ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΑΜΠΝΤΑΛΑ ΤΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΑΜΠΝΤΑΛΑ ΤΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=========

Διαβάσαμε στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων “Ρομφαία”, από την ΑΠΕ - ΜΠΕ, την ακόλουθη ανταπόκριση για τη συνάντηση του Πάπα Φραγκίσκου με βασιλιά Αμπντάλα της Ιορδανίας:

“Ο διάλογος και οι διαπραγματεύσεις είναι "η μοναδική επιλογή" για να δοθεί ένα τέλος στην κρίση στην Συρία, συμφώνησαν ο Πάπας Φραγκίσκος και ο βασιλιάς της Ιορδανίας Αμπντάλα σε συνάντηση που είχαν σήμερα, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Βατικανό.

"Επαναβεβαιώθηκε", κατά τις συνομιλίες που είχαν ο Ποντίφικας με τον Ιορδανό μονάρχη, ότι "ο δρόμος του διαλόγου και των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις συνιστώσες της συριακής κοινωνίας, με την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας, είναι η μοναδική επιλογή για να δοθεί τέλος στην σύγκρουση", προστίθεται στην ανακοίνωση.

Ο βασιλιάς Αμπντάλα μετέβη σήμερα στην Ρώμη ειδικά για να συναντηθεί με τον Πάπα στο Βατικανό για να συζητήσουν την κρίση στην Μέση Ανατολή.

Ο βασιλιάς, η βασίλισσα Ράνια και ο Πάπας είχαν κατ' ιδίαν συνάντηση διάρκειας 20 λεπτών στο Βατικανό.”

Σχολιαστής της ανάρτησης, στη Romfea.gr, που υπογράφει ως UdkC, εύστοχα παρατηρεί:

“Δηλαδὴ ὁ βασιλιὰς Ἀμπντάλα ἔκανε ἕνα ταξίδι ὡρῶν, γιὰ νὰ συζητήσει 20 λεπτὰ μὲ τὸν Πάπα;!;! Τί παραλογισμὸς εἶναι αὐτός; 

Καὶ τί μπορεῖ ἆραγε νὰ βγεῖ ἀπὸ μιὰ τέτοια συνάντηση; 

Ποιὸς λογαριάζει τὸν Πάπα; Οἱ Σουννῖτες, οἱ Σιίτες, οἱ Ἀλαουίτες, οἱ Συροϊακωβῖτες, οἱ Ἀμερικανοὶ ἢ οἱ Ρῶσοι; 

Εἶναι κρῖμα ποὺ μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια παγκόσμια κρίση τὸ μόνο ποὺ μετράει γιὰ πολλοὺς ὑψηλὰ ἱσταμένους εἶναι ἡ δημιουργία ἐντυπώσεων καὶ οἱ δημόσιες σχέσεις.”

Μόνον για επικοινωνισμούς ενδιαφέρεται ο Πάπας Φραγκίσκος. 

Εχει πλήρη συνείδηση ότι τα κέντρα αποφάσεων τον έγραψαν στα κατύμματα των υποδημάτων τους και ουδόλως ενδιαφέρονται ούτε τι λέγει, ούτε τι θέλει, ούτε πώς αντιδρά.

Για να παραστήσει όμως τον “καμπόσο”, κατά την Κυπριακή λαική έκφραση, πότε ανακοινώνει ότι προσεύχεται για να λυθεί ειρηνικά το πρόβλημα στη Συρία, πότε δέχεται αξιωματούχους σε ακρόαση 20 λεπτών (δηλαδή για να βγάλει φωτογραφίες μαζί τους) και πότε καταφεύγει σε ευχολόγια χωρίς αντίκρυσμα.

Αλλωστε τον μάθαμε πια τον Αγιότατο. 

Είναι χαρακτηριστικό της ιδιοσυγκρασίας του θεατρίνου Ιησουίτη Πάπα Φραγκίσκου να επιδίδεται από το πρωί μέχρι το βράδυ σε επικοινωνισμούς.

Αλίμονον σε όσους ελπίζουν κάτι καλό από ένα Ιησουίτη και τρισαλίμονον στους δικούς μας τους Οικουμενιστές, που αφελώς νομίζουν ότι οι θρησκευτικοί διάλογοι θα τους βοηθήσουν να επιβιώσουν σε Ισλαμικά καθεστώτα.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΟΤΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΘΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΜΠΕΖΕΝΙΤΗ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΟΤΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΘΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΜΠΕΖΕΝΙΤΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=============

Διαβάσαμε στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων “Δόγμα” ανταπόκριση του κ. Ανδρέα Λουδάρου:

“Για μια ακόμη φορά η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος θα ασχοληθεί με μια «καυτή» και δύσκολη υπόθεση, που στο παρελθόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον και την επικαιρότητα. 

Ο πρώην Μητροπολίτης Αττικής κ. Παντελεήμων Μπεζενίτης που το 2009 καθαιρέθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος εξαιτίας της καταδικαστικής απόφασης που εξέδωσε εις βάρος του η ποινική Δικαιοσύνη, έχοντας στο πλευρό του το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επιμένει στην θέση πως η Δ.Ι.Σ. οφείλει να επιτρέψει την διενέργεια κανονικής εκκλησιαστικής δίκης σε δεύτερο βαθμό.

Η υπόθεση αυτή θα συζητηθεί ξανά αύριο από την Διαρκή σύνοδο η οποία καλείται να αποφασίσει εάν τελικά θα την παραπέμψει στο Συνοδικό Δικαστήριο. 

Σύμφωνα με το αρθρο 160 του νόμου 5383/1932 περί εκκλησιαστικών δικαστηρίων όταν κάποιος κληρικός καταδικαστεί τελεσίδικα από την ποινική Δικαιοσύνη, η απόφαση κοινοποιείται στην Ιερά Σύνοδο η οποία αυτόματα επιβάλει στον κληρικό την ποινή της καθαίρεσης.

Αυτό συνέβη και με τον Παντελεήμονα Μπεζενίτη ο οποίος όμως, προσέφυγε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο με την σειρά του θεωρεί πως οι ιεροί κανόνες είναι πάνω από τους νόμους του ελληνικού Κράτους. 

Με βάση αυτή τη λογική το Πατριαρχείο επιμένει πως ο πρώην πια Μητροπολίτης πρέπει να δικαστεί. 

Ένα επιπλέον επιχείρημα που έχει προσθέσει στην νομική του «φαρέτρα» ο κ. Παντελεήμων είναι μια απόφαση του ΣτΕ από το 1979. Τότε είχε προσφύγει ο Μητροπολίτης Δράμας Φίλιππος Τσορβάς ο οποίος ζητούσε να του δοθεί το δικαίωμα αναψηλάφησης της υπόθεσης του. 

Το ΣτΕ είχε αποφανθεί πως η Ιερά Σύνοδος ήταν αναρμόδια να απαντήσει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το οποίο και τότε είχε εκθέσει τα ίδια επιχειρήματα. 

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, το Δικαστήριο ήταν αυτό που έπρεπε να απαντήσει στο Πατριαρχείο και όχι η Δ.Ι.Σ. Η απόφαση αυτή δεν εκτελέστηκε ποτέ. 

Ο Παντελεήμων Μπεζενίτης καταδικάστηκε τον Ιούνιο του 2008 σε εξαετή κάθειρξη χωρίς αναστολή για την υπόθεση της υπεξαίρεσης 66,5 εκατ. δραχμών την περίοδο 1995-1998 από την Μονή Οσίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη. Παρέμεινε φυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού για ένα χρόνο. Αποφυλακίστηκε υπό όρους λόγω ηλικίας. 

Αυτό που συζητιέται έντονα στους εκκλησιαστικούς κύκλους είναι πως και να βρεθούν οι νομικές φόρμουλες για την επιστροφή του πρώην Μητροπολίτη στις τάξεις του Κλήρου, θεωρείται αμφίβολο αν θα βρεθούν τα επιχειρήματα που θα πείσουν κληρικούς και λαϊκούς για την αναγκαιότητα αυτής της πράξης.”

Αφωνος κυριολεκτικά διάβασα την ανταπόκριση του κ. Λουδάρου. Ελπίζω ότι δεν έχει καλές πληροφορίες αν και η μέχρι τώρα πείρα μου με διδάσκει ότι πρόκειται για εκκλησιαστικό συντάκτη που έχει καλή πρόσβαση στις πηγές των πληροφοριών.

Δεν είναι δυνατόν!

Επίκειται η ανελέητη σφαγή των αδελφών μας του Πατριαρχείου Αντιοχείας και των άλλων χριστιανών της Συρίας και η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δεν έχει άλλο θέμα να ασχοληθεί εκτός από την επαναφορά του Μπεζενίτη;

Για όνομα του Θεού πια!

Ναι! Γνωρίζουμε ποιος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αλλά θα φτάσει μέχρι αυτού του σημείου;

Σε τι θα ωφελήσει το Σεβασμιότατο να επανέλθει στο αρχιερατικό αξίωμα; 

Για να μεγαλώσει το κρίμα πάνω στην ψυχή του και να καταστεί αναπολόγητος εν Ημέρα Κρίσεως, αφού με τόσο σοβαρά κωλύματα ιερωσύνης θα συνεχίσει να τελεί την φρικωδέστατη Θυσία;

Η ελαχίστη αγάπη προς το πρόσωπό του και η πιο στοιχειώδης έγνοια για τη σωτηρία του δεν επιτρέπει ούτε σε επίπεδο ψιλού λογισμού την επαναφορά του στο αρχιερατικό αξίωμα.

Εξακολουθούν να είναι αναρτημένες στο διαδίχτυο οι γνωστές κασέττες.

Ποιοι είναι οι ξεδιάντροποι συνοδικοί που θα μαγαρίσουν τα χέρια τους με αυτό το κρίμα;

Προφανώς όσοι προθυμοποιηθούν να συντελέσουν σε τέτοιο ανοσιούργημα ούτε τον Θεό φοβούνται ούτε τους ανθρώπους ντρέπονται.

Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=============

Ηδη “εμβάπτεται κάλαμος” για τους χριστιανούς αδελφούς μας της Συρίας.

Η τύχη τους έχει ήδη αποφασιστεί από όλα τα κέντρα αποφάσεων, ενώ η Ρωσία παρακολουθεί -όπως για όλα τα θέματα- τις εξελίξεις ανίσχυρη ή απρόθυμη να κάνει το παραμικρό.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Σεβ. Βολοκολάμσκ καθιστούν σαφές ότι η Ρωσία δεν θα κάνει τίποτα και γι’ αυτό περιορίστηκε να ελεεινολογήσει την επικείμενη επέμβαση.

Ο Πάπας Φραγκίσκος προσεύχεται για να λυθεί με ειρηνικά μέσα η κρίση στη Συρία. 

Τουτέστιν “τρία πουλάκια κάθονται”.

Ο Βασιλιάς της Ιορδανίας Αμπντάλα έσπευσε να μεταβεί στο Βατικανό για να συμφωνήσει με τον Πάπα ότι δεν πρέπει να γίνει στρατιωτική επέμβαση, γιατί γνωρίζει ότι μετά την πτώση του καθεστώτος Ασαντ θα έρθει η σειρά του δικού του καθεστώτος. 

Τουτέστιν “τέσσερα πουλάκια κάθονται”.

Οι Κόπτες Ουνίτες χτίζουν τοίχος γύρω από τις εκκλησίες τους για να δώσουν κάποιο αίσθημα ασφαλείας στους πιστούς τους. 

Τουτέστιν “πέντε πουλάκια κάθονται”.

Ο Μελχίτης “Πατριάρχης” Αντιοχείας Γρηγόριος καλεί τις ΗΠΑ να μη προβούν σε στρατιωτική επιδρομή στη Συρία. 

Τουτέστιν “έξι πουλάκια κάθονται.”

Οι Σεβ. Μητροπολίτες Μεσσηνίας και Δημητριάδος -ακόμη και αυτοί- αντί το ΠΣΕ και το Βατικανό θυμήθηκαν το Θεό και την προσευχή για να αποτραπούν οι επικείμενες εξελίξεις.!!! 

Τουτέστιν "ολόκληρο το βασίλειο των πτηνών κάθεται”.

Επομένως κύριοι Οικουμενιστές; 

Προς τι οι Διαθρησκειακοί και οι Δια-Ομολογιακοί διάλογοι; Προς τι η συμμαχία με το Βατικανό; Προς τι η συμμετοχή στο ΠΣΕ και στο ΣΕΕ;

Προφανώς κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Τα κέντρα αποφάσεων ούτε που λαμβάνουν υπόψη την ύπαρξη ή την αγωνία ή τις ανησυχίες των χριστιανών της Μέσης Ανατολής, ούτε φυσικά τις οποιεσδήποτε οικουμενιστικές διεργασίες.

Και όμως! 

Ακόμη υπάρχουν αφελείς -ίσως- ή συνειδητά πωρωμένοι από το συγκρητισμό -το πιο πιθανό-, οι οποίοι την πάσαν ελπίδα τους ανέθεσαν στον Οικουμενισμό και στο Βατικανό και στους θρησκευτικούς διαλόγους για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών.!!!

Μακάρι ο Αγιος Θεός να προστατεύσει τους χριστιανούς αδελφούς μας της Συρίας.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

============

Ευχαριστούμε θερμά το ιστολόγιο του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Πατρών, επειδή -σε ανάρτησή του- μας θύμισε ένα άλλο Χριστόδουλο από αυτόν που γνωρίσαμε. Δηλαδή αυτόν που απηύθυνε πρόσκληση στον Πάπα Βοιτύλα -τον μετ’ ου πολύ “Αγιο” του Βατικανού- να επισκεφθεί την Αθήνα. Αυτόν που ανταπέδωσε την επίσκεψη του Πάπα στη Ρώμη- παρά την περί αντιθέτου θέση της Ιεραρχίας-, αυτόν που προέβη σε παντοειδείς οικουμενιστικές ασχημίες.

Στις 24 Μαίου του 1998, ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, μας υπενθυμίζει η ανάρτηση του ιστολογίου του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Πατρών, έκανε τις ακόλουθες σαφώς ορθόδοξες δηλώσεις, στο Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, τρία δηλαδή χρόνια πριν υποδεχτεί τον Πάπα Βοιτύλα στην Αθήνα:

«Ο Οικουμενισμός, πραγματικά όπως έχει επικρατήσει να σηματοδοτείται ο όρος αυτός, βεβαίως είναι  αίρεση, γιατί σημαίνει απάρνηση βασικών γνωρισμάτων της ορθοδόξου πίστεως, όπως είναι, φερ’ ειπείν, η αποδοχή της θεωρίας των κλάδων, ότι δηλ. η κάθε Εκκλησία έχει ένα τμήμα αλήθειας και πρέπει να ενωθούμε  όλες οι Εκκλησίες, να βάλουμε στο τραπέζι τα τμήματα της αλήθειας για να απαρτισθεί το όλον. 

Εμείς πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. 

Τέρμα, σ’ αυτό δε γίνεται συζήτηση και επομένως οποιοσδήποτε πρεσβεύει τα αντίθετα μπορεί να λέγεται οικουμενιστής και επομένως να είναι αιρετικός». 

          

Οι δηλώσεις του κυρού Χριστόδουλου, που αναρτήθηκαν στο ιστολόγιο του Ιερού Ναού της Αγίας Βαρβάρας Πατρών, περιέχονται σε φυλλάδιο της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού το οποίο συμπληρώνει τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου με την εξής παρατήρηση:

“Η εμμονή στην Ορθοδοξία, δηλ. στη γνησιότητα της ζωής και η εμμονή στην αλήθεια που ελευθερώνει και σώζει, δεν είναι εγωισμός, φανατισμός ή μισαλλοδοξία. 

Εκφράζει την οικουμενική διάσταση, την αγάπη και τη φιλανθρωπία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Και αποτελεί την ύστατη δυνατότητα που αυτή προσκομίζει, για μία ριζοσπαστική πνευματική αλλαγή στο χώρο της Δύσεως, αλλά και για μια έξοδο της Ανατολής από την αιχμαλωσία των ψεύτικων θεών.”

Αυτές είναι καθαρές κουβέντες χωρίς μισόλογα για το τι είναι Οικουμενισμός: Αίρεση. 

Τις εβάσκανε τον κυρό Αρχιεπίσκοπο αργότερα και έκανε και έλεγε εντελώς διαφορετικά πράγματα;

Κύριος οίδεν!

Ορισμένοι θεωρούν ότι όλοι οι οικουμενιστικοί του ακροβατισμοί ήταν μέρος του σχεδίου που εκπόνησε για να συγκρουστεί με το Φανάρι και να αποκτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων για όλα τα θέματα σε πανορθόδοξο επίπεδο.

Δεν είμαστε σε θέση, φυσικά, να ελέγξουμε την ακρίβεια αυτού του ισχυρισμού. 

Στεκόμαστε όμως με βαθύτατη θλίψη στο ανακόλουθο των δηλώσεων του κυρού Χριστόδουλου με την μετέπειτα θλιβερή οικουμενιστική πολιτεία του.

Αν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος είχε μείνει πιστός στις δηλώσεις που έκανε τον 1998, διαφορετική θα ήταν η θέση του στη συνείδησή μας, αλλά και διαφορετική θα ήταν η ετυμηγορία της Εκκλησιαστικής Ιστορίας για τη διακονία του. 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΤΑΤΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΜΠΑΙΚΤΕΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΕΛΕΙΣ ΠΙΣΤΟΥΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ π. ΤΑΤΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΜΠΑΙΚΤΕΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΕΛΕΙΣ ΠΙΣΤΟΥΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=============

Θαυμάσιο το άρθρο του π. Διονύσιου Τάτση, που αναφέρεται στους αυτοπροβαλλόμενους ως “χαρισματούχους” Γέροντες, αλλά και στην αφέλεια πολλών ευσεβών ανθρώπων. 

Θα ήταν ακόμη καλύτερα, αν ο σεβαστός μας π. Διονύσιος κατονόμαζε ορισμένους Θεομπαίκτες που παριστάνουν τους μεγάλους Γέροντες.

Αυτό είναι αναγκαίο αφενός μεν για να βοηθήσει τους ίδιους να συνέλθουν από την κατά κρημνό πορεία που ακολουθούν και αφετέρου για να προφυλάξει απλές ψυχές που παρασύρονται και πιστεύουν αυτές τις αθλιότητες. 

Τα λόγια των υποτιθέμενων “χαρισματικών” Γερόντων, είναι πάντοτε διανθισμένα με "ευωδίες" που ένιωσαν - αυτοί και μόνοι- όταν έφευγαν από το καλύβι του Γέροντα Παίσιου, από υπερφυσικά γεγονότα που -αυτοί και μόνον- έζησαν κοντά στον π. Πορφύριο, από αγγέλους που αυτοί και μόνον είδαν με τον π. Ιάκωβο Τσαλίκη κτλ.. 

Αφήνω πια τα χαμόγελα από την αιωνιότητα, επειδή μιλάμε για το απόγειο της Θεομπαιξίας. 

Πολλοί αφελείς που ακούν αυτές τις ιστορίες θαυμάζουν, αντί να δυσανασχετούν με αυτές τις αθλιότητες.

Είναι απολύτως αληθής η επισήμανση του π. Διονύσιου ότι άλλο αγιότητα και άλλο αφέλεια.

Την κύρια όμως ευθύνη δεν την έχουν οι αφελείς, οι οποίοι επιτέλους, κατά τη λαική έκφραση, “τόσο τους κόβει”, αλλά όσοι εντέχνως προσπαθούν να εκμεταλλευτούν με απροκάλυπτες Θεομπαιξίες την αφέλεια ευσεβών ανθρώπων.

Αυτά τα φαινόμενα είναι άκρως αποκαρδιωτικά και ο καλύτερος τρόπος για να θεραπευτούν είναι η άμεση διακριτική επέμβαση του οικείου επισκόπου. 

Αλίμονον αν αφήνονται ασύδοτοι ορισμένοι Θεομπαίκτες ή και ιδιοτελείς άνθρωποι να διασύρουν το έργο της Εκκλησίας, να γελοιοποιούν το Ευαγγέλιο του Χριστού και να  παρουσιάζονται ως “ακτιστοφωτίτες”, οι οποίοι -όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο π. Διονύσιος- δεν ορρωδούν να διαστρέψουν το Ευαγγέλιο και να επιβάλουν τον ετσιθελισμό τους στα πνευματικά τους παιδιά εν ονόματι της “υπακοής” στον Γέροντα.

Κανένας αληθινά χαρισματούχος Γέροντας δεν προβάλλει τον εαυτό του. Αντίθετα! Οσο μπορεί κρύβεται όποιος έχει κατά Χριστόν αρετή.

Αναφέρει στο άρθρο του ο π. Διονύσιος: 

Η ΠΛΗΘΩΡΑ ΤΩΝ «ΓΕΡΟΝΤΩΝ» ΚΑΙ Η «ΕΥΣΕΒΕΙΑ» ΤΩΝ ΑΦΕΛΩΝ

===========

Γέμισε ἡ Ἐκκλησία μας μέ «γέροντες», οἱ ὁποῖοι καθοδηγοῦν τούς πιστούς καί τούς ὁδηγοῦν στή σωτηρία, ὅπως ἰσχυρίζονται. Συνήθως εἶναι ἱερομόναχοι, ἀλλά καί κοσμικοί ἀρχιμανδρίτες, πού ἔχουν διαβάσει πολλά γιά τούς πραγματικούς Γέροντες καί ἀναμασώντας τούς λόγους τους ἤ διηγούμενοι τά τοῦ βίου τους, δημιουργοῦν ψευδαισθήσεις στούς ἀνυποψίαστους καί ἀποκτοῦν καί οἱ ἴδιοι φήμη ἐναρέτου καί θεοφωτίστου γέροντα, ἐνῶ δέν ἔχουν κανένα ἀπό τά γνωρίσματα τῶν ἁγίων Γερόντων. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι πολλοί ἀδελφοί νά παγιδεύονται στήν ἐπικίνδυνη προσωπολατρία καί ἀντί νά ἀνοίγει ὁ νοῦς τους καί νά προχωροῦν στόν πνευματικό δρόμο τῆς κατά Χριστόν ζωῆς, μένουν προσκολλημένοι σέ μερικά τυπικά πράγματα, ἐξωτερικά καί ἀνούσια, καί καθησυχάζουν τή συνείδησή τους πῶς τάχα προοδεύουν, ἀφοῦ τηροῦν τά ὅσα τούς λένε οἱ «γέροντές» τους. Δυστυχῶς, ὑπάρχουν πολλά παραδείγματα καί δέν πρέπει νά κλείνουμε τά μάτια μας ἐκεῖ πού ἐπιβάλλεται νά τά ἔχουμε ὀρθάνοιχτα.

Οἱ φυσιωμένοι αὐτοί «γέροντες» εἶναι δύσκολο νά συναισθανθοῦν τήν πλάνη τους καί νά ταπεινωθοῦν. Ἡ φιλοδοξία τους εἶναι νά ἔχουν πνευματικά τέκνα, πειθαρχικά, ἄβουλα καί νά συνεργοῦν στό ὅποιο ἔργο τους, εἴτε μοναστηριακό εἶναι αὐτό εἴτε ἐνοριακό. Οἱ ἄνθρωποι πού συνήθως τούς ἀκολουθοῦν δέν εἶναι σέ θέση νά ἀποκαλύψουν την ὑποκρισία τους. Ἔχουν περιορισμένη πληροφόρηση, δέν κάνουν πολλές σκέψεις καί σύρονται ἀπό τόν ἀλάθητο «γέροντά» τους, κάνοντας ὑπακοή καί συγχρόνως διατηροῦν ὅλες τίς κοσμικές και ἁμαρτωλές τους συνήθειες. Ἐπικαλοῦνται συχνά τόν «γέροντά» τους, ὅταν συνομιλοῦν μέ ἄλλους ἀδελφούς στήν προσπάθειά τους νά τους πείσουν ὅτι οἱ ὅποιες δικές τους ἀποφάσεις γιά μικρά καί μεγάλα θέματα τῆς προσωπικῆς τους ζωῆς καί ὄχι μόνο, εἶναι ὀρθές και κανένας δέν μπορεῖ νά τίς ἀμφισβητήσει ἤ νά τίς κρίνει ἀρνητικά, ἀφοῦ ἔχουν τήν εὐλογία τοῦ «γέροντά» τους. Προφανῶς πρόκειται γιά ἀρρωστημένη εὐσέβεια, ἡ ὁποία πρέπει νά καταπολεμεῖται ἀπό τούς πνευματικούς. Κάποτε πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ ἀφέλεια καί ἄλλο ἡ ταπείνωση καί ἡ εὐσέβεια. Κινδυνεύουμε μερικές φορές νά δώσουμε ἁρμοδιότητες σέ πονηρούς καί ἀφελεῖς ἀνθρώπους καί νά θεωρήσουμε ὅτι πνευματική ζωή εἶναι αὐτό πού μέ οὐ κατ᾽ ἐπίγνωσιν ζῆλο μᾶς προτείνουν! Ἀλίμονο! Βέβαια, στήν Ἐκκλησία χωρᾶνε ὅλοι. Δέν πρέπει ὅμως νά δίνουμε καθοδηγητικό ρόλο στούς ἀδυνάμους καί πλανεμένους.

Οἱ ἀληθινοί Γέροντες εἶναι λίγοι καί κρυμμένοι. Δέν θορυβοῦν και ἀποφεύγουν τήν προβολή. Βοηθοῦν πνευματικά τούς ἀνθρώπους, με τρόπο ἁπλό, χωρίς νά τούς δεσμεύουν καί νά τούς ἐξαναγκάζουν. Προσπαθοῦν νά τούς βάλουν τήν καλή ἀνησυχία, προκειμένου μόνοι τους νά ἐρευνήσουν περισσότερο τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά γευθοῦν τή γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀπαρνούμενοι τό κοσμικό φρόνημα καί τίς περιττές μέριμνες, πού ὁδηγοῦν στή ραθυμία. Αὐτοί οἱ Γέροντες πρέπει νά ἀποτελοῦν τό παράδειγμα ὅλων τῶν κληρικῶν. Δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Προϋποθέτει καθαρότητα βίου, ἁπλότητα, ταπείνωση καί ἁγνότητα στίς προθέσεις.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗ ΔΙΕΝΕΞΗ ΤΗΣ “ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ” ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗ ΔΙΕΝΕΞΗ ΤΗΣ “ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ” ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===========

Διαβάσαμε στη Romfea.gr το ακόλουθο ρεπορτάζ:

“Κόντρα έχει ξεσπάσει ανάμεσα στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο και τη Χρυσή Αυγή, μετά την προτροπή του πρώτου προς το κόμμα του Ν. Μιχαλολιάκου να μιμηθεί την Εκκλησία στα συσσίτιά της και να μην κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους που βοηθάει.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η Χρυσή Αυγή, απαντάει στον Μητροπολίτη, με μια παροιμία. Αναλυτικά η απάντηση:

«Πολύ καλά κάνει η Εκκλησία και εφαρμόζει τους νόμους του Θεού. Μήπως, όμως, θα πρέπει να υπάρξει και μια προσαρμογή στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα; Διότι, ο Ιησούς γύρισε και το άλλο μάγουλο, αλλά κάποια στιγμή δε δίστασε να πάρει και το φραγγέλιο.

Μήπως, λοιπόν, η Εκκλησία ταΐζοντας και ποτίζοντας τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες επιβεβαιώνει τη σοφή λαϊκή παροιμία "θρέφε φίδι το χειμώνα να σε φάει τον Απρίλη";

Και βέβαια, όταν έρθει η ώρα που θα καταντήσουμε μειοψηφία στον τόπο μας, ο μουσουλμανικός όφις δεν θα καταπιεί μόνον την Ελλάδα μας, αλλά και την Ορθοδοξία μας».”

Δεν κατάλαβα γιατί γίνεται όλος αυτός ο σαματάς αναφορικά με τον τρόπο που οι βουλευτές της “Χρυσής Αυγής” διαθέτουν τον μισθό τους.

Οπως θέλουν τον διαθέτουν. Αφού πρόκειται για εθελοντική προσφορά την κατευθύνουν εκεί που νομίζουν ότι πρέπει.

Οπως δεν έχει νόημα να πεις σε κάποιο ζωόφιλο: Γιατί δίνεις τα χρήματά σου για την προστασία των ζώων, αφού υπάρχουν παιδιά στον κόσμο που πεθαίνουν από την πείνα, έτσι δεν μπορούμε να πούμε στους βουλευτές οποιουδήποτε κόμματος με ποιο τρόπο θα διαθέσουν τον μισθό τους.

Και αν σου απαντήσει: Γιατί δεν δίνεις εσύ τα χρήματά σου στα παιδιά; Τότε τι θα του απαντήσεις;

Θα μου πείτε: Καλά! Δεν υποψιάζεσαι ότι η στάση των βουλευτών της "Χρυσής Αυγής" πιθανόν να πηγάζει από ρατσιστικά κριτήρια;

Απαντώ. Μόνον ένας χαζός διαμφισβητεί ότι διέπεται από ρατσιστικά κριτήρια. Ούτε που μπαίνουν στον κόπο να το κρύψουν άλλωστε!

Εξακολουθούν όμως να έχουν το δικαίωμα - αφού πρόκειται για εθελοντική προσφορά- να διαθέτουν τα χρήματά τους όπως θέλουν.

Τι θα γίνει επί παραδείγματι αν απαντήσουν: Πώς διαθέτουν τα χρήματά τους οι βουλευτές των άλλων κομμάτων;

Γιατί δεν δίνουν αυτοί το μισθό τους στα συσσίτια των μεταναστών;

Τι θα απαντήσουμε τότε;

Οι βουλευτές της “Χρυσής Αυγής” έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να δίνουν το μισθό τους όπου θέλουν.

Η Εκκλησία όμως δεν έχει ούτε κατά διάνοια αυτό το δικαίωμα. 

Εχει αδήριτη υποχρέωση -κατά την προτροπή του Κυρίου- να βοηθά όλους αδιακρίτως, όχι μόνον από περίσσευμα αλλά και από το υστέρημά Της.

Ο Κύριος δεν μπορούσε να είναι πιο σαφής και πιο κατηγορηματικός από ότι ήταν στην Ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως:

“Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 

Επείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθατε πρός με. 

Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες, Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 

Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 

Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενοῦντα ἢ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρός σε; 

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς, Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 

Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων, Πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ [οἱ] κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ· 

Επείνασα γὰρ καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. 

Τότε ἀποκριθήσονται καὶ αὐτοὶ λέγοντες, Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 

Τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων, Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 

Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.”

Θα μπορούσε ο Χριστός να ήταν πιο σαφής και πιο κατηγορηματικός;