Friday, July 7, 2017

Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΩΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ


Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ’ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΩΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη, Θεολόγου
=====

Από το άλλο στρατόπεδο όμως, των «βελούδινων αντιΟικουμενιστών», φαίνεται να ξεπροβάλλει, κατά την προσωπική μας άποψη,  μία εσφαλμένη στάση ή τάση και λαθεμένη θεολογική πεποίθηση, όταν ο διευθυντής του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» και θεολόγος κύριος Γεώργιος Τραμπούλης, σημειώνει τα εξής παράδοξα (κυρίως για την Ιστορία της εν λογω Εφημερίδος) πράγματα:

«Στα 50 χρόνια της εφημερίδος βασική αρχή είναι ότι ο αγώνας θα πρέπη πάντα να δίνεται μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας και όχι έξω από αυτήν. Αυτό παραλάβαμε και αυτό προσπαθούμε να διατηρήσουμε. (…) Και εμείς θεωρούμε ότι η ενότητα αποτελεί πρωταρχικό σκοπό για την ευόδωση των επιδιώξεων. Δεν πιστεύουμε όμως ότι η μη μνημόνευση αποτελεί στοιχείο ηρωισμού, αλλά ούτε και πρότυπο». [Δείτε εδώ: Αμοιβαίος σεβασμός δια την επίτευξιν της ενότητος, http://orthodoxostypos.gr/1721-2/]

Και αναντίρρητα, νομίζω ότι έχει άδικον, και αποδεικνύεται ως αμφίρροπως η στάση του αξιότιμου διευθυντού και θεολόγου κ. Γεωργίου Τραμπούλη, διότι, σύμφωνα με το ομολογιακό κείμενο περί της Νέας Εκκλησιολογίας του Πατριάρχη Βαρθολομαίου (δείτε εδώ: http://www.theodromia.gr/A9455A79.el.aspxεμπεριέχει, πληροφοριακώς, σαφώς και ευκρινώς, και την ανάλογη παρελθοντική ηρωϊκή ενέργεια των Τριών μακαριστών και ιερώς αποτειχισθέντων Μητροπολιτών και των Αγιορειτών Πατέρων, ως υψηλό ηρωϊκό και Ομολογιακό πρότυπο αγώνος, κατά του τότε αιρεσιάρχου και Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχη Κων/πόλεως Αθηναγόρα.

Δεν είναι μάλιστα τυχαίον το γεγονός, ότι το εν λόγω σημείον, κατεγράφην, στην Νέα Ομολογία κατά των αιρετικών ενεργειών του πατριάρχη Βαρθολομαίου,  ως τελευταίον και όγδοον σημείον, από την εν λόγω αντιρρητική θεματολογία όπου αφήνει εμμέσως πλήν σαφώς, και καθαρώς, το θεολογικό μήνυμα, ότι: ο αγώνας κατά του Οικουμενισμού οδεύει σε μία πρότυπον ή και πρωτότυπον νέα διακοπή μνημοσύνου και Ιεροκανονική Αποτείχιση κατά των μανιοδέστερων Οικουμενιστών ταγών.

Το παράδοξον έγκειται: ότι αν κανείς παρατηρήση προσεκτικά, ανάμεσα στις υπογραφές των Λαϊκών, βρίσκεται και η υπογραφή του διευθυντού του «Ο.Τ.». [δείτε εδώ: «Τραμπούλης Γεώργιος» http://www.theodromia.gr/dat/15EF97CE/[el]file.pdf ]. 

Το ερώτημα που προκύπτει, αναντίρρητα, κατά του σεβαστού μας κυρίου διευθυντού του «Ο.Τ.», είναι: γιατί η ενέργεια της Διακοπής του Μνημοσύνου (ιεράς Αποτειχίσεως), κατά το 1970, να ήτο μία ηρωϊκή ενέργεια και μέγιστο πρότυπον Ομολογιακού αγώνος, και μάλιστα να ήτο πανάξια και επαινετή ενέργεια και δή αξία προς δημοσίευση από την ιστορική όντως εφημερίδα του αντιΟικουμενιστικού αγώνος, ενώ την σήμερον, εν έτει 2017, με τις ίδιες και τρισχειρότερες εκκλησιαστικές συνθήκες (μεταΚολυμβάριο εποχή), η ίδια Κανονική ενέργεια που επιλέχθηκε από ορθοδόξους Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς, να υποτιμάται, ως μη ηρωϊκή πράξη και δή ως μη πρότυπη ομολογιακή ενέργεια; Και μάλιστα, γιατί άραγε, να αφήνεται εμμέσως πλήν σαφώς να εννοηθεί, στο σύνολο πνεύμα ολοκλήρου της προτάσεως του διευθυντού, ότι η σύγχρονη ιερά Αποτείχισις είναι μάλλον… μία ενέργεια που θέτει τους αγωνιστάς ορθοδόξους αντιΟικουμενιστάς, εκτός (;!) της Εκκλησίας; Ή μήπως παρανοήσαμε και παρεξηγήσαμε το σύνολο σκεπτικό και το βαθύτερο πνεύμα των θεολογικών πεποιθήσεων (και η καινοφανής γραμμή του «Ο.Τ.») του κυρίου διευθυντού;

Άραγε, όταν ο «Ο.Τ.» κάλυπτε δημοσιογραφικώς (μέσα στη δεκαετία του 1970), συστηματικά και εβδομαδιαία, ενοείται αντικειμενικώς, την Διακοπή Μνημοσύνου κατά του αιρετικού Πατριάρχου Αθηναγόρα, δηλ. την συγγνωστή ιεροΚανονική Αποτείχιση, υπό των τριών σεβασμιώτατων Μητροπολιτών και  των σωρηδόν Αγιορειτών Πατέρων, ο αγώνας εκείνων ήτο Ομολογιακός αγώνας, εντός ή εκτός, του κόλπου της Εκκλησίας;

Μη ξεχνάμε ότι και τα έκτοτε  δημοσιεύματα, καθώς και η τότε συγκεχυμένη εκκλησιαστική κατάστασις, άφηνε να εννοηθεί, ότι η ενέργεια εκείνων οδηγούσε τάχα μου σε Σχίσμα. Αλλά εξ όσων φαίνεται, εκ των υστέρων, ήτο μία εσφαλμένη ερμηνευτική προσέγγισις, που εκπορευόταν κυρίως, είτε από την πάγια τακτική και ισχυρά προπαγάνδα των νεοΦαναριωτών (και Ελλαδικών) είτε και από την ημιμάθεια των αρθρογράφων και σχολιαστών του «Ο.Τ.» της εποχής.

Η Διακοπή του Μνημοσύνου του αιρετικού Πατριάρχου Αθηναγόρα εξ εκείνων των Επισκόπων, Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών, τότε, εθεωρείτο σύμφωνα με ιστορικά δημοσιεύματα της εποχής του «Ο.Τ.», ως πρότυπον αγώνος και στοιχείο ομολογιακού ηρωϊσμού, ενώ σήμερα, θεωρείται το ακριβώς αντίθετον!...

Τί ακριβώς άλλαξεν στα περί της αντιαιρετικής γραμμής του «Ο.Τ.» κατά του αντιΟικουμενιστικού αγώνος κύριε διευθυντά; Μπορούμε να μάθουμε, συγκριτικά, ποιό είναι εκείνο το διακριτό σημείον του ομολογιακού αγώνος, των τότε μετά των σημερινών ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών;

Το γεγονός, ή, η παράδοξη δικαιολογία, ότι οι σημερινοί αντιΟικουμενιστές Επίσκοποι δεν διεκόπτωσι την κοινωνία με τον αιρετικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, δεν μπορεί να είναι σοβαρό αντιαιρετικό επιχείρημα, μίας σοβαρής ορθοδόξου εφημερίδος, και σίγουρα προσβάλλει και κατά την δική μας άποψη την διαχρονική ιστορία της.

Διότι, η Εκκλησιαστική Ιστορία, μας αποδεικνύει σε αρκετές περιπτώσεις, διαχρονικά, ότι ο αντιαιρετικός αγώνας, δεν ξεκινά πάντοτε από Μητροπολίτες, αλλά μάλλον αρχινά μαχητικά τόσον από Λαϊκούς όσον και από απλούς Μοναχούς που διακόπτουν απόλυτα την κοινωνία και την επικοινωνία με αιρετίζοντες Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους. Μάλιστα, είναι άκρως ακατανόητη η άποψη, ότι, είναι μέν σεβαστές οι απόψεις και οι ενέργειες των ιερώς Αποτειχισθέντων Πρωτοπρεσβυτέρων, Μοναχών και Λαϊκών, αλλά δεν συμφωνεί με τη νέα εκκλησιαστική γραμμή της εφημερίδος.

Πώς είναι δυνατόν να είναι μέν σεβαστές οι ενέργειες αυτών των συγχρόνων ομολογητών, όταν μάλιστα υποβιβάζονται, και εμμέσως πλήν σαφώς, λοιδορούνται μάλιστα, και ως «εξωεκκλησιαστικές» ενέργειες;

Όπως και να έχει το ζήτημα, κυρίως για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί ο «Ο.Τ.», με την Νέα Διακοπή του Μνημοσύνου, έχει την υποχρέωση να καλύπτει λεπτομερώς και δημοσιογραφικά ετούτο το νεοφανές εκκλησιαστικό γεγονός. 

Κριτήριον της Φίλης Ορθοδοξίας, αλλά και κριτήριον αντικειμενικής δημοσιογραφίας, που επιθυμεί να μάχεται υπέρ της θεολογικής αλήθειας των εκκλησιαστικών πραγμάτων, δέν μπορεί να τοποθετηθεί, ο τάδε ή ο δείνα θεωρητικός «αντιΟικουμενιστής» Μητροπολίτης. Κριτήριον, περί της Διακοπής του Μνημοσύνου κατά τινός ψευδεπισκόπου και ψευδοπροφήτου Πατριάρχου, Αρχιεπισκόπου ή Μητροπολίτου, δεν είναι αν τυχόν και όποτε αποφασίσει τις άλλος ισότιμος Επίσκοπος να διακόψει το μνημόσυνο αυτού, αλλά είναι, το αυταπόδεικτον γεγονός της διακηρυγμένης κακοδοξίας αυτού.

Η Διακοπή του μνημοσύνου τινός κακοδόξου λυκοποιμένος, γίνεται καθολικώς και ομοθυμαδόν, υπό του Βασιλείου Ιερατεύματος, τουτέστιν υπό του Κλήρου του Μοναχισμού και των Λαϊκών.

Το γεγονός, ότι οι «αντιΟικουμενιστές Επίσκοποι» δέν συμφωνώσι (είτε από δειλία, είτε από ποιμαντική διπλωματία, είτε από πανουργία…) με την διακοπή μνημοσύνου, και δέν τολμώσι να διενεργήσουν τέτοια Ιεροκανονική πρακτική, μάλιστα μερικοί καταντούσι επί σκοπιμότητος να την λοιδωρώσι και να την διαστρέφωσι επάνω στα πρότυπα της κακόδοξης Οικουμενιστικής προπαγάνδας, έπρεπε να ήτο εξ αντιθέτων ρωμαλέα κινητήριος δύναμη, ούτως ώστε η εφημερίδα των ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών και καλοδόξων Οικουμενιστών να προβάλλει συστηματικά ως έσχατον ηρωϊκόν κατόρθωμα και πρότυπον Ομολογία Πίστεως την σύγχρονη ιεροΚανονικήν Αποτείχιση των γνωστών Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών.

Συνεπώς, απορώ και πάλιν λογικά: άραγε ο κ. Γ. Τραμπούλης μετά των συν αυτώ αδελφών και πατέρων της Εκδοτικής Επιτροπής του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», θεωρούσι, την σύγχρονη και Νέα ιερά Αποτείχιση των Πρωτοπρεσβυτέρων και Αγιορειτών Πατέρων ως ένα αγώνα που δίδεται, εντός ή εκτός, του κόλπου της Εκκλησίας;

ΠΗΓΗ: 

Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_40.html

No comments:

Post a Comment