μοναχισμό και ιδιαίτερα τον αγιορείτικο.

Το εκκλησιαστικό του ήθος τον κάνει να μην είναι οργίλος και φανατικός κατά των αμαρτανώντων ηρώων του έργου του, αλλά και των συνανθρώπων του γενικά. Ελπίζει στη μετάνοια, πιστεύει στην αγάπη του Θεού, θεωρεί προτιμότερη την ελεημοσύνη από τη δικαιοσύνη. Αγαπά να προβάλλει τη μετάνοια, όχι ως ιεροκήρυκας επαγγελματίας, αλλά ως συμπάσχων αδελφός. Η συμπάθεια στον αδύναμο συνάνθρωπο είναι ίδιον του αληθινού χριστιανού, του ευαγγελικού ανθρώπου.

Ο Παπαδιαμάντης λοιπόν μεγάλωσε με βυζαντινές ψαλμωδίες, καθαρά κεριά και αγιορείτικα λιβάνια. Παρέμεινε προσηλωμένος στην Εκκλησία διά βίου. Πίστευε ακράδαντα στον Θεό, στις πρεσβείες των αγίων και της Παναγίας και τα θαύματά τους. Μια φορά, διηγείται ο καλός εξάδελφός του Α. Μωραϊτίδης, έγινε καλά από ισχυρό πονόδοντο ο Παπαδιαμάντης κι έγραψε ολόκληρη ακολουθία στον Άγιο Αντίπα, που προστατεύει όσους πονούν στα δόντια, για να τον ευχαριστήσει. Δεν ήταν ονειροπόλος του παρελθόντος, αλλά θαυμαστής της αλήθειας, που στήριξε γενεές γενεών και δημιούργησαν έξοχα έργα πολιτισμού και ορθότητα βίου εμπνευσμένη.

(Απόσπασμα ομιλίας του π. Μωυσή: “Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Η πνευματική διάσταση του έργου του”).

ΠΗΓΗ:

Ακτίνες,

Ελεύθερο Βήμα

Η ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΟΛΛΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΤΡΟΓΥΝΟΥ

Η ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΤΡΟΓΥΝΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===============

Θα ήταν πραγματικά παράλειψη αν ολοκληρώναμε την αναίρεση των άστοχων δηλώσεων του κ. Νίκου Νικολαίδη, Καθηγητή της Πατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντή του Γραφείου Εκκλησιαστικής Διακονίας των Μητροπόλεων Ταμασού και Κύκκου, στη συνέντευξη που έδωσε στο ΡΙΚ 3, αναφορικά με τις διαφορές Ορθοδοξίας και Παπισμού, χωρίς να αναφερθούμε στις περι σχέσεων του αντρογύνου απόψεις που εξέθεσε.

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

_____________

Είδαμε σε προηγούμενα άρθρα τις ατυχέστατες δηλώσεις του κ. Καθηγητού αναφορικά με την επίσκεψη του Πάπα και τις διαφορές Ορθοδόξίας και Παπισμού. Η όλη του προπάθεια αποσκοπούσε να δικαιολογήσει την Παπική επίσκεψη και να οριοθετήσει τις διαφορές Ορθοδοξίας και Παπισμού μέ τρόπο ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι υπάρχουν μεν διαφορές αλλά δεν είναι πολλές ή μεγάλες και σε κάθε περίπτωση ΟΛΟΙ οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι πηγαίνουν στους διαλόγους για να ομολογήσουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας!!! Η παρουσία δηλαδή του κ. Νικολαίδη στην εκπομπή εξυπηρετούσε καθαρά προπαγανδιστικούς σκοπούς. Προηγήθηκε η παρέμβαση στα Κυπριακά ΜΜΕ του γνωστού νεωτεριστή και Οικουμενιστή θεολόγου κ. Ανδρέα Πιστσιλλίδη η οποία, ως εικός, δημιούργησε πολλές και δικαιολογημένες αντιδράσεις. Γι’ αυτό ο κ. Νικολαίδης ανέλαβε να παίξει πιο επιδέξια το ρόλο του κ. Πιτσιλλίδη ως προπαγανδιστής της επίσκεψης του Πάπα.

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΣΤΟΥΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΓΑΜΟΥ!!!
_________________

Δείξαμε με σειρά άρθρων που δημοσιεύσαμε πρόσφατα ότι οι θέσεις του κ. Νικολαίδη υπήρξαν ατυχέστατες και προπαγανδιστικές. Ο καταπέλτης, όμως, εναντίον των θέσεων του κ. Νικολαίδη προσφέρθηκε από τους ίδιους τους Παπικούς, οι οποίοι απροκάλυπτα, μόλις χθες, ομολόγησαν δημόσια ότι ορισμένοι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι (Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας και Μεσσηνίας Χρυσόστομος), όχι μόνον δεν ομολογούν την Ορθοδοξία στους διαλόγους αλλά ορισμένοι από αυτούς είναι οι άνθρωποι μέσω των οποίων προωθούν την εκκλησιολογία της Β΄Βατικάνειας Συνόδου ως πρότυπο για την ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού!!! Ισχυρότερο κόλαφο εναντίον του κίβδηλου πιστοποιητικού Ορθοδοξίας που έσπευσε αυτοβούλως ο κ. Νικολαίδης να δώσει σε ΟΛΟΥΣ τους ορθόδοξους εκπροσώπους στο διάλογο δεν μπορούσε να υπάρξει αφού τόσο κυνικά οι Παπικοί αποκαλύπτουν το ακριβώς αντίθετο από ότι ο ίδιος ισχυρίζεται.

Ο ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ

_______________

Ας σημειωθεί μάλιστα ότι ο Οικουμενιστής, Νεοβαρλααμίτης και νεωτεριστής Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος τυγχάνει συνάδελφος του κ. Νικολαίδη στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και γι’ αυτό είναι αδύνατο να μη γνώριζε τις συγκρητιστικές, νεωτεριστικές, οικουμενιστικές και μειοδοτικές για την αλήθεια της Εκκλησίας απόψεις του Σεβασμιότατου. Παρόλα αυτά επειδή ο σκοπός του στην εκπομπή ήταν να συσκοτίσει την αλήθεια και να παραπλανήσει τους πιστούς για να δικαιολογήσει την παπική επίσκεψη δεν δίστασε να δώσει πιστοποιητικό Ορθοδοξίας στο Μεσσηνίας ο οποίος στη Σύνοδο της Ιεραρχίας είπε ότι η “Εκκλησία είναι διαιρεμένη” και ο οποίος πήρε δημόσια τα εύσημα των Παπικών επειδή προωθεί την παπική εκκλησιολογία ως πρότυπο ενώσεως Παπισμού και Ορθοδοξίας!!!

ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑ

______________

Πέραν όμως αυτών - και πολλών άλλων - αστοχιών του κ. Νικολαίδη για πολλά θέματα πρέπει να πούμε λίγα λόγια για τις απόψεις του για το θέμα της τεκνογονίας επειδή ισχυρίστηκε ότι το θέμα της πολυτεκνίας και των σχέσεων του αντρογύνου στο γάμο το συζητά ο καθένας με τον πνευματικό του.

Οντως! Πολύ “βολική” απάντηση για να δικαιολογηθεί η αποφυγή τεκνογονίας και να αυτονομηθεί η συζυγική ζωή από το νόμο του Ευαγγελίου! Αλλά μήπως το θέμα της νηστείας δεν το συζητά ο καθένας με τον πνευματικό του; Το ίδιο και της προσευχής που κάνει καθ’ εκάστην! Και της φιλανθρωπίας το ίδιο. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί ούτε το “αδιαλείπτως προσεύχεσθε”, ούτε τις νηστείες της Εκκλησίας, ούτε την ανάγκη ο άνθρωπος να μη συνάγει πλούτο “όπου ούτε σης και βρώσις αφανίζει και κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι”, ούτε τη διδασκαλία της Εκκλησίας ότι οι σαρκικές σχέσεις ευλογούνται στο γάμο με σκοπό την τεκνογονία.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

____________

Ασφαλώς και οι πνευματικοί εφαρμόζουν - και πρέπει να εφαρμόζουν - “οικονομία” στο εξομολογητήριο, αφού ο σκοπός της Εκκλησίας είναι να διαχειρίζεται - να “οικονομεί” - τη σωτηρία των ανθρώπων.

Γι’ αυτό άλλωστε και η συλλογή των Ιερών Κανόνων ονομάζεται “Πηδάλιον”, δηλαδή τιμόνι, για να μπορούν οι πνευματικοί να το στρίβουν δεξιά και αριστερά για να βοηθούν τους πιστούς να αποφεύγουν τους υφάλους και τους σκοπέλους της πνευματικής οδοιπορίας.

Η “οικονομία”, όμως, δόθηκε για τη σωτηρία. “Οικονομητέον ένθα ου παρανομητέον” μας διδάσκει ο Αγιος Νικόλαος ο Μυστικός. η "οικονομία" χρησιμοποιείται ως όπλο για να καθαιρεθούν τα οχυρώματα του Διαβόλου. Οι πνευματικοί “οικονομούν” τον άνθρωπο για να τον βοηθήσουν να φτάσει στο ήθος της Εκκλησίας. Δεν χρησιμοποιούν την “οικονομία” για να κατεβάσουν τους Κανόνες (δηλαδή τα μέτρα) στο επίπεδο του πεπτωκότος ανθρώπου αλλά για να ανεβάσουν τον άνθρωπο στο ύψος του Κανόνα (του μέτρου) που έθεσε ο Θεός και νομολόγησαν οι Αγιοι Πατέρες στις Οικουμενικές συνόδους και στα θεόσοφά τους συγγράμματα.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΤΕΚΝΟΓΟΝΙΑΣ

______________

Αλλά πέραν της άστοχης θεολογικά απάντησης του κ. Νικολαίδη αναφορικά με το θέμα πρέπει να επισημανθεί ότι στην Κύπρο, δυστυχώς, ως μη όφειλε, την τελευταία περίπου εικοσιπενταετία, εφαρμόζεται και κηρύττεται μια αντιευαγγελική πρακτική από πολλούς κληρικούς οι οποίοι αναίρεσαν το νόμο του Θεού και τον αντικατέστησαν με εντάλματα ανθρώπων. Διδάσκουν την απόλυτη ελευθερία στις σχέσεις του αντρογύνου και έχουν την αναισχυντία μάλιστα να επικαλούνται τον “Γέροντά” τους ως αυθεντία που υπέρκειται της πατερικής διδασκαλίας!!!

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ κ. ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ

_______________

Για την αντιευαγγελική αυτή τάση θα αναφερθούμε, συν Θεώ, στο μέλλον. Δεν μπορώ, όμως, να μην επισημάνω την ευθύνη του κ. Νικολαίδη να καλύψει την αντιχριστιανική αυτή διδασκαλία με την πονηρή πρόταση “ο καθένας λύνει το θέμα με τον πνευματικό του” αφού γνωρίζει ότι υπάρχει πολυάριθμη και κατευθυνόμενη πολυμελής ομάδα πνευματικών που διδάσκει τα ακριβώς αντίθετα από ότι ο Χριστός και η Εκκλησία μας παρέδωσε.

Περιπίπτει δηλαδή ο κ. Νικολαίδης στο ίδιο σφάλμα που έπεσε όταν έδωσε πιστοποιητικά ορθοδοξίας στο Μεσσηνίας. Ενώ γνωρίζει ότι εχει λίαν βεβαρυμένο δογματικό μητρώο του έδωσε πιστοποιητικά Ορθοδοξίας!!! Ετσι και τώρα! Ενώ γνωρίζει ότι υπάρχει ολόκληρη σχολή πνευματικών στην Κύπρο που διδάσκει αντιχριστιανικές πρακτικές για τις σχέσεις του αντρογύνου, αποσιωπά τη διδασκαλία της Εκκλησίας και παραπέμπει ακολούθως τον καθένα στον πνευματικό που τον αναπαύει έτσι ώστε να υποβοηθήσει τη συνέχιση της αντιευαγγελικής πρακτικής.

ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΗ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑΣ

================

«Εάν μπορούσα να προφθάσω, μάρτυς μου ο αναστάς Θεός, θα στεκόμουν ενώπιον των ναών, των νοσοκομείων και ενώπιον των πολυτελών χώρων για τις δεξιώσεις και τις επιδείξεις μόδας, και προσωπικά θα ζητούσα ελεημοσύνη για τα δοκιμαζόμενα αδέλφια και παιδιά μας. Ο κάθε από εμάς θα έπρεπε, με ενεργό τρόπο, να ντροπιάση όλες εκείνες τις επιδεικτικές πλεονεξίες, οι οποίες υπάρχουν σε τόσους δημοσίους χώρους, και όχι μόνο απλώς να σκανδαλιζόμεθα και να απελπιζώμεθα, επειδή η αναισχυντία κυριάρχησε γύρω μας».

ΠΗΓΗ:

Αναστάσιος

ΟΨΙΜΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΟΨΙΜΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τοῦ Πρωτοπρεσβύτερου Διονυσίου Τάτση

==================

Υπάρχει ἀκόμα σέ μερικούς Μητροπολίτες ἡ νοοτροπία να ἐκθειάζουν κοσμικούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι προόδευσαν σε πολλούς τομεῖς καί πρός τό τέλος τῆς ζωῆς τους ἔκαναν στροφή πρός τήν Ἐκκλησία καί ζήτησαν νά γίνουν καί κληρικοί. Τούς προβάλλουν στό λαό ὡς ἀξιομίμητους καί τούς ἐπιτρέπουν νά συνεχίζουν τήν κοσμική τους ζωή, χωρίς νά ἀνησυχοῦν ἰδιαίτερα, ἐάν τά πρόσωπα αὐτά σκανδαλίζουν καί μειώνουν τό κύρος τῆς Ἐκκλησίας.

Πρόσφατο παράδειγμα κάποιος ἄσχετος μέ τήν πίστη στό Χριστό καθηγητής Πανεπιστημίου, ὁ ὁποῖος μετά τή συνταξιοδότησή του, ἔκανε ἐπιλογή τήν ἱερωσύνη καί θέλει τώρα νά μᾶς πείσει ὅλους ὅτι ἡ δική του Λειτουργική Ἀναγέννηση θά σώσει τούς νέους καί θά πετύχει αὐτό, πού ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας δέν ἔχουν πετύχει τόσους αἰῶνες. Ἔτσι ὁ νέος αὐτός κληρικός, στά 75 του χρόνια, ἀνέλαβε καθήκοντα ἔμπειρου καθοδηγητῆ, παρόλο πού τόν δυσκολεύει τό ράσο καί οἱ ἐμπειρίες του οἱ πνευματικές εἶναι ἐλάχιστες.

Θά μποροῦσα ὅμως νά ἐπαινέσω τόν κληρικό καί νά τοῦ φιλήσω τό χέρι, ἐάν εἶχε ταπείνωση καί μέ συναίσθηση ἀκολουθοῦσε πιστά τήν ὀρθόδοξη παράδοση καί θεωροῦσε τό ράσο ἰσόβιο ἔνδυμά του. Ὅμως κάτι τέτοιο δέν συμβαίνει. Καί εἶναι ἀπορίας ἄξιο, πού ὁ Μητροπολίτης, πού τόν χειροτόνησε τόν ὑποστηρίζει θερμά, σεβόμενος τούς πανεπιστημιακούς του τίτλους καί τίς πρό Χριστοῦ κοσμικές του ἐπιδόσεις!

Ἀλίμονο, ἐάν μᾶς συγκινοῦν παρόμοιες περιπτώσεις καί θεωροῦμε τίς ὄψιμες ἐπιλογές ἀδιάφορων μέχρι χθές ἀνθρώπων σπουδαῖες καί ἀξιομίμητες. Καί ἄν γι᾽ αὐτούς τούς προχωρημένους στήν ἡλικία –πού διανύουν συνήθως τήν ὄγδοη δεκαετία τῆς ζωῆς τους– περισσεύουν τά ἐγκώμια, τότε πόσο πρέπει νά ἐπαινοῦμε ἐκείνους, πού χειροτονήθηκαν στην τρίτη δεκαετία τῆς ζωῆς τους; Ἀλλά καί ἐκείνους τούς ἔχουν στο περιθώριο οἱ Μητροπολίτες μας –ὄχι βέβαια ὅλοι– καί ποτέ δέν θέλουν νά τούς ἀκούσουν καί να συμμετάσχουν στή λύση τῶν προβλημάτων τους εἴτε ποιμαντικά εἶναι αὐτά εἴτε προσωπικά.

Ἡ πρόκληση αὐτή ἔχει τήν ἐξήγησή της. Οἱ Μητροπολίτες θεωροῦν ὅτι εἶναι κάτι πολύ σπουδαῖο νά γνωρίζουν οἱ ἴδιοι κατά κόσμον σοφούς, οἱ ὁποῖοι ὅμως ἀγνοοῦν τό πνευματικό ἀλφάβητο τῆς Ὀρθοδοξίας. Διακατέχονται ἀπό κάποια ἀνεξήγητη μειονεξία, ἐνῶ ἡ ἱερωσύνη εἶναι τό ὕψιστο ἀγαθό γιά ὅλους γενικά τους ἀνθρώπους καί ὅσοι τό ἀποκτοῦν πρέπει νά ἀπαρνοῦνται τόν πρότερο κοσμικό τους βίο. Αὐτούς τούς κληρικούς δέν πρέπει να τούς τιμοῦμε, γιατί ἐπέλεξαν τήν ἱερωσύνη, γιατί ἔκαναν συγκατάβαση καί δέχτηκαν νά γίνουν λειτουργοί τοῦ Ὑψίστου! Ἁπλῶς τούς βοηθοῦμε γιά νά ἀκολουθήσουν τόν δρόμο τῆς σωτηρίας, χαλιναγωγώντας τίς κοσμικές τους φιλοδοξίες καί ὑποδεικνύοντάς τους τόν κατά Θεόν τρόπον ζωῆς.

ΠΗΓΗ:

Θρησκευτικά,

Ορθόδοξος Τύπος

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ Δ΄

ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Του Νικόλαου Ζήση (νυν μοναχού Σεραφείμ Αγιοσαββίτη)

==========

ΜΕΡΟΣ Δ΄

__________

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ - ΠΑΠΙΣΜΟΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

_________________

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι τελείως διαφορετικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία: «Ποία είναι η ουσία της Ορθοδοξίας; - Ο Θεάνθρωπος Χριστός - ...Παντού ο Θεός έχει την πρώτην θέσιν και ο άνθρωπος την δευτέραν. Ο Θεός οδηγεί, ο άνθρωπος οδηγείται. ο Θεός ενεργεί, ο άνθρωπος συνεργεί». Οι Ορθόδοξοι δεν κηρύττουν ποτέ τον εαυτό τους. Ποτέ δεν καυχώνται για τον άνθρωπο. Ποτέ δεν ειδωλοποιούν τον ανθρωπισμό. Η Προσωπικότητα του Θεανθρώπου, μέσα στην θεανδρική τελειότητά της είναι αιωνίως καινούργια και νεανική, γι' αυτό δεν μπορεί ούτε να ανταλλάσσεται ούτε να αντικαθίσταται. Ο αγώνας για τον Θεάνθρωπο είναι αγώνας για τον άνθρωπο. Οχι οι ουμανιστές, αλλά οι άνθρωποι της θεανθρώπινης πίστης αγωνίζονται για τον αληθινό άνθρωπο, τον θεοειδή και χριστοειδή. Οι ορθόδοξοι άνθρωποι είναι συνεργοί και μόνο του Αγίου Πνεύματος, συνεργοί οι οποίοι με την προσευχή ακούν τί το Πνεύμα λαλεί, οι οποίοι συνεχώς ποιούν εκείνο που θέλει το Πνεύμα, οι οποίοι ελέγχουν τις σκέψεις και τα λόγια τους συνεχώς διά του Πνεύματος.

Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΜΟΣ ΩΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

________________

Ο Προτεσταντισμός εμφανίζεται ως διαμαρτυρία εναντίον της Παπισμού. Ο Αγιος Ιουστίνος είναι πεπεισμένος ότι ο ίδιος ο Παπισμός αποτελεί τον πρώτο Προτεσταντισμό (διαμαρτύρηση): «Και πράγματι, η πρώτη ριζική διαμαρτυρία εναντίον της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας πρέπει να αναζητηθή εις τον παπισμόν, ουχί εις τον λουθηρανισμόν. Και εις αυτήν την διαμαρτυρίαν (protest) έγκειται ο πρώτος προτεσταντισμός». Με το δόγμα του αλαθήτου ο πάπας ανακηρύχθηκε ανώτερος όχι μόνον του ανθρώπου, αλλά και των Αγίων Αποστόλων, των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων. Με τέτοια αποστασία ο Πάπας υπερέβη και τον Λούθηρο, τον δημιουργό του προτεσταντικού μινιμαλισμού. Οι Προτεστάντες απλώς αποδέχθηκαν το δόγμα του αλαθήτου και το ανέπτυξαν σε τρομερές διαστάσεις και λεπτομέρειες. Κάθε προτεστάντης γίνεται αλάθητος στα ζητήματα πίστεως, κατά το παράδειγμα του αλαθήτου ανθρώπου της Ρώμης. Ο Προτεσταντισμός είναι λοιπόν ένας Παπισμός εφαρμοσμένος και ταυτόχρονα εκλαϊκευμένος. Του λείπουν η μυστική διάσταση, η αυθεντία και η εξουσία. Ως πιστό τέκνο του Παπισμού ο Προτεσταντισμός πέφτει λόγω της ορθολογιστικής σχολαστικής του δια μέσου των αιώνων από την μία αίρεση στην άλλη και πνίγεται στα διάφορα δηλητήρια των αιρετικών πλανών του. «Η παπιστική υψηλοφροσύνη και η "αλάθητος" αφροσύνη βασιλεύει απολυταρχικώς και ερημώνει τας ψυχάς των πιστών του». Ο Οικουμενισμός είναι κοινό όνομα για όλους τους ψευδοχριστιανισμούς, για τις ψευδοεκκλησίες της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα στον Οικουμενισμό βρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, με κέντρο τον Παπισμό.

Μόνη λύση είναι η μετάνοια. όπως για κάθε αμαρτία, έτσι και για την «παναμαρτία» του Παπισμού, η οποία περιέχεται εις το αλαζονικό δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα, και για τις αμαρτίες των ουμανισμών σωτηρία προσφέρει μόνο η μετάνοια, η οποία μπορεί να μεταμορφώσει τον «αλάθητο» ευρωπαίο ουμανιστικό άνθρωπο και να τον σώσει από κάθε αμαρτία, κάθε κακό, κάθε κόλαση, κάθε Διάβολο, κάθε ουμανιστικό ορθολογισμό. «Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θύελλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους».

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΟΛΙΓΙΣΤΟΣ"

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ “ΟΛΙΓΙΣΤΟΣ”

Tου Χρήστου Γιανναρά

======================

Ο επιθετικός προσδιορισμός «ολίγιστος», που οι πολίτες αποδίδουμε στον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, συνιστά κριτική αποτίμηση, συγκριτική ετυμηγορία εμπειρική. Οχι εμπαθή λεκτική υπερβολή, όχι χλεύη.

Ο χαρακτηρισμός συνάγεται από γεγονότα, συμπεριφορά (δημόσια) ευδιάκριτη και στοιχεία δηλωτικά ατομικής ιδιαιτερότητας.

Από τα γεγονότα θα μπορούσε κανείς να θυμίσει, ενδεικτικά, κάποια πρόσφατα και κοινής προφάνειας: Την προεκλογική διαβεβαίωση του σημερινού πρωθυπουργού ότι «λεφτά υπάρχουν» και, επομένως, η παροχολογία που συγκροτούσε το τάχα και πολιτικό του πρόγραμμα, ήταν αξιόπιστη. Ξέρουμε ότι ήξερε, ενημερωμένος έγκαιρα τουλάχιστον από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, την ακάθεκτα επερχόμενη χρεοκοπία. Την απέκρυψε από τον λαό, διέψευδε τις πανικόβλητες ομολογίες του προκατόχου και αντιπάλου του, μόνο για να ψηφοθηρήσει. Ηταν συμπεριφορά ανεύθυνου πολιτικάντη, ανθρώπου ολίγιστης ευσυνειδησίας.

Παρ’ όλα αυτά, για τους πολίτες που έβλεπαν το επί δεκαετίες όργιο της κομματικής κραιπάλης (τα κατά συρροήν οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκη, Κων. Σημίτη, Κων. Καραμανλή του βραχέος), η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν» μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος) η οικονομία ήταν δυνατό να νοικοκυρευτεί. Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση. Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια. Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας – και κατάσχονταν περιουσίες. Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του κοινού νου.

Τότε, ίσως να μη χρειαζόταν καν δανεισμός και πάντως η δανειοληπτική αξιοπιστία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Αλλά ο σημερινός πρωθυπουργός προτίμησε να εγκαταλείψει ανεμπόδιστη την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική κατρακύλα: άρχισε να περιφέρεται από χώρα σε χώρα, στις αυλές των ισχυρών, διαφημίζοντας το τεράστιο χρέος της χώρας, την πλαστότητα κρατικών προϋπολογισμών και στατιστικών στοιχείων, σε ποιους; Μα σε αυτούς που τους εκλιπαρούσε να μας δανείσουν επιπρόσθετα και στους εκτιμητές της δανειοληπτικής αξιοπιστίας μας. Εδινε την εντύπωση ότι θεληματικά τους προκαλούσε να μεγεθύνουν στο έπακρο την απαξίωση της χώρας και τη δική τους τοκογλυφική απληστία. Για πρώτη φορά από ιδρύσεως ελλαδικού κράτους, το όνομα των Ελλήνων εξευτελίστηκε και διασύρθηκε σε τέτοιο βαθμό, σε διεθνή κλίμακα. Από πρωθυπουργό ολίγιστο.

Στην περίπτωση αυτή η λέξη «ολίγιστος» προσέλαβε, εκ των πραγμάτων, και σημασίες πέραν του ανεπαρκούς ή ανίκανου. Διότι, όταν ένας πρωθυπουργός, πρώτον: παραιτείται εξ αρχής από κάθε απόπειρα να αντιπαλέψει τη χρεοκοπία με τομές μεταρρυθμιστικές, δεύτερον: περιφέρεται στα παλκοσένικα της διεθνούς δημοσιότητας ξεγυμνώνοντας τις πομπές της χώρας του, τρίτον: επαιτεί να συνεχιστεί ο δανεισμός του υπερχρεωμένου κράτους του με όποιους όρους κι αν θέσουν οι τοκογλύφοι – τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ΄Η να δυσλειτουργούν οι νοητικές του ικανότητες ή να εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία.

Από το δεύτερο υποθετικό ενδεχόμενο ξεκινούν τα φανταστικά και αναπόδεικτα, αλλά τετράγωνης λογικής σενάρια: Οτι η χρεοκοπημένη Ελλάδα είχε έγκαιρα εντοπιστεί ως «αδύναμος κρίκος» για μια μεθοδική επίθεση του δολαρίου στο ευρώ και στις οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης. Και ο ολίγιστος ΓΑΠ είχε επίσης έγκαιρα επιλεγεί ως ο πλέον «εύχρηστος» πρωθυπουργός για να οδηγήσει πειθήνια τη χώρα σε παραίτηση από την εθνική της κυριαρχία, καθιστώντας το ΔΝΤ έμμεσο ρυθμιστή των οικονομιών της Ευρωζώνης.

Τέτοια σενάρια μένουν συνήθως αναπόδεικτα – το «τέλειο έγκλημα» στις διεθνείς σχέσεις μοιάζει πολύ ευκολότερο (και συχνότερο) από όσο στα ποινικά χρονικά. Ο ολίγιστος ευθύνεται μόνο για παραπτώματα: ολιγωρία, ανευθυνότητα, ανικανότητα. Την Κερκόπορτα, για να μην εισβάλει η «τρόικα» και λεηλατήσει τη ζωή μας, δεν τη φύλαξε κλειστή. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι προσυνεννοημένα την άνοιξε στους γύπες.

Σίγουρα κληρονόμησε συντελεσμένη χρεοκοπία. Αν είχε έστω και την ελάχιστη πρόθεση να την αντιπαλέψει, θα συγκροτούσε κυβέρνηση με πρόσωπα ικανά να τιθασεύσουν τη συμφορά, ανθρώπινη ποιότητα από οποιονδήποτε πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Δεν θα έδινε προτεραιότητα στην επίδειξη κομματικής «ανανέωσης», δεν θα πρόσφερε υπουργεία σε φιλαράκια απόφοιτους περιώνυμων πανεπιστημίων για το μεταπτυχιακό τους stage. ΄Η πραγματικά αγνοούσε τι παρελάμβανε ή το γνώριζε και αντέδρασε σαν ψιλικατζής κομματάρχης. Και τα δύο ενδεχόμενα δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό «ολίγιστος».

Τα μειονεκτικά στοιχεία ατομικής ιδιαιτερότητας (εμφάνιση, εκφραστική δυνατότητα, αμήχανος μιμητισμός του πατρικού αρχηγικού προτύπου, νοοτροπία απόδημου ή και αλλοδαπού που καταφανώς απαξιώνει τα εντόπια – και όσα άλλα κατά προτεραιότητα συζητούνται από τους δηκτικούς Νεοέλληνες) δεν είναι επιτρεπτό να καταλογίζονται στον σημερινό πρωθυπουργό. Είναι στοιχεία που προϋπήρχαν και οι ψηφοφόροι του τα αγνόησαν, στοιχεία ανάλογα με τις μουσολίνιες πόζες ή τις κωμικές, τάχα αρχηγικές, τσιρίδες και υψωμένες γροθίτσες προγενέστερων πρωθυπουργών. Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν ανανεώνεται, αντλείται από τα πιο υποβαθμισμένα και ανυπόληπτα κοινωνικά στρώματα (συνδικαλιστές, κομματικές νεολαίες, γόνους επαγγελματιών της πολιτικής), η ψήφος των πολιτών είναι παγιδευμένη σε επιλογές ντροπής ή απελπισίας. Και το ενδεχόμενο να αρχηγεύουν ακόμα και οι ολίγιστοι, γίνεται αυτονόητα ανεκτό.

Αν η τρέχουσα κρίση, το εφιαλτικό φάσμα πείνας εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και ο διεθνής εξευτελισμός της αξιοπρέπειας των Ελλήνων λειτουργήσουν σαν καταλύτης κοινωνικής αφύπνισης (πράγμα μάλλον απίθανο), τότε ο όνομα των Παπανδρέου θα ηχεί για τους πολλούς όπως το όνομα των Γλύξμπουργκ. Και ο σημερινός ολίγιστος πρωθυπουργός του «μνημονίου» θα εγκαταλείψει νύκτωρ τη χώρα. Τέτοιες εκπλήξεις, οσοδήποτε απίθανες, έχουν ξανασυμβεί στην Ελλάδα.

ΠΗΓΗ:

http://www.kathimerini.gr

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΜΕ ΚΥΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ...

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΜΕ ΚΥΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ...

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====================

Στο πρόσφατο άρθρο του “Από τον Κάσπερ στον Κοχ” ο Νατ Ντα Πόλις, ομολογεί με απίστευτο κυνισμό ότι ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας και ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββάτος είναι οι “άνθρωποί” του Βατικανού στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Είναι τα όργανα του Παπισμού που προσπαθούν να εμπεδώσουν σε ορθόδοξο έδαφος την προδοτική συμφωνία του Μπαλαμάντ που θεωρεί τον Παπισμό και την Ορθοδοξία “αδελφές Εκκλησίες” με έγκυρα μυστήρια.

Ταυτόχρονα το άρθρο μας ξεκαθαρίζει ότι το κοινό κείμενο της μικτής επιτροπής της Ραβέννας, όπως και η προδοτική για την Ορθοδοξία συμφωνία του Μπαλαμάντ, εκφράζουν την εκκλησιολογία της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου και στοχεύουν στον εξουνιτισμό των Ορθοδόξων.

Εντούτοις ο μεν Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας είναι ο “ορθόδοξος” συμπρόεδρος της μικτής επιτροπής Ορθοδόξων και Παπικών και ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββάτος ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στο διάλογο με τους Παπικούς!!!

Ελπίζω ότι όλοι να έχουν αντιληφθεί πια την κεφαλαιώδη σημασία:

1.) Της επίσημης καταδίκης της συμφωνίας του Μπαλαμάντ από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

2.) Την καταδίκη του αιρετικού εκκλησιολογικού κειμένου της Ραβέννας από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

3.) Την ανάγκη να αξιολογηθεί συνοδικά και να καταδικαστεί ως αίρεση η λεγόμενη “Βαπτισματική θεολογία” του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα η οποία προωθεί σε ορθόδοξο έδαφος την εκκλησιολογία της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου (αλλά και του Αγγλικανικού Συνεδρίου του Λάμπεθ).

4.) Την ανάγκη να αντικατασταθούν ΑΜΕΣΩΣ από τους διαλόγους οι μειοδότες σε θέματα πίστεως Μητροπολίτες Περγάμου Ιωάννης και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, και

5.) Την ανάγκη να κληθούν οι Μητροπολίτες Περγάμου Ιωάννης και Μεσσηνίας Χρυσόστομος, αλλά και ο εξίσου δοσίλογος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, να λογοδοτήσουν για τις αιρετικές θεολογικές θέσεις που εκφράζουν με δηλώσεις, ομιλίες, άρθρα και βιβλία τους καθώς και για τη συνομολόγηση προδοτικών συμφωνιών και για την υπογραφή κακόδοξων κοινών κειμένων με τους Παπικούς.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΣΠΕΡ ΣΤΟΝ ΚΟΧ...

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΚΥΝΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΠΑΛΑΜΑΝΤ ΚΑΙ ΡΑΒΕΝΝΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΡΟΛΟ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΖΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ!!!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΣΠΕΡ ΣΤΟ ΚΟΧ...

Η σημασία της αλλαγής φρουράς στην προεδρία του Ποντιφικού Συμβουλίου για την προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών, για τον διάλογο Ρωμαιοκαθολικών-Ορθοδόξων

Του Nat da Polis

==================

Μετά από 11 χρόνια στην προεδρία του Ποντιφικού Συμβουλίου για την προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών ο καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ (Walter Kasper) υπέβαλε την παραίτηση του σε ηλικία 77 ετών. Ως γνωστόν στην Καθολική Εκκλησία οι επίσκοποι και οι καρδινάλιοι είθισται να υποβάλλουν την παραίτηση τους και να αποχωρούν από την ενεργό δράση μόλις συμπληρώσουν το 75ο έτος της ηλικίας τους. Εναπόκειται στον Πάπα το πότε τις κάνει αποδεκτές. Στην περίπτωση του Καρδιναλίου Κάσπερ, όπως συνέβη και με μερικά ακόμα πρόσωπα, ο Πάπας αποφάσισε να τον διατηρήσει στη θέση του για ακόμη 2 χρόνια. Και αυτό γιατί ο Καρδινάλιος Κάσπερ είχε μεγάλη εμπειρία στα ζητήματα του Θεολογικού διαλόγου. Το 1999 ανέλαβε τη γραμματεία του Ποντιφικού Συμβουλίου για την προώθηση της Ενότητας των Χριστανων και το 2001 προήχθη στη προεδρία του Συμβουλίου σε αντικατάσταση του Καρδιναλίου Cassidy και του αειμνήστου Dupre. Τον ίδιο χρόνο ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ τον προήγαγε σε Καρδινάλιο.

Άνθρωπος της διανόησης, πολύ νωρίς αντιλήφθηκε τη σημασία και την αξία του διαλόγου μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων και ορμώμενος απο τις διακυρήξεις της Β΄ Βατικανής Συνόδου, όπου υιοθετήθηκε ότι οι ορθόδοξες Εκκλησίες είναι αδελφές Εκκλησίες, έδωσε μια ώθηση στο διάλογο μεταξύ των δύο Εκκλησιών, συμβάλλοντας στην εξέλιξή του από «διάλογο διπλωματίας» σε «Θεολογικό διάλογο», όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, και για τον οποίο εργάσθηκε με ενθουσιασμό. Και σε αυτό βρήκε έναν σημαντικό συνοδοιπόρο, τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η μεταξύ τους επικοινωνία και αλληλοκατανόηση έδωσε μια νέα τροπή στο διάλογο, προϊόν των οποίου είναι το κείμενο της Ραβέννας, το οποίο χαρακτηρίστηκε και σαν ο «οδικός χάρτης» της πορείας προς την ένωση των χριστιανών, ξαναφέρνοντας στην επιφάνεια την ξεχασμένη εκκλησιολογική παράδοση.

Ο Καρδινάλιος Walter Kasper στην συνέντευξη τύπου που έδωσε πριν την αποχώρηση από την θέση του Πρόεδρου του Ποντιφικού Συμβουλίου για την προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών, χαρακτήρισε αυτή την εμπειρία σημαδιακή. «Ο οικουμενισμός δεν είναι για την Εκκλησία μια προαιρετική επιλογή πολυτέλειας, αλλά αποτελεί συστατικό στοιχείο και βασικό στόχο της. Ο οικουμενισμός δεν γίνεται αν είμαστε καθισμένοι πίσω από ένα γραφείο, με μόνο με το διάλογο. Ο διάλογος είναι ζωή και είναι κομμάτι της Εκκλησίας» είπε μεταξύ άλλων ο Καρδινάλιος Κάσπερ.

Δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι επί της προεδρίας Κάσπερ αυξηθήκαν σημαντικά οι υποτροφίες προς τους Ορθόδοξους φοιτητές, γιατί αποτελούσε πεποίθησή του ότι μόνο η αλληλογνωριμια και ο διάλογος φέρνει κοντά τους ανθρώπους του Θεού και αμβλύνει τις αντιπαραθέσεις.

Είναι πλέον διάχυτη η εντυπωση στον καθολικό κόσμο ότι, σε μια de facto οικονομικά παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, αλλά πολιτικά ανύπαρκτη, βασισμένη σε ένα εξτρεμιστικό ατομισμό που διέλυσε κάθε κοινωνικό ιστό, μονό η φωνή μια ενωμένης εκκλησίας μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο σε αυτή την ασυδοσία. Και ο μόνος τρόπος, θέλοντας και μη, σχολιάζουν βατικανιστες δημοσιογράφοι, είναι η ενίσχυση και επιτάχυνση του οικουμενικού διάλογου.

Αυτή τη παρακαταθήκη παραλαμβάνει, ο ηλικίας 60 ετών Επίσκοπος Βασιλείας (Ελβετια) και από 1 Ιουλόου Αρχιεπίσκοπος, Κούρτ Κοχ (Kurt Koch), καθηγητής Δογματικής στο Πανεπιστήμιο της Λουκέρνης και ήδη μέλος της επιτροπής διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών.

Ο Κούρτ Κοχ, στην πρώτη του συνέντευξη στο Ραδιόφωνο του Βατικανού δήλωσε: «Χρειαζόμαστε να εμβαθύνουμε τη σημασία της έννοιας της Εκκλησίας. Και έχουμε κοινό εργαλείο στην Εκκλησιολογία, την θεώρηση περί των μυστηρίων και την Αποστολική διαδοχή των επισκόπων.

Δηλώσεις που δείχνουν οτι η εκκλησιολογική παράδοση θα έχει καθοριστικό «λόγο» στο διάλογο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κούρτ Κοχ, τάχθηκε κατά της απόφασης της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης της Ελβετίας να απαγορεύσει την ανέγερση μιναρέδων στα Τζαμιά της χώρας.

ΠΗΓΗ:

Εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων “ΑΜΗΝ”.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ

Του π. Αθανασίου Σ. Λαγουρού

====================

Αὐθόρμητη καὶ ἄδολη ξεπηδάει μιὰ σκέψη, τοῦτες τὶς δύσκολες καὶ δυσοίωνες(;) ἡμέρες στὴν Ἑλλάδα, ὅπου ὅλα ἀποδομοῦνται, ἀπαξιώνονται καὶ ἀναπροσδιορίζονται ολοκληρωτικὰ ὑπὸ τὸ παραμορφωμένο πρόσχημα τῆς διογκωμένης οἰκονομικῆς κρίσεως. Μιὰ σκέψη, ποὺ ὅσο ἄδολη ἀναπηγάζει, ἄλλο τόσο ὀδυνηρὴ ἑδραιώνεται. Μιὰ σκέψη συνειρμική.

Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἐκβράστηκαν οἱ ἐπαίσχυντες καὶ μεθοδευμένες δηλώσεις τῆς κ. Dragona (βλ. σχετ. http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/06/30/νεκροτητα-πνευματοσ/), μὲ τὶς ὁποῖες διεκπεραιώνεται σταδιακῶς ἡ ἐργολαβία τῆς ὕπουλης ἀπαξιώσεως τῆς γλωσσικῆς μας καταγωγῆς καὶ συνέχειας, καὶ μάλιστα ἀπὸ δημόσιο λειτουργὸ ἀμειβόμενο ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ δημόσιο, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν ΚΟΙΝΟ κορβανά. Στρώνεται κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ χαλί, προετοιμάζεται δηλαδὴ λίγο λίγο τὸ ἔδαφος, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ προγραμματισμένος θρυμματισμὸς τῆς γλωσσικῆς μας ταυτότητας καὶ συνεπῶς ἡ συθέμελη κατασύντριψη τῆς συλλογικῆς μας συνειδήσεως καὶ ἰδιοπροσωπίας.

Μέχρι ἐδῶ ὅμως ἀναμενόμενο. Οἱ ἐχέφρονες ἦταν ἀπὸ καιρὸ ἕτοιμοι. Ὁ συνειρμὸς ὅμως στρέφεται στὰ καθ᾽ ἡμᾶς ἐκκλησιαστικά. Ἄνθρωποι ἐγνωσμένης καταρτίσεως, μὲ ἀκαδημαϊκὴ αἴγλη καὶ προίκα ἀπὸ τὸν Θεό διανοητικὴ ὄχι μικρή, φαίνεται νὰ ξεπερνοῦν τὰ ὅρια τοῦ διαλόγου περὶ τῆς γλώσσης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Λατρείας βομβαρδίζοντας διαρκῶς καὶ ἀνηλεῶς τὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα.

Ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος κατὰ τὸ τελευταῖο χρονικὸ διάστημα ἔχουν γραφεῖ πολλά. Ἀλλά, ἐπὶ τῆς διαδικασίας, ἄραγε ἔχουν «ὦτα» νὰ ἀκούσουν, ἄραγε ἔχουν «ὀφθαλμούς» νὰ δοῦν (Ψαλμ. ΡΛΔ´ 17), ἄραγε ἔχουν αἴσθηση καὶ ἐπικοινωνία μὲ τὴν πραγματικότητα;Ἄραγε, ἀφοῦ δὲν «καταλαβαίνουν τὴν γλῶσσα τῆς Λατρείας», τουλάχιστον δὲν ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΗΝ «ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ»; Δὲν ἀντιλαμβάνονται ἄραγε ὅτι μὲ τὴν (ἔστω) καλοπροαίρετη ἐμμονή τους στὴν μετάφραση τῆς λειτουργικῆς γλώσσης εὐνοοῦν συνδυασμοὺς καὶ συνειρμούς; Δὲν κατανοοῦν πὼς ἂν μή τι ἄλλο αὐτὴ ἡ κρίσιμη στιγμὴ δὲν προσφέρεται γιὰ ἐπὶ πλέον “πειράματα”, “μέτωπα” καὶ ἀναστατώσεις μέσα στὴν Ἐκκλησία; Δὲν ἐννοοῦν πὼς νομιμοποιοῦν τὸν προβληματισμὸ γιὰ τὴν “συναυλία”, τὴν “συγχορδία” τῶν ἐν γένει ΑΝΤΙΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ, πὼς συγχρόνως μὲ τὴν φωνὴ τῆς σάλπιγγος, σύριγγός τε καὶ κιθάρας, σαμβύκης τε καὶ ψαλτηρίου, συμφωνίας καὶ παντὸς γένους μουσικῶν (Δαν. Γ´ 5 κ. ἑξ.) συμπροσκυνοῦν τὴν ἴδια θεότητα τῆς Ἀλλοτριώσεως; Δὲν βαστιοῦνται ἄραγε ἀπὸ τὴν ἀψυχολόγητη καὶ ἐπίμονη ὑποστήριξη τῆς ἰδέας τους; Δὲν ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ, δὲν ὑποψιάζονται ὅτι ἐνδέχεται νὰ μιλᾶνε τὴν ἴδια ΓΛΩΣΣΑ μὲ τὴν κ. Dragona καὶ τοὺς ἐντολεῖς της κι ὅτι, ἔστω ἄθελα, συνευδοκοῦν μὲ τὸν τρόπο τους καὶ ἀπὸ τὴν πλευρά τους στὸ ἄτιμο καὶ βρώμικο παιχνίδι ποὺ παίζεται εἰς βάρος τῆς αὐτοσυνειδησίας μας καὶ τῆς ὀργανικοῦ μας συνδέσμου μετὰ τῶν Πατέρων ἡμῶν;

Εἶναι πράγματι κρῖμα ἔνα τέτοιο ἐκκλησιαστικὸ δυναμικό, ἕνα σημαντικότατο κεφάλαιο νὰ σπαταλιέται τόσο ἀνυποψίαστα, τόσο ἄδοξα, τόσο ἀψυχολόγητα, τόσο ἀνώφελα, τόσο ἀντισυσπειρωτικά, τόσο ἀντι-ενωτικά, τόσο ἀντι -εκκλησιαστικά αὐτές τίς ὧρες. ΚΡΙΜΑ.

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική βιβλιογραφία